Gent Jazz Festival 2012 – Antony & The Johnsons and Metropole Orchestra

Een uitverkocht Bijloke vanavond. Het is duidelijk dat de tweede week van het festival veel van de eerste week dient goed te maken, toch qua opkomst. De brede programmatie is daar het bewijs van. Waar voorheen voornamelijk fusion aan de basis lag van de tweede week, zien we nu een allegaartje aan bands die weinig of niets met jazz gemeen hebben. Deze man vind het jammer, maar ondergaat.

LISA VAN DER AA mag aftrappen in een reeds dan bomvolle tent. De stoeltjes moesten voor de helft plaats ruimen voor een staand publiek, al kan dat toch niet de bedoeling zijn om een symfonisch orkest te bekijken. ..? Maar het ging over Lisa Van der Aa.
Hoewel bekoorlijke dame,  goeie songteksten en zin voor avonturisme, kon de set me maar matig boeien. Als de band echter in actie kwam (naar mijn mening veel te laat in de set), was het vuurwerk. Met Pieter-Jan De Smet, Eprahim Cielen en Arne Leurentop, creëerde ze een plots totaal ander geluid en gingen ze er stevig in. Het avant-gardistisch gedoe vooraf stond daar haaks op. Gefriemel met viool en loops, experimentele klanken en oeverloos lawaai. Hoewel fan van dergelijke dingen, komt een band hier beter mee weg dan een dame alleen. Of  ze moet Lou Reed of the Velvet Underground heten. Leuk concert niettemin, toch maar even haar geesteskind ‘Troops’ beluisteren. Kan nie slecht zijn.

Maar de tent was vol voor ANTONY AND THE JOHNSONS AND METROPOLE ORCHESTRA. Nooit in mijn leven zoveel gaypeople bij elkaar gezien, en al zeker niet ertussen gestaan – ik waande me even in één of andere parade…  ‘Oh, my god!’
Antony Hegarty creëert met zijn karakteristieke stem een heel eigen universum en wist zijn eigen plaats af te dwingen binnen de muziekwereld. De plaat ‘I am a Bird Now’ werd met alle mogelijke prijzen overladen en katapulteerde Antony tot eigenzinnige wereldster. Hij werd de hemel ingeprezen door niemand minder dan Lou Reed (waarmee hij samenwerkte voor ‘The raven’ – het Edgar Allen Poe-gedrocht…) en lanceerde zo zijn carriere in the States. Zijn platen verkopen echter wereldwijd als zoete broodjes, en terecht! Pareltjes als “Hope There is Someone” en “You are My Sister” en later ook nog “The Crying Light” en “Swanlights”, verdienen alle lof die ze kregen toegezwaaid.
De voor de gelegenheid in het zwart geklede transgender, bracht een middelmatig concert. Of iets dat het midden hield tussen een therapeutische sessie en een concert. Om écht goed te zijn, had hij het beter bij de kracht van zijn muziek gehouden, en bij die van zijn fenomenaal stemgeluid, of zijn typische gestes die hij maakt op het podium en daarmee het publiek in begeestering brengt.
Te pas en vooral te onpas legde hij het concert stil om even over een themaatje te orakelen, wat het concert te vaak onderbrak en sfeer wegnam. Ook het publiek werd er horendol van. Tien minuten speechen kan verdomme saai worden. En drie maal tien minuten is al heel lang.
Whatever…
Met “Rapture” opende Hagerty, gevolgd door “Cripple and the starfish” (Antony and the Johnsons (1998) en “For today I’m a boy” (I’m a bird now). Pilaar op ‘I’m a bird now’, en nummer waarmee hij groot werd…
De keuze voor een tournee met het Metropole Orchesta is Antony op et lijf geschreven. Het sluit aan bij zijn theatraliteit en zijn in wezen vrij klassieke composities. Zijn stemgeluid sluit perfect aan bij de klanken van een symfonisch orkest.
“Epilespy is dancing” maakt de overstap naar Beyoncé’s “Crazy in love” – fan-tas-tische versie overigens, al moesten we even zoeken naar de oorspronkelijke composer. In “Cut the world” – op piano – met een plots onzichtbare Antony  en het onwrikbare “Another world”, toont hij zich meester in het songschrijven. De (onbereikbare) liefde is vaak het centrale thema, en het dubbel gevoel geconfronteerd te worden met een vreemde sexuele voorkeur. Aan het publiek te zien en te horen, zal hij wel niet de enige zijn. En dan was het de ene parlando na de ander, waardoor het concert plots aan intimiteit en sfeer moest inboeten.  Schauvlieghe kon alvast niet klagen, want het geluid stond eigenlijk te stil voor een overvolle tent.
“I fell in love with a dead boy”, “Salt, silver and oxygen” en vooral het onnavolgbare “You are my sister” gooiden nog hoge ogen. Daarna hield ik het voor bekeken. Er kwam nog een bis met “Encore” en “Hope there is someone”.

Antony and The Johnsons was een gedenkwaardig concert, maar iets te onregelmatig, waardoor de sleur er wat in zat. Hij blijft echter beroeren met iets ongezien en ongehoord binnen de populaire muziek: een eigenaardig wezen (M/V) met een dito stemgeluid, poëtisch vermogen en muzikale kwaliteiten én een entertainer.

Nog bedankt voor de setlist, Koen!

Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com

Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent