Cactusfestival Brugge 2012 - vrijdag 06 juli 2012
Cactusfestival Brugge 2012

De 31^ste editie van het Brugse Cactusfestival had dit jaar met fikse regenbuien af te rekenen, maar de Cactus bezoeker liet zich niet ontmoedigen. Ruim 20000 bezoekers over de drie dagen (een kwart minder dan vorig jaar , maar daar zit het weer voor iets tussen …) konden genieten van het brede muzikale recept dat de organisatie steeds biedt. En dat wordt gewaardeerd . Cactus wentelt zich in zijn relatieve kleinschaligheid.
… ‘Hear, See, Feel the world’ luidt hun credo, wat de versmelting betekent van verschillende culturen en muziek, wat de variëteit onderstreept. De formule bleef ongewijzigd: één podium, diverse stijlen van muziek, heerlijke spijzen, animatie, sfeer, gemoedelijkheid en … kindvriendelijk.
… ‘a likely European small festival’ … het blijft de crew van Cactus een hart onder de riem …
Het muziekminnende publiek liet zich niet kennen; er was veel goede muziek over de drie dagen én artiesten die niet teleurstelden!

Een overzicht
dag 1 – vrijdag 6 juli 2012
Vrijdag 6 juli 2012, 15u - De deuren van een vers geprepareerde Cactuseditie worden opengezet. De crew heeft er zin in en dat is te merken aan hun (nog frisse) uitstraling en grote inzet. Zoals elk jaar is het festivalterrein mooi aangekleed vol leuke elementen. De jonge uilen kijken de kat uit de boom en de flamingo pikt een stukje sfeer mee . De overheerlijke geuren op het terrein doen je al watertanden van bij het binnenkomen en de kinderen gaan weer van start met een race om de meeste bekers ( meeste centjes).
Dat deze editie met wat commotie van start ging kon je hier en daar horen waaien. Base die zijn geldkraan plots toeschroefde, de minder grote ticketverkoop, enkele groepen die er de bons aan gaven en het weer dat niet goed wist wat het wou. Maar dit alles deerde niet aan de eerste gezellige en toch wel geslaagde dag van Cactus 2012.

Om 16.10u gaf presentator Christof Lambrecht het startschot.  “Kom gerust wat dichter” om van de eerste groep van deze dag Vintage trouble te kunnen proeven. De Soulband uit LA , klaar voor een feestje, bracht meteen een lichte schwung in de toen nog kleine menigte. Ty Taylor en zijn band waren allen sjiek uitgedost in pak met das, strik of foulard. Het zorgde voor een mooi ogend geheel en de ‘shakin’moves’ maakten het des te aangenamer.” I wanna hear you! I wanna hear you!”  Let’s dance for the sun, let your bodies groovin’. Waarbij menig inpikten op zijn voorstel. Hij deed een knieval tijdens een nummer dat zijn vader ooit schreef voor zijn moeder.  “ Nancy Lee”.  Iets later tijdens hun set vertelde hij over hoe belangrijk het volgende  nummer voor hen was dat ging over ‘hoe we mensen die het moeilijk hebben kunnen overtuigen dat het ooit beter zal gaan’, “ Nobody told me”. The vintage trouble speelde een goede set waarin de energie van de groep spontaan op het volk werd overgedragen en de sfeer goed zat. Een fijne starter van de dag… Uitnodigend naar wat nog komen moest.

Christof Lambrecht gaf ons ter ore dat hij Cactus een schitterend  festival vindt waarbij er geen gedoe is met verschillende podia en honderden groepen en dat er goed klinkend vrouwenvolk geprogrammeerd stond was zeker. Daar zorgde  o.a. Trixie Whitley met haar onweerstaanbare stem voor.  Het terrein begon dan ook langzamerhand vol te lopen met luttele fans. Velen hadden al over Trixie gehoord, maar wisten niet wat ze mochten verwachten. Een oude zwarte heer? Een funky jonge kerel of toch een jonge dame? De naam deed ons niet direct linken aan een  schone jonge blonde. Ze bespeelde de gitaar afwisselend met piano waarop haar eerste enthousiasme voor een valse noot zorgde en een shit weerklonk door de micro. Eer verdiende ze, ook toen de eerste regendruppels zich boven Brugge verspreidden. Paraplu’s  kwamen boven, maar de meesten bleven verder genieten van een hevige noot met af en toe een krachtige soulvolle stem. In het najaar verschijnt haar nieuwe cd. Ze kon niet langer wachten om dit nieuwtje met ons te delen. Met haar songs waarin ze haar ziel open en bloot legt, heeft ze zeker liefhebbers kunnen overtuigen deze plaat in huis te halen …

Shantel- Bucovina club orkestar  was de entree voor een zigeunerfeestje, weliswaar in de regen. Dit deerde niet één.  Hun hits “Disko Partizani”, “Planet Paprika” en “Disko Boy” bezorgden velen een onvergetelijke regendans. De vrolijke sfeer voor het podium met ‘bigsmilende’ gezichten en de handen in de lucht, werd af en toe stilgelegd door te langgerekte intermezzo’s en rustigere nummers. Shantel, voor velen een ontdekking voor anderen reeds voorspelbaarheid, liet de regen verdwijnen en de zon verschijnen.  Zijn orkestar beleefde evenveel plezier op het podium als wij ervoor. Zijn zangeres/danseres zorgde voor wat Oosterse fijnogende gypsidanspasjes, Stefan imponeerde , vooral vrouwen, en kreeg als  kleinste van de band het publiek in hurkzit. Als afsluiter, haalde hij  enthousiaste en heupzwepende dames  op het podium en creëerde hij een feestje onder een champagne gordijn. Een fijne afsluiter van een concert met ups and downs waarin er nood is aan wat vernieuwing( voor diegenen die hem reeds eerder zagen). Toch was dit exclusief concert de oorzaak van een opgewekt goed gevoel  die hij  ieder in het park had bezorgd.

“Een kwakkelzomer vergezeld van muziek die de temperatuur in ons hart tot 30° doet stijgen. Dit kon alleen die avond in het Minnewaterpark. Na de heupbewegingen op muziek van Shantel was het nu meewiegen op better and hotter van ‘la Emiliana Torrrrrrini’.” De IJslandse Emilana Torrini waarvan iedereen haar grote hit “Jungle Drum” kent heeft meer dan dat alleen in haar mars. Al moeten we spreken van iets meer ingetogen nummers. Songs waarin je wordt gewiegd door sobere muziek aangelengd met haar eervolle stem.  Jammer dat de ondergrond al iets te doorweekt was want dit concert nodigde uit om rustig te gaan zitten of liggen en weg te dromen. Emiliana stond er, volledig in haar eigen wereld, zingend met gesloten ogen, in alle eenvoud en met brede glimlach ...
Zelf genoot ze ten volle en was ze blij hier te mogen zijn, sprak ze in haar Engels met grappig accent. Het publiek werd af en toe wakker geschud door opgewekte vlottere ritmes , een toets van reggae en stemnuances om U tegen te zeggen. De menigte  hield niet altijd de aandacht, misschien klonk het geheeld net iets te rustig en het zelfde klinkend. Maar voor “Jungle Drum” gingen de toeschouwers dan wel weer uit hun dak. Allen meezingend met de woordspelingen die van Torrinis tong rolden als nooit tevoren. Ze sloot af met “Heard it all”  begeleid door het een ritmisch handgeklap uit het publiek. Een mooi concert vol soberheid gekleurd met een pracht van een stem .

The Tings Tings moesten het ‘gat’  van de avond dichten. Door de annulatie van het concert van Paolo Nutini werden zij op het laatste nippertje gekaapt. Van bij de eerste drumslag tot bij de laatste muzieknoot hadden ze het publiek met zich mee “ What a warm welcome”. Een ideale set om de eerste avond van deze editie om te toveren in een rockparty waarbij de ene na de andere hit werd afgevuurd. Voor velen verrassend hoeveel hits deze Britse 2-koppige band uit Engeland reeds hebben gemaakt. Nog meer spectaculair was hetgeen ze samen uit hun drum, stem  en vele gitaren lieten klinken. De Roadie had zijn werk met het steeds wisselen van gitaar, micro, bastrom,… Het charme-offensief van Katie White, ogend als een echt tiener met pet, te kort broekje en glittervestje, kwam toen ze het publiek aansprak met een voorbereidde speech in het ( gebrekkig) Nederlands.  Onder tromgeroffel van Jules de Martino met opgetrokken witte kousen,  werd het tweede album gepromoot waarop we even hebben moeten wachten. Naast drums en gitaar kwamen ook de koebel, de basgitaar en drumcomputer op de voorgrond.
Dit prettig gestoorde duo toverde met hun hit  “ Hands” het modderpoel wordende terrein  om in een heuse housetempel. Wellicht hebben de ramen in het begijnhofpark dit niet overleefd. Met hun laatste nummer “Thats not my name”  over die ‘invisible feeling’  sloten ze hun set af waarbij Nutini al lang werd vergeten.

Als afsluiter van de dag zou Razorlight de headliner moeten worden. Na The Ting Tings was die klus nog moeilijk te klaren. De mannen van Razorlight kregen al heel wat bekijks achter de schermen door hun opvallende tenue’s. Op het podium zorgde dit voor een mengelmoes van kledingstijlen. De bassist  droeg een dierenvel  en  een hoofdband met hoorns en pluimen. De gitarist leek wel een goochelaar en de saxofonist droeg een paars ( sixties) maatpak waarvan de maten tekort schoten aan de broekspijpen. Centraal stonden vooral de blote basten van de muzikanten. Hoe verder de set hoe meer blote bovenlijven we te zien kregen. Dit uitte zich als een soort nonchalance terwijl het  mooiogend bedoeld was?
De Britse popband  toonde zich eerder arrogant en Johnny Borrell met zijn grote mond, maar net niet groot genoeg als die van Mick Jagger,  liet dit ook horen.  Mr. Björn Agren liet zijn gitaarsjingles vlotjes rollen en nam tussendoor vaak de overhand waardoor de kwaliteit van hun muziek toch wel bevestigd  werd. Naast “In the morning” dat goed onthaald werd en het bekende up tempo nummer “Girl Like you” van E. Collins, bleef de rest van de set bijna enkel toegankelijk voor de luttele fans die zich aanwezig toonden. Pas tijdens de bisnummers “Wire to wire” en “America” werd het publiek gepaaid, alhoewel sommigen Razorlight al de rug hadden toegekeerd.
Een afsluiter van formaat maar niet groot genoeg om  een hoogtepunt van de avond te kunnen zijn.  Laten we het zo stellen dat de eerste dag Cactus geslaagd was. Het terrein stond hoe later hoe beter gevuld, voor ieder een deuntje muziek en meer zon dan regen. Uitkijkend naar wat het vervolg van deze editie zou brengen …

Neem gerust een kijkje naar de pics

http://www.musiczine.net/nl/fotos/cactusfestival-2012/
Organisatie: Cactus Club, Brugge