Pukkelpop 2014 – zaterdag 16 augustus 2014
Pukkelpop 2014
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2014-08-16
Johan Meurisse

Op de afsluitende Pukkelpop hadden we ook een reeks interessante bands en artiesten aangestipt . Met Queens of the Stone Age had de organisatie een derde grote klepper, die de rock’n roll kon besluiten op de mainstage , verder een Portishead triphop ‘rewind’ in de Marquee en tot slot Calvin Harris , die kon het dansminnend publiek doen hunkeren naar Tomorrowland . Voor elk wat wils dus.

Ons parcours op dag 3
Op het vroege middag uur werden we opgezogen door de intense sound van het NYse Big Ups (Marquee). Hier versmelten bands als Schellac, Jesus Lizard, Pixies en … Slint ; inderdaad, in de rustige passages van hun overigens rauw , gruizige verbeten sound hadden we die broeierige  repetitieve loops van Slint . Het kwartet klonk gemotiveerd, energiek en gedreven. Big Ups intrigeert, bouwt op , explodeert en in de tempowisselingen was er soms muzikale gekte . Al meteen noteerden we een fijn jong bandje .

Ook het Canadese Pup (Shelter) moest niet onderdoen in hitsig, venijnig, heftig,  furieus materiaal als evenzeer frisse, heldere rock . Heerlijk genietbaar rollende songs, ondersteund door de meerstemmige zang , die ietwat kon overstuurd zijn door de opkomende schreeuwzang. Net als Big Ups had deze Pup heel wat in hun mars.

Een volle Club was er voor ons eigen Float Fall . Het tot kwartet uitgebreide duo hadden we al in het oog met het bescheiden hitje “Someday” , gevoelige pop met elektronica. Hun luistersongs zijn duidelijk beïnvloed door de donkere romantiek van The xx. Er was die  kenmerkende spaarzame, subtiel uitgewerkte geluidskunst en zangpartijen die etherisch als in een verteltrant zaten . De gitaarriedels en keys hadden een slepende ritmiek; blazers en een hoorn vulden de herfstige sound soms aan . Een trippende sound dus , die door de variaties een reeks spannende songs opleverde als “Little words”, “Hard time lovin you” , “Shiver “ en “Hearts”, naast die gekende single.

Evenzeer in het oog te houden zijn Little Trouble Kids (Wablief stage) , die intussen tot een trio zijn uitgegroeid. De rauwe intensiteit op z’n Kills krijgt door de percussie nog meer armslag, naast hun vroegere stompbox . Zwierig en levendig gingen ze te werk in de zompig doorleefde , ongepolijste rock, die roots’n’blues een goed hart toedragen. De DIY aanpak van hun charmant broeierig, stevig materiaal was bijgevolg meer dan de moeite!

Het Britse Glass Animals (Marquee) bracht ons in een bezwerende trance met hun aangenaam aantrekkelijke, prikkelende  indiegrooves, die de dansspieren aansprak. Een zweverige zang waaide over de sound heen . Ze klinken melodieuzer en gestroomlijnder dan Alt-J , Yeasayer en Animal Collective in het genre. We konden lekker dwalen op hun kleurrijk gegoochel.
Toegegeven, de gelijkenissen met Alt-J zijn nog treffender wanneer je Glass Animals live aan het werk ziet. De vierkoppige band maakt wel gebruik van het uitgebreide podium in de Marquee. Ze zijn alle vier ver verwijderd van elkaar, waardoor de samenhorigheid ver zoek is. Live wordt er veel meer gebruik gemaakt van effecten op de stem en muziek, ook de gitaar is opvallender aanwezig. De tent is aangenaam volgelopen wat de band even uit hun lood slaat, maar het werkt toch een set af die je in hogere sferen brengt.  Vlak voor hun laatste nummer “Pools” aanvangen lijkt het alsof de synthesizer het heeft begeven. Maar na enkele minuten sleutelen lukt het alsnog om een goeie set af te ronden. Volgende keer beter een klein podium waar de diepe pop/R&B beter tot hun recht komen. (dank aan Niels Bruwier)

Spijtig genoeg konden we op die manier maar deels het concert oppikken van Bill Callaghan (Club), die piekte in melancholie en ontroering . De sing/songwriter achter Smog gaf met z’n begeleiding een voortreffelijke set , een kruisbestuiving van roots/americana/country en dubs; Matt Kinsey nam een glansrol op zich door z’n gitaarpartijen en erupties. Callaghan voerde ons met z’n baritonzang nog meer mee in verdwaalde paranoïde , huiverende trips. In de goede veertig minuten kregen we een unieke weemoed te horen; hij perste z’n backcatalogue samen naast het nieuwe ‘Dream river’ incl. dubversie .

De pubers van Jimmy Eat World (mainstage) lijken nooit oud te worden, al viert hun tweede album ‘Futures’ dit jaar al zijn tiende verjaardag. Dit lieten ze ook blijken in hun set, met “Pain” als opener vlogen ze er meteen in. Daarna bleef het concert wat slabakken tot ze weer aan hun oudere nummers begonnen. Vanaf “Work” kreeg Jim Adkins de weide weer aan het dansen. Bij ieder nummer dat volgde zong het volledige publiek uit volle borst mee, hier maakte Jim dan ook dankbaar gebruik van. Wat volgde waren veel nummers van ‘Futures’. Afsluiters “The Middle” en “Sweetness” konden nog steeds op het meeste belangstelling rekenen. Zo zie je maar dat zelfs 13 jaar na ‘Bleed American’ ze nog steeds op hetzelfde succes kunnen teren. (dank aan Niels Bruwier)

Hemelse schoonheid hadden we dan van de Ierse sing/songwriter James Vincent McMorrow (Marquee). Zijn fraai gearrangeerde, gelaagde folky/rootspop kreeg nog meer elan door z’n fluwelen falsetzang (denk Bon Iver , maar dan zonder die overdubs). Heel veel druk werd dus gelegd op die vocals .  Onthaastingspop. Niet voor niks kwam hij voor de dag met een albumtitel als  ‘Post tropical’. Een goed musicerende band zagen we , waarbij ook de bassiste vocaal sterk voor de dag kwam, wat nog meer een mooie (na) zomerse avond kon prikkelen …

Op naar het gehypte FKA Twigs (Castello), die eerder al  een voorrondje speelde in de Bota. De jonge frêle zangeres Tahliatt Barnett koppelt haar soul/r&b aan loodzware, traag slepende, lome  elektronica, drum’n’bass en diepe grommende basstunes , die dwars door je lichaam trillen. Inderdaad een kruising van postdubstep ( denk James Blake), donker minimalisme (denk The xx) , beats op z’n Breakbeat Era en de spannende tripsoul van Massive Attack. De aparte sound huiverde en was donker , mysterieus en paranoïde; in de hoog vocale uithalen ervaarden we warmte en sensualiteit . Een hobbelig muzikaal parcours op z’n Paris-Roubaix.

De Britse songwriter Fink –aka Fin Greenall – (Marquee) trok ons moeiteloos mee in een bedwelmende  luistertrip. In de reeks opbouwende folkyrockende gitaarloops hadden we een klanktapijt van soundscape elektronica en talrijke effects. Een onderhuidse spanning creëert hij door de  introspectieve aanpak te laten aanzwellen , die op gepaste, beheerste wijze kon openbarsten. Z’n verleden als DJ verloochent hij hier niet en hij mag er misschien wat vervaarlijk uitzien, de charismatische man ontroert en overtuigt met die innemende pop. Songs als “Hard believer”, “Warm shadow”, “Perfect darkness” en het sober gehouden hypnotiserende “Pilgrim” klonken sterk .

Tourist (Castello) - Een recensie van een dj schrijven is niet het makkelijkste wat er is, maar Tourist is niet zomaar een dj. Het was zijn eerste concert ooit in België en qua populariteit kan hij niet klagen, de Castello stond helemaal vol. Hij maakt gebruik van een synthesizer en een drumstick om live zijn sound te bepalen. De Deep House dat het handelsmerk is van Tourist, komt live nog meer over wanneer hij zware drops maakt die perfect weergalmen in de tent. Maar Tourist beschikt niet alleen over dj-skills, hij heeft ook nog eens prachtige songs en een indrukwekkende lichtshow. Zo kon het publiek nummers als “Patterns” en “I Can’t Keep Up” wel smaken.  De set kon nooit eentonig worden genoemd en net op de momenten wanneer het bijna vervelend werd deed hij iets nieuws. William Philips was onder de indruk van het enthousiaste publiek en bedankte met een mooie foto die hij voor altijd bij zich zal dragen. (dank aan Niels Bruwier)

De Shelter stage had  twee interessante bands voor ons . Touché Amoré en Red Fang. Touché Amoré is al z’n derde plaat toe en bracht een verfrissende wind binnen de posthardcore; korte , kernachtige verbeten songs speelden ze,  op het scherpst van de snede,  onder de schreeuwerige zang van Jeremy Bolm.
Iets later hadden we het uit Portland afkomstige opwindende, dynamische Red Fang , vette, snedige, harde retrorock en stoner. Spannend bleef het alleszins door de talrijke tempowisselingen . Dit is een band die op ‘welkdanook’ rockfestival kan overtuigen.
Als Queens Of The Stone Age net iets te soft is, dan vormt Red Fang de perfecte oplossing. De Shelter is weer aardig volgelopen voor deze band uit Portland. Ja, er ontstonden moshpits en ja, er werd geheadbangd. Maar dat hoort er bij, de band kwam met hun laatste album ‘Whales & Leeches’ naar Pukkelpop afgezakt. Het metal-gehalte bij Red Fang ligt zeer hoog, mannen met baarden die met goeie solo’s schitterende muziek maken. Veel bier kon niet ontbreken bij de band alsook humoristische bindteksten. “Blood Like Cream” en “No Hope” waren zeker een hoogtepunt in de set. Iedereen die getuige was van dit concert kon alleen maar zeggen dat het goed was. “Prehistoric Dog” werd ingezet om af te sluiten waarna de zware gitaren bleven ronken, Chokri mocht blij zijn dat de tent nog rechtstond. (dank aan Niels Bruwier)

Intussen hadden we Brody Dalle (Club), vriendin van Josh Homme als we goed geïnformeerd zijn. Bon soit , al bij de eerste rocktunes konden we niet omheen het geluid, de looks en de stem van Courtney Love en haar Hole. De vroegere Distillers frontdame rafelt ruim 15 jaar later deze Hole terug op en brengt met haar band heftige melodieuze punk, grunge , rock en pop. Vooral in het begin klonk het nogal erbarmelijk en zat ze er vocaal naast , maar het beterde. Een handvol sterke levendige songs noteerden we , maar of ze evenveel brokken zullen maken als Hole, blijft totnutoe een open vraag … 

Enkele jaren terug zagen we hier een flets klinkende  Kelis, koel , afstandelijk  en routineus,  terwijl het anders kon met haar feelgood  r&b, soul en die aangename discotunes en beats. Kelis lijkt herrezen met het nieuwe ‘Food’ album , dat geproduced werd door Dave Sitek (Tv on the radio , Foals , …). Wat een return. Een volle Marquee . Deze keer waren we verrast en intrigeerde ze door de toevoeging van broeierige elektronica  , 70s organ, sax en diepe basses, gedragen door haar warme , sensuele stem. Ze kwam iets later dan voorzien op de stage, maar “Bounce” en “Trick me” waren al meteen twee sterke knallers. Ook “Jerk ribs” en“Friday fish fry” klonken aantrekkelijk en groovy door die mix van hiphop, soul , r&b, funk , jazz en pop, niet vies van een 50s tune op z’n Parov Stelars ... Af en toe kreeg ze nog de support van een tweede rapper .  Hoogtepunt blijft “Good stuff” en “Milkshake” die dus iets breder en minder heftig klonken, maar classics waren om de tent te doen ontploffen.

St. Vincent (Club) van Annie Clark is geen katje om zonder handschoenen aan te pakken . Zij was in deze set de Mauro van het avontuur . De eigenzinnigheid , de grilligheid, de experimentjes en de verrassende wendingen van  haar ‘hinkstapspringend’ materiaal was rauw, hoekig, messcherp, snoeihard en doordrongen van electro .  Op haar gitaar speelt ze de frustraties van zich af en freakt ze er op los. Een zoektocht naar toegankelijkheid. Allerhande schokkende, robotachtige pasjes kwamen erbij. Op het eind zagen we geniale losgeslagen gekte door de ziedende gitaarpartijen en de industriële noise .

Queens of the Stone Age - Opnieuw een topper waardig op de mainstage. Rock’n’roll in al z’n concepten of het nu stevig, broeierig, oude stoner of  ballad was . Josh Homme en de zijnen speelden een strakke, verschroeiende set en lieten maar af en toe het gaspedaal los. “You think I ain’t worth a dollar, but i feel like a Millionaire” ging al meteen over in het geweldige prijsbeest “No One knows”.  We wisten al meteen hoe laat het was . De band reeg de klassiekers aan elkaar, en die werden loeihard en zonder omzien op de festivalwei gejaagd.  Homme jutte zijn publiek op en liet hen opgaan in het kenmerkende Queens geluid van “My God is the sun” , “I sat by the ocean”, naar de funky pop van “If I had a tail” , “Make it with chu” , naar kleppers  “Little sister”, “Feel good hit of the summer” en “The lost art of keeping apart” . “The vampyre of time & memory” stond in voor een ingetogen moment met een Homme achter de piano . Het kookpunt werd bereikt met de genadeloze krachtstoten van “Sick sick sick” , “Go with the flow” en “A song for the dead” die mooi en smerig werden uitgediept. Verwoestende rock’n’roll . Heftig, spannend . QOSA speelde op scherp en trok zondermeer een dikke vette streep onder deze editie qua rockbands.

We vergeten zeerzeker Portishead niet. Het Bristolse trio Geoff Barrows (knoppenfreak), Adrian Utley (gitaar) en Beth Gibbons (zang) kwamen aandraven met een nieuw geluid,  triphop, medio de jaren ’90. Intussen kijken we reikhalzend uit naar een nieuw album, sinds hun return in 2008 .  Een bloemlezing van hun twintigjarige carrière kregen we, een huiverende trip die met de jaren strakker en straffer klinkt . Een intense, onderhuidse spanning ervaren we , die kippenvel bezorgt door die elektronicakronkels , verloren gewaand gitaargetokkel , scratches en drums , onder die declamerende vocals van Gibbons . De projecties op het achterplan waren subliem, ook de verborgen camera’s aan de zijkanten van hun instrumenten waren een creatieve vondst, wat hun sound nog meer kracht bijzette, en een aparte sfeer en stemming deed opborrelen . Af en toe gaven ze hun songs een  zwaardere  pulserende beat en draai .
Portishead slaat ons nog steeds met verstomming. Songs als “Mysterons”, “Sour times”, “Glory box”, “Threads” , “Roads”,  het reutelende “Machine gun” en het meesterlijke “We carry on”  staan na al die jaren nog steeds als een huis. Een sterke afsluiter in de Marquee dus. 

Tot slot Calvin Harris , waar elke dansfreak voor samentroepte aan de mainstage.  Nu kwam er heel wat volk uit de dance hall en  boiler room  om een dansavondje op z’n Tomorrowlands te beleven. Allerlei hitjes en eigen remixens verweefde hij moeiteloos aan elkaar en dweepte de massa op . Feestelijker kon deze editie niet worden besloten.
Tja, na de rockbands komen rond middernacht de ‘smiley‘ dansacts en DJs,  de vaste formule geworden de laatste jaren op elk groot festival .

Neem gerust een kijkje naar de pics van het Nederlandse Lowlandsfestival
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lowlands-2014/
Organisatie: Pukkelpop, Hasselt-Kiewit