Desertfest 2026 - De betere stoner/doom/sludge/postmetal gebundeld op Desertfest
Desertfest 2026
OM
Luik
2026-10-16 t-m 2026-10-18
Sam De Rijcke

De jaarlijkse Belgische hoogmis voor stoner-, doom- en post-metal stelde dit jaar zijn tenten op in Luik in plaats van het vertrouwde Antwerpen. Geen nood, enkel de locatie is gewijzigd, de formule is dezelfde gebleven, dit blijft het ultieme platform voor elke vorm van hardrock en metal die ruikt naar dope, Kyuss en de onvermijdelijke Black Sabbath.

Een relaas van dag 2 van dit fijne festival, zaterdag 17 oktober 2026
Als we het willen hebben over instrumentale post-metal dan komen we onvermijdelijk uit bij bands als Russian Circles of Sleepmakeswaves. Een Australische naam die we hieraan kunnen toevoegen is het veelbelovende gezelschap Skin Thief (****), een band die toch ook al een vijftal jaren actief is, maar alhier nog een grote onbekende is gebleven. Hun laatste wapenfeit is het album ‘Frozen in te Act of Breaking’ (2025) en dat mag er best zijn. Vergelijkingen met de hier vermelde grote voorbeelden dringen zich dan ook op, maar Skin Thief zijn toch niet zomaar copycats want ze hebben fraaie dingen in hun post-metal koker zitten.
Als opener van dag 2 op Desertfest kwamen ze dit fijntjes bewijzen, en met hun sterke en sfeervolle set hebben ze alvast enkele zieltjes bijgewonnen. Er huisde met name heel wat nuance en verfijning in hun songs, maar ook power die zich uitte in een stel snedige riffs en prompte uitbarstingen.

Het Noorse Handegemeng (***) kwam niet bepaald met het meest originele geluid op de proppen. Het moge duidelijk zijn dat de landgenoten van Turbonegro hier de grote voorbeelden zijn, maar Handegemeng ontbeerde de variatie en de humor van deze iconische band. Ze speelden natuurlijk luid, hard en wild, zoals het hoort in dat genre, maar wat ons betreft ook soms te lawaaierig en te schreeuwerig. Het was zoeken naar echt goeie songs in deze geluidsbrij. Hun enthousiasme en speeldrift maakten echter veel goed. Die gasten smeten zich volledig, wat in de zanger zijn geval letterlijk mocht worden genomen toen die in al zijn gretigheid algauw in het publiek belandde.

Een bandje die onze aandacht al op voorhand had aangewakkerd, en dat vooral met hun laatste indringende album ‘AANK’ (2025), was het Duitse Kombynat Robotron (****1/2). Die plaat maakte al duidelijk dat de band geëvolueerd is van de krautrock van hun vorige platen naar een scherpere noise-rock aanpak. En dat was ook te duidelijk te merken aan hun live act waar de krautrock meermaals ontspoorde tot felle noise, maar de psychedelische ondertoon toch voor een aanhoudende suspens bleef zorgen. De repetitieve riffs en snerende gitaarsolo’s zaten hier voor een stuk tussen en dat zorgde voor een zinderende en innemende set.
Enkel die ene song waarvoor frontman Jannes Ihnen zijn gitaar aan de kant zette was een overbodige geluidskakafonie. Voor de rest was dit een meer dan indrukwekkende, spannende doch niet alledaagse set.
Dat de podiumoutfit van de bassist rechtsreeks uit de SM winkel leek te komen was veelzeggend, deze jongens leken hun inspiratie eerder in een ondergrondse wereld gehaald te hebben.

