Jera On Air 2026 – 32 ste editie - The hottest edition ever!
Jera On Air 2026
Festivalterrein
Ysselsteyn
2026-06-25 t-m 2026-06-27
Hans De Lee

Voor de 32ste keer werd het dorpje Ysselsteyn (NL) 3 dagen lang het epicentrum van alle liefhebbers van punkrock, metalcore, hardcore en aanverwante (sub)genres.
Tal wat topbands sierden dit jaar alweer de knap uitgebalanceerde affiche waaruit heel wat kwaliteit en diversiteit sprak!
Met als resultaat een frisse mix van gevestigde waarden, opkomende bands, lokaal talent en nieuwe spelers aan het hardcorefront.  Al is ‘frisse’ hier misschien niet de meest geschikte omschrijving.
Alvorens een bondig verslag te geven van wat zich muzikaal zoal afspeelde op de 5 beschikbare podia toch even een dikke pluim voor de organisatie van dit festival.  Door de uitzonderlijk warme omstandigheden (Ysselsteyn was eerder Lauwwatersteyn of Ovensteyn) was de uitdaging nog groter dan vorige edities om alles veilig en gezond te laten verlopen.  Het team van Jera slaagde met brio in dit opzet en stelde alles in het werk om het voor iedereen (fans, medewerkers, artiesten, perslui, VIPs enz.) zo aangenaam mogelijk te maken ondanks de verschroeiende hitte (eigenhandig  50,8° Celsius gemeten in de zon).
Het siert de mensen van dit festival dat ze jaar na jaar met de glimlach en met het nodige gezond verstand, telkens weer, voor elke uitdaging die zich stelt, met een prima oplossing komen en de ‘Jera machine’ op die manier altijd soepel weten te laten draaien.
En wat is het elk jaar een heerlijk weerzien met de immer vriendelijke dame die in de ‘perscontainer’ vlakbij de ingang haar opwachting maakt en alle leden van de pers/fotografen met een brede glimlach welkom heet en voorziet van de nodige toegangsbandjes, codes en badges.  Dank u wel Renée!  Al 16 jaar op post en hopelijk komen daar nog vele jaren bij.  Cheers!
Maar genoeg sentiment!  Terug naar de orde van de dag : music maestro!

dag 1 - donderdag 25 juni 2026
Dankzij 90 minuten extra sightseeing op de E17 om en rond Antwerpen werd het doel om het optreden van Quicksand als eerste mee te pikken helaas niet gehaald. 

Bij het betreden van de weide konden we nog net horen hoe Set It Off  heel pittig de laatste nummers van hun set loslieten op een goed gevulde Eagle tent.  Deze band uit Florida is gekend voor zijn poppy punk en rocksongs en brachten sinds hun start in 2008 al 6 full cd’s uit.  Afsluiter “Wolf in sheep’s clothing” is de perfecte illustratie van hun typische poprocksound.

Dan maar meteen tijd voor het grote geschut.  De heren van Bury Tomorrow maakten hun opwachting in de ruime Vulture tent.  Ontstaan in 2006 te Southampton (UK) is deze band opgeklommen tot één van de voornaamste metalcore acts uit Europa.  Het massaal aanwezig publiek behoefde echt geen opwarming en daarom werd geopteerd om direct met de deur in huis te vallen en van bij de start meedogenloos te knallen met de fantastische opener “Choke” van het al even fantastisch album ‘Cannibal’. Het zweet dat zowel van de bandleden als van de enthousiaste fans gutste had niet de minste tijd om op te drogen want daar werd al “Abandon Us” en “Cannibal” geserveerd met een bijzondere intensiteit.  Geen genade met het publiek en met de mensen van security, integendeel, een warme oproep om te crowdsurfen van frontman Daniel Winter-Bates die gretig werd opgevolgd. Intussen werd ondermeer “Boltcutter” explosief gebracht en gaf Bury Tomorrow een visitekaartje af voor de headlinetour die er begin 2027 aankomt in Europa,  met Stick To Your Guns als support.
Wat is deze band toch uitgegroeid tot een waar metalcore boegbeeld : professioneel en met volle overtuiging gebracht en nummers die loeihard klinken maar toch blijven hangen dankzij een doorgaans heel catchy refrein. 
De perfect op elkaar afgestemde zangpartijen tussen brulboei Daniel en zijn sidekick Tom Prendergast (clean vocals en keyboards) vormen de kern van de meeste composities.  Getuige daarvan nummers als “Vilain Arc” en “Black Flame” die op het einde van het optreden een uitgeput maar voldaan publiek achterlaat in een kokende tent.

Vervolgens was het uitkijken naar de Canadese troepen van Alexisonfire, een uniek post-hardcore gezelschap dat al meer dan 20 jaar zijn eigen koers vaart (weliswaar met enkele jaren van inactiviteit) en sinds enige tijd toch weer zeer actief blijkt en zelfs concrete plannen heeft om tegen eind 2026 een nieuw album uit te brengen (vorige albums dateren van 2022 en 2009).
Een goed gevulde tent voor aanvang van het concert, al was het maar om dekking te zoeken voor de loodzware hitte en zon en om even te kunnen verkoelen in de wind die geproduceerd werd door de enorme ventilatoren.  Het begin van de set kwam wat rommelig over maar eens de band vertrokken was klonk hun rauwe sound als een geslaagde mix van oldschool punk(rock) en (post) hardcore met een glansrol voor de beide zangers : George Petitt en Dallas Green. 
Oude nummers werden afgewisseld met recenter materiaal maar voor de die-hard fans was het toch vooral wachten op het meest gekende epos van de band, het nummer dat hen definitief op de rockwereldkaart zette en voor veel radio airplay zorgde : “Young Cardinals” (2009), een krachtige en meeslepende rocksong die de typische Alexisonfire sound het best illustreert.  Het is alvast uitkijken naar dat nieuwe album.

Met Trivium stond er zowaar een pure metalband op de affiche van de eerste festivaldag.  Het toont aan hoe men bij Jera, over de grenzen van bepaalde muziekgenres heen, openstaat voor kwaliteit en diversiteit en niet zozeer vasthoudt aan een beperkt aantal genres of aan een bekrompen hokjesmentaliteit (zelfs Het Goede Doel mocht dit jaar aantreden!)
De band uit Orlando, Florida stelde absoluut niet teleur!  Integendeel, de moderne metal die ze brachten onder leiding van opperninja Matt Heafy werd zeer positief onthaald.  Matt hanteert zijn gitaar als een wapenstok en maakt met zijn strak afgetraind en fel ingekleurd lijf een heel frisse indruk.  In een poging het publiek in het Nederlands toe te spreken stelt hij meermaals de vraag ‘Oe ghaat et?’
Sympathiek is het ongetwijfeld maar dan is de muziek die hij brengt toch van een veel hogere kwaliteit.  “Pull harder on the strings of your Martyr” maakte meteen duidelijk waarvoor Trivium naar Jera gekomen was : perfect gebrachte metal, gespeeld in een rotvaart en met een ogenschijnlijk gemak dat je zou vergeten hoe technisch die nummers en dat gitaarspel wel niet zijn.  Maar Trivium is een ervaren geheel, goed gerodeerd en steeds garant voor kwaliteit op het podium.
Nummers als “Down from the Sky” en “Like light to the flies” onderstrepen de vakkennis van dit energiek viertal en als kroon op het (warme) werk wordt een puike set afgesloten met het magistrale “In Waves”. Zonder meer een heel overtuigend optreden!

Aan de toeloop naar de Vulture tent te zien waren heel wat Jera bezoekers gekomen om de doortocht van Rise Against bij te wonen. Klokslag om 23u, toen voor het eerst die dag de temperatuur voelbaar iets minder tropisch werd, kreeg de band een oorverdovende ontvangst van de  plaatselijke menigte die tot ver buiten de contouren van de tent reikte.  De charismatische frontman Tim McIlrath was van bij het begin goed bij de les en bracht samen met zijn bandleden een overtuigende versie van “Re-Education (through labor)”. De populariteit van Rise Aganinst is na al die jaren duidelijk intact gebleven en heel wat festivalgangers zongen moeiteloos elk nummer van begin tot eind mee.
Jammer dat ook voor de bands hoog op de affiche de duurtijd van hun set beperkt was tot zo’n dikke 45 à 50 minuten. Rise Against had moeiteloos een dubbel aantal minuten kunnen volmaken en blijven boeien met talrijke steengoede nummers uit hun meer dan 25-jarig bestaan. Maar in realiteit werd na goed een half uur reeds de verwachte eindspurt ingezet en werd zweet nog energie gespaard om de tent helemaal te laten los gaan op gekende parels als “Prayer of the Refugee”, “Help is on the way” en het bloedmooie slotnummer “Savior”. Dit feest had best nog wat langer mogen doorgaan al was het onmiddellijk uitkijken naar Architects, die de eer hadden dag 1 van Jera 2026 naar de geschiedenisboeken te spelen.

Architects speelt al enige tijd op Champion League niveau in het metalcore wereldje.  Het heerschap uit Brighton (UK) timmert sinds 2004 aan hun muzikale carrière.  Eerst deden ze dat met vrij complexe en weinig toegankelijke metalcore maar gaandeweg trok de band meer en meer de kaart van melodieuse composities gericht naar een breder publiek.  Vooral sinds het 6de (!) album uit 2014  ‘Lost Forever / Lost Together’ kwam de grote doorbraak en naamsbekendheid. 
Niet dat hun muziek intussen minder intens en stevig was maar de technische complexiteit werd voortaan meesterlijk omgezet in zeer herkenbare en iets ‘lichtere/luchtigere’ songs van structuur.  De dood van stichtend bandlid Tom Searle in 2016 zorgde voor een enorme klap maar de overige bandleden zetten door en met het nummer “Doomsday” (het laatste nummer waaraan Tom meeschreef) werd de 7de studioplaat (‘All Our Gods have abandoned us’) emotioneel ingeluid.
Intussen zit Architects aan 11 full albums en bereikt hun populariteit stilaan de hoogste toppen.  De status van afsluiter op Jera kwam dan ook niet onverwacht en dreef heel wat fans naar Ysselsteyn.
De set van zo’n 60 minuten was een evenwichtig geheel van nieuwe nummers van de straffe recente langspeler ‘The Sky, The Earth & All Between’ en gekend ouder werk.  Frontman en brulboei Sam Carter bewees een echte entertainer te zijn en trok alle aandacht naar zich toe.  Hij bespeelde het publiek vakkundig en toverde met zijn stem de diepste grunts en de felste krijsen tevoorschijn, afgewisseld met cleane zangpartijen (niet altijd even zuiver).  Het geluid stond bijzonder hard, de belichting en achtergrondbeelden waren verbluffend knap en het publiek laadde zich een laatste keer op om na een verschroeiende dag de band maximaal te ondersteunen.
Opener “Elegy”, gevolgd door “Whiplash” waren de ideale inleidende songs voor het reeds vernoemde “Doomsday”. Verbluffende metalcore, soms extreem, soms heel catchy, af en toe opgesmukt met wat elektronische invloeden maar altijd trouw aan hun eigen architectorische sound.
Luister naar “Curse” en “When we were young” en je begrijpt meteen waar het bij deze band om draait.
Het publiek was niet klein te krijgen.  De resterende energie, die tijdens de dag niet was weggesmolten, werd enthousiast omgezet in topsport crowsurfing en moshpitting.
Architect sloot dankbaar af met het ijzersterke “Animals” en vele aanwezige Nederlanders trokken daarna  voldaan maar met snelle tred richting huis of beeldscherm ergens ten velde om het nationaal voetbalteam te zien aantreden op het WK.
Volledige line up van donderdag :  Architects / Rise Against / Trivium / Madball / Pennywise / Alexisonfire / Bury Tomorrow / Converge / Basement / Boundaries / Dying Wish / Fiddlehead / Nevertel / Quicksand / Set It Off / Speedway / The Ataris / The Menzingers / Wargasm / Ways Away

dag 2 - vrijdag 25 juni 2026
Wat vooraf niemand voor mogelijk had gehouden bleek toch een realiteit te gaan worden.  De hoge temperaturen die werden genoteerd op festivaldag 1 zouden volgens de recentste voorspellingen moeiteloos worden overschreden op dag 2.
Uit de zon blijven was eens te meer de boodschap, gecombineerd met voldoende hydrateren en, naast het luisteren naar fijne muziek, vooral ook luisteren naar het lichaam en rustig aan doen.
Er volgt tenslotte nog een 3de en finale festivaldag die we ook niet willen missen.

Toen we het terrein betraden hoorden we op de achtergrond TX2 zijn stinkende best doen om het (vooral) jonge publiek te winnen voor zijn poppy emocore.  Geen idee of ze daar in slaagden en of het hier gaat om eerder een ééndagsvlieg of om mogelijks een act die met de jaren kan uitgroeien tot een vaste waarde.  Ik geef ze graag het voordeel van de twijfel.

Annisokay zagen we vorig jaar aan het werk in Antwerpen (Kavka/Zappa) en wilden we nog wel eens opnieuw zien aantreden maar dan in open(warme) lucht en vanop een heel groot podium.  Nauwelijks te geloven dat deze band al bijna 20 jaar operationeel is en stilaan als één van de meest ervaren metalcore bands uit Duitsland kan beschouwd worden.
Het 4-tal weet als geen ander in hun sound de diepe grunts meesterlijk te combineren met cleane en heel commercieel klinkende refreinen.  Hiervoor zorgt enerzijds de ‘kwade’ zanger Rudi Schwarzer en anderzijds de ‘brave’ Christoph Wieczorek (tevens de gitarist van de band).  De nummers zijn stuk voor stuk oorwurmen waarbij de refreinen zich moeiteloos in je hoofd nestelen en daar een heel poos overleven. 
In de set die op Jera wordt gespeeld zitten tal van dergelijke oorwurmen, de meest gekende zijn “Like a parasite”, “Calamity” en afsluiter “STFU”. Ze maken van het optreden best een genietbaar spektakel en brengen heel wat beweging in de fans vooraan het podium. 
Toch kan ik me niet van de indruk ontdoen dat deze heren zich wat onwennig voelden op het reuzepodium en zich allicht beter in hun sas voelen in een zaaltje met een lager podium en dichter bij hun publiek.  Al bij al een okay concert.

Iedereen heeft wel een uitgelezen mening over Hollywood Undead.   Velen voelen zich geroepen om hun muziek en podiumkunsten als fake en als commerciële rommel te beschouwen.  Anderen houden dan net van hun aanstekelijke mix van rap en rock/metal en hun voorspelbare maar leuke live prestaties.  Feit is dat de band toch steeds een graag geziene gast blijft op menige grote festivals in Europa en dat hun optredens nog altijd uitdraaien op een knotsgek tafereel met rondhossende rappers en muzikanten die ontelbare keren van microfoon of instrument wisselen.  Op Jera was dit, oh verrassing, helemaal niet anders, weliswaar zonder de gebruikelijke maskers op hun tronie.
Maar nogmaals, de tent was heel goed gevuld en het publiek reageerde meer dan enthousiast op de gebuikelijk sing-along songs die al jaren de setlist van Hollywood Undead bepalen. 
Er wordt steevast gestart met “Undead”  en iets later moet de meestamper “Riot” de sfeer hoog houden. En eindigen doet men als vanouds met hun grootste succesnummer “Everywhere i go”. Tussendoor merken we enkele nieuwe songs op als “1x1” en “Savior” maar deze halen helaas het niveau van vroeger werk niet.  De cover “Sweet Caroline” is makkelijk scoren maar zorgt toch voor een heerlijk meebrul moment onder het hete tentzeil. Vermakelijk, maar ook niet meer dan dat.

Met Alkaline Trio uit Chicago stond een rasechte en ervaren punkrock act op het hoofdpodium.  Opperhoofd Matt Skiba kan intussen 30 jaar Alkaline Trio vieren maar daarvan viel bij zijn opkomst niets te merken.  De man hinkte moeizaam de bühne op en verklaarde dat hij na een recent motorongeluk noodgedwongen het concert zittend moest afwerken. Hij beloofde echter niets aan intensiteit en goesting te zullen inboeten.  En toch vond ik het optreden eerder langzaam op gang komen.  Skibba en nog meer oudgediende Dan Adriano deden hun stinkende best om vaart in de set te krijgen maar het kostte wat tijd om het publiek mee te krijgen. 
“Mercy me” luidde een eerste hoogtepunt in, maar het was toch wachten op “This could be love” en eindnummer “Radio” om terug volledig overtuigd te geraken van de enorme kwaliteiten van deze vintage band. Jammer dat “This Addiction” niet werd weerhouden in de setlist. 
Graag herkansing in de toekomst, als de band echt op volle kracht kan uitpakken.  Uiteraard veel respect dat ondanks de kwetsuur van Skibba de band geen optredens annuleerde en de tour in Europa gewoon liet doorgaan..

En dan was het hoog tijd voor A Day To Remember (US), een heerschap met een niet onaardige staat van dienst wat betreft poppunk en metalcore geluiden.  Het was drummen in de tent en van bij de aanvang van de set ging het er heel beweeglijk aan toe voor het podium, zeker nadat ADTR één van hun gekendste hits had uitgekozen om hun Jera passage te openen : “The Downfall of us all” werd met veel lef de weide ingeslingerd. Net als op Graspop de week ervoor klonk ADTR heel strak en een pak steviger als op plaat/CD.  Het geluid was perfect en zanger Jeremy (van bij de start in 2003 vocalist van dienst) bleek het publiek zonder moeite naar zijn hand te zetten.  Als een ware circusdirecteur, inclusief een pak confetti en strandballen, loodste hij het optreden in goede banen en passeerden een resem herkenbare songs zoals “Miracle” en “All my friends” de revue.  Net toen het buiten iet of wat minder warm werd, ging onder het tentzeil de temperatuur de hoogte in, mede door de vlammenspuwers op het podium en door een laatste inspanning van publiek en band.   Met “All i want” en “If it means a lot to you” zette A Day To Remember de kroon op het werk en verdween de band onder luid applaus van het statige Eagle podium. 

Ice Nine Kills speelde 2 jaar geleden ook al op Jera en stelde toen niet teleur.  Benieuwd of ze dit jaar ook zo straf voor de dag zouden komen.   Iedereen weet intussen dat de band uit Boston (US) niet schuw is van wat horrortaferelen en bloed op het podium, versterkt door een resem lugubere beelden (uit gekende horrorfilms) op het scherm achter de muzikanten die zoals steeds strak in het pak zitten.  Zombiefiguren, afgehakte ledematen, een slagerschort,...het maakt allemaal deel uit van een ‘normale’ set van INK.  Heel vermakelijk allemaal, al voegt het weinig toe aan de muziek en valt de band soms wel wat in herhaling met deze ‘acteerstukjes’.    Gelukkig viel er muzikaal ook wel wat te beleven.  Ice Nine Kills speelt vooral metal en doet dat al sinds 2000 op een niet onaardige manier. “Funeral Derangements” werd met brio gebracht, de NOFX-cover “Linoleum”  had voor mijn part niet gehoeven, veel straffer waren de typische INK songs als “The American Nightmare” en “Twisting The Knife”. Deze laatste song werd gebracht met extra vocale ondersteuning van Hannah Greenwood (vocals en keyboards bij Creeper uit UK) evenals slotsong “A work of Art” dat het einde inluidde van een klein uur knap entertainment.

