The Dirty Three in Ancienne Belgique en Le Grand Mix - Meeslepend en verslavend
Ancienne Belgique + Grand Mix
Brussel + Tourcoing
2025-12-11 + 2025-12-13

In eerste instantie wilde ik The Dirty Three vooral aan het werk zien omdat Warren Ellis me tijdens de concerten van Nick Cave & The Bad Seeds altijd al was opgevallen als een bijzonder charismatische verschijning. Zijn combinatie van intensiteit, humor en totale overgave werkt live bijna hypnotiserend. Dat The Dirty Three in de jaren negentig ook samenwerkten met Steve Albini, een producer die ik hoog inschat omwille van zijn compromisloze aanpak, gaf dat eerste duwtje alleen maar extra gewicht.
Wat ik toen nog niet wist, was dat twee concerten op rij mijn kijk op deze band definitief zouden veranderen.

Het concert in de Ancienne Belgique op donderdag 11 december 2025 had geen voorprogramma en duurde zomaar even tweeënhalf uur. Meer dan 1400 mensen waren aanwezig, maar ondanks die omvang voelde het optreden opmerkelijk geconcentreerd en intens aan. Vanaf de opening met “Love Changes Everything I”, gevolgd door “II” en “III”, werd duidelijk dat The Dirty Three geen nummers ‘spelen’vmaar landschappen ontvouwen. De viool van Ellis, het ingetogen maar trefzekere gitaarspel van Mick Turner en het onmisbare drumwerk van Jim White vormden samen een spanningsboog die nooit verslapte.
Wat daarbij meteen opviel, was de fysieke manier waarop Ellis zijn muziek beleeft. Hij bewoog zich op een bijna hyperkinetische manier over het podium, roepend en tierend, zijn viool als een verlengstuk van zijn lichaam. Regelmatig trapte hij karate-kicks in de lucht, alsof hij de opgebouwde spanning letterlijk uit zijn lijf moest schoppen. Die tomeloze energie verklaarde achteraf ook deels de vermoeidheid die later op de tour zichtbaar zou worden.
In Brussel volgden onder meer “Indian Love Song”, “Sea Above”, “Sky Below” en “Some Summers They Drop Like Flys”, nummers die zich traag ontvouwden en steeds opnieuw balanceerden tussen melancholie en dreiging. “I Remember a Time When Once You Used to Love Me” en “Authentic Celestial Music” kregen een bijna spirituele lading, terwijl “Everything’s Fucked” rauw en confronterend klonk zonder ook maar een seconde gratuit te worden.
De set werd afgerond met “Love Changes Everything V” en “VI”, waardoor het geheel aanvoelde als een zorgvuldig opgebouwde suite. Ellis praatte opvallend veel tussen de nummers door, geestig, ontwapenend en persoonlijk. Op een onverwacht moment sprak hij me zelfs rechtstreeks aan en merkte hij op dat ik op Philip Seymour Hoffman leek, een absurde, maar onvergetelijke voetnoot bij een al indrukwekkende avond.
Tijdens die bindteksten liet Ellis ook vallen dat deze concerten in zekere zin ook de repetities van de band zijn. De drie muzikanten wonen immers elk op een ander continent: Ellis in Parijs, Jim White in Brooklyn en Mick Turner in Melbourne. Dat verklaarde waarom je aan het begin van de avond kon zien hoe de drie elkaar voorzichtig aftastten, luisterden en ruimte lieten, maar ook waarom hun samenspel naarmate de set vorderde steeds hechter en vrijer werd.

Zo onder de indruk was ik van het concert in Brussel, dat ik meteen besloot om ook nog een ticket te kopen voor het optreden van de zaterdag in Le Grand Mix in Tourcoing. Met een capaciteit van 600 personen en een zaal die niet helemaal uitverkocht was, beloofde dit een nog intiemere ervaring te worden. Die verwachting werd meer dan ingelost. De set in Tourcoing volgde grotendeels dezelfde structuur als die in Brussel, opnieuw beginnend met “Love Changes Everything I”, “II” en “III”, en opnieuw gedragen door dezelfde traag opbouwende spanningsbogen in “Indian Love Song”, “Sea Above”, “Sky Below “en “Some Summers They Drop Like Flys”. Maar dit keer voelde het proces van aftasten en samenvallen nog zichtbaarder, alsof je live getuige was van muziek die zichzelf vormde.
Toch waren er ook duidelijke verschillen. Waar het concert in de AB strak en geconcentreerd aanvoelde, werd de set in Tourcoing nog iets verder uitgesponnen. Ellis nam hier meer tijd om te praten, ditmaal bijna volledig in het Frans, wat hij opvallend goed beheerst voor iemand die oorspronkelijk uit Australië afkomstig is. Met een kwinkslag liet hij vallen dat hij inmiddels al enkele jaren zijn belastingen in Frankrijk betaalt. Het was bovendien bijna het einde van de tour: na Tourcoing stond enkel Parijs nog op de planning, waarna een rustperiode zou volgen vooraleer volgend jaar de tour met Nick Cave start en daarna terug met The Dirty Three in de Verenigde Staten.
Het grootste verschil tussen beide avonden zat in een onverwacht moment halverwege de set in Le Grand Mix. Na “Everything’s Fucked” stelde Ellis plots voor om Hope te spelen, een nummer dat niet op de setlist stond. Hij kondigde het aan als ‘espoir’ en grapte tegen Mick Turner: “Oh, you wanna play that one.” Het nummer gaf de avond een extra breekbaar moment dat in Brussel ontbrak en onderstreepte hoe organisch en open deze band live opereert. Daarna werd opnieuw de draad opgepikt met “Love Changes Everything V” en “VI”.
Tijdens de set in Tourcoing begon de vermoeidheid van een lange tour zich echt te tonen. Ellis, inmiddels ook al 60, vroeg om een stoel. Toen die niet meteen beschikbaar bleek, ging hij zonder veel omhaal op de vloer zitten, midden tussen het publiek, om daar verder te neuriën en te luisteren terwijl zijn bandmaten doorspeelden. Het was een ontwapenend, menselijk moment dat perfect samenvatte waar The Dirty Three voor staan: geen pose, geen afstand, alleen muziek en gedeelde aandacht.

Twee concerten, twee zalen, grotendeels dezelfde nummers, maar toch een andere beleving. Waar Brussel indruk maakte door zijn kracht en focus, voelde Tourcoing als een open einde, een uitademing na een lange reis.
Samen vormden ze een tweeluik dat nog lang zal blijven nazinderen, niet alleen omwille van de muziek, maar ook door de intensiteit, de kwetsbaarheid en het zeldzame gevoel dat je getuige was van iets dat zich slechts één keer, precies zo, kon voltrekken.

Neem gerust een kijkje naar de pics
The Dirty Three in AB
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8937-the-dirty-three-11-12-2025?Itemid=0

The Dirty Three in Grand Mix
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8938-the-dirty-three-13-12-2025?Itemid=0

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel + Grand Mix, Tourcoing

The Raveonettes live in Trix - Luid, fel en compromisloos

The Raveonettes streek neer in Trix Antwerpen voor een concert dat niet alleen luid, maar ook fysiek voelbaar was. De avond zou gaandeweg uitmonden in een zintuiglijke overrompeling waarin geluid, licht en intensiteit geen enkele rem meer kenden.

Het voorprogramma werd verzorgd door Spare Skin, een band die zichzelf treffend omschrijft als ‘post-punk w/ anger & love’. Met Anne-Lise op gitaar en zang, Olivier op bas en Alisson achter de drums brachten ze een set die tegelijk scherp en emotioneel was. De woede zat in de riffs, de liefde in de melodieën. In die zin paste Spare Skin perfect in een bredere beweging die dit jaar opvallend sterk aanwezig was op de concertpodia. De vergelijking met andere punk- en postpunkbands met overwegend vrouwelijke leden drong zich haast vanzelf op: The Pill, Crybabies en dichter bij huis Maria Iskariot.
Het is moeilijk om hier níét enthousiast over te zijn. Dit soort muziek leeft, en deze vrouwen staan meer dan hun mannetje – zonder dat het ooit geforceerd aanvoelt. Een speciale vermelding voor de basist die ‘very fast’ was, een grapje gemaakt door de vrouwelijke bandleden toen hij voor het laatste nummer vlug een snaar op zijn bas moest vervangen.

Na het optreden van Spare Skin, tijdens de ombouwpauze voor de hoofdact, werd de zaal plots overspoeld door extreem luide trapmuziek. Vermoedelijk diende dit om de bassen te testen, maar het effect was allesbehalve onschuldig. Heel wat mensen grepen naar hun oren ter bescherming. Achteraf bekeken bleek dit moment een onmiskenbare voorbode: volume en fysieke impact zouden die avond een hoofdrol spelen.

Toen The Raveonettes uiteindelijk het podium betraden, werd meteen duidelijk dat ook visueel alles op scherp stond. Eigenlijk had er aan de ingang een waarschuwing voor epilepsiepatiënten moeten hangen. Of misschien had de lichtman zelf een aanval van epilepsie: zo constant en genadeloos stond de belichting in strobostand. Rust voor de ogen was er niet, maar dat paste wonderwel bij de sonische aanval die volgde. De bassen waren zo luid dat je de muziek niet alleen hoorde, maar letterlijk tegen je huid voelde, tot diep vanbinnen. Dit was geen achtergrondgeluid, dit was een lichamelijke ervaring.
Sune Rose Wagner en Sharin Foo vormden opnieuw het herkenbare, magnetische middelpunt van de band. Sharin Foo zag er nog altijd ravissant uit en stond zelfverzekerd in het stroboscopische geweld, terwijl Sune Rose Wagner aanvankelijk wat gereserveerder oogde.
Live werd het duo bijgestaan door drummer Jakob Hoyer, die met zijn strakke en krachtige spel de songs extra gewicht gaf en de massieve bassen nog meer draagkracht verleende.
De set werd opgebouwd met vroege mokerslagen als “Blackest”, “Killer” en “Speed”, waarna het publiek massaal meeging in klassiekers als “That Great Love Sound” en “Love in a Trashcan”.
Donkerder materiaal als “You Say You Lie” en “Attack of the Ghost Riders” hield de spanning strak, terwijl “My Tornado”, “Dead Sound” en “The Enemy” het geluid nog dieper en dreigender maakten. Richting het einde van de hoofdset volgden hoogtepunten als “Sisters” en “Strange”, met daartussen een cover van “Venus in Furs” van The Velvet Underground, waarna “Aly”,”Walk With Me” de overgang naar de bisronde voorbereidde.
Naarmate het concert vorderde, liet Sune Rose Wagner steeds meer van zijn aanvankelijke terughoudendheid varen. Samen met Sharin Foo en Jakob Hoyer bouwde hij gestaag op naar een steeds intensere climax. De bisronde begon met “The Christmas Song”, opvallend intiem gebracht met Wagner en Foo samen achter dezelfde microfoon, een kort moment van verstilling na het auditieve geweld. Die rust bleek van korte duur: “Last Dance” trok de spanning opnieuw aan, waarna tijdens “Recharge & Revolt” alle remmen losgingen en Wagner zonder gitaar volledig losbarstte op het podium. Het zou zomaar kunnen dat de Duvels waarvan de band tijdens het concert genoot daar iets mee te maken hadden.
Als ultieme afsluiter volgde “I Wanna Be Adored”, waarbij Sharin Foo haar gitaar achterwege liet en zingend de volledige breedte van het podium verkende. Het nummer kreeg zo een extra sensuele en bezwerende lading, een perfecte finale voor een concert dat constant balanceerde tussen agressie en aantrekkingskracht.

