Lokerse Feesten 2013 – DAG 07: Seasick Steve – Arno – Damien Rice
Lokerse Feesten 2013
Grote Kaai
Lokeren

Seasick Steve, voor wie het sprookje nu al enkele jaren duurt, kwam nog maar eens tonen dat je voor het spelen van de blues niet veel nodig hebt.  Een paar verhakkelde gitaren (die ondertussen zo een beetje zijn handelsmerk geworden zijn), een versleten outfit, een heuse farmer- attitude en een hart op de juiste plaats. Steve werd door het Lokerse publiek op handen gedragen en bedankte hen met een splijtend optreden dat barste van de boogie. In de blueswereld lopen er misschien wel duizenden gitaristen rond die een technisch vermogen hebben die veel  verder reikt dan dat van deze knuffelbeer, maar het is uniek hoe de ouwe knar steeds weer een publiek weet te bespelen.  De blues stroomt gewoon door zijn aderen en samen met zijn al even bezeten drummer Dan Magnusson vuurde hij die in enkele vuile stroomstoten van songs op het publiek af. Absolute klepper  was nog maar eens een duivels “Dog House Boogie”, de song waarmee destijds mede dankzij Jools Holland de bal aan het rollen ging. De blues in zijn puurste vorm, heerlijk.

Na een ijzersterke Seasick Steve moest onze Arno wel op scherp staan en dat mankeerde er niet aan. Arno had gekozen voor een stevige set, hard, rauw en potig. Vanavond was er geen plaats voor de chansonnier in Arno, geen gevoelige songs als “Dans les yeux de ma mère”. Wel een verbeten, strakke en bijwijlen loeiharde set waarin meermaals de geest van TC Matic voorbijraasde. Arno kan dezer dagen terugvallen op een werkelijk fantastische band die stijf staat van de spanning. Gitarist Filip Wauters deed in één klap Geoffrey Burton en Jean Marie Aerts vergeten, Serge Feys is sowieso onmisbaar, maar ook een ronduit verbluffende bassist Mirko Banovic bracht het voltage niveau naar eenzame hoogtes. Hoogtepunten waren “Que Passa”, “Die Lie” en natuurlijk de onvermijdelijke nationale erfstukken “Putain Putain” en “Oh La La La”. Arno stak in de vorm van zijn leven, dit was zowat het beste wat we ooit van de man gezien hebben.

En dan was daar Damien Rice, die helemaal in zijn eentje het publiek in vervoering bracht. Geen mens die het aandurfde het terrein vroeger te verlaten, daarvoor werd er teveel schoonheid en kippenvel gepresenteerd. De Ierse singer/songwriter heeft, onbegrijpelijk, nog maar twee platen op de teller, waarvan de laatste al dateert van 2006. In Lokeren bleek hij alleszins alive and kicking te zijn. Bloedstollend mooie songs als “Amie”, “9 crimes”, “Cannonball” en “The blower’s daughter” daalden als zoete parels neer over Lokeren.
In “Volcano” slaagde hij erin om het voltallige publiek in de song te betrekken en als uitgebreide intro van “Cheers Darlin’” maakte hij samen met een uit het publiek geplukte jongedame een ganse fles wijn soldaat om er vervolgens een dijk van een vocale prestatie uit te persen, Tom Waits zou het niet beter gekund hebben.
Dit was zo een concertje waarvoor men de term wondermooi nog eens uit de kast haalt.

Dag 7 van de Lokerse Feesten was van een ongehoorde pracht.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2013-dag-7/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren