Live is Live 2026 - van 27 juni t-m 29 juni 2026 - Een legendarische Iron Maiden zonder sleet
Live Is Live 2026
Middenvijver Park
Antwerpen
2026-06-29
Stijn Raepsaet

De derde en laatste festivaldag van Live is Live in het Antwerpse Middenvijverpark stond volledig in het teken van metal. Met Doro, Testament, Epica en als absolute headliner Iron Maiden, had de organisatie een affiche samengesteld waar menig metalhart sneller van ging slaan. Het publiek kreeg bovendien nog een flinke portie zomerse hitte voorgeschoteld, waardoor het een dag werd waarop vuur, zweet en klassiekers hand in hand gingen.

De Duitse metalqueen Doro had er geen enkel probleem mee om het mondjesmaat toestromende publiek op temperatuur te brengen. Alsof de resterende hittegolf nog niet voldoende was, werd opener “I Rule The Ruins” (cover Warlock) begeleid door imposante vuurfonteinen. In haar compacte maar krachtige set passeerden verder onder meer “Burning the Witches”, “Raise Your Fist in the Air” en “Für Immer” de revue. Afsluiten deed ze met het onvermijdelijke “All We Are”, dat door het inmiddels talrijker aanwezige publiek luidkeels werd meegezongen.

Vervolgens was het de beurt aan Testament, zonder twijfel de zwaarste band op de affiche. Toch bleek al snel dat de gemiddelde Iron Maiden-fan ook wel raad wist met een stevige portie San Francisco Bay Area thrash metal. De immer sympathieke Chuck Billy leidde zijn band door een kolkende set met onder meer “Into The Pit”, “Demonic Refusal” en “Sins of Omission”. Als afsluiter werd “Over The Wall“ de weide ingeknald. Testament leverde een bijzonder strakke prestatie af, waarbij ook de indrukwekkende stagep(r)op – een dreigend skelet dat hoog boven het publiek uittorende – de aandacht trok.

Het Nederlandse Epica had vervolgens weinig moeite om de inmiddels goed gevulde festivalweide verder van de nodige metal te voorzien. Opener “Cross The Divide” kampte nog met enkele fout afgestemde geluidsinstellingen, maar zodra “Sensorium” werd ingezet, was dat euvel helemaal vergeten. Wat een fenomenaal nummer blijft dat live. In een set die op veel festivals moeiteloos headlinerwaardig zou zijn, sprongen vooral “Cry for the Moon”, “Unchain Utopia” en het epische “Consign to Oblivion” eruit. Daarnaast viel vooral de warme interactie tussen de bandleden op, met toetsenist Coen Janssen als vrolijke sfeermaker die voortdurend het publiek wist te entertainen.

Omstreeks negen uur brak dan eindelijk het moment aan waar iedereen voor gekomen was: Iron Maiden. Met hun ‘Run For Your Lives Tour’ focust de band uitsluitend op nummers uit de eerste negen studioalbums (1980-1992), een periode die door veel fans wordt beschouwd als de absolute gouden jaren van de band.
De openingscombinatie van “Murders in the Rue Morgue”, “Wrathchild” en “Killers” zorgde meteen voor een stevige dosis nostalgie. Opvallend blijft hoe ongelooflijk energiek de bandleden op hun inmiddels respectabele leeftijd nog steeds over het podium razen. Waar andere bands misschien af en toe naar een zuurstoffles zouden grijpen, leek Iron Maiden alleen maar sterker te worden naarmate de avond vorderde. Van enig krachtverlies in Bruce Dickinsons stem was geen sprake en Janick Gers demonstreerde opnieuw zijn kenmerkende elegante gitaaracrobatiek. Iron Maiden lijkt simpelweg niet te verouderen.
Na een weergaloze uitvoering van “Phantom of the Opera” volgde met “The Number of the Beast” de eerste massale zangstonde van de avond. Het publiek zou nog vaak uit volle borst mogen meebrullen. “Infinite Dreams” haalde door zijn relatieve onbekendheid tijdelijk wat vaart uit de set, maar stelde muzikaal geen seconde teleur.
Toen vervolgens een gigantische piramide op de videowall verscheen, wist iedereen wat eraan zat te komen. “Powerslave” blijft persoonlijk een van mijn favoriete Maiden-nummers en Bruce Dickinson, gehuld in een imposant verenmasker, nam het publiek moeiteloos mee naar het oude Egypte.
Het persoonlijke hoogtepunt van de avond was echter zonder twijfel “Rime of the Ancient Mariner”. Het ruim dertien minuten durende meesterwerk, gebaseerd op een gedicht van Samuel Taylor Coleridge, kreeg dankzij de indrukwekkende videobeelden een extra dimensie. Antwerpen beleefde dit epische nummer zichtbaar intens. Daarna volgde “Seventh Son of a Seventh Son”. Hoewel het eveneens een monumentaal nummer is, voelde het door de opeenvolging van lange instrumentale passages net iets te snel geprogrammeerd na “Rime of the Ancient Mariner”. Het enige kleine minpuntje in een verder haast perfecte set.
Vanaf dan was het enkel nog raak met klassieker na klassieker. Voor de bisronde kregen we nog “The Trooper”, “Hallowed Be Thy Name” en “Iron Maiden”, waarbij een levensgrote Eddie letterlijk uit de videowall leek te kruipen.
Tijdens de bisronde gingen we eerst de lucht in met een magistrale uitvoering van “Aces High”, gevolgd door een meeslepende “Fear of the Dark”, waarbij Dickinson met een lantaarn door het donkere podium dwaalde onder een volle maan. Als afsluiter werd het podium omgetoverd tot een futuristische tijdsmachine voor “Wasted Years”, een perfecte afsluiter van een indrukwekkende avond.
Bruce Dickinson bedankte het Antwerpse publiek nog uitvoerig en liet verstaan dat we binnenkort nog nieuws over Iron Maiden mogen verwachten. Dat vooruitzicht alleen al deed duizenden fans tevreden huiswaarts keren. Iron Maiden bewees opnieuw waarom de band al bijna een halve eeuw tot de absolute wereldtop behoort. Ze zijn niet zomaar een legende. Ze blijven er één.

Ook de organisatie van Live is Live verdient een welgemeende pluim. Alles verliep bijzonder vlot, de logistiek zat goed in elkaar en ondanks de grote opkomst bleef de festivalsfeer de hele dag aangenaam.
Tot volgend jaar!

In beeld @Live Is Live
PRESS - Dropbox
dag 1, dag 2, dag 3

Organisatie: Live Is Live (ism FKP Scorpio)