The Raveonettes leverden op deze zondagavond in Trix geen comfortabel concert af, maar een compromisloze, zintuiglijke aanval waarin geluid, licht en emotie samensmolten. Soms te luid, soms te fel, maar altijd intens en precies daarom bleef dit optreden nog lang nazinderen.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Spare Skin
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8936-spare-skin-14-12-2025?Itemid=0

The Raveonettes
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8935-the-raveonettes-14-12-2025?Itemid=0

Organisatie: Trix , Antwerpen

Clutch triomfeert in Brussel - Zweet, riffs en groove

De Ancienne Belgique veranderde in een broeikas van riffs, groove en onstuitbare rock-’n-roll. Clutch streek opnieuw neer in Brussel en bewees voor de zoveelste keer waarom de band al decennia een vaste waarde is binnen het heavy rocklandschap. Zonder overbodige visuele opsmuk, maar met een geluid dat even massief als beweeglijk was, bouwde de band aan een set die tegelijk vertrouwd en vernieuwend aanvoelde.
De zaal was goed gevuld, de verwachtingen lagen hoog en vanaf de eerste minuten hing er die typische Clutch-spanning in de lucht: dit zou een avond worden waarop songs en energie centraal stonden.

De avond kwam op gang met Bokassa, de Noorse band die punkenergie koppelt aan stoner- en metalriffs. Hun korte maar nietsontziende set sloeg meteen diepe krassen in de AB. Frontman Jørn Kaarstad gromde en schreeuwde met een stem die klonk als het ruwste schuurpapier, wat perfect aansloot bij de rauwe, ongepolijste sound van de band.
Bokassa speelde met een tomeloze drive en zorgde ervoor dat het publiek al vroeg op temperatuur kwam.

Die temperatuur ging nog een flinke graad omhoog toen 1000mods het podium betrad. Tegen dan stond de zaal al in vuur en vlam, en het werd al snel duidelijk dat heel wat aanwezigen specifiek op deze Griekse stonerrockers hadden gewacht. Elk nummer werd luid onthaald, moshpits kwamen spontaan op gang en de riffs rolden als een allesverpletterende golf door de zaal.
Met een set die bestond uit “Electric Carve”, “Road to Burn”, “Götzen Hammer”, “Speedhead”, “Low”, “Overthrow”n, “El Rollito” en “Vidage”, bewees 1000mods dat ze allang geen culttip meer zijn, maar een band die moeiteloos een volle zaal kan domineren.

Na een korte pauze was het tijd voor Clutch zelf, die zonder omwegen openden met “Worm Drink” en meteen de toon zetten. Neil Fallon nam het podium in zoals altijd als een prediker met een microfoon, charismatisch en zelfverzekerd, terwijl de rest van de band een strakke, groovende machine vormde.
“Promoter (of Earthbound Causes)” en “Crucial Velocity” volgden elkaar naadloos op, waarna “Firebirds!” en “Sucker for the Witch” de zaal verder deden kolken. Het publiek ging volledig uit zijn dak bij “The Mob Goes Wild”, terwijl “Big News I” vloeiend overging in “Animal Farm”.
Met “Ghost” en “Sea of Destruction” werd even gas teruggenomen zonder de spanning te verliezen, om daarna opnieuw uit te halen met “Willie Nelson” en “Colorado Fuel and Iron”. “D.C. Sound Attack!” klonk als een manifest, “X-Ray Visions” hield de vaart erin en “Spacegrass” sloot de hoofdset af als een collectieve trip waar de hele AB in meeging.

Dat het publiek daar niet genoeg aan had, sprak vanzelf. Voor de bisronde keerde Clutch terug met “The Regulator”, dat luidkeels werd meegezongen, en met “Electric Worry” viel definitief het laatste restje dak van de Ancienne Belgique.

Met twee sterke voorprogramma’s en een hoofdact in absolute topvorm werd deze Brusselse halte van Clutch er één die nog lang zal nazinderen, niet alleen in de oren maar ook in de benen en de herinneringen van iedereen die erbij was.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Bokassa
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8920-bokassa-12-12-2025?Itemid=0

1000mods
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8921-1000mods-12-12-2025?Itemid=0

Clutch
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8919-clutch-12-12-2025?Itemid=0

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Say She She doet de Orangerie dansen

De Orangerie van de Botanique liep goed vol voor het concert van Say She She, maar eerst mocht de Brusselse muzikant Nico Ducarme de avond openen. Hij heeft net zijn nieuwe EP ‘Some Kind of Explanation’ uit en bracht een korte, ingetogen set waarin zijn zachte gitaarspel en stem centraal stonden. Zijn introspectieve nummers vormden een rustige aanloop naar de hoofdact.

Toen Say She She het podium betrad, sloeg de sfeer meteen om naar volle energie. Het New Yorkse trio verscheen dit keer met hun vertrouwde ritmesectie, in tegenstelling tot vorig jaar toen een tijdelijke drummer en vervangende gitarist nodig waren. Dat gitarist Sergio A. Rios opnieuw van de partij was, en bovendien mee aan de knoppen stond voor hun sound, zorgde voor een hechte dynamiek. Hun meest recente album ‘Cut & Rewind’ verscheen eerder dit jaar, en de nieuwe nummers kregen duidelijk veel bijval.

De band opende met “Collage”, gevolgd door “Forget Me Not” en “Disco Life”, waarmee de toon meteen gezet was: strakke ritmes, kenmerkende harmonieën en een zaal die onmiddellijk mee was. Tijdens “Prism”, “Under the Sun” en “Astral Plane” kwamen de meer dromerige en kosmische invloeden naar voren, gedragen door de samenzang die het handelsmerk van Say She She blijft.
Met nummers als “Reeling”, “Cut & Rewind”, “Miracles” en “Blow My Mind” ging de intensiteit verder omhoog. De covers “Slippery People” van Talking Heads en “Messages From the Stars” van The RAH Band werden met zoveel overtuiging gebracht dat het publiek ze bijna als eigen materiaal aannam.
In de slotfase volgden “She Who Dares” en een luchtige versie van “C’est si bon”, waarna “Do All Things With Love” de avond afsloot.

Het concert bevestigde opnieuw hoe vlot Say She She hun mix van retro-invloeden en moderne flair vertaalt naar een energieke liveshow.
De Orangerie werd een volle avond lang gedragen door ritme, charisma en een groep die zichtbaar op hun hoogtepunt speelt.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Nico Ducarme
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8900-nico-ducarme-29-11-2025?Itemid=0

Say She She
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8899-say-she-she-29-11-2025?Itemid=0

Organisatie: Botanique, Brussel

Bob Mould - Een Meester en een Belofte - Bob Mould en Blue Robin betoveren Het Depot

Blue Robin, het indie- en dreampopproject rond Lore Borremans, mocht de zaal opwarmen voor Bob Mould. Waar hun studio-opnames zweven tussen melancholie en drama, kreeg het publiek in Leuven een nog persoonlijkere inkijk. Lore stond aanvankelijk alleen op het podium, zoals het project ooit begon, en zette de toon met een reeks fragiele maar trefzekere songs uit de in mei verschenen debuut-EP ‘Pomegranate’. De EP, een subtiel eerbetoon aan de Griekse Persephone-mythe, vormde de ruggengraat van de set. De gelijknamige track “Persephone” sloot het optreden uiteindelijk af.
Hoewel Lore merkbaar zenuwachtig was, zorgde die kwetsbaarheid net voor extra charme. De momenten waarop ze de stilte tussen nummers probeerde te vullen met babbels terwijl de gitaar niet helemaal wilde meewerken, leidden tot warme interactie met de zaal. Toen het stemmen bleef tegenstribbelen, riep ze zonder gêne Ebe Vranken, de gitarist van de band die in het publiek stond. Hij sprong het podium op, hielp de gitaar bijregelen en speelde vervolgens zelfs één nummer mee, een spontaan en hartverwarmend moment dat de sfeer verdiepte.
Het hoogtepunt kwam met “Flowerking”, een nieuw nummer dat Lore aankondigde als emotioneel zwaar. En dat voelde je: in de zaal werd het muisstil, het soort stilte dat respect afdwingt. Blue Robin bewees hiermee dat hun verhalen universeel kunnen resoneren.
Met meer concerten gepland de komende maanden en een groeiende buzz rond de band lijkt Blue Robin klaar voor grotere podia. Als er gerechtigheid bestaat in de festivalwereld, zien we hen volgende zomer ongetwijfeld terug.

Met een compact maar gespierd trio, Jon Wurster op drums en Jason Narducy op bas, betrad Bob Mould het podium alsof het een tweede woonkamer was. Wat volgde was geen nostalgische trip, maar een masterclass in intensiteit, melodie en vakmanschap.
Hoewel ik me niet bewust kan herinneren Mould ooit eerder live te hebben gezien, overviel me meteen een gevoel van déjà vu. Niet omdat zijn show voorspelbaar was, maar omdat zóveel bands die ik doorheen de jaren op podia zag, Pixies, Therapy?, Jimmy Eat World, Foo Fighters, een stukje van hem meedragen. In Leuven zagen we de bron zelf: het brute maar melodische gitaargeluid dat een hele generatie heeft gevormd.
De setlist was rijk gevuld met solowerk en nummers van de Bob Mould Band. “Star Machine” opende de avond in hoge versnelling, gevolgd door publieksfavorieten zoals “The Descent”, “Next Generation” en het donderende “American Crisis”.
Mould klonk scherp, helder en gedreven, zijn gitaar hakte door de zaal met die typische dichtgesmeerde, overstuurde textuur.
En dan was er het Hüsker Dü-materiaal. Niet een paar nummers, maar een complete, gul gegeven sectie uit zijn klassieke repertoire. “Hardly Getting Over It” bracht een ingetogen emotionele kern, terwijl “Flip Your Wig”, “Hate Paper Doll”, “Chartered Trips”, “Something I Learned Today” en “Makes No Sense at All” de zaal deden ontploffen. Voor velen in het publiek waren dit zeldzame, waardevolle momenten: Mould die zijn geschiedenis volledig omarmt.
Sugar-materiaal bleef achterwege, maar met de aangekondigde Sugar-shows voor volgend jaar hing er een voelbare anticipatie in de lucht, het soort buzz waar festivalprogrammeurs maar beter aandacht aan besteden.

De avond in Het Depot was er eentje met twee duidelijke verhalen: Blue Robin, een ontluikend talent dat balancerend tussen kwetsbaarheid en verbeelding laat zien waar Belgische dreampop naartoe kan groeien. En Bob Mould, een levende legende die bewijst dat zijn invloed niet enkel historisch is, maar nog steeds urgent, luid en vol zuurstof.

Het publiek kreeg niet zomaar een concert, maar een zeldzame combinatie van ontroering en intensiteit, een blik op de toekomst én een les van de meester zelf.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Bob Mould
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8885-bob-mould-25-11-2025?Itemid=0

Blue Robin
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8886-blue-robin-25-11-2025?Itemid=0

Organisatie: Depot, Leuven  

Tourist LeMC - Tussen cynisme en liefde

Tourist LeMC stond in De Kreun in Kortrijk, maar nog vóór de Antwerpse stadstroubadour het podium betrad, was het aan Guusje om de zaal warm te maken.
De jonge Nederlandse artiest, die bij het grote publiek doorbrak dankzij zijn duet “Blijf Nog Even Hier” met Bazart, bewees dat hij veel meer is dan een eendagsvlieg. Zijn set was licht, energiek en charmant, en groeide nummer na nummer in kracht. Vooral de laatste drie songs “Kleine Jongens”, “Dopamine” en “Cool” bleven hangen.
Ze brachten een mix van herkenbare emoties en frisse popenergie die perfect aansloot bij de sfeer die later op de avond zou volgen.
Het publiek had hem alvast stevig in de armen gesloten tegen de tijd dat hij het podium verliet.

Met de zaal op temperatuur kwam Tourist LeMC op, en vanaf het eerste nummer, “Emoji Hooligan”, werd duidelijk dat de tournee rond zijn vijfde album Alles Onder Controle geen klassieke Tourist-avond zou worden.
Op deze nieuwe plaat slaat hij een onverwachte richting in: minder naïeve hoop, meer cynisme, maar tegelijk ook meer humor. Het is alsof hij zijn wereld iets donkerder inkleurt, maar tegelijk moeite doet om er zelf om te kunnen lachen.
Live geeft dat een rauwe, eerlijke lading die De Kreun meteen in zijn greep hield.
Met “Cocaine”, “En Route”, “Spiegel” en “Niemandsland” bouwde Tourist het momentum verder op, de band strak, warm en gelaagd zoals altijd. “Meester Kunstenaar”, “Bilan”, “We Begrijpen Mekaar” en “Wie” volgden elkaar snel op en kregen vaak een donkerdere, meer gespannen ondertoon dan in eerdere tournees.
Het publiek voelde die verandering, maar omarmde ze met evenveel aandacht als enthousiasme.
Een van de mooiste momenten van de avond brak aan met “Sterrenwacht”. Net toen de eerste akkoorden weerklonken, kwam Guusje opnieuw het podium op, een subtiele knipoog naar hun eerdere samenwerking die nu live tot weer leven kwam. De stemmen van Tourist en Guusje smolten moeiteloos samen, waarbij Tourist zijn warme, gedragen voordracht liet contrasteren met Guusjes heldere, melodische klank. Het resultaat was een dromerig duet dat de hele zaal stil kreeg.
Daarna ging het tempo weer omhoog met “Mijn Stad”, “Liefde Liefde”, “Alles Kapot” en “Deze Nacht”, nummers die veel van het nieuwe album dragen en live nog eerlijker en rauwer klinken. Vooral “Alles Kapot” belichaamde de nieuwe toon van Tourist LeMC: reflectief, cynisch, maar altijd doorweven met compassie.
De afsluitende reeks “Koning Liefde”, “Voorbij” en de bisnummers “OLV”, “Horizon” en “De Ander” bracht dan weer de typische warmte terug waarmee Tourist het publiek nooit loslaat, zelfs wanneer hij donkere thema’s aansnijdt.

Het optreden in De Kreun voelde zo als een perfecte momentopname van een artiest in evolutie: iemand die bewust nieuwe paden bewandelt, scherper en minder naïef dan voorheen, maar nog altijd gedreven door liefde.
En dankzij Guusje, die zowel in het voorprogramma als tijdens het duet een sterke indruk naliet, werd de avond extra bijzonder.
Een ontmoeting tussen twee generaties troubadours die elkaar moeiteloos versterken.

Neem gerust een kijkje naar de pics

Tourist LeMC
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8868-tourist-lemc-21-11-2025?Itemid=0

Guusje
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8869-guusje-21-11-2025?Itemid=0

Op 26 november 2025 te zien in de Vooruit, Gent @Dieter Boone
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8890-tourist-lemc-26-11-2025?ltemid=0
(ism Busker)

Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk

Metal Molly - Belpop Metal Molly in de N9 viert 30 jaar ‘Surgery for Zebra’

De N9 in Eeklo was afgelopen vrijdag een avond die stevig in het teken stond van Belgische gitaarmuziek met weerhaakjes.
Het voorprogramma was thenightclub, een vijfkoppige band met ex-leden van Falling Man en Captain Moon. Vanaf de eerste klanken was duidelijk dat ze geen klassieke rockset kwamen spelen. Bas en drum namen resoluut de leiding, terwijl de gitaren en toetsen hun plaats vonden in een strak weefsel van maximaal twee akkoorden per nummer, maar met één onwrikbare groove die bleef sleuren.
Hun muziek voelde aan als iets wat rechtstreeks uit een repetitieruimte vol zweet en experiment kwam: ontstaan uit improvisatie, maar uitgepuurd tot echte songs. Donker, dwars, absurd en toch dansbaar, muziek die je niet meteen kunt plaatsen, maar die zich vastzet in je lijf.
Geen spoor van retro, al hing de geest van late jaren zeventig en vroege jaren tachtig overal: punkenergie vermengd met funk, disco, afro, reggae en een vleugje krautrock. Het publiek bewoog aarzelend mee, alsof het eerst even moest aftasten wat hier precies gebeurde, maar ik zag vooral veel goedkeurende knikken.
Geen wonder dat Stijn Meuris na hun eerste optreden al ‘ferm onder de indruk’ was. Hun digitale debuut ‘Mr. Eddy’ is pas sinds 1 september uit, maar wat mij betreft verdient het meer aandacht.

Na een korte ombouw was het tijd voor Metal Molly, het trio dat met deze tour de dertigste verjaardag van hun debuut ‘Surgery for Zebra’ viert, de plaat die hen in de jaren negentig bekend maakte met de hit “Orange”.
Metal Molly brak destijds door na hun deelname aan Humo’s Rock Rally in 1996, een memorabele editie die werd gewonnen door Evil Superstars, maar waar ook namen als Novastar, Arid, Tom Helsen en An Pierlé hun eerste stappen zetten.
De N9 was goed gevuld, al bleef er wat ruimte over. Het begin van de set verliep wat stroef: er leek iets te haperen aan de apparatuur, en de band moest een paar keer zoeken naar de juiste balans. Toch hielden ze het hoofd koel, en naarmate het concert vorderde, viel alles meer en meer op zijn plaats.
De klassiekers werden met enthousiasme onthaald, maar ook het minder bekende werk kreeg zijn moment. Wat begon als een wat aarzelende start, groeide gaandeweg uit tot een mooi crescendo. Tegen het einde stond de hele zaal mee te bewegen, en voelde het alsof de vonk eindelijk helemaal was overgeslagen.
Metal Molly toonde nog eens waarom ze destijds zo’n markante plek in de Belgische rockgeschiedenis veroverden: koppig, melodieus, een tikje eigenzinnig, maar met een hart dat nog altijd vol overtuiging klopt.
Ik stapte de N9 buiten met het gevoel een avond te hebben meegemaakt waarop verleden en heden elkaar perfect hadden gevonden, met een verrassend frisse blik op wat rock anno nu nog kan zijn.

Neem gerust een kijkje naar de pics

Metal Molly
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8813-metal-molly-07-11-2025?Itemid=0

Thenightclub
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8812-thenightclub-07-11-2025?Itemid=0

Organisatie: N9, Eeklo (ism Luminous Dash)

Bruges Is Doomed 2025 - Tussen droom en donder met Marissa Nadler en Pothamus
Bruges Is Doomed 2025
Cactus Club
Brugge
2025-11-05
Kristof Acke

Onder de noemer Bruges Is Doomed woonde ik begin november in de Cactus Club een opmerkelijke double bill bij: twee optredens die qua sfeer en intensiteit nauwelijks verder uit elkaar konden liggen, en die elkaar juist daardoor perfect aanvulden. Eerst stond Marissa Nadler op het podium, daarna Pothamus.
Wat begon als een intieme avond vol fragiele melancholie, eindigde in een geladen, bijna sacrale explosie van geluid en emotie.

Er waren net iets meer dan tweehonderd tickets verkocht voor de avond. Aanvankelijk vreesde ik voor een halflege zaal, maar Cactus had dat mooi opgelost: achterin hing een zwart gordijn dat de ruimte kleiner maakte en de setting extra intiem deed aanvoelen. Het paste wonderwel bij de sfeer van het eerste optreden.

Marissa Nadler betrad het podium in stilte, enkel vergezeld door Milky Burgess op gitaar. Vanaf de eerste noten hing er een breekbare spanning in de zaal, het soort stilte die niet leeg is, maar juist vol verwachting. Ik had de indruk dat het merendeel van het publiek vooral voor Pothamus was gekomen, met bepaalde verwachtingen van dat soort muziek. Toch stelde iedereen zich met ingehouden adem open voor Nadlers verstilde universum. Haar stem was zacht, maar doordrong alles. De trage gitaarakkoorden klonken als echo’s van iets ouds en dieps, en elke toon leek te trillen van emotie. Het was muziek die niet duwde, maar trok — langzaam, onontkoombaar, naar binnen toe. Alles was klein, intiem, en toch gelaagd; onder die stille oppervlakte schuilde een enorme geladenheid.

Het contrast met Pothamus kon haast niet groter zijn. Waar Nadler fluisterde, donderde Pothamus. En toch, ook hier stond emotie centraal. Nog voor de eerste klanken weerklonken, was de sfeer veranderd: op het podium stond een wierookbeker waarin kruiden werden verbrand, de rook kringelend als wierook, de geur doordringend. De drie muzikanten, een bijna heilige drievuldigheid, namen hun plaats in: de twee gitaristen tegenover elkaar, zijdelings naar het publiek gericht, met de drummer centraal achter hen. Alleen al hun opstelling straalde iets ritueels uit.
Wanneer de eerste tonen losbarstten, voelde ik het letterlijk in mijn lichaam. De klanken waren massief, maar nooit chaotisch, elke laag zorgvuldig opgebouwd, als een gebed in feedback en resonantie. Pothamus speelde met geladenheid, met stilte en eruptie, met het spanningsveld tussen vernietiging en verlossing. Het deed me denken aan Amenra, niet in klank, maar in beleving, ook hier werd de muziek iets religieus, iets wat je niet alleen hoort maar ondergaat.
Na afloop hoorde ik iemand zeggen: “Zelfs als je hoofd volzit, komt dit nog altijd binnen.” En dat was precies het gevoel: de muziek brak niet door gedachten heen, ze overspoelde ze. Toen de laatste resonantie wegstierf, bleef er een bijna heilige stilte achter.

Twee optredens, twee uitersten: het tedere en het onstuimige, het intieme en het overweldigende. En toch voelden ze als delen van één geheel — een gelaagde avond waarin stilte en lawaai elkaar raakten in hetzelfde punt van intensiteit.

Bruges Is Doomed bleek allesbehalve doemdenken: het was een onderdompeling in emotie, een avond waarin muziek haar puurste vorm aannam — geladen, gelaagd en bezwerend.

Pics homepag: Pothamus

Neem gerust een kijkje naar de pics
Marissa Nadler
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8801-marissa-nadler-05-11-2025?Itemid=0

Pothamus:
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8802-pothamus-05-11-2025?Itemid=0

Organisatie Bruges Is Doomed ism Cactus Club, Brugge

Wet Leg - Van grijns tot grunge - Wet Leg komt tot volle bloei

Drie jaar geleden zag ik Wet Leg voor het eerst live, in Trix in Antwerpen. Toen stonden Rhian Teasdale en Hester Chambers nog naast elkaar op het podium: twee vriendinnen die elkaar aanstaken met guitige energie, gedeelde blikken en die typische mengeling van verlegenheid en ironie. Hun optreden toen voelde fris, bijna onschuldig, alsof ze zelf nog verbaasd waren over de commotie dat ze hadden veroorzaakt.
Op 2 november 2025 in de Ancienne Belgique was dat gevoel helemaal anders. Wet Leg stond daar als een volwassen band, met een zelfvertrouwen dat niet meer te ontkennen valt en met Rhian als onbetwiste frontvrouw.

Maar voor we daar waren, had Faux Real het publiek al volledig opgewarmd, of beter gezegd: in beweging gezet. Het Franse-Amerikaanse duo bracht een show die balanceerde tussen kunstperformance en pure pop-energie. Hun ironische choreografieën, hun rare maar onweerstaanbare uitstraling, en vooral hun lef om de laatste nummers midden in de zaal te spelen, zorgden voor iets wat ik nog nooit had meegemaakt: de hele AB, van balkon tot achterste rij, sprong en danste mee met het voorprogramma.
Ondanks hun tongue-in-cheek toon voelde het moment oprecht en aanstekelijk. Faux Real had de zaal volledig in zijn greep.

Toen Wet Leg daarna het podium betrad met “Catch These Fists”, voelde ik meteen dat de band gegroeid was. Ze klonken voller, scherper, zelfverzekerder. Daarna volgden “Wet Dream”, “Oh No” en “Supermarket”, nummers die het publiek moeiteloos meesleurden in hun typische mix van guitige humor en puntige gitaren. Toch viel me vooral op hoe de dynamiek tussen Rhian en Hester veranderd was. Waar ze vroeger samen het podium droegen, blijft Hester nu grotendeels in de schaduw. Letterlijk: ze speelt achteraan, haar gezicht half verborgen achter haar lange haar, bijna één met de achtergrond. Rhian daarentegen heeft zich helemaal ontpopt tot een echte frontvrouw. Ze beweegt vrij, spreekt het publiek met flair toe, en heeft een vanzelfsprekende uitstraling die de hele zaal vult. Af en toe draait ze zich nog even om naar Hester, zoekt een blik of glimlach, maar het is duidelijk dat zij nu de show draagt.
Het midden van de set bracht een mooi evenwicht, met “Being in Love”, “Don’t Speak” en het meeslepende “Jennifer’s Body”, gevolgd door het nieuwe “Liquidize”. En toen kwam “Ur Mum”, het moment waarop de hele zaal losbarstte en het inmiddels legendarische schreeuwstuk letterlijk door de muren leek te trillen. Maar het hoogtepunt voor mij kwam iets later, bij “Pillow Talk”. Waar Wet Leg vaak bekendstaat om hun luchtige, bijna sarcastische indiepop, klonk dit nummer als pure grunge: rauw, zwaar, en met een intensiteit die me verraste. Het was het bewijs van hoe breed deze band kan gaan, hoe ze moeiteloos schakelen zonder hun identiteit te verliezen.
De set ging verder met “Pokemon”, “Davina McCall” en “U and Me at Home”, en eindigde krachtig met “Too Late Now”, “Angelica” en “CPR”.
Na een korte onderbreking kwam de band terug voor de bisronde. “Chaise Longue” zette de AB nog één keer in vuur en vlam – het refrein werd door iedereen meegebruld – en afsluiter “Mangetout” zorgde voor een voldane ontlading.

Toen de lichten aangingen, bleef ik nog even staan. Het was een van die zeldzame concerten waarin alles klopt: een voorprogramma dat de verwachtingen overtreft, een hoofdact die bewijst hoe ver ze is gekomen, en een zaal die van begin tot eind meeleeft.
Wet Leg is niet langer dat grappige duo met één grote hit. Ze zijn uitgegroeid tot een band met diepte, met gelaagdheid, en met een frontvrouw die helemaal weet wie ze is. Rhian straalt, Hester verdwijnt in de schaduw, maar samen blijven ze onweerstaanbaar.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Wet Leg
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8797-wet-leg-02-11-2025?Itemid=0

Faux Real
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8796-faux-real-02-11-2025?Itemid=0

Organisatie: Live Nation

Queens of the Stone Age – QOTSA graaft dieper dan ooit met The Catacombs Tour

Ondanks ticketprijzen die tussen de €150 en €350 schommelden, was het concert van Queens of the Stone Age in de Koningin Elisabethzaal elke euro waard. Op een kille maandagavond brachten Josh Homme en co een meeslepende show in drie akten, ondersteund door een orkest en een lichtshow die perfect de sfeer van elke fase ving.

Het voorprogramma werd verzorgd door Laura-Marie Carter, bekend van Blood Red Shoes — die met haar solo-set een verrassend intieme performance neerzette.

Deze tournee, toepasselijk getiteld The Catacombs Tour, ligt in het verlengde van de recente concertfilm die Queens of the Stone Age opnam in de catacomben van Parijs. Naar aanleiding van die indrukwekkende opname bracht de band ook een EP uit: ‘Queens of the Stone Age: Alive in the Catacombs’. Die mysterieuze, donkere sfeer werd in Antwerpen knap doorgetrokken, visueel én muzikaal.

QOTSA begon iets later dan gepland, waardoor het concert ruim na 23 uur eindigde, maar niemand in de zaal maalde daar om.
Act I opende met “Running Joke / Paper Machete”, gevolgd door parels als “Kalopsia”, “Villains of Circumstance” en ”I Never Came”— een breekbare start vol melancholie.
Act II was donkerder en zwaar, met een medley van “Someone’s in the Wolf / A Song for the Deaf / Straight Jacket Fitting” en een prachtige uitvoering van ”Mosquito Song”. Het hoogtepunt voor mij was “Spinning in Daffodils” (Them Crooked Vultures-cover) met een interlude van “The Blood is Love”.
In Act III bracht de band een emotionele afsluiter met nummers als “Hideaway”, “Fortress” en “…Like Clockwork”. Na het laatste akkoord verlieten band en orkest het podium — maar niet voor lang. Josh Homme keerde samen met Mickey terug voor een adembenemende, a capella versie van ”Long Slow Goodbye”.
Wat vooral bleef hangen, was het indrukwekkende stemgeluid van Josh Homme. Ondanks zijn gezondheidsperikelen van de afgelopen jaren klinkt zijn stem rijker, doorleefder en krachtiger dan ooit. Bovendien verdient het orkest dat de band op deze tour versterkt alle lof: hun bijdrage tilde de songs naar een cinematografisch niveau dat perfect aansloot bij de intensiteit van QOTSA’s universum.
Na het bisnummer bleef de zaal nog even in stilte hangen, toen plots “One Hundred Days” van Mark Lanegan weerklonk, een ontroerende afsluiter en een mooi eerbetoon aan de overleden vriend en muzikale broer van Josh. Hetzelfde nummer bracht Homme bijna een jaar geleden ook tijdens de herdenkingsshow voor Lanegan in Londen, samen met Dave Gahan (Depeche Mode).

Een fenomenaal optreden: intiem, groots en tot in de perfectie georkestreerd. Maandag of niet: een concert dat zal blijven hangen.

Neem gerust een kijkje naar de pics
QOTSA
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8776-queens-of-the-stone-age-27-10-2025?Itemid=0 

Laura-Mary Carter
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8777-laura-mary-carter-27-10-2025?Itemid=0

Organisatie: Live Nation