De blues, die zal er altijd zijn, maar hoe kan je die anno 2026 nog fris, opwindend en relevant doen klinken zonder de authenticiteit te verliezen?
Ettelijke acts en bands hebben in al die jaren het pad van de blues bewandeld, maar ze zijn zo talrijk dat ze constant over mekaars voeten struikelden en er maar weinigen rechtop bleven. Geen genre waarin er meer gejat, gekopieerd of geplagieerd werd dan de blues. Vandaag nog origineel uit de hoek komen in het genre is een haast onmogelijke opdracht geworden.
Bluesiconen als Robert Johnson, John Lee Hooker, Sonny Boy Williamson, Howlin’ Wolf en Hound Dog Taylor zouden zich, mochten ze niet al lang naar de eeuwige katoenvelden zijn verdwenen, op vandaag gerust de vraag mogen stellen, waar of wanneer is het precies misgegaan? Want helaas is de blues ergens onderweg afgedwaald naar de zogenaamde bluesrock, een sub-genre die door een hoop aanstellerige gitaarneukers geclaimd werd als een platform voor hun spierballengerol. Er loopt niet zomaar één Bonamassa rond op deze wereld, er zijn er duizenden, en die hebben wat ons betreft weinig of niets met de blues te maken, ze gebruiken die alleen maar als excuus om zoveel mogelijk hun grote trukendoos te kunnen bovenhalen.
Nog een geluk dat er dan toch nog bandjes zijn als GA-20, die hier met een authentiek, eerlijk, pretentieloos en okselfris blues-album komen aanzetten, daarin bijgestaan door de iconische harmonicaspeler Charlie Musselwhite. De link met Musselwhite komt ook niet zomaar uit de lucht gevallen. Matthew Stubbs was, voor hij zijn eigen GA-20 oprichtte, jaren actief als gitarist in Musselwhite’s begeleidingsband, dus de heren kennen elkaars spel door en door.
Op ‘Blues Now’ hebben ze elkaar teruggevonden en streven ze ernaar terug te keren naar de primaire sound van Charlie Musselwite’s debuutalbum ‘Stand Back’ (1968) waaruit ze ook 2 songs terug opvissen (“Strange Land” en “Christo Redemptor”).

Mission accomplished wat dat betreft, want ‘Blues Now’ brengt de blues terug naar de essentie met korte en spitse songs die gekruid zijn met een portie soul en geen enkel spoor bevatten van enige vorm van machogedrag. De blues gaat lekker aan het rollen op “I Can’t Hold Out”, op het instrumentale “Universal Rock” en op “Short Dressed Woman”. Het mooie “Blues Will Never Die” is een prachtige trage blues waarop Musselwhite met tonnen gevoel de vocals voor zijn rekening neemt en ondertussen een prachtig staaltje harmonica staat te spelen. Charlie Musselwhite is trouwens over het hele album bijzonder in zijn nopjes, hij klinkt alsof ie 50 jaar jonger is en beleeft hier de tijd van zijn leven.
“I’ll Change My Style” gaat nog verder terug in de tijd, het is onvervalste fifties soul, meer retro dan dat kan haast niet meer. Met een mijmerend “Cristo Redentor” doet het gezelschap de deur dicht, het is een afsluiter waarbij het heerlijk wegdromen is, met alweer zo een begeesterde harmonica solo van Musselwhite.

‘Blues Now’ is gewoon een lekker bluesplaatje, puur en ongedwongen. Een ware ode aan de blues en een welgemikte schop tegen de schenen van al die macho blues-rockers.

Blues Now
GA-20 & Charlie Musselwhite