De vorige keer dat we de Zweedse stonerrockers Greenleaf (***1/2) aan het werk zagen in the Black Lab in Frankrijk was de zanger dusdanig verkouden dat hij geen deftig woord meer uit zijn schorre strot kreeg, wat uiteraard een serieuze domper was voor de ganse set on ons een beetje op onze honger liet zitten.
Hier in Luik was de kerel wel goed bij stem, er huisde wel degelijk soul in diens stembanden. Zo kwam de potige stonerrock van Greenleaf sterk tot zijn recht in kloeke songs als “Avalanche” en “Sweet is the Sound”.
Toch hadden wij de indruk dat de machine ergens onderweg een beetje pruttelde. Greenleaf kon met name niet de ganse set hun beste drive aanhouden. Dat lag wat ons betreft een beetje aan de songkeuze, halve meezingertjes als “Howl of “Pilgrims” zijn niet bepaald onze favorieten. Maar als ze echt op dreef waren zat er wel degelijk vuur in.

KHAN (****1/2) uit het verre Melbourne speelde een schitterende set op de Canyon Stage. Hun psychedelische prog/stoner-rock overtuigde met fijnzinnige gitaarsolo’s, gebalde riffs en felle uitbarstingen. KHAN zorgde voor een stuk meer subtiliteit en klankkleur dan veel van hun ruige collega’s die hier op Desertfest stonden. Het lange “That Fair and Warlike Form” was zo een song waarin al het beste van KHAN harmonieus bij mekaar kwam, één brok passie, verfijning, afwisseling en muzikale klasse. Dit is een band die wij een warm hart toedragen.

Er zijn nog zekerheden in het leven, de lijvige doom-metal van Ufomammut (****1/2) is immer onbuigbaar. Logger en zwaarder dan dit kun je dezer dagen je doom-metal nergens krijgen. Wat hen onderscheidt van menige collega’s in het genre, is dat zij steevast een verslavende groove in hun niets ontziende geluidsmuur weten te metselen. Hoe log, luid en apocalypitsch het ook mocht klinken, we werden toch maar weer meegezogen in deze onweerstaanbare sound. Massieve brokken onheil als “Crookhead”, “Kismet” en “Leeched” daverden op hun grondvesten.
Wat Ufomammut deed met Pink Floyd’s “Welcome to the Machine” was pure heiligschennis in de ogen van Pink Floyd fans, maar donkere magie in de onze. De noeste Italianen maakten er een onheilspellende onweerswolk van die afstevende op de diepste spelonken van de hel.
Ufomammut was nog maar eens een onvermurwbare bulldozer die over een berg schedels denderde en alles tot gruis vermorzelde.

De prijs voor de meest imposante haardos van het ganse weekend was weggelegd voor Alberto Alcaraz, de zanger van Early Moods (****). Alsof Ryb Tyner van de legendarische MC5 terug tot leven was gekomen. En niet alleen qua looks deed Alcaraz ons aan Tyner denken, ook zijn stage act en overtuigingskracht zorgden voor extra pit in de set. Early Moods hun vlijmscherpe en wilde hardrock refereerde naar de seventies, maar ook naar die typische NWOBHM eighties sound.
Kan je niet echt origineel noemen, maar Early Moods bracht die sound wel met een geweldige dynamiek en een ongebreidelde geestdrift. Uit hun nieuwe verdienstelijke plaat met de nogal clichématige titel ‘Ready for the Grave’ serveerden ze onder meer de puike titelsong en de van een moordriff voorziene kraker “Thy Eternal Grief”. De solo’s en riffs vlogen ons om de oren, en natuurlijk hadden we dit allemaal wel eens eerder gehoord, maar Early Moods bracht het met zo een overgave dat we hen alle cliché’s gewoon vergeven.

Door ‘War Pigs’ van Sabbath als introtune de zaal in te jagen hadden 1000Mods (****1/2) het publiek al in één klap voor zich gewonnen nog voor ze één noot hadden gespeeld. Hier moest dan wel een gebalde set op laten volgen, want als je zo een intro gebruikt zal je maar best ijzersterk voor de dag komen. En daar slaagden de Grieken met verve in, want hun strakke set liep over van de drive en goesting. Sabbath mocht dan wel voor de intro gezorgd hebben, het is toch een andere legendarische band die ons steeds voor de geest kwam.
Op Desertfest zijn er immers steeds bands die voordragen uit het grote Kyuss leerboek, en 1000Mods is er daar absoluut één van. Zo stak de band van wal met de gruizige stonerrocksongs “Electric Carve” en “Claws” om dan over te schakelen op de slepende bluesgrunge van het geweldige “Road to burn”.
Met nog een stel potige beuksongs als “Above 179”, “Göttzenhammer” en “El Rollito” zat er voortdurend vaart,kracht en bedrijvigheid in de levendige set van 1000Mods. Dit was een uurtje snedige stonerrock zonder rustpuntjes.

Een band waar we echt wel naar uitkeken was Mondo Drag (***), en dit vooral omwille van de sterke psychedelische albums als ‘New Rituals’ en ‘Through the Hourglass’, maar toch kwamen we hier een beetje van een kale reis terug. Mondo Drag bracht hun zweverige en psychedelische prog-rock weliswaar met vakkennnis en finesse, maar daarentegen ook met weinig animo en passie. Je zou gehoopt hebben dat Mondo Drag met hun gelaagde sound voor een welgekomen verademing zou gezorgd hebben op een festivalaffiche die bol stond van de loeiharde en loodzware bands, maar het was allemaal een beetje te gezapig, te statisch en te passief om het publiek te kunnen bekoren. Vooral de vocals kwamen nogal eentonig en futloos over waardoor de begeestering van de platen in hun live set op geen enkel moment bereikt werd. Jammer.

Absolute hoogtepunt van de dag was, we hadden ook niet anders verwacht, Uncle Acid & The Deadbeats (*****). Na hun uitstapje naar Italiaanse cinemasoundtracks zijn ze volop terug met hun fascinerende en schurende steengruismetal, en met een nieuwe plaat ‘Shapes To Midnight’ die als vanouds hevig tegen de muren scheurt. Daaruit serveerden ze “House by the Grave”, zo een typische hypnotiserende Uncle Acid hardrocker. En ook nog “Don’t Let it Control You”, een voortvarende uptempo dirty rock’n’roll song.
 De titelsong van die plaat leek er ons ook al eentje die zijn vaste plaats heeft verworven in hun set, “Shapes to Midnight” was gebouwd op een soort Status Quo riff die ondergedompeld werd in een psychedelisch modderbad en voorzien was van een stel snedige gitaarsolo’s die naar de ruimte uitreikten.
Al dat fraais zat verwezen tussen een hoop onvervalste klassiekers, met al helemaal vooraan Mt. Abraxas, die weergaloze bronstige sleper die al meteen aangaf dat we hier een uitzonderlijk concert zouden meemaken. En zo was het ook, Nonkel Acid stoomde naarstig door met “Waiting for Blood” en “Death’s Door”, drong door merg en been met een venijnig “Pusher Man”, beukte door de muren met “Withered Hand of Evil” en ging tenslotte volledig in extase met de knaller “I”ll Cut You Down” en de moordlustige gifslang “No Return”. Wij waren volledig ondersteboven!
In februari komen ze hun smerige, gespierde en verslavende garage-metal nog eens tentoonspreiden in de AB. Be there!

Wie nog niet genoeg lawaai en verschroeiende metal op zijn bord had gekregen vandaag, kon de trommelevliezen een laatste keer op de proef stellen bij de onbesuisde hardrockers van Deatchant (***1/2).
Die zetten in met een vlammende start via een stel genadeloze hardrock-songs die dwars door het plafond ramden. De band was hier naartoe gekomen met de kersverse plaat ‘KOVA’ onder de arm, een stevig album met toch enkele rustpuntjes. Maar die laatste waren ver te zoeken in Luik, Deatchant stak daarentegen een tandje bij, de vocals waren nog brutaler dan op de plaat en de gitaren gierden een stuk harder. Maar met een geweldige song als “Ruin” trokken ze ons wel over de streep, mede door een stel aangename tempowisselingen en een resem loeiende gitaarsolo’s.
Soms te wild en rumoerig, maar elders ook straf, scherp en gedreven.

Organisatie: Desertfest (Belgium)