Het dood gewaande Neurosis is terug tot leven gekomen met een nieuw album, en dat 10 jaar na het vorige.
Nadat in 2019 boegbeeld Scott Kelly door zijn kompanen uit de band werd gezet na een veroordeling voor huiselijk geweld werd het akelig stil rond de band. Toen ook begin 2025 drummer Jason Roeder aankondigde er mee op te houden, leek Neurosis helemaal ten dode opgeschreven.
Maar op vandaag is daar dan toch een nieuw album, en wat voor één. En nog beter nieuws, voor ‘An Undying Love For a Burning World’ werd de geweldige Aaron Turner (Isis, Sumac, Old Man Gloom) aan boord gehesen. En geloof ons vrij, dit is the right man on the right place, alsof hij altijd al voorbestemd was om toe te treden tot Neurosis. Dankzij Turner is dit één van de meest indrukwekkende platen van Neurosis geworden, hij stort zich met lijf en leden in zijn nieuwe missie en de rest van de band lijkt daardoor aangestoken om al hun demonen, adrenaline en agressie in dit album te pompen.
Het resultaat is een stel rauwe brokken post- en sludge-metal die hard aan de ribben kleven.

Kenmerkend voor Neurosis is dat de band bij momenten verschroeiend uithaalt, maar in één en dezelfde song ook heel sensitief uit de hoek kan komen. Zo is “First Red Days” een lange beklijvende track die met overgave al die uitersten opzoekt. Ook in “Blind”, nog zo een joekel van boven de 9 minuten, wordt na een eruptie van woede de stilte opgezocht.
In het compacte “Untethered” houden ze het voor één keer wat korter, het is een frontale metal-vuistslag die geenszins zijn doel mist.
In de staart zitten alweer twee van die uitgesponnen imminente en hardvochtige moordsongs waar Neurosis een patent op heeft. Bij “In the Waiting Hours” neemt Turner ons minutenlang op sleeptouw om uiteindelijk ergens in een donkere kerker te eindigen en het rijzige “Last Light” is dan weer het dichtste dat de band ooit bij Swans is geweest, verslavend, apocalyptisch, neurotisch, slopend en bevreemdend.

Met deze plaat heeft Neurosis zich, na een jarenlange stilte, in één ruk terug vooraan op de post-metal kaart gezet en tonen ze nog eens fijntjes aan volgelingen als Cult Of Luna en Amenra waar de klepel hangt. De intrede van Aaron Turner is een godsgeschenk voor Neurosis, of spreken we hier liever van ‘duivelsgeschenk’? ‘t is tenslotte nog altijd metal.