Eurockeennes 2013 – zondag 7 juli 2013
Eurockeennes 2013
Terrain – La Plage
Belfort

Dag 4 belooft de beste dag van het festival te worden met enkele serieuze kleppers op de affiche. Eigenlijk is dit de dag waar ik meest naar uit keek.

We gaan niet echt spectaculair van start. Graveyard mag het publiek opwarmen, maar echt warm ben ik er toch niet van geworden. Ze brengen hard-rock in de meest klassieke versie. Ze bewandelen platgetreden paden en bieden geen enkele meerwaarde ten opzichte van ander soortgelijke bands. Dit resulteerde dan ook in een voorspelbaar en inspiratieloos optreden.

Heel anders verging het even later bij Kvelertak. Voor mij de ontdekking van dit festival. Ze brengen geen standaard metal, maar wel een bonte mix van hardrock, trash, punk en hier en daar soms zelfs indierock. We krijgen een heel verrassende en energieke set te zien. Dit is een band die ook bij niet-metalfans (waaronder ik) op grote bijval zal kunnen rekenen. Het blijft natuurlijk wel stevige muziek. Ondanks de vele verschillende genres die door elkaar worden gehaspeld blijft alles wel als één geheel klinken en zijn de nummers echte nummers en geen amalgaam van goede en minder goede ideeën. Een band die ik aan iedereen warm kan aanbevelen.

Op de Mainstage stond er opnieuw een band geprogrammeerd die veel beter tot zijn recht komt in een kleine, donkere zaal. The Black Angels konden mij op Best Kept Secret overtuigen en deden dat vandaag ook opnieuw met verve. Voor mij zijn ze de ongekroonde koningen van de psychedelische rock van hun generatie. Ze hypnotiseren het publiek en dragen ze langzaam maar zeker hun psychedelische wereld binnen. Om gehypnotiseerd te raken moet je er je natuurlijk wel open stellen voor hun lome ritmes, voorzichtige solo’s en geraffineerde sound. Naarmate de set vordert , wordt het gaspedaal meer en meer ingedrukt om te eindigen in 2 stevige rocknummers die mij verweesd en in trance achter laten op de weide.

Back to reality nu want er staat opnieuw psychedelische rock op het menu, deze keer in vorm van Tame Impala. Voor hen is er heel wat meer volk komen opdagen dan voor de Black Angels. Tame Impala is op dit moment dan ook hot. Maar het optreden valt tegen. Het geluid komt niet altijd goed door, maar dat lag aan de band dan aan het podium. Op de schermen worden de visuals geprojecteerd. Maar die zijn zodanig kinderlijk dat het de moeite niet is om ze te bekijken. Ik had liever de band zelf gezien op de schermen. Bij slechts 2 nummers lijken ze de bal volledig juist te slaan. Het zijn niet toevallig de nummers waar ze zich volledig uitleven en die ontaarden in een lange jam. Het zijn de nieuwe nummers die live niet het gewenste effect hebben en die veel te veel pop klinken en veel te weinig rock. Een jammerlijke zaak, want enkele jaren geleden opPpukkelpop hadden ze mij nog volledig weggeblazen. Ik hoop dat ze de draad van hun eerste album snel weer op pikken en live de teugels wat kunnen vieren en gewoon jammen en uit hun poppy keurslijf breken.

Vanaf nu volgen de hoogtepunten zich in een sneltempo op. Er staan 3 absolute wereldtoppers in hun genre op het programma. En de eerste die mag passeren zijn de grondleggers van de Sludge: Neurosis. Deze avond spelen ze in het water, bij het strand, met de ondergaande zon als achtergrond. Niet meteen de setting die je verwacht voor een groep als Neurosis.
Maar al snel kleuren ze de wereld donker en sleuren ze je mee naar de prachtige hel die ze al jaren weten te creëren. Het wordt een orkaan waarbij je niets ander kan dan meegezogen worden in hun eigen wereld. Het was een werkelijk schitterend optreden van één van de beste sludgebands die de wereld al heeft mogen aanschouwen.
Jammer dat er zo weinig volk kwam opdagen om hen aan het werk te zien. Maar ze zijn dan ook niet echt een band die vaak op dergelijke festival te zien zijn. En sludge is nu ook weer niet meteen het meest toegankelijke of populairste genre. Hoewel ik er nog steeds van overtuigd ben dat meer mensen dit goed zouden vinden, indien ze het een eerlijke kans zouden geven.

Na de grondleggers van de Sludge is het tijd voor de godfathers van de shoegaze. Het optreden van My Bloody Valentine op Pukkelpop in 2009 steeds nog steeds geboekt als één van de luidste optredens ooit in België. En iedere keer er weer eens over geluidsnormen wordt gesproken, komt ook dit optreden weer boven water. Vanavond maken ze duidelijk dat ze niet alleen veel lawaai kunnen produceren. Het volume staat nu een heel stuk stiller dan enkele jaren geleden en maar goed ook. Het is opnieuw de muziek die primeert. En dat kan ik enkel maar toejuichen. My Bloody Valentine maakt er een voortreffelijk optreden van. Shoegaze van de bovenste plank, zoals we van hen mogen en zelfs moeten verwachten. Zowel oude als nieuwe nummers passeren de revue en blijken van eenzelfde niveau te zijn.
Wanneer ik na 1,5 uur weer met beide voeten op de grond land en achter mij kijk, blijkt dat er niet zo heel veel volk is blijven staan om het einde van de show mee te maken. Het steekt bij mij wel dat het respect voor deze legendarische band niet groter is. Maar een beetje verder staat een andere legendarische band klaar om zijn opwachting te maken.

De 3^e legendarische band die deze dag alsook het gehele festival mag afsluiten is Blur, de enige echte keizers van de Britpop (voor mij dan toch). Na jaren afwezig te zijn geweest van het grote podium staan ze eindelijk weer waar ze thuis horen. Heel wat mensen waren op dit moment aan het wachten. 1,5 uur de tijd kregen ze om de hoge verwachtingen in te lossen. En man, werden de verwachtingen ingelost! En zelf meer van dat. Blur heeft oog voor al hun fans: degene die enkel de hitjes kennen, maar ook de fans van het eerste uur. Iedereen krijgt wat ze graag willen horen. Damon Albarn is in grote doen, alsook de rest van de band. Ook hier druipt de speelvreugde er van af en behandelen de fans die al jaren op een teken van leven wachten met het grootste respect. En even na 1 uur ’s nachts, wanneer de laatste noten van “Song 2” zijn gespeeld , beseft het publiek dat ze getuige zijn geweest van een memorabel optreden.
Een meer dan waardige afsluiter van een prachtig festival dat ik voor altijd in mijn hart zal dragen. Hier zullen ze mij de komende jaren nog terug zien. En ik hoop dat na het lezen van de tekst ook anderen eens bereid zullen zijn om de festivals in eigen land eens achterwege te laten en de moeite doen om eens in onze buurlanden te snuisteren wat er daar allemaal te beleven valt. Ik kan het enkel maar warm aanbevelen. Tot volgend jaar op Eurockeennes.

Organisatie: Eurockeennes (Fr)