En toen was het tijd om naar het lichaam te luisteren en na een slopende dag met alweer warmterecords en voortdurend een loden zon aan de hemel, huiswaarts te keren.
Tijdens de slome wandeling naar de auto hoorden we in de verte The Offspring als vanouds het publiek vermaken en net als bij Graspop op traditionele wijze en met een batterij aan hits een meezingers de laatste bodem aan energie aan te spreken bij de dappere Jera gangers die tot het gaatje gingen.  Respect!
Volledige line up van vrijdag :  The Offspring / Suicidal Tendencies / Ice Nine Kills / Annisokay / Hollywood Undead / Alkaline Trio / A Day To Remember / Allt / Ignite / Belvedere / Destroy Boys / Gridiron / Haywire / Heriot / H09909 / Jaya The Cat / King 810 / Magnolia Park / Malevolence / Melrose Avenue / Periphery / The Baboon Show / The Flatliners / Trash Talk / Thrown / TX2

dag 3 - zaterdag 26 juni 2026
Het wordt eentonig maar ook op de 3de festivaldag was het alweer een kwestie van goed te hydrateren en geregeld de schaduw op te zoeken.  Lang geleden dat een hittegolf zo fel was en zo’n stempel drukte op het reilen en zeilen van Jera On Air.  De warmte was vandaag misschien iets minder fel, al was dat nauwelijks voelbaar!  De vermoeidheid was daarentegen meer voelbaar dan gewoonlijk.  Maar nogmaals alles verliep prima en in de meest veilige omstandigheden.

La Dispute mocht de spits afbijten.    Geen hapklare brok met luchtige punkrock meestampers  à la The Offspring, maar eerder complexe post hardcore met lyrics over gevoelige of emotionele thema’s.  De oorsprong van dit heerschap ligt in Michigan (US) waar ze sinds 2004 onder leiding van frontman Jordan Dreyer, wars van alle trends en hypes, hun eigen ding doen en muziek brengen die ze in de eerste plaats zelf het meest appreciëren. 
Na meer dan 20 jaar hebben ze terecht een zekere naamsbekendheid opgebouwd en een loyale fanbase die ook in Ysselsteyn present is vooraan het podium.  Het optreden komt vrij traag op gang, er zit duidelijk minder ‘tempo’ en meer ‘structuur’ en uitwerking in de diepte in de muziek van La Dispute.  Voor de fans een heerlijke ervaring, voor het nieuwsgierige andere publiek of de ‘toevallige’ toeschouwers die minder vertrouwd zijn met hun muziek toch even wennen. 
Songs als “King Park” en “Why it scares me” zijn op zich heel sterke composities, kwetsbaar en met veel overtuiging gebracht, doch temidden al dit ander geweld op de vele podia komen ze deze keer minder tot hun recht dan verwacht.  Dat dit niet ligt aan de oprechte inspanning van de band moge duidelijk zijn.  Ze geven zich voor de volle 100% maar op de één of andere manier is de vibe en de energie met het publiek te weinig aanwezig.

Dan is de doortocht van Distant  een gans ander verhaal!  Deze band speelt natuurlijk een (halve) thuismatch (de andere helft is Slovaaks) en tapt al sinds 2014 uit een stevig deathcore vaatje en dat zullen ze bij Jera geweten hebben.  Wat een splinterbom was me dat!  Van begin tot eind de beuk erin en constant de Vulture tent op zijn grondvesten doen daveren met moderne deathcore, bijhorende breaks en indrukwekkende vocals van meesterstrot Alan Grnja.  Wat een performance! En wat een fijne interactie met een erg actief publiek dat plots vergeten was dat de temperaturen nog altijd makkelijk de 35°C overschreden.   Intens concertje!

Imminence uit Zweden zagen we in het verleden al aan het werk op Jera.  Toch wilden we ook dit jaar weer hun set meepikken omdat het buitengewone performers zijn die unieke metalcore brengen van hoog niveau en met geregeld vioolgeluiden prominent aanwezig in hun sound.   Hun optredens zijn steevast erg sfeervolle en mooi aangeklede totaalspektakels.  In de Eagle tent waande je jezelf omstreeks 18u in een donker kerkgebouw waar elk moments iets te gebeuren stond.  Geslaagde sfeerschepping en passende belichting!  Frontman Erik Berg kwam als laatste het podium op.  Hij bepaalt als het ware op 2 manieren het specifieke geluid van de groep, enerzijds met zijn krachtige stem die vele vormen en variaties kan aannemen en anderzijds met zijn klassieke viool die steeds bij de hand is en in vele songs een wezenlijk onderdeel vormt van de identiteit van de band.  Ook deze editie van Jera was het smullen van begin tot eind en werd je meegenomen op een zwar(t)e trip doorheen kenmerkende landschappen en beklijvende muzikale kunstwerken.  De laatste CD van Imminence heet niet voor niets ‘The Black’. 
De setlist was grotendeels opgebouwd uit nummers van deze CD en benadrukte nog eens heel duidelijk wat een topschijf dit is.  Ondermeer “Desolation” en “Heaven shall burn” klonken magisch. “The call of the void” was wat mij betreft nog straffere kost en het hoogtepunt van vandaag.  En wat te zeggen van slotnummer “The Black”?  Een wereldnummer!  Incluis ook hier de prachtige vioolgeluiden die heerlijk samengaan met het pittige gitaarwerk en de zowel intense als breekbare vocals van opperpriester Berg.  Een muzikale prestatie van een ongewone schoonheid. 

Voor een smerige pot authentieke oldschool hardcore moest je rond 19u de verplaatsing maken naar het Buzzard podium alwaar End It zijn opwachting maakte.  De nog vrij jonge band uit Baltimore bracht in 2025 hun sterke debuutplaat ‘Wrong side of heaven’ uit en sindsdien gaat het steil bergop met de carrière van deze kerels.  Frontman en spreekbuis Akil Godsey is ‘gene gewone’ zoals men in de volksmond soms zegt.  Hij ratelt tussen de korte maar explosieve nummers onverwijld door en communiceert soms langer met het publiek dan de gemiddelde duur van een End It song.  Gelukkig zijn die nummers van een zodanige intensiteit en lokken ze zodanig veel ‘beweging’ uit bij het publiek dat zijn gezever als een welkom rustmoment mag beschouwd worden. 
Bijna de volledige debuutplaat wordt gespeeld terwijl stagedivers je vooraan om de oren vliegen en de band in een (opr)echte hardcore stijl van jetje geeft als was het hun laatste optreden.  Geen weedgeur maar een zweetgeur stijgt op vanonder het tentdoek.  Dit was een dik half uur helemaal los gaan.

Tijd voor All Time Low een band die zowat het tegenovergestelde speelt van End it, namelijk mierzoete en gepolijste bubble gum poppunk voor een eerder jong en ook wel opvallend vrouwelijk publiek.  Niets tegen deze band natuurlijk,  integendeel,  ze brengen een heel toffe set en zijn uiterst professioneel en ervaren maar het contract met End It of pakweg Get the Shot kan niet groter zijn.
Nummers als “Suckerpunch”, “Weightless” en “Time-bomb” hebben een hoog popgehalte en zijn een aaneenschakeling van heel luchtige stukjes muziek met een hoog sing along gehalte.  Het gaat er bij de fans in als vers suikerbrood en zorgt voor een ontspannen en gemoedelijke sfeer tussen al het geweld van deze 3 overvolle dagen. 
All Time Low brengt op gepaste wijze een einde aan hun tijd op Jera met een schitterende versie “Dear Maria, Count me in”, het muzikale visitekaartje bij uitstek van dit gezelschap uit Towson, Maryland.

Geen flauw idee waarom een band als We Came As Romans met een dergelijke staat van dienst en populariteit moest aantreden in de Buzzard.  Van voor de aanvang van hun concert bleek de bescheiden tent reeds veel te klein voor dit metalcore kwaliteitslabel en stond er ongezien veel volk op de omliggende weide.  En al deze toeschouwers hadden verre van ongelijk  want het zou een dijk van een show worden. 
De intro was een flinke streep hiphop, gevolgd door het stevige maar zeer genietbare “All is Beautifull / Bad Luck”.  De toon is meteen gezet.  De band bruist, net als de fans,  van energie!  Hoedje af als je weet dat dit reeds hun tweede optreden van de dag is en meteen ook het laatste van hun Europese zomertour.  Lead vocalist Dave Stephens weet het enthousiaste volk  moeiteloos te bespelen en zorgt tijdens ondermeer het fantastische “Dark Bloom” (van de gelijknamige langspeler) voor een ware ‘ketting’ aan crowdsurfers. 
Ook naar het einde van de set wordt helemaal geen gas teruggenomen maar eerder nog een ultiem tandje bijgestoken om af te sluiten met een knal!  De knal bestond ondermeer uit het fel gesmaakte “Where did you go”, “Blackhole” en finaal “Daggers”.  Straffe prestatie en voor mijn part HET optreden van de dag!

Een band die zichzelf een naam als Viagra Boys toedeelt kan je moeilijk het verwijt maken dat ze zich al te serieus nemen.  Ook in de muziek, die deze gekke bende uit Zweden live brengt, zitten een paar vette knipogen en verwijzingen naar tijden waar punk en garagerock hoogtij vierden en lol trappen op het podium heel belangrijk was.  Frontman Sebastian Murphy is een imposant figuur, groot van gestalte, ferme bierton vooraan en op het podium steevast in blote bovenbast die ontelbare tattoos herbergt.  Een ware volksmenner ook, niet vies van absurde bindteksten en hun induiken van het publiek als de drang onweerstaanbaar wordt. 
En de muziek?  Een heerlijke mix van punk, vintage rock’n’roll, garage rock en wat live saxofoon.  Het deed me bij flarden denken aan een geslaagde cocktail/rocktail met ondermeer invloeden van The Clash, The Hives en andere bands die een dergelijk geluid en/of performance brengen.
Kortom een regelrechte ouderwetse rock’n’roll party op het podium, vrij chaotisch maar charmant en (r)echt uit het hart.  Vooral nummers als “Punk Rock Loser”, “Ain’t no thief” en “Down the Basement” deden de boel ontploffen en zorgden alweer voor een zalige reactie van een onvermoeibaar en enthousiast Jera publiek. 
Naar het einde van de set was het vooral de gekende single “Sports” (uit 2018) die een memorabele finale inluidde van een uiterst vermakelijk en intens optreden. 
De band zou enkele dagen later ongetwijfeld op Rock Werchter opnieuw de boel op stelten zetten.

Volledige line up van zaterdag :  Papa Roach / Dog Eat Dog / Distant / Get The Shot / All Time Low / Hatebreed / Turbonegro / Bob Vylan / We Came As Romans / Viagra Boys / Catch Your Breath / Combust / Desolated / End It / Free Throw / Harms Way / Imminence / La Dispute / Static X / Mouth Culture / Rain City DRive / Sugar Spine / Talco

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9757-jera-on-air-2026?Itemid=0

Organisatie: Jera On Air