Ik Zie U Graag 2026 - Kruisbestuiving en rauw talent - Een dagje Belgische muziek spotten bij de Noorderburen
Ik Zie U Graag 2026
Mezz
Breda
2026-03-28
Kristof Acke

Het is een publiek geheim dat de Belgische muziekscene bruist als nooit tevoren, maar om die enorme rijkdom aan talent echt te vatten, moet je soms de grens oversteken naar onze noorderburen. Op 28 maart 2026 zakte ik af naar Breda voor het festival 'Ik zie u graag' in Mezz, een plek die met zijn auditorium-gevoel doet denken aan de iconische Rotonde-zaal van de Botanique.
Voor een Belgische muziekliefhebber is dit festival een luxepositie: je krijgt de kans om bands die bij ons inmiddels de kleine podia ontgroeid zijn, weer eens in een intieme setting te ervaren, terwijl je ondertussen je vizier scherpstelt op de nieuwe generatie die klaarstaat om de zomerfestivals te bestormen.

Mijn dag begon niet in de concertzaal, maar in de nabijgelegen binnenstad bij platenzaak Velvet Records voor het allereerste concert van de dag. Het was Aghogho die de spits beetnam met een uniek geluid waarin soul, funk en jazz elkaar naadloos ontmoeten. Aghogho nam zelf de leadzang voor haar rekening terwijl ze de basgitaar hanteerde, wat direct een sterke muzikale toon zette voor de rest van de dag.
Het was de perfecte opwarmer voor het grotere werk in de Mezz zelf, waar de organisatie feilloos verliep en de doorstroming tussen de podia verrassend vlot ging.
In de Club werd ik direct weggeblazen door de energie van Gender Reveal Atomic Bomb. Deze Leuvense punkband met internationale roots wordt in de pers terecht bejubeld; hun engagement en de ongefilterde drang om tegen de gevestigde orde te schoppen deed me bij momenten denken aan de vroege dagen van Rage Against the Machine. Terwijl zij de Club op stelten zetten, bood Pyo in de Bar een fascinerende mix van post-punk en techno. De frontman deelde anekdotes over hun recente Aziatische tour en smokkelde zelfs wat Koreaans in de teksten, wat zorgde voor een speciale ambiance.

Het mooie aan dit showcase-concept is de constante kruisbestuiving. De Belgische scene is een hecht weefsel waarin iedereen elkaar lijkt te versterken. Zo zag ik de bassist van Helena Casella – die met haar mix van Braziliaanse ritmes en neo-soul voor een prachtig rustmoment zorgde – eerder al bij TJE.
Die verwevenheid zie je overal: de drummer van Ciska Ciska zat ooit bij Eosine, en de toetseniste van de getalenteerde ISE dubbelt bij The Haunted Youth. Het versterkt het gevoel dat je naar één grote muzikale familie zit te kijken.
Na de indrukwekkende set van Dressed Like Boys op het hoofdpodium, glipte ik nog één keer terug naar Velvet Records voor Alice Mae. Het is een gedurfde zet om zo'n jonge spring-in-’t-veld op een heel klein oppervlakte te laten spelen, maar met een begeleidingsband waarin ik Guillaume Lamont (Rhea, Hideous) op gitaar herkende, kreeg de set een extra dosis pit. Het was een fantastisch, intiem concert van een artieste van wie ik deze zomer veel verwacht op de grote festivalpodia.

Vlug daarna keerde ik terug naar de Mezz Bar voor Ciska Ciska. De dochter van Derek (Derek and The Dirt) toonde een enorme maturiteit met gevoelige thema's, waarbij zelfs een bloedende wijsvinger haar niet van haar stuk bracht.
Ook ISE, pas twintig jaar oud maar gezegend met een stem die door merg en been gaat, bewees dat persoonlijke teksten over thema's als een scheiding een hele zaal muisstil kunnen krijgen.
Op het hoofdpodium zagen we hoe Yong Yello de stap naar het grote publiek definitief heeft gezet met zijn nieuwe werk ‘Bennie & De Banaliteit Van Ons Bestaan’.
De energie bleef maar komen, met een loeiharde set van High Hi – na tien jaar energieker dan ooit – en de dromerige maar scherpe post-punk van Eosine. Als Belg is het een genot om The Haunted Youth, die bij ons geen introductie meer behoeft, in Breda een superprofessionele en duistere show te zien neerzetten.
Maar de echte kers op de taart was de afsluiter in de Club: Ão. Slechts twee dagen na een uitverkochte AB stonden ze hier voor een intiem concert. Het was de perfecte afsluiter van een dag vol ontdekkingen. Je voelt aan alles dat deze band klaar is voor de grote internationale podia, maar ze hier nog één keer van zo dichtbij kunnen meemaken, was een voorrecht dat ik niet had willen missen.

'Ik zie u graag' bewees wederom dat de Belgische muziekexport springlevend is. Tot volgend jaar!

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9092-ik-zie-u-graag-2026?Itemid=0

Organisatie: Ik Zie U Graag Festival ism Mezz Breda