Cactusfestival 2014 – maandag 14 juli 2014
Cactusfestival 2014
Minnewaterpark
Brugge
2014-07-14
Sam De Rijcke

De traditiegetrouwe vrijdagavondaffiche werd eventjes naar de eerste werkdag van de week opgeschoven gezien één van hun headliners Massive Attack pas na Les Ardentes naar Brugge kon. En ’s avonds was er heel wat volk samengekomen om de twee headliners Mogwai en Massive Attack aan het werk te zien  Drie maal een M : M(innewaterpark) M(ogwai) en M(assive Attack) voor maar liefst 9000 bezoekers . Een vol park dus …

Banks opende deze  afsluitende avond. Na een intense werkdag sloten we aan bij de tweede act Austra . Het Canadese electropopgezelschap van songschrijfster/zangeres Katie Stelmanisn hebben al twee platen uit , speelden al enkele malen in België (LeffingeLeuren, VK, Dok Gent,...) en zijn dus niet aan hun proefstuk toe.. Hier is het vooral de zangeres & haar stem die de aandacht trekken. Hoewel de band het beste van zichzelf geeft, lijkt het publiek weinig enthousiast. De dip midden de set doet ook al niet veel goeds om het publiek mee te krijgen. Maar met nummers als “Reconcil” en “Beat and the Pulse” kunnen ze zeker een groot publiek aan. De volgende keer de beats wat luider en de stem ietsje stiller om het publiek mee te krijgen … (dank aan Simon)

De Schotse postrockers van Mogwai liggen ons nauw aan het hart. Telkenmale als zij een podium bestijgen is dat voor een set die even bezield als intens is. Dit voorjaar nog kwamen wij als het ware alweer in trance met hun inspirerende, innemende en soms ook striemende set in de Franse Aéronef, voor ons absoluut een vijfsterren optreden.
Op Cactus was het iets minder eenvoudig om de festivalweide in te pakken, er moesten immers een hoop Massive Attack fans over de brug gehaald worden, en met louter instrumentale muziek (op één song na) was dit niet zo voor de hand liggend. Ondanks een paar rumoerige ongeïnteresseerden slaagde Mogwai er toch gestaag in om het publiek in vervoering te brengen. Vooral in het tweede deel, waarin wat meer elektronica en zelfs een paar voorzichtige beats kwamen bovendrijven (“Deesh”, “Mexican Grand Prix”, “Remurdered”), gutste er wat bezieling over de Cactusweide. De set van Mogwai was zoals eigenlijk al hun songs zijn, opbouwend en verslavend, langzaamaan werd iedereen mee over de streep getrokken. Ook wij natuurlijk, al hebben we de heren al meer begeesterend geweten (in een concertzaal sowieso). De snerende finale krachttoer “Batcat” was het felle hoogtepunt maar helaas ook het einde van een sterk doch niet onvergetelijk Mogwai optreden. Van ons mochten ze zo nog wat meer op het gaspedaal drukken. Wat wij ook bijzonder jammer vonden, de Schotten lieten hun chef d’ oeuvre “Mogwai Fear Satan” in de frigo liggen, klaarkomen was er deze keer dus niet bij.

Ook op Massive Attack stond geen houdbaarheidsdatum. De band stond met bezieling en overgave te spelen. Die typische intensiteit, spanning en dreiging die telkenmale uitgaan van een Massive Attack concert waren ook hier constant aanwezig. Dit werd nog bekrachtigd met die indrukwekkende videowall waarmee ze nu al jaren hun optredens weten bij te kleuren.
Alleen jammer dat er hier niets nieuws te beleven viel voor wie Massive Attack bij hun vorige doortocht in België, zo een kleine vijf jaar geleden, mocht meemaken. Geen nieuwe songs, quasi dezelfde show en tot onze spijt alweer een flinke greep (5 songs) uit die zwakke laatste plaat ‘Heligoland’ die inmiddels ook alweer vijf jaar oud is. Maar voor de rest : Klasse!
Adembenemend om steeds te mogen vaststellen hoe het reggae icoon Horace Andy een opborrelende parel  “Angel”  en een innemend “Everywhen” naar hogere sferen zong en hoe Deborah Miller hetzelfde deed met publiekslievelingen “Safe From Harm” en “Unfinished Sympathy”. Miller’s machtige stembereik reek een heel stuk verder dan dat van de wat minder getalenteerde Martina Topley-Bird, maar deze wist op haar beurt toch ook een juweeltje als “Teardrop” de hemel in te loodsen.
De begeestering en de magie van Massive Attack bleken intact gebleven, net als de briljante songs trouwens. Toch lijkt een nieuw album nu wel dringend aangewezen, een band met zo veel potentieel kan niet blijven teren op een weliswaar fantastische back catalogue. Er schuilt immers nog te veel vuur in dit gezelschap en dat mag nu wel eens leiden tot geïnspireerd nieuw werk, en laat ons hopen dat het beter is dan het slappe ‘Heligoland’. Maar eerlijk gezegd, we hebben er na de prestatie van vanavond wel vertrouwen in.
Een uiterst geslaagde afsluiter van deze Cactus editie.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/cactusfestival-2014/
Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)