Pukkelpop 2013 – donderdag 15 augustus 2013
Pukkelpop 2013
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit

Pukkelpop kreeg terecht het bordje uitverkocht . Pukkelpop maakte na al die jaren z’n naam van driedaagse airshow meer dan waar: eigentijdse, opmerkelijke en progressieve muziek. De organisatie heeft een prachtige variatie klaargestoomd over de drie dagen , een lijst namen van beloftevolle ontdekkingen, gevestigde waarden en een rits artiesten en bands die de Belgische trots uitdragen in de Wablief?! en op de andere podia.
Van de cancels is één van de iconen Neil Young noodgedwongen op stal gehouden , door een ongeval van een lid van z’n Crazy Horse . De jeugd kreeg meteen de pleister met de meeste hippe festivalband van dit moment Major Lazer.
Kleurrijk wordt het festival ingedeeld door de dance acts en dj’s; de terreindecoratie, de randanimatie en de kermisattracties; de immense diversiteit van eet- en drankstandjes sieren het geheel.
Een ijzersterke affiche van ‘voor elk wat wils’ en ‘voor alle leeftijden’, verspreid over de drie dagen om je ‘alternatieve’ ei kwijt te kunnen … de jonge freaks en de doorwinterde liefhebber zijn bijeen en konden hun muzikaal hartje ophalen …
Naast de muziek en animatie was het goed festivalweer om bij de leest te blijven en te genieten van alle geluiden om ons heen.
Na het credo van vorig jaar ‘So good to see you’ liet Pukkelpop dit jaar het volgende statement los, ‘Sounds better with you’ . Lieftallig . Sjiek!

Pukkelpop heeft een meer dan geslaagd weekend achter de rug

Een overzicht van ons parcours
dag 1 – donderdag 15 augustus 2013

Op deze Hemelvaartsdag kwam de optelsom uit op ‘Nostalgie’ , en was de mainstage eerst deels ingepalmd door grootse hiphop namen als Mac Miller, Kendrick Lamar en een replay voor Enimem . Hiphop blijft in de lift , dat is me wel duidelijk na deze gigs .
Ook het hardere genre op de mainstage, Deftones , Fall Out Boy en de industrial van NIN werd positief ervaren en smaakvol onthaald. Verder een overzicht van onze ontdekkingstocht.

Vóór Eminem rond elf uur het podium opkwam, kregen we met Mac Miller en Kendrick Lamar al wat hiphop te horen on in de juiste stemming te geraken . Ondanks dat Eminem een halfuur op zich liet wachten, blijft de Amerikaan superpopulair . Vooraan was er geen doorkomen aan; jong of oud , iedereen wou na al die tijd de man nog wel eens aan het werk zien.
Nostalgie …Songs uit de ‘The Slim Sady’ en ‘The marshall mathers ‘ blijven live nog steeds diegenen die het sterkst zijn en het meest plakken. Een opgezette show op z’n Amerikaans , met een helverlichte ‘E’ op het achterplan; een tweede MC, Mr. Porter , was van de partij en een full band (op een verhoog ver vandaan van de twee rappers) vulde aan . Eminem is meer dan hiphop, want z’n band brengt een breed , vol popgeluid . En dat siert de muziek .
De attitude die Eminem uitstraalt , is zeker niet waar we van houden , en maakt hem nog steeds godverheven boven de anderen . En het schoonheidsfoutje dat hij zich in Brussel waande , zullen we maar terzijde laten .
Juist, we zagen een degelijk professioneel show , met een handvol sterke nummers , “Kill you“, “Criminal”, “The way I am”, “Cleaning out my closet” in het eerste deel van de set ;
verderop boeiden “Stan” en “Sing for the moment” met de toegevoegde vrouwelijke vocals,
”The real slim shady “, “Not afraid” en “Lose yourself”. Sommigen werden aan elkaar verweven. Vakkundig ok , maar tussenin zaten er heel wat dipjes , kenmerkend voor vele doorsnee hiphopartiesten . Dat maakte het feestje er niet minder om , gezien iedereen Eminem nog wel eens wou zien .  

(Stan Vanhecke) Daarna maakten we ons op voor het optreden van Eminem op de Main Stage. Iedereen popelde de eindeloze lijst aan hits mee te kunnen brullen, maar vanaf de eerste noot werd duidelijk dat het nieuwe werk nog in de oren zou worden gedramd. Een gemiste kans voor ‘Marshall Mathers’ die het publiek met de vingers in de neus had meegekregen. In de plaats moesten we een half uur zielloos saaie nummers slikken van de meest recente plaat van deze rasechte ‘whigger’. Daarna begon echter waar heel ‘Brussels’ op zat te wachten: ‘The Slim Shady’ haalde “The Way I Am”, “Stan”, “Cinderella Man” en “My name is” naar boven. Enkele minpunten: een backing track hielp Eminem doorheen de set en Dido en Rihanna waren niet van de partij om de nummers in duet te brengen, al mag men dat eigenlijk ook niet verwachten. Al bij al een geslaagd optreden bij een zeldzame passage van Eminem in België, waarbij vooral het tweede deel van de set kon boeien.

Eerder op de stage stond Nine Inch Nails, NIN,  misschien wat te vroeg op de avond, want die donker dreigende, broeierige en spannende rocksound van deze invloedrijke industrial band van Trent Reznor kan het daglicht iets moeilijker verdragen. Begin september verschijnt na ruim vier jaar nieuw werk . De entree liet heel wat heerlijke techno wavende beats op ons los . De nieuwe tracks “Copy of A” en “Came back haunted” deden ergens een ‘80s Neon Judgement opborrelen. De goed afgetrainde en scherp staande Reznor begon er aan in z’n eentje, gaandeweg kwamen de anderen er bij .
In het eerste deel overheerste de koele elektronica , dan die unieke hardere , fellere , slopende en slepende industrial die ons bracht bij “March of the pigs”, “Terrible lie”, “Gave up”, “Me , I’m not” , ” Wish” en “Head like a hole”, een sterke closing final vol lichteffects , rook en stroboscoops die een paranoa inslag hadden .
Hij beschikte over een goed op elkaar afgestemde band , bood een uiterst beheerste show met de grote schermen achter zich , én …. opnieuw hier sluimert Nostalgie .

Ook Deftones moet niet onderdoen als we het Nostalgie hebben . Moreno en de zijnen zijn nog even vlijmscherp als voorheen , enkel het ontbreekt hen die punch als bij de beklijvende “My own summer”, Be quiet & drive” en “Digital bath” die hen in de jaren 90 groots maakte. De slepende, tergende en strakke ritmiek , de donderende drums en die nasale, zweverige schreeuwzang zijn & blijven en zijn nog altijd iets unieks ; met “Change” als eerbetoon aan de overleden bassist Chi Cheng . Deftones is een beleven , een ondergaan en daar slaagden ze overtuigend in .

Nostalgie zei je? Ook op the shelter noteerden we de return, van o.m. deze Quiksand. Twintig jaar terug verscheen het memorabele ‘Slip‘, en samen met ‘Manic compression’ werd er heel wat materiaal van opgestoft als “Fazer”, “Head to the wall” , “Freezing process” en “Thorn in my side “.
Die posthardcore/nu-metal scene van Deftones , Helmet, Fugazi , Barkmarket en Tool herleefde en Walter Schreifels genoot van het warme onthaal .

(Stan Vanhecke) Johnny Marr kwam op Pukkelpop uitstekend uit de verf. Als opwarmer voor de rest van het festival kon men genieten van wat frisse popsongs waar je gelukkig van wordt. De Marquee vulde zich met blije mensen die de voormalige gitarist van The Smiths solo aan het werk konden zien. Marr speelde ondanks zijn verleden pretentieloos en met een aanstekelijk enthousiasme. “Upstarts” en “Sun & Moon” zetten de set op het juiste spoor, daarna ging de band heerlijk verder met enkele – verrassende – Smiths-klassiekers. Bij “There’s a Light That Never Goes Out” zong het publiek volop mee met Marr, die zich als puike zanger ontpopte.

… Pukkelpop went back to the nineties …

Maar naast deze gevestigde waarden , hadden we gewoontetrouw onze reeks beloftevolle artists en ontdekkingen
* Belgisch talent in de vroege middag …
Oathbreaker uit het Gentse klonk hard en meedogenloos . Niet voor niks een band die zich opwerpt in de posthardcore en de Church of Ra van Amenra.  Stevige , loodzware  en slepende ritmes , snijdende melodische riffs en een schreeuwerige , krijsende zang schudden ons meteen wakker . Heftig en duister!

Of een Psycho 44, eerder al opgemerkt in de HRR een paar jaar terug , speelt een stevig, strak, gedreven fel setje. Scherp en hard , zonder de melodie uit het oog te verliezen; “My demons have distortion” was hier een hoogtepunt . De zanger draagt Black Flag in het hart en die nooit versleten t-shirt siert ‘em!

School is cool openden het festival . De hits van hun debuut blijven aanstekelijk, opwindend en dynamisch; met de twee nieuwe vrouwelijke groepsleden hebben ze een breder , voller geluid. We moeten het nog een beetje gewoon worden , maar de jeugdigheid en friste blijft totnutoe een centraal gegeven . Een ‘new band’ waarvan we binnenkort meer zullen van horen.

Verderop in de namiddag ervaarden we een rustpunt met de dromerige , subtiel uitgewerkte pop van Few Bits , die ergens aan een sfeervol Bettie Serveert deed denken . Het singeltje “Shell” mag dan een valse start hebben gekend , in z’n geheel een fijn setje van dit uitgebreide gezelschap rond Karolien Van Ransbeeck.

Float Fall , één van ‘De Nieuwe Lichting’ op StuBru , is een duo die door de sobere begeleiding van (verdwaalde) synths en de (indringende) gitaarriedels linkten aan The xx . Naast hun te ontdekken nummers klonk de single “Someday” heerlijk en was de cover van de The Korgis de moeite  .

* En dan het ander rijtje van Beloftevolle ontdekkingen internationaal op ons parcours
Imagine dragons zijn opkomend talent samen met Bastille , die houden van een lekkere melodie, rollende drums , troms en koorpartijtjes . Aan interactie ontbrak het hier zeker niet . Benieuwd wat de toekomst brengt bij deze jonge bands vol hitpotentie.  De sterkste songs “On top of the world” en “Radioactive” werden tot op het einde gehouden. 

Mikal Cronin  verwerkte muzikaal ergens Ty Segall , Thee oh sees en Sebadoh , hield het garagerock gehalte hoog , klonk gebald , zelfs zwierig en was niet vies wat pedaaleffects in de nummers toe te voegen.

De frisse electropop van Charlie xcx klonk lekker in het gehoor , jeugdig en onschuldig . De kortgerockte jonge Britse zangeres dartelde over het podium en maakte sensuele danspasjes, die de set nog aangenamer maakten. “I love it” en “Grins” waren de moeite , én die cover van The Backstreet Boys was één van de minste , maar dat vergeven we haar graag …

Of iets later Klangkarussell die al konden rekenen op  een volgepropte dance hall ; daar zat die aanstekelijke dansbare single “Sonnentanz” wel voor iets tussen . Samen met een aantal andere nummers deden ze eventjes de tent ontploffen met hun minimal klankenspectrum, die voor de rest wat te veel bleef aanmodderen . Die zullen wel nog eens op Tomorrowland geraken …

Eén van de ontdekkingen waarvan we houden zijn het Amerikaanse Parquet Courts uit Texas die de sound van The VU – Television - The Fall – Morphine – Guided By Voices – Pavement , The Vaccines én van de onvolprezen Feelies deden opborrelen ; voldoende afwisseling binnen hun rauw puntige lofi indierock hoorden we ; de repeterende opbouwende ritmes rockten meer en klonken live iets snediger en feller . Vooral “Stoned & starving” was hier het hoogtepunt. Fijn bandje!

The Allah-las  uit L.A., draaiden de klok terug naar de Amerikaanse West Coast garage rock van eind jaren 60. Een zomers ontspannende leuke ‘60s rock’n’roll trip , fris, sprankelend, melancholisch met een psychedelisch tintje , opgesmukt door prikkelende gitaarlijntjes, - getokkel  en zweverige , neuzelende vocals. Zonnige retro met een gekoelde cocktail in de hand.

Surfer Blood: rauw rammelende , onderhouden powerpop die ergens de Pixies, Weezer  deed opwaaien , en kon gieren, zonder de gelaagde melodie uit het oog te verliezen, maar hier moet nog wat geschaafd worden aan die scherpe , onvaste zang.

Miles Kane : Ook een happy weerzien na twee jaar … Britrock met een ‘positive’ feeling, ergens tussen Last shadow puppets , Arctic Monkeys , Paul Weller en The Beatles in; onmiskenbaar voor Kane  dus . Hij heeft al een pak goed singlewerk uit van de twee cd’s. Miles Kane rockt(e) stevig , en de refreinen van “Rearrange” “Don’t forget who you are” en “Come closer ” werden luidkeels meegezongen. De Gallagher Brothers zijn op het achterplan gedrongen .

Voor de nachtwacht hadden we nog de sterke sets van Savages , Crystal Fighters en Godspeed! you black emperor
De Britse dames van Savages zorgen voor een verfrissende wind in 2013. Hun amalgaan van postpunk, rock’n roll, wave mag op plaat gedoseerd zijn , live laten de dames zich lekker gaan; een muzikale wervelwind van een uurtje , waarbij alle registers werden opengetrokken en de fuzz tunes ons soms om de oren slingerden , zonder in te binden aan emotionele geladenheid en verbetenheid. Het mag eens kraken , piepen en knarsen .
In de poel van Savages dreven Siouxie , Polly Harvey, Anna Calvi, Karen O, Cranes en My bloody valentine rond . Luister maar eens naar songs als “City’s full”, “Shut up”, “I am here” en de afsluitende reeks “She will”, “Hit me” en “Husbands”. Straf concert. 

(Stan Vanhecke) We begaven ons snel naar de Club om zo weinig mogelijk van Crystal Fighters te missen. De band maakte er een feestje van en het gezelschap pakte het publiek helemaal in met enkele opzwepende songs. Ze bevestigden hun status en maakten duidelijk dat zij meer zijn dan “Plage”. “San Francisco” ging erin als zoete koek en zette de deur open voor een meer explosieve set dan we hadden verwacht. “Plage” topte dit concert af, samen met “You and I”, de hit van de fantastische plaat ‘Cave Rave’. Hopelijk wordt het optreden van dit najaar in Gent net zo’n succes, maar na het optreden op Pukkelpop kan daar niet aan worden getwijfeld.

Of Godspeed , ze zijn ook terug en brachten vorig jaar nog een overdonderende plaat ‘Behemoth’ uit die de postrock deed verbleken . Op het donker podium zagen, hoorden we een instrumentaal klanktapijt (door o.m. drie gitaren, twee bassen, twee drums en een viool) van boven de tien (zeg maar vijfentwintig ) minuten , die opbouwden en explodeerden, vooral in het eerste deel van de set ; daarna klonken ze gematigder , waren ze slepender en kwam hun kenmerkende ‘ruis’ wat meer naar boven . De projecties en filmpjes op het achterplan maakten de set nog intenser . Eenzame klasse en wat een contrast met Eminem !

Op de dubsteptunes van Chase & Status sloten we moe , maar tevreden de eerste Pukkelpopdag af . Op naar dag 2!

Neem gerust een kijkje naar de pics van het Nederlandse Lowlandsfestival
http://www.musiczine.net/nl/news/divers/lowlands-2013-16-t-m-18-augustus-2013-21e-editie-pics/

Organisatie: Pukkelpop, Hasselt-Kiewit