Rock Werchter 2013 – dag 3 - zaterdag 6 juli 2013
Rock Werchter 2013
Festivalterrein
Werchter

De derde dag van Rock Werchter was gefocust op het spektakel van Rammstein . In de namiddag werden de dansspieren aangesproken op Django Django en zomers dansbaar genot kreeg je van Disclosure en Rudimental . Nick Cave mag dan al de vijftig gepasseerd zijn, z’n duivels bezwerende streken heeft hij nog niet verleerd . Enjoy ons parcours van dag 3!

Met Trash Talk (Main Stage) uit Californie was het meteen boenk erop. Wild logelagen buffels die ‘one minute’ songs op de boxen , op de grond en in het publiek speelden . Een compromisloos hard strak en fel geluid, als in de begindagen van Nirvana . Op die manier zijn we even kort als hun songs …

Het is snel gegaan voor Sx (Klub C) . Terecht waren zij één van de ontdekkingen vorig jaar . Hun single “Black video” leverde die boost. Een zelfzeker, gretig spelend trio , zangeres Stephanie Callebaut voorop , die allerhande bewegingen en bezweringen uitvoert over haar synths , en naast andere singles “Graffiti”, “Black video” , imponeerde met “Strange fruit” van Billy Hollyday, die door merg en been ging. Een boeiende , afwisselende set van indiepop – electrowave, die bezwerend , mysterieus , betoverend , sensueel , weemoedig als hypnotiserend klonk. Hun  materiaal kreeg een broeierige spanning door de keys  en het  indringend gitaargetokkel , de popwave en de onheilzwangere zang.
Meerwaarde waren de lichtschakeringen op een groot zilveren schijf, die we ook op ‘Arche’ zagen.

De Zweedse retrorockers Graveyard (Main Stage) stonden garant voor potige, donkere meeslepende psychedelische bluesrock , opbouwende jams en snedige gitaaruitbarstingen. De heren waren volledig geconcentreerd op hun instrumenten en gingen volledig op in hun spel . Toch miste de set wat punch , intensiteit. Graveyard stond wat verloren op de Main Stage , maar muzikaal lieten zij en wij dit niet aan ons hart komen …

De Engelse broertjes Lawrence aka Disclosure (Klub C) zijn hot binnen de Engelse dance. Verschillende artiesten laten graag door hen hun songs remixen en SBTRKT en Hot Chip nam hen al mee op tour . Het Londense duo zorgde voor een ideale afternoon lounge van zalvende retrohouse, dance, disco en dubstep.  Deze elektrotechneuten speelden een soort Studio Ibiza , uiterst aangenaam door de forsere, aanstekelijke beats. Heel wat vooraf opgenomen vrouwelijke voices ondersteunden hun dancesongs en op die manier hadden we o.m. hun doorbraak “Latch” , “White noise” met AlunaGeorge  en de Jessie Ware hymne . Ze hadden niet voor niks een zwart- wit vrouwengezicht geprojecteerd …
 
We zagen nog een glimp van Stereophonics (Main Stage) , die er na vier jaar terug met het volle gewicht tegenaan aan . Een gemotiveerd, gretig spelende band rond Kelly Jones en een nieuwe plaat die hen op het voorplan kan brengen ; hun gekende nummers “Maybe tomorrow”, “Mr writer”, “Just looking” en “Dakota “vuurden ze af in het tweede deel van de set.

Eén van die andere hotte bands is het drum’n’ bass collectief Rudimental die al een paar aardige hits hebben . Hun songs kunnen een stevige beat hebben , maar houden het ook op r&b, soul en hiphop . Het jonge volkje had dan ook al een tijdje postgevat voor de Klub C.
Live hadden we hier een heus combo van keys, drums , gitarist , trompettist , een zanger, twee zangeressen en een hiphopper die de menigte opzweepte , waar nodig .  
Een feestje als bij Major Lazer zat er niet in , daarvoor liet Rudimental te veel ruimte voor hun uitgekiend materiaal en de sterkte van de indringende heldere zangpartijen, die deels ons terugbrachten naar de tijd van gastvocalisten bij bands als Groove Armada en Basement Jaxx. Hun inspiratie haalden zij bij The Fugees , “Ready or not” kon dan ook niet ontbreken . Een goede versie , maar ook niet meer. “Waiting all night” en “Feel the love” waren die ‘hot-in-here’ kleppers die de Klub C even tot het kookpunt brachten …

Een ander feestje was intussen begonnen met het Schotse Django Django (The Barn), die duidelijk, veel live ervaringen hebben opgedaan ; ze gooiden alle registers open op hun keys en percussie gecharmeerd door drumtics , kokosnoten en de zalvende , zweverige harmonieuze zangpartijen  op z’n Franz Ferdinands , die voor een  ‘meestampgehalte’ zorgden. “Storm” , “Firewater” en “Waveforms” waren de sterke knallers van in het begin.
De  speelse, opwindende aanpak en sterke ritmiek richting Caribou sloeg duidelijk aan . “Default” zat mooi middenin de set en de heren stoeiden graag met wat surf en americana wat hen ergens bracht bij The Drums en de Beach Boys. Hier had de band duidelijk het publiek voor zich gewonnen , wat bij Rudimental meer verdeeld was …

Net als een paar jaar terug jaar stond hij opnieuw geprogrammeerd vóór twee bands die metalcore hoog in het vaandel houden . Opnieuw kon hij erop insinueren . Nick Cave (Main Stage)  hoeft geen introductie meer. Hij heeft met The Bad Seeds een nieuwe plaat uit, ‘Push the sky away’ die op de najaarstour wel ruimer aan bod zal komen . Vanavond op Rock Werchter werd matig geput uit die cd en kwam de klemtoon op een ‘Best of’ , waarbij hij met de band als vanouds een apart sfeertje weet te creëren , hels bezwerend klinkt door zwaar aangezette partijen , en op z’n Grindermans de duivels ontbindt .
Na opener “We know who UR” werden zijn troepen opgefokt  en opgezweept , kregen we een verschroeiende tweede deel van “Jubilee street” , dat vernietigend , demonisch klonk. Cave is een sterk entertainer, die z’n songs met stijl , bezieling en overgave brengt met de nodige portie humor . Aan de front hield hij de fans , ‘of ze nu Volbeat/ Rammstein of voor hemzelf’ waren, nauwkeurig in het oog en hij bracht op een ongelofelijk schitterende, declamerende wijze z’n tekstvellen, die letterlijk kippenvel bezorgden en je in een hoekje drumden. Een handtekening kon worden uitgedeeld aan die dame die vroeg of Nick ‘some nursing’ nodig had …
Niks dan lof dus . Hij gaf met een reeks classics de juiste punch voor een sublieme, overtuigende set: “From her to eternity”, “The wheeping song”, “Deanna”, “Jack the ripper” , een vleugje “Tupelo”, “Papa won’t leave you Henry”, “Mercy seat” en “Stagger lee”. Even op adem kwamen we met de lieflijke , intieme “God is da house” en “In my arms” .  Sfeervol als hij begonnen was , eindigde hij de set met het innemend mooie “Push the sky away “. Cave breidde er nog een staartje aan met het spannend slepende “Red right hand” ! Klasse

Het Australische Tame Impala (The Barn) was intussen al een goed kwartier bezig met hun retropsychedische rocktrip . Het kwartet wist de handvol songs lekker uit te spinnen en overgoot het met gitaareffects en 70s toetsen. Twee cd’s hebben ze uit en de twee singles “Elephant” en “Solitude is bliss” zaten lekker verweven in hun muzikaal galacticastelsel . Kevin Parker haalde vocaal soms hoog uit . Tja, soms niet van deze wereld . Minder strak dan hun concert in de AB, maar een gemotiveerde band die houdt van een psychedelische lounge . 

Een sing/songwriter en een weird elektrotechneut – James Blake (Klub C) is simpelweg de beide . Weerbarstige donkere huiverende triphopsounds , rollende dubstep/basstunes , waarover lagen gitaar en drums worden verweven en z’n emotievolle indringende vocals zweven. Een goede twee jaar terug werd hij tegen wil en dank hip en populair met z’n originele aanpak van Feists “Limit to your love” . We worden meteen in die aparte wereld ondergedompeld door de experimentjes van “Air & Lack Thereof”. Ook het tweede  nummer  “I never learnt to shake” intrigeerde , gezien hij hier z’n stem als instrument gebruikt , opneemt en telkens laat doorgalmen  op een dreunende beat . Meer onderhouden klonk hij dan op “Life round here “. Drie songs die de pijlers waren van de set , bevreemdend, spookachtig én dromerig, gevoelig. Ze balanceren tussen toegankelijkheid en experiment . De relaxte aanpak van “I am sold” bood ademruimte . Fris aangepakt was “Limit to your love” , die kon rekenen op een overweldigende respons .
Een talentvol artiest , die speelt met sounds en beats en over twee jeugdvrienden beschikt die muzikaal handig hier op de kar sprongen !

De powerriffs van Volbeat (Main Stage) brachten het publiek in de juiste mood en vibe voor Rammstein , headliner van de avond . Ze hebben intussen ook al een fervente aanhang , gezien ze in het najaar in Vorst Nationaal staan geprogrammeerd . Hun donkere metal/hardcore klonk melodieus stevig, scherp en afgelijnd . Een medley tussenin van RATM, Johnny Cash , Judas Priest en Slayer was een grappig tussendoortje om iedereen voor zich te winnen …

Het podium werd dan volledig verbouwd voor de Show, het Spektakel  en de Muziek van Rammstein (Main Stage) . Het combo van Till Lindeman diende mokerslagen toe en bracht vuur, veel vuur in hun performance , een benzinepomp, brandende microfoonstandaards, vlammenwerpers , vuurspuwende mondstukken , vuurwerk, vuurpijlen en rook . Enkele orgas(ma)tische hoogte- of dieptepunten noteerden we ook , perverse, vunzige teksten, hete standjes op “Buck dich” en o.m de act met het falluskanon , wat we drie jaar geleden ook al zagen . Allerhande andere ingrediënten vulden aan om er knappe show van te maken; een metal circus, de soundtrack bij elke Mad Max film en b-horrormovie.
De muziek was strak en stevig en dan kwam je uit op Rammstein knallers , die luid konden mee gescandeerd en gebruld worden: “Ich tu dir weh” , die de set opende , “Keine lust”, “Feuer frei!”, “Mein tell”, “Ochne dich” , “Du riechst so gut” , “Benzin” , “Links 2-3-4”, “Du hast”, “Rammstein” en “Ich will “ waren in  hun ‘stahlarbeitende’ muziek.
Maar Rammstein raakte ook de gevoelige snaar: “Mein herz brennt” kreeg een  nieuwe bewerking, enkel begeleid op piano van Lorenz en de stem van Lindemann klonk het breekbaar en gevoelig, en toonde hij aan dat hij meer kan dan brullen .  Het publiek kon tot slot nog eens doldraaien op “Sonne” en “Pussy” met een ‘Steck bratwurst in dein Sauerkraut’! Met een vriendelijk oprecht ‘Dankuwel , merci’ en een beleefde buiging namen de heren afscheid . Rammstein: ‘Ruwe bolster , blanke pit’ …

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter