Cactusfestival 2014 – zaterdag 12 juli 2014
Cactusfestival 2014
Minnewaterpark
Brugge
2014-07-12
Johan Meurisse

De bezoekers lieten het wisselende weer de eerste twee dagen niet aan hun hart komen en maakten er al bij al een leuk , muzikaal en familiaal weekend van.
Muzikaal een grand cru wat de organisatie de drie dagen programmeerde . De formule bleef ongewijzigd: één podium, diverse stijlen van muziek, heerlijke spijzen, animatie, sfeer, gemoedelijk- en … kindvriendelijkheid.
‘Hear, See, Feel the world’ luidt het credo, wat de versmelting betekent van verschillende culturen en muziek.
Cactus serveert muzikaal alvast een mooi gevarieerde affiche en hier kon je bands en artiesten zien die enkel en alleen hier stonden , wat een mooi aanbod was dus …
Voor de eerste maal ging het festival niet op vrijdag van start , maar de zaterdag , gezien één van hun headliners Massive Attack pas na Les Ardentes naar Brugge kon. Op die manier werd  de gekende vrijdag opener een afsluitende maandagavond editie . Kwestie van sleutelen aan je weekend …De organisatie kon hoe dan ook alvast tevreden terugblikken …
Het 33ste Cactusfestival klokte af op 26.000 bezoekers, gespreid over de drie dagen.

dag 1 – zaterdag 12 juli 2014
Champs en Coely gaven het startschot . We sloten aan bij de Duitse indietronica nerds The Notwist .
We kunnen meegeven dat Champs draait rond de broers Michael en David Champion, die zich profileren binnen de sing/songwriting en indiefolkscene. De cd ‘Down like gold’ brengt hen terecht wat meer in de spotlights. Het dromerige materiaal zorgt voor een rustige, gemoedelijke start. 
Moedige Coely . Zij is een taaie . Goed hersteld van de appendix operatie kon ze na de cancel op RW er terug tegenaan op Cactus. De 20 jarige Antwerpse met Congolese roots staat garant voor wilde , militante en zalvende hiphop/r&b. “Ain’t chasing pavements” is er eentje die we koesteren …
Enfin , op die manier konden we aansluiten bij de derde act van de dag  The Notwist , die al ruim tien jaar rustig de tijd nemen  te werken aan nieuw materiaal. De set stond  in het teken van de  recente ‘Close to the glass’. De elektronicawizzards leven zich uit op die knisperende sounds en de kraak/bleeps experimentjes. De nummers zitten ingenieus in elkaar , verrassen, scheuren en schuren . Er is oog voor detail . “Kong” en “Into another” hebben  een aanstekelijke groove , wat zich verderzet in het tweede deel van de set met een herkenbaar “One with the freaks”, “Pilot” en “Pick up the phone “. In openlucht was het geen makkelijke klus hun ‘arte’ pop elektronica optimaal te ervaren , maar toch , veel volk vooraan die de Notwist een warme support bieden.

De Amerikaanse sing/songwriter M. Ward heeft al een pak platen uit . Deze moderne troubadour had een full band achter zich en gaf z’n rootsamericana bepaalde momenten een broeierige , hitsende rockende punch . Ze worden gedragen door z’n lichthese , doorleefde stem . Z’n gitaarspel kreeg voldoende ruimte en hij betrok zo goed mogelijk het publiek bij z’n materiaal. De songs “Me & my shadow” en het intense “Chinese translation” waren spannend en konden dan ook rekenen op een sterke respons. De ideale matinéemuziek op een zaterdagnamiddag om in de Admiraal mood te komen.

.. Indedaad onze Admiraal aka Tom Van Laere (Admiral Freebee)  is er terug bij en hij leverde met een blazersectie een stomend rock’n rollfeestje . Een heerlijk boeiende set waarbij de gekende singles “Nothing else to do” en “Breaking away” van de laatste ‘The great scam’ net voor die warme melancholie en levendigheid zorgen . Die elementen kenmerken de sound van de Admiraal , die in z’n rijkelijk gevulde carrière van vijf cd’s kon terugblikken, broeierige retrorootspop/americana, met de gekende grooves en sfeervolle ingetogenheid. We hadden een piek  door nummers als “Always on the run” , “Bad year for rock’n’roll”, “Einstein brain” , “Living for the weekend” , “Get out of town”, “ Oh darkness” en “Rags’n’run” , ondergedompeld in die kenmerkende,  Neil Young gitaarstijl, – effects en dampende funk  . Door de piano, de keys , de toegevoegde blazers en zijn doorleefde , expressieve zang drong  nog meer emotie en kleur door in de sound.

Opnieuw geluidskunst kreeg je door Jamie Woon , die nog vóór het vallen van de avond optrad . Het was geen makkelijke klus een nachtelijke sfeer te creëren met die lome , donkere huiskamerpop. Woon kwam in de belangstelling met ‘Mirrorwriting’ en bracht pop, soul, trippop en dubstep dichter bij elkaar , en nestelt zich ergens tussen James Blake en Burial. De oudere, bekende nummers  “Night air”, “Lady luck” en “Shoulda” konden rekenen op de meeste respons . Ze vallen op door de diepe basstunes, en werden vanavond in een beperktere swing’n’groove gespeeld. De handclaps tilden ze naar een hoger niveau. In het najaar verschijnt nieuw materiaal en we kregen al een paar sfeervolle songs te horen, onder z’n zachte , zalvende , soepele stem.  Opvallend was dat de sing/songwriting van Woon op het voorplan trad. Hij speelde een drietal nummers solo zelfs . Toegegeven, niet steeds even spannend , maar z’n muzikale ‘nightcitytrip’ tussen Notwist en het maandag geprogrammeerde Massive Attack in , was zeker niet mis …

Maar het echte dansfeest kwam van Arsenal , die na RW vorige week , een golvende beweging verwezenlijkten aan het Minnewaterpark . Al zo’n tien jaar staat de tandem Roan – Willemyns , met de sympathieke zangeres Léonie Gysel , garant voor een warme , zomerse, sfeervolle, aanstekelijke multi–culturele sound, die alle kanten opgaat. En dat werd enorm sterk onthaald . Een goed uur feestte Cactus met pompende beats’n’grooves , danspasjes , lachende gezichten en handjes zwaaien . De temperatuur steeg , en dat was hoogst nodig op deze overtrokken zaterdag. We kregen variatie genoeg en het ook het gitaarspel drong zich meer op naast de lekker in het gehoor liggende beats .
Zonder twijfel kleurde Arsenal de avond met hun ‘feelgood’ music. “Temul” (met de Deense schone Lydmor) , “Saudade”, “Longee” , Black Mountain”, en in de closing final “Personne ne bouge” met Baloji als gastvocalist, “Not yet free”, “Melvin” en “Lotuk” , die een Bros‘ “When will I be famous” riffje kenmerkte , zorgden voor dié ultieme extase .
Arsenal hitste het publiek op met langgerekte ‘oohs’ en ‘aahs’ en de oneliner van Roan ‘U was weer heel erg mooi’, ging erin als zoetenkoek . Een volle Cactus hier  …

Selah Sue is helemaal terug . De Leuvense zangeres legt momenteel de laatste hand aan haar tweede album , en na Cactus werden dit weekend ook enkele clubconcerten gepresenteerd. Enfin , om maar te zeggen dat de organisatie al een exclusiviteit vast had . Een kleine drie jaar debuteerde ze met haar titelloos album , en ondernam ze een heuse tour van meer dan jaar lang . De klassedame heeft een unieke , indringende  doorleefde soulstem en steekt gerespecteerde souldames naar de kroon . Die dampende fusie van pop, soul, r&b, jazz, reggae, ragga en dubstep in vette, ingetogen en gevoelige tracks kregen we natuurlijk in haar ouder werk als “This world” , “Fyah, fyah fyah “, “Black part love”, Ceelo Greens “Please,  “Crazy vibes” , “Raggamuffin” en het afsluitende “Crazy sufferin’ style”. Uiterst genietbaar, bezwerend en groovy .
Een gezonde dosis nervositeit ervaarde ze om hier terug te zijn, waarbij ze enkele nummers solo aanpakte . Moedig zelfs om haar set als closing act op die manier te beginnen. Een handvol nieuwe songs zaten mooi verborgen in de herkenbare tracks; ze beloven voor de komende periode,  “Always home”, “Time“, “Stand back”, “I won’t go for more” of “Alone” zette ze dus in met haar akoestische gitaar en haar glasheldere stem. De begeleidingsband , die al goed ingespeeld was op deze nummers, volgde.
Benieuwd voor het najaar. Fijne afsluiter en een groot Belgisch talent blijft ze zeer zeker . Maar eigenaardig genoeg bleef er minder volk staan dan bij Arsenal …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/cactusfestival-2014/
Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)