Pukkelpop 2013 – zaterdag 17 augustus 2013
Pukkelpop 2013
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit

Tijdens deze derde dag werd het rockmindende publiek op z’n wenken bediend . Uitstekende bands volgden elkaar op en die stonden garant voor enkele geniale optredens. We hadden een reeks topconcerten in de Marquee,  de Club en op de mainstage. Meer naar de avond toe waren er bijzondere dance acts van The Knife’s ‘Shaking the habitual now’ , en onze West –Vlaamse trots Goose besloot op het hoofdpodium. Een overzicht

Al vroeg op de middag stond één van ‘De Nieuwe Lichting’ van StuBru geprogrammeerd . Heel wat volk wou het opkomend talent van A Soldier’s Heart aan het werk zien . De jonge Antwerpse band staat op 1 in de Afrekening en heeft met de sfeervolle single “African fire” al meteen een sterke hit . Overwegend hadden we aangename droompop , die houdt van een neurotisch trekje . De zangeres in glitterpak maakt allerhande danspasjes en door haar hyperkinetische bewegingen en kapsel deed ze denken aan Karen O van de Yeah Yeah Yeahs. Als toemaatje kregen we nog een pak papiersnippers over ons heen . A Soldier’s Heart zorgde voor een eerste hartklop!

Het Britse collectief Clock Opera van Guy Connelly slaagde erin het publiek gaandeweg voor zich te winnen. De melodieus uitgedokterde , aanstekelijke droompop kan breed gearrangeerd zijn , houdt van een gepaste dosis bombast en krijgt kleur door keys en de emotievolle, soms hoog uithalende vocals. Na de doorbraaksingle “Move to the mountains” wat verderop in de set, sprankelde de pop nog meer en klonk het gezelschap directer en snediger.

Regina Spektor had met heel pech af te rekenen . Ze was nog maar goed begonnen of een ondraaglijk gekraak stoorde haar prachtig ingenomen , lieflijke songs “Better” en “On the radio”. Ze moest zelfs een paar keer herbeginnen; haar positieve ingesteldheid verloor ze niet. De steun van het publiek deed haar enorm veel deugd . Toen haar werd meegedeeld best te stoppen , verontschuldigde ze zich en verdween in de coulissen . Er werd gewerkt om toch een paar songs te kunnen spelen . Solo speelde ze nog een 3tal songs , breekbare pianopop, waaronder “Us” en haar doorbraaksingle “Samson”.
Regina , voor jou kunnen we niks anders dan respect opbrengen. Een ander ging er waarschijnlijk al lang de brui aan gegeven hebben! Ze zette door.

(Stan Vanhecke) Regina Spektor had te kampen met technische problemen, en moest het podium vroeger verlaten dan werd verwacht. Een kritische noot kan op de techniek gegeven worden, maar niet op de muzikale talenten van Spektor, die zij op geen enkel moment kon naar voor brengen.

Het Britse trio I Am Kloot, rond zanger/gitarist John Bramwell, zorgde samen met een Turin Brakes voor de ‘new acoustic movement’ , songs die puur , spaarzaam begeleid zijn.  Intussen zijn in hun ruim tienjarige carrière een groot deel van de nummers breder verpakt, en worden ze ook aangevuld met een blazerscollectief, piano en accordeon. Ook live valt die afwisseling te noteren . Een elegant bitterzoet herfstig palet maakt zich meester , goed uitgewerkte luistersongs bepaald door een helder innemende stem . Ondanks dat de nummers redelijk serieus klinken , houdt Bramwel wel van een grapje . “Don’t drink too much on the festivals” en ondertussen klinkt hij samen met z’n publiek op een frisse pint.

Het Amerikaanse Alabama Shakes heeft een zangeres Brittany Howard, om U tegen te zeggen . De forse dame kan gitaarspelen , heeft charisma en beschikt over een gouden stem, …  indringend, ruig, helder en zuiver als een klok, overmand van gospel . Haar mondbewegingen spreken boekdelen . Hun fraai aanstekelijke garagerock en rollende southern bluesy soul pop raakt enorm . Nieuw werk zit er aan te komen . De juiste toon werd meteen gezet met “Rise”, “Hang loose” en “Hold on” , ‘real (Alabama) Shake stuff’!; daarna kregen we een reeks uiterst genietbare, aangename en rustig voortkabbelende 70s retrosongs. De Hammond orgeltunes drongen sterk door.  Hier ontbrak Charles Bradley nog om er een ‘hipshakend’, stomend soulpop/gospelfeestje van te maken .

(Stan Vanhecke) Dan verging het Alabama Shakes veel beter. Zeker als men eerst een man op het podium verwacht. Het was echter een serieus stuk vrouwmens dat ten tonele verscheen. En wat een vrouw: wanneer Brittany Howard haar keel open zet , is iedereen mee, en kan je niet anders dan met veel respect kijken naar wat wordt gebracht. De rest van de band moest zeker niet onderdoen. “Hold On” klonk ondertussen al bekend in de oren, de rest van de set toonde aan dat Alabama Shakes meer is dan dat. Deze kleurrijke band slaagt er in de zuiderse Amerikaanse bluesrock op een erg hoog niveau te tillen en betekende een aardige opwarmer voor wat komen zou.

De twee Californische dames Deap Valley waren tijdens deze zonnige namiddag één van de revelaties . Lindsey Tro op gitaar en Julie Edwards (drums) balden de sound van White Stripes , Jack White , Black Mountain en White Hills samen, en zorgden voor een hitsende, dampende , opwindende set . Verrassende Wilde Wijven Muziek . Hun debuut ‘Sistrionix’ zullen we de komende weken zeker checken .

Iets verderop Dans Dans , een Belgisch instrumentaal trio rond gitarist Bert Dockx (Flying Horseman), drummer Steven Cassiers (Dez Mona) en bassist Fred ‘Lyenn’ Jacques, niet onder een gezamenlijke noemer te brengen , maar een crossover van rock’n’roll , psychedelica jazz en surf tot film noir, die live scherp , noisy, avontuurlijk en opbouwend is. Dans Dans is een geluidsproject , een luisterervaring. In die gedrevenheid zorgen  ze ook voor finesse en zijn er een handvol eigenzinnige bewerkingen van andermans composities die een andere interpretatie krijgen . Bijzonder bandje !

‘Rock’n’roll will never die’ , zeker niet als Triggerfinger aan de beurt is. Het trio stond even ‘onhold’ voor de optredens in België . Heel veel volk dus aan de mainstage , gezien ze enkel Pukkelpop selecteerden voor de zomer. In het buitenland, op het Szigetfestival o.m., maakten ze kennis met de drie heren in maatpak . Inpluggen en spelen , puur, onversneden, compromisloos, met een denderende, virtuoze set als gevolg. De songs logen er niet om “I’m coming for you” , “On my knees”, “Let it ride” en “Is it”. Een song mag dan wel eens uitgesponnen worden, maar dat drumsolo avontuurtje van Goossens kennen we nu onderhand wel. Will Tura kwam even de rock’n’roll animals een schouderklopje geven . Ademruimte kregen we met die semi-akoestische Lykke Li’s “I follow rivers”. Alle drie dicht bij elkaar boden ze het hartverwarmende nummer; voor de rest hadden we hier rock’n’roll vertier!

Even de knop omdraaien … Nu werd je letterlijk meegezogen  door de zalvende, dampende beats en lounge van Bonobo in een volle Marquee . De elektronische sterkte hadden we ongetwijfeld van opperaap Simon Green , die deels alleen aan het werk is aan de keys en z’n  mengtafel, zelf nog aanvult op bas , maar breder , dieper gaat door de support van een vocaliste en een voltallige band van drums , sax, klarinet, synths. Bonobo creëerde een fundament van downbeat en  jazzy trip hop op z’n Cinematic Orchestra’s en Thievery Corporation. Dit beestje werd losgelaten , klonk aantrekkelijk  en werkte aanstekelijk op de dansspieren.

We pikten nog iets mee van The Soft Moon , het muzikaal project van de uit San Francisco afkomstige multi-instrumentalist Luis Vasquez , live met drie , die ons in een psychedelisch claustrofobisch shoewavebad dompelde , een poel waar Joy Division – The Cure  - Suicide – Spacemen 3 in ronddwalen; in die duistere, licht verslavende sound waaide de (haast onverstaanbare) zweverige , galmende zang van Vasquez . Goed, maar niet die ‘fond’ om onder de indruk te blijven .

Het uit Oxford afkomstige Foals van Yannis Philippakis heeft met de aantrekkelijke, aanstekelijke single “My number” uit hun derde cd ‘Holy fire’ een aardige hit op zak . Een ideaal nummer om je dagtaak mee aan te vatten , want dit nummer sprankelt, bubbelt, bruist en ademt positivisme uit. Redelijk wat volk kon al vroeg in de set de eerste danspasjes zetten.   Indie , postpunk en punkfunk klinken hier homogeen . In het begin hadden we dit al met de instrumental en “Providence” en op het einde , als de band enorm op dreef was,  met de stekelige “Inhaler” en “Two steps” , Foals classics die een prachtige opbouw hebben, aanzwellen en durven uit de bocht te gaan zonder aan emotie en melodie in te boeten.
De charismatische frontman Yannis probeert in de ietwat intensere, sfeervolle en rustige passages de luisteraar bij de leest te houden en springt met gitaar en al het publiek in.
Misschien is het hoofdpodium nog wat te hoog gegrepen om ons volledig in te palmen, maar die mooie afwisseling van dartelend en dromerig materiaal intrigeerde .

(Stan Vanhecke) Na een, zoals altijd, stevig rockend Triggerfinger, was het de beurt aan Foals. Zij hadden deze zomer een gigantische hit te pakken. “My Number” was dan ook duidelijk het hoogtepunt van de set. Er werd gedanst, gefeest en uit de bol gegaan. Met zo’n climax was het moeilijk om het publiek nog eens uit zijn dak te laten gaan daarna. Yannis Philippakis deed zijn uiterste best om het tempo vol te houden. Dat lukte meer dan aardig: de vrolijke poppy songs die Foals typeren werden af en toe afgewisseld door lekker krachtige songs. De band was zijn plek op de Main Stage meer dan waard.

Op weg naar het excentrieke Canadese elektropopduo Crystal Castles, moeten we last instant constateren dat ze hun set moesten cancelen . Autopech . Later hoorden we dat ze een goed uur later optraden . Nu, geen nood, de etherische , theatrale dromerige  gothic folkpop van Bat For Lashes rond de bevallige Natasha Khan (Britse van Pakistaanse afkomst), brengt soelaas; ook al wordt ze geconfronteerd met wat technische problemen en raakt ze ergens de tekst kwijt van een nummer. Ze kon alle frustraties letterlijk van zich afschreeuwen. De subtiliteit, finesse in het materiaal blijft iets moois. “Lillies” en “Glass” waren er mooie voorbeelden .  De knappe mylady in vrolijk broekpak;  is een lieve , dynamische jonge vrouw, die speels , vol levenslust en optimisme over het podium schuifelt . Haar jeugdig enthousiasme en onschuldige look vangt de  ‘emotievol dramatische’ stijl van het materiaal probleemloos op , en ze geeft het elan door stemvariatie en de zwierige hand-  en pasbewegingen. “Laura” grijpt naar de keel en met “Haunted man” en het obligate “Daniel” wordt de set overtuigend besloten .

Een happy return hadden we van het uit Glasglow afkomstige Franz Ferdinand . De postpunkers waren tien jaar terug een van de hipste bands en brachten vrolijke , aanstekelijke, springerige popsongs die jou het Afrekeninsgsavondje bij uitstek bezorgden . Na de welverdiende time-out , lieten ze vorig jaar van zich horen en gingen een paar optredens al het nieuwe werk ‘Right thoughts, right words, right action’, vooraf . ‘Right action’ lazen we op een levensgroot spandoek achter de band  . De single “Love illumination” sluit moeiteloos aan op het oude werk. Gretig speelden Alex Kapranos en C° vorig jaar op Dour . Er was veel volk afgezakt. Kapranos entertainde , dweepte het publiek op en speelde een FF rockcatalogue , net als Editors op Rock Werchter , waarbij af en toe een nieuw nummer doorsijpelde .
Een fris, opwindend, leuk ontspannend setje , van “Dark  of the matinee” , “So you want to” , naar “Michael , “Walk away “, tot “This fire” en andere kleppers “Ulysses”  en “Take me out”. Een feestje waarbij refreinen werden meegezongen, we konden springen en jumpen. Geslaagd optreden op de mainstage.

(Stan Vanhecke) Daarna werd het tijd voor een van de hoogtepunten van de avond. Toen Franz Ferdinand verscheen gingen alle harten sneller slaan. Franz Ferdinand pakte het publiek onmiddellijk mee en zorgde voor een van de grootste feestjes op Pukkelpop. De onvervalste Schotse hits konden voor een uur lang boeien. “Ulysses” en “This Fire” maakten het publiek zo enthousiast dat het stof overal tussen de mensen hing. Met het recentere “Love Illumination” zorgde onze Franz voor een heleboel stagedivers, iets wat we heel Pukkelpop maar zelden zagen. De set werd afgesloten met een knoert van een hit. “Take Me Out” was de beste song om een heerlijk razend optreden af te sluiten.

Na ruim zes jaar komt het Zweedse duo The Knife , broer – zus,  Olof en Karin Dreijer Andersson terug op het voorplan. Het donkere mystieke klankbeeld van vroeger blijft alvast behouden op het epos ‘Shaking the habitual’ , verweven met wave – tribal- en Indiase ritmes. Eerder het jaar was er een ware hetse omtrent het concert , omdat er weinig live instrumenten werden gespeeld en een dansles aan de nummers werd gebreid . Maar die ‘Shaking the habitual’ werd op een festival anders geapprecieerd . De show werd erg sterk onthaald door de evenwichtige combinatie van muziek , dans en de performance van het duo.
De donkere dreiging is de rode draad,  maar het geheel klonk dampend , groovy, hitsend, opzwepend en dansbaar . Meer industriële techno met tropische klanken, instrumentaal of ondersteund door die aparte stem van Karin. Er werden vooral in het eerste deel nogal wat instrumenten gebruikt, of die nu aards - onaards klinken; in het tweede deel van de set hadden we die veelbesproken aerobicssessie op de stage, met de muziek als onderdeel .
De songs op plaat kregen dus een ander jasje aangemeten , “Full of fire”, “Without you my life would be boring”, “Raging lung” of ” Stay out here” . “Silent shout” , één van de nummers die de herkenbaarheid van vroeger deelde , zorgde voor een stomende party door de beats en ging naar een uitbundige climax. Fascinerend.
Naast de party kregen we maatschappijkritische boodschappen ‘tégen racisme, tégen sexisme, tégen homofobie, tégen de door mannen gedomineerde maatschappij. "Het volk zal leiden en de leiders zullen volgen!", "Wij zijn allemaal Pussy Riot!" .
Het was fijn vertoeven in hun universum , geen gewoon concertje alvast …

Nog niet goed bekomen van The Knife , kregen we opnieuw een hoogstaand concert van het Britse The xx . Hoogste plek ooit op een Europees festival! Terecht hoog op de affiche. Hartverwarmend was dit voor het trio;  hun minimalistische ‘pop noir’ is één van de meest originele, creatieve , gevoelige en indringende van de laatste jaren . De ‘less is more’ aanpak intrigeert door die ingehouden spannende, dreiging , het spooky glamrockend gitaarspel, - getokkel, de verdwaalde donkere bluesrock’n’roll, de rollende wave basstunes en de gestripte synths en toetsen . De duetten van Madley Croft en Sim zijn in een soort half brabbelende vertelzang. De act en communicatie van Sim tussenin brak de onderkoelde sound en de verjaardag van Madley Croft maakte de stijl van het concert nog emotioneler.
Geen enkele nummer moest onderdoen . Sober , elegant; om kippenvel van te krijgen. De twee ‘x-en’ , die in de lasers te zien waren , onderstreepten de sterkte van hun klankenspectrum in de songs als “Try”, “Crystalized”, “Reunion”, “Shelter”, “Vcr”, “Islands”,  “Chained” , “Infinity” en “Angels”, die de set afsloten . Meesterlijk concert in de donkerte !

In het najaar verschijnt nieuw werk van het uit Texas afkomstige Midlake , die het voor de eerste keer moeten doen zonder Tim Smith . De slepende, dromerige rootsrock komt terug wat meer op het voorplan , maar geen nood , die kenmerkende Britfolkrock , psychedelica en deels meerstemmige zang blijft doorschemeren. De set was iets directer dan vroeger . De single “Acts of man” bleef spijtig genoeg opgeborgen , maar we kregen veel moois te horen , waaronder “Young bride” , “The old & young” en “Roscoe“, naast beloftevol nieuw werk . De organisatie van Festival Dranouter mag deze Midlake na June Tabor en Oysterband eens in het oog houden.

Een prima afsluiter voor het festival waren de elektrorockers van Goose , een vettig dansfeestje , een goede zet van de organisatie. Goose ging er tegenaan , pompte, bonkte en beukte . “Control” zette meteen de toon , “United” , “Real” , “Bring it on”, “Can’t stop me now” volgden. Goose bedankte z’n publiek dit feestje met hen te delen . Ook de lightshow was verbluffend , die de sound nog meer kleur en elan gaf.
Goose had er duidelijk zin in en had ook nog iets meer te bieden dan er steeds hard tegenaan te gaan. Tot slot de classics “Synrise” en een uitgesponnen “Words” , de laatste stuiptrekking van samenhorigheid en een heftig feestje. Het was fantastisch voor Karkousse en C° .

Het publiek kan nu maar nagenieten . Pukkelpop 2013 was ‘fantastisch’, zoals de frontman van Goose verwoordde . Het vuurwerk kon terecht knallen . Uitkijken nu naar de volgende editie, maar deze staat alvast in het geheugen gegrift als een schitterende, buitengewone!

Pukkelpop did sound better with you!
Neem gerust een kijkje naar de pics van het Nederlandse Lowlandsfestival
http://www.musiczine.net/nl/news/divers/lowlands-2013-16-t-m-18-augustus-2013-21e-editie-pics/

Organisatie: Pukkelpop , Hasselt –Kiewit