Vestrock 2014 - Dik in the pocket!
Vestrock 2014
Het Eiland
Hulst

Mijn eerste bezoek aan Vestrock was een aangename verrassing!  Heel gemoedelijk en sympathiek festival in Hulst (NL) met beperkte capaciteit (max. 7500 toeschouwers mogelijk) maar met tal van leuke en zeer uiteenlopende optredens en randactiviteiten.  Waar vind je trouwens nog gratis toiletten en kraantjeswater voor iedereen?  Waar wordt aan de ‘persmensen’ nog kosteloos drank en broodjes geboden?  Hoewel het niet evident was de ‘persruimte’ te vinden!  Toch hoedje af voor zoveel spontane goedheid…

De diversiteit was al meteen duidelijk bij het bekijken van de programmatie van de 5 podia of tenten. Zo werd in de Vestrock University een brok absurde humor geserveerd door enerzijds Bart Chabot (NL) en anderzijds door onze eigenste Kamagurka.  In de Club Acoustic mocht ondermeer Bent Van Looy zijn nummers op een ‘intieme’ manier brengen, al zou dat later op de avond niet echt een succes blijken (meer daarover lees je verderop).  En op de ‘Silent Stage’ werden geluidsloze DJ-sets verzorgd door specialisten als Bodyspasm, Kid Noize, DJ Sandstrom, Mark with A K enz.  Best wel vreemd maar ook grappig om tal van mensen met hoofdtelefoon op, massaal te zien dansen en meejoelen zonder dat je zelf ook maar 1 noot muziek hoort of mee bent in het ritme van de ‘rave’.

Op Ibiza en andere dance paradijzen zou dit fenomeen schering en inslag zijn, in Hulst was het toch even wennen…al kende het initiatief veel succes gezien de sporadische wachtrij voor het gebruik van een hoofdtelefoon.

Maar ondergetekende was gekomen voor de real stuff ofte live music on stage! Op deze tweede dag van Vestrock. En daarvoor moest je bij de Jupiler stage of Sena stage zijn : 2 evenwaardige podia naast elkaar waar de belangrijkste acts, bijna zonder verloren tussentijd, hun kunnen mochten bewijzen.

Wie nu precies deel uitmaakte van de Vestrock Allstars was me niet onmiddellijk duidelijk.  Allicht een paar plaatselijke vedetten of muzikanten die om de één of andere reden een speciale link hebben met het festival…Feit was dat hun rock met country invloeden die ze brachten me niet kon overtuigen en al snel mijn aandacht verloor.

Geef mij dan maar het optreden van de illustere Thomas Azier, een jonge kerel uit Nederland die blijkbaar was uitgeweken naar Berlijn om van muziek zijn hoofdbezigheid te maken en onlangs zijn debuutCD ‘Hylas’ uitbracht.  Dhr Azier, die in eigen land meerdere talentenjachten won, stond garant voor een interessante mix van dance, electro en synth pop die me soms deed denken aan de band Hurts met hun duidelijke electro invloeden uit de ‘80’s.  Daar waar het publiek aanvankelijk vrij afwachtend reageerde kwam er na een tijdje toch beweging in de eerste rijen en werkte het enthousiasme van de 2 heren op het podium (Thomas Azier en nog 1 andere knopjesdraaier) aanstekelijk genoeg om enkelen aan het dansen te krijgen.  Het moet gezegd de kerel heeft wel wat talent, een heldere stem en hij gaat helemaal op in zijn optreden.  Nummers als “Ghostcity”, “Red Eyes” en “Verwandlung” klinken afwisselend fris en poppy maar ook soms dreigend, donker en ‘zweverig’ . Het nummer “Sirens of the citylight” was een waardige en zeer dansbare afsluiter van een verrassend optreden.

Blijkbaar stond de sound tijdens de set van Azier vrij luid want achteraf hoorde ik dat Bent Van Looy, die op hetzelfde moment een unplugged optreden gaf, na enige tijd (5 nummers om precies te zijn) oordeelde dat het welletjes was en er gewoon de brui aan gaf aangezien zijn gevoelige nummers (enkel te beluisteren via koptelefoons) niet tot hun recht kwamen en het hele opzet van het optreden in praktijk niet haalbaar was.

Rond 21u30 was het de beurt aan Blaudzun, die natuurlijk het voordeel hadden een thuismatch te spelen  en dat was meteen duidelijk aan de publieke belangstelling.
De 8-koppige band met als leider Johannes Sigmond, een toch wel speciale kerel met ‘joodse’ kapper en gitzwarte baard, trekt meteen stevig van leer!  De menigte reageert van bij de aanvang heel enthousiast en kent stuk voor stuk de nummers.  “Streets of Babylon” en “Flame on my head” zitten vrij vroeg in de set en zwepen de menigte op de goedgevulde weide meermaals op.  Door de intensiteit en de diversiteit aan instrumenten (viool, banjo, trompet, accordeon, enz…) doet de groep me bizar genoeg soms denken aan dEUS, al houdt enkele verdere vergelijking hier wel op.
Er wordt vanzelfsprekend vooral geput uit de laatste 2 succesvolle CD’s : “Solar”, “Elephants”, “Who took the weel” en “Hollow people” zijn stuk voor stuks muzikale pareltjes die er vlot ingaan bij zowel het Nederlandse als het Belgische publiek.  Afsluiter “Promises of no man’s land” zorgt voor de kroon op het werk en voor een eerste massaal hoogtepunt in Hulst!  Knap en oprecht concert!

Benieuwd hoe Daan het er zou vanaf brengen in het buitenland, al ligt Hulst vlakbij de grens en is het eerder een mengelmoes van Nederlanders en Belgen.  In Vlaanderen is Mister Stuyven ondertussen welgekend en ligt zijn meest succesvolle periode zelfs al een tijdje achter de rug!  In Nederland is hij veel minder een gevestigde waarde en is het werk van zijn laatste CD ‘Le franc belge’ toch minder gekend.
De set komt dan ook moeilijk op gang, juist omdat in het begin geput wordt uit nummers van de recentste CD.  Maar vakman Daan kent zijn wereld en besluit na “La crise” zijn oudere werk en vooral zijn elektronische werk  van stal te halen om het optreden wat meer vaart en schwung te geven.  En met succes!  Nummers als “Exes”, “The player” en “Addicted” worden zichtbaar beter onthaald en kunnen rekenen op veel meer respons uit het publiek.  Daarna schakelt de band nog een versnelling hoger en wordt gebruik gemaakt van een ‘elektronische’ ontsteking om het vuur helemaal in het optreden te krijgen. “Victory”, “Swedish designer drugs” en “Housewife” krijgt iedereen vooraan het podium in beweging.  Daan zelf blijft er opvallend ‘nuchter’ onder en steekt een zoveelste sigaret op.  Als toegift horen we nog “Icon” en “The kid”.

Vestrock 2014 wordt tenslotte keurig afgesloten door White Lies, een indie rockband uit de buurt van London, die al sinds 2008 aan de weg timmert onder invloed van oa. het vroegere Joy Division, Ultravox en Echo & The Bunnymen en in de stijl van recentere band als Editors.
Hun succes is de laatste jaren gestaag toegenomen en dat resulteert bijgevolg af en toe in de status van headliner op kleine en middelgrote festivals als Vestrock.  Deze zomer zijn ze nog aan het werk te zien op Rock Zottegem en Rock Werchter.  Op Pinkpop stonden ze dit jaar ook!
Zanger Harry McVeigh en zijn gevolg besluiten op safe te spelen en openen meteen met een aantal gekende nummers zoals “Farewell to the playground”, ”There goes our love” en “To lose my life”.  Ik hou wel van zijn typisch en herkenbaar stemtimbre, al vond ik hem vorig jaar tijdens de Lokerse Feesten (als vervangers van Beady Eye) sterker voor de dag komen.  Door de ingevallen duisternis viel ook de knappe licht en lasershow positief op.  Na het krachtige openingstrio werd een beetje gas teruggenomen en volgden ondermeer “Mother Tongue” en “Streetlights”.  Door de ligging in het centrum van Hulst en het stevige geluid, vermoed ik dat alle inwoners hebben kunnen meegenieten van de set. 
In de 2^de helft van het optreden was het wachten op krakers als “Bigger than us”, “Strangers” en “Big TV”…maar toen in de verte de bliksemschichten alsmaar frequenter en intenser zichtbaar werden, besloot ondergetekende toch maar wijselijk zijn biezen te pakken en richting Lokeren (hometown) terug te keren…

Een klein uur later werd ik thuis getrakteerd op een oorverdovend privéconcert waarbij immense hagelballen voor de percussie (en perforatie!) zorgden en een natuurlijke lichtshow de hemel als achtergrond bombardeerde.  Ramprock 2014 was een feit!  Een kort maar krachtig schouwspel waarvan de sporen op mijn auto en dak duidelijk zichtbaar zijn.  Bent Van Looy zou er niet kunnen mee lachen…ik ondertussen wel…zei het een beetje groen ;-)

Organisatie: Vestrock