Eindhoven Psych Lab 2014 – zaterdag 7 juni 2014
Eindhoven Psych Lab 2014
Effenaar
Eindhoven

Na een welverdiende nachtrust starten we deze dag met iets van eigen bodem: Dans Dans. Een zijproject van Bert Dockx volgens sommige, want Bert is vooral bekend van Flying Horseman. Maar voor mij is dit véél meer. Dit is de speeltuin van een fantastische gitarist. Bij Dans Dans heeft hij genoeg aan 2 extra muzikanten die hem begeleiden. Maar het is de gitaar die hier wonderwel klinkt. De hoekige bewegingen en de zenuwachtigheid die hij uitstraalt maakt het alleen maar specialer. De verschillende invloeden zijn niet te benoemen. Ik hoor Jazz, Blues, Funk, Soul, Surf,… Het houdt niet op. 3 topmuzikanten die er een muzikaal feest van maken. Volledig instrumentaal ook, ondanks de mooie stem waarmee hij gezegend is. Bij ieder nummer is er een terugkerend thema dat af en toe terug komt, maar daartussen klinkt alles geïmproviseerd, gevarieerd en gewoon fantastisch. Het publiek, dat talrijk is opgekomen, is ook zeer enthousiast. De eerste topper van de dag.

Terug naar de realiteit nu. Of toch niet, want daar is Nissennenmondai. Japanse psychedelica, of zo was het toch aangekondigd. Ik zag ze enkele jaren geleden aan het werk en ik herinner mij van toen een indie-rock band met een schreeuwerige zangeres. Maar de tijden zijn veranderd. Want ze schotelen vanavond iets totaal anders voor. Een 45 minuten durende electro-trance trip werd het. Met een heel beperkte drum, een basgitaar en een elektrische gitaar, samen met een vakkundige drumcomputer. Meer moet dat niet zijn. Het eerste nummer klokt af op 15 minuten en zet de toon voor de gehele set. Elementaire beats, drum en bas en een voorzichtige gitaar, voor 45 minuten. Een bevreemdende, donkere trip die ondanks die heel rudimentaire klank , toch het voltallige publiek lijkt te bevangen. De tweede topper van de dag is opgestaan.

Disappears is nu aan de beurt. Zij stonden ook hoog op de affiche, maar lossen voor mij niet helemaal de verwachtingen in. Soms wat psychedelisch, soms wat noise, maar over het algemeen toch vrij middelmatig. Naar mijn aanvoelen werd alles wat ongeïnspireerd en met weinig enthousiasme gebracht. Het was zeker niet slecht gespeeld, maar ze zinken een beetje weg in vergelijking met de bands van gisteren. Hun sound leunt het meest aan bij die van The Oscilation, maar dan een tandje kleiner.

Tijd nu voor nog wat ouderwetse psychedelica, The Wands. Deze Denen hebben de perfecte look om deze muziek te spelen: lang haar, te groot hemd met een verschrikkelijk motief. Wat moet een mens nog meer hebben? Muziek natuurlijk, en die is ook goed. Ze klinken zoals ze eruit zien. Klassiek alsof ze rechtstreeks uit de jaren ’70 komen overgewaaid. Een groovy bas en drum, vlotte solo’s en een stem met ongelofelijk veel galm. Is het dan niet wat weinig origineel, hoor ik u denken? Ja, maar als het zo goed en leuk gebracht wordt, dan is er voor mij geen enkel probleem.

Föllakzoid gooit het over een andere boeg. Het meest prominente zijn de bas en drum, die er stevig op inhakken. De muziek is niet zozeer op de solo’s gebaseerd, maar ze pikken perfect aan bij de muziek. Ook de stem is niet het meest aanwezige. De stem is zeer diep en brengt zeer weinig variatie. Het zijn de instrumenten die de nodige variatie geven. Af en toe wordt er eens heel stevig op het gaspedaal gestaan en gaat het tempo serieus de lucht in. Maar het gaat nooit extreem hard. Een mooie set.

Tijd nu voor nog een ‘zijproject’: Pink Mountaintops. De leden van deze band komen uit Godspeed You…, Black Mountain, Sleepy Sun,… Dat kan niet slecht zijn dus. De gelijkenis met Wooden Shjips is niet ver te zoeken, vooral door de looks van Stephen McBean, de frontman zanger en gitarist van de band. Maar muzikaal is er wel een groot verschil. Pink Mountaintops klinkt op en top Amerikaans. Ik hoor niet alleen psychedelica, maar vooral southern rock en af en toe wat Neill Young. Ze klinken heel anders dan de andere bands, wat voor een aangename afwisseling zorgt. Maar al bij al blijf ik toch een beetje op mijn honger zitten. Als je ziet uit welke muzikanten deze band bestaat mag je volgens mij toch wat meer verwachten. Maar de som van delen is niet altijd groter dan het geheel.

Psycheledica uit Afrika nu. In navolging van Tinariwen zijn er enkele ander nomadische bands uit de grond verrezen. Eén daarvan is Terakraft. Ze behoren tot dezelfde school, dus horen we psychedelische bluesy songs met een Afrikaanse inslag. Muziek die het best is bij warme temperaturen, dus dat komt perfect uit. Ze brengen een mix van Afrikaanse en Westerse muziek. In tegenstelling tot Tinariwen zijn de solo’s hier iets minder snedig. Ietsje minder Jimi Hendrix en iets meer Afrikaans. Maar bovenal een goeie set die je zwevend en bedwelmd achterlaat.

Voor het eerst sinds het begin van de dag nog eens een intrumentale band: Radar Men From The Moon. Tevens ook de eerste en enigste Nederlands band op de affiche hier. En wie zij er ook nou weer dat die Nederlanders Chauvinisten waren? Deze jongens schipperen tussen post-rock, psychedelica en stonerrock. Ideale muziek voor in de wagen. Alsof je naar een lange roadtrip staat te luisteren. Ze baseren alles op een heel aanstekelijk ritme dat vooral de eerste rijen in de zaal tot danspassen lijkt te doen bewegen. De set blijkt ook heel goed opgebouwd. Het optreden gaat crescendo. De intensiteit neemt toe en het ultieme slotakkoord doe het publiek helemaal ontploffen. Hier zaten er blijkbaar velen op te wachten: een optreden dat naar de keel grijpt en niet meer los laat. Ik was ook wachtende en deze jongens hebben geleverd.

Recent nog aan het werk gezien in het café van De Zwerver, nu het grote podium voor heel wat meer volk: The Growlers. Typische psychedelica uit het Zuidwesten van Amerika, ook wel Californië genaamd. Jaren 70 surfmuziek. The Growlers zijn gezegend met een zanger die een heel eigen stemgeluid heeft en die enkel bij deze muziek past: zeer hoog en zeer nasaal. Een bos krullen en een flitsende zonnebril maken het plaatje kompleet. The Growlers swingen als een tiet. Ze klinken soms, om een of andere reden carnavalesk en ook een gezonde portie humor is hen niet vreemd.  Een zomers gevoel bekruipt je en voor je het weet sta je ook als een halve gare met je heupen schudden op deze aanstekelijke muziek. Met af en toe een kreet houdt de zanger je bij de les en houdt hij er de sfeer in. Negatief kunnen deze gasten volgens mij nooit klinken. Het positivisme spat in het rond. Je waant je op het strand met je lange haren in de wind en het zand tussen je reet.

Tijd om weer wat donker in ons leven binnen te laten want het moment is aangebroken dat SUUNS het podium mag betreden. Suuns biedt een mix van elektronica en psychedelica aan, psychetronica zo u wilt. Hoewel het nu overkomt alsof de sound te vergelijken valt met Nissennenmondai, is dit toch iets helemaal anders. Want in deze muziek zit er heel wat meer variatie en is het instrumentarium ook wat uitgebreider: 1 man die instaat voor de elektronica, 1 drummer en 2 gitaristen waarvan 1 de zang op zich neemt. De nadruk ligt hier ook echt meer op een psychedelische toon en op goeie gitaarsolo’s. De basgitaar wordt dus volledig vervangen door donkere en diepe elektronica. Het geeft de muziek een grotere klankkleur en maakt dat Suuns een volledig eigen geluid creëert. EN dat is altijd goed, een band met een eigen smoel. Ook hier wordt de trance opgewekt en wordt je omarmd om mee te stappen in de trip die Suuns heet. Een reis die ik met alle plezier heb meegemaakt en die mij naar hogere sferen heeft gebracht.

En daarmee zit de nacht er voor mij op. Door het noodweer van die avond in mijn thuisdorp, zag ik mij genoodzaakt om iets vroeger te vertrekken om er zeker van te zijn dat ik schadevrij was gebleven thuis.

Eindhoven Psych Lab was een aangename ervaring en één die ik graag volgend jaar opnieuw zou willen meemaken. Een festival met een visie en een genre dat mij aanspreekt en die ruimte biedt aan heel wat groepen om hun kunsten eens te toon te spreiden. Ik zou dus zeggen: Tot volgend jaar.

Organisatie: Effenaar, Eindhoven