Devils Rock For An Angel 2026 - Duivels geweld warm omhelzend
Devils rock For An Angel 2026
OC t' Riet
Zillebeke (Ieper)
2026-09-19 + 18
Erik Vandamme

De Westhoek blijft onlosmakelijk verbonden met de herinnering aan de Eerste Wereldoorlog. In het pittoreske Zillebeke krijgt die beladen geschiedenis ieder jaar een heel andere invulling tijdens Devils Rock For An Angel, een festival dat stevige muziek koppelt aan het goede doel.
Sinds vorig jaar duurt het evenement twee dagen. Wij zakten af naar dag twee, zaterdag 19 september 2026. De naam van het festival wordt in de zaal haast letterlijk zichtbaar. Terwijl duivelse klanken uit de luidsprekers opstijgen, gooien kinderen grote ballonnen over de hoofden of bieden ze bezoekers een ijsje aan.
Achter het muzikale geweld schuilt een warme, ongedwongen en mooie familiale sfeer. Duivels en engelen blijken hier probleemloos naast elkaar te kunnen bestaan.

Vlak na het middaguur krijgt Steamroller (*****) de ondankbare taak de festivaldag open te breken. Pieter schreeuwt vanaf 'From the Pits' zijn frustratie van zich af, maar straalt in zijn omgang met het publiek tegelijk levenslust uit. Een eerste poging tot een moshpit is nog wat te vroeg, al ligt dat allerminst aan het enthousiasme van de groep. Steamroller speelt strak, gevarieerd en visueel sterk. Vooral “Tension” en het nieuwe “Whispering Train” doen uitkijken naar het album dat in het voorjaar van 2027 verschijnt. Met “Stolen Focus” en de naar de band genoemde afsluiter bewijst dit gezelschap van alle markten thuis te zijn.

Voor Next Deed (****) begint het optreden met een aangrijpend eerbetoon. De Luxemburgse band verloor in maart 2025 onverwacht zijn zanger en vriend Alain Hertges. Wanneer de omroepster vraagt de 'horns' voor hem in de lucht te steken, gaan tientallen armen omhoog. Zijn aanwezigheid blijft ook muzikaal voelbaar: de EP ‘The Beloved - Act 2’ is aan hem opgedragen en op “Cherrie” werden zijn demo-opnamen samengebracht met de stem van de nieuwe frontvrouw Carole Dondlinger.
Live blijkt zij perfect binnen het verhaal te passen. Met ondersteuning van Sue, Kevin en Lou geeft Next Deed het verdriet een plaats zonder erin te blijven vastzitten. Dit is geen afscheid, maar een nieuw hoofdstuk dat voortbouwt op het fundament dat Alain mee legde.

Dead Serious (*****) trekt als enige band van de dag de zaal werkelijk helemaal vol. Een week eerder zagen we hen nog in Hamme, waar een deel van het publiek aanvankelijk afwachtend achteraan bleef staan. In Zillebeke volgt de respons onmiddellijk. Tijdens “Nice Day”, “Tourist” en “Donald & Daisy” vliegen niet alleen de gensters, maar naar goede gewoonte ook de badeendjes in het rond. Een crowdsurfer en een voorzichtige moshpit duiken op, terwijl frontman William Lawson zijn kompaan Jan Schepens van de fles laat drinken en even later zelfs op diens gitaar tokkelt. Met “RR5” en lijflied “Not Dead Not Serious” zet de band een onvervalst oldschoolthrashmetalfeest neer. Deze heren zijn nog lang ‘niet dead’ en al helemaal ‘niet serious’.

Daarna loopt de zaal haast volledig leeg. Bijzonder jammer, want Transport Aerian (****)  biedt met de Griekse grafisch kunstenaar Fiobos Gkoubras een intrigerend totaalspektakel. Terwijl de drie muzikanten donkere, mystieke poorten openen, vertaalt hij de opgeroepen emoties in krijttekeningen. De muziek balanceert tussen heavy progressive rock, experiment en ‘Rock in Opposition’. Het past erdoor niet vanzelfsprekend binnen een affiche vol traditionele metal.
Wie zijn comfortzone wel verlaat, krijgt scherpe muzikale weerhaakjes, een bijzondere zang en beelden die op het netvlies blijven kleven.
Op 18 november verschijnt ‘Intervention’. De onvoorspelbaarheid van dit optreden maakt ons uitermate benieuwd naar die nieuwe plaat.

Met Follow The Hunt (***1/2) dalen we opnieuw af naar donkere en intensieve regionen. De Belgisch-Duitse band uit Oostende omschrijft zijn muziek als 'blackened metal': de sferische duisternis van black metal wordt verbonden met moderne, zware en extreme invloeden. “L'Inconnue”, “Betrayer” en “King” trekken meteen een beklemmende wereld op. De vrij statische podiumhouding nemen we erbij, want muzikaal blijft er voldoende dreiging hangen om de aandacht vast te houden. Soms klinkt het ruw, maar die scherpe rand versterkt net het ongemakkelijke karakter van de set.

Ilmarinen (****1/2)  neemt ons vervolgens mee naar het Hoge Noorden. Klederdracht, viool, hakbijl en zwaard brengen de middeleeuwen en de wereld van de Vikingen opnieuw tot leven. In het publiek ontstaat zelfs een speels zwaardgevecht, dat gelukkig niet in bloedvergieten maar in een hartverwarmende knuffel eindigt. “On the Eastern Road”, “Gold” en “Battle of Brothers” prikkelen de fantasie, terwijl titels als “We Fought with Swords” en “Grandfather’s Tale” legendes en sages oproepen.
De set brengt ook persoonlijke jeugdherinneringen naar boven van ridderverhalen die we samen met onze tweelingbroer verzonnen. Pas na “Sathi-Waari” keren we terug naar een werkelijkheid vol smartphones en sociale media.

De Franse band Existance (***1/2) beweegt zich sinds 2008 in het vaarwater van de pure heavy metal. Echt origineel klinkt dat niet altijd en gezien er veel nummers dezelfde strakke lijn volgen, dreigt de aandacht soms wat te verslappen. Storend wordt het nooit: de band speelt met te veel vuur, vakmanschap en bravoure. “Heavy Metal Fury”, “Dead or Alive” en “Power of the Gods” nodigen uit tot headbangen en luchtgitaar spelen. Wanneer grote ballonnen over de hoofden vliegen, is het hek helemaal van de dam. “Riding Fast” blijkt een passende omschrijving voor een band die zonder al te veel omwegen blijft doorrazen: een heavy metalfeest uit de boekskes.

We volgen Fractured Insanity (*****) sinds het prille begin en zagen de band ondertussen al een negental keer live. Na hun passage in Muziekcafé Elpee in Deinze omschreven we hen als ‘een verschroeiende trip tussen rauwe duisternis en feestelijke uitbundigheid’.
Ook in Zillebeke blijft dit gegeven overeind. De boomlange frontman laat met zijn verscheurende stem de muren trillen, terwijl “Habitual Killer”, “Divide & Conquer” en “Hangman’s Lair” klieven. Humor en zelfrelativering verhinderen niet dat “Age of Manipulation” en “Hell of No Man’s Land” ons met de innerlijke demonen confronteren. Ondanks de matige belangstelling houdt de band niets in. “All Shall Fade” en het sublieme “Man Made Hell” voltooien de muzikale ravage. ‘Welcome in Hell’.

Ook Sanity's Rage (*****)  kruiste eerder ons pad. Tijdens Metal Sunday in Kortrijk omschreven we de band als ‘een verzameling losgeslagen bulldozers’. Bijna een jaar later blijkt die vergelijking nog altijd treffend.
De Belgische thrashmetalband combineert brute kracht met vlijmscherpe melodieën en houdt de intensiteit voortdurend hoog. Na de lange stilte tussen twee albums bewees ‘The Dead Don’t Run’ in 2025 al dat het gezelschap nog lang niet uitgeraasd was. Songs als “Measure of Guilt”, “Nothing Sacred Will Hold” en de titeltrack worden met zichtbaar spelplezier op het publiek losgelaten. De massieve instrumentatie en de vocale impact krijgen zelfs iets feestelijks. Dansende duiveltjes voor de engelen: veel beter laat dit optreden zich niet samenvatten.

Afsluiter The Hell Patrol (****) waagt zich aan het repertoire van Judas Priest, samen met Black Sabbath en Motörhead, bands die me ooit tot metalfan bekeerden.
Er is een zekere scepsis tegenover tributebands. Toch overtuigt The Hell Patrol door de nummers met respect, speelplezier en interactie te benaderen. Een vrouwelijke fan mag vooraan zelfs een strofe meebrullen. “Metal Gods”, “Riding on the Wind” en “You've Got Another Thing Comin’'' klinken energiek, terwijl ook “The Ripper”, “The Sentinel” en “Judas Rising” hun kracht behouden.
Wanneer wij vertrekken, moeten kleppers als “Painkiller”, “Breaking the Law” en “Living After Midnight” nog komen. Wat we zagen, volstaat echter ruimschoots om te besluiten dat deze tribute het origineel naar geest met overtuiging benadert.

Devils Rock For An Angel bewijst opnieuw dat een stevig festival tegelijk warm, familiaal en avontuurlijk kan zijn. Niet elke band trekt evenveel publiek en ook muzikaal lopen de wegen sterk uiteen, maar precies daarin schuilt de charme. Van pril middag-geweld tot oude helden en nieuwe hoofdstukken: in Zillebeke kregen zowel de duivels als de engelen hun verdiende plaats.

Met dank aan Musika (www.musika.be)

Organisatie: Devils Rock For An Angel (Zillebeke)