Op deze zaterdag hadden we een heel gevarieerde affiche en konden we nog maar eens het aangename en amicale van het pittoreske festival onderstrepen …

We konden nog iets meepikken van de Trashcan Blues Collective , die de ‘Verse Vis’-  wedstrijd won in Leffinge . Ze werden eerder al gerespecteerd in de Humo’s Rock Rally. Het uitgebreid collectief speelt doorleefde, zompige bluesrock, luchtig , fris en speels . Een breed instrumentarium van gitaar, banjo , piano, keys , contrabas en toegevoegde blazers zorgen voor een spannend indringende sound . Ze zijn goed op elkaar ingespeeld en gaan een fijne toekomst tegemoet . Sterke opener. (Johan)

Onverwachts moest BRNS hun optreden cancellen , waardoor Busker street , een nieuw initiatief onder het motto ‘Speel zelf op Leffingeleuren’ wat meer in de picture kwam . Op een heel klein podium op het marktplein, kon je jong sing/songwritertalent uit de eigen streek bewonderen ; stem , gitaar of ander instrument was welkom . Interessante vondst … (Johan)

De Nederlandse sing/songwriterpop wordt de laatste tijd in ons landje ferm geapprecieerd . Eerder waren we al te vinden voor de psychedelische retro van Jacco Gardner , en vorig jaar  brak Blaudzun definitief door .
Recent worden we overspoeld door de gevoelige pop van Dotan , die met “Home” een ‘(wereld) hit op zak heeft . Tja , die trend van Bastille, Imagine dragons of American Authors van  opzwepende percussie en singalongs bereikt iedereen wel .
Dotan Harpenau wordt evenzeer begeleid door een uitgebreid collectief en was voor de eerste keer op Belgische bodem te zien . Meteen in de vroege namiddag was de tent in Leffinge al bijna te klein. Het jonge volkje droeg deze bijna dertigjarige gast op handen . De muziek mag dan inwisselbaar zijn , de sound is hip .
Innemende , broeierige luisterpop met een folky tune , wordt bepaald door semi-akoestisch gitaarspel en mans indringende , heldere stem . Een breed instrumentarium , samenzang en handclaps op z’n Blaudzun’s , geeft de songs meer emotionaliteit en sterkte . Hij werd warm onthaald met “Home II” en “Let the river in”. Zijn debuut komt hier binnenkort uit en het was duidelijk dat hier meer potentieel te horen was dan enkel maar die befaamde single “Home” , die de set natuurlijk op schitterende wijze besloot , door de troms  en de handclaps; fladderende handen brachten het nummer letterlijk naar ongekende hoogtes .
Er viel dus meer te rapen, “Hungry”, “Fall of tonight” waren fijngevoelige songs. Dotan was niet vies om “Stolen dance” van Milky Chance deels om te dopen in een a capella versie . Zijn  optreden ging hier niet onopgemerkt voorbij … (Johan)

Het jonge Britse Childhood opende in de zaal na de BRNS cancel. Het kwartet, met een jonge Kele -Bloc Party- lookalike, mengt rauwe indie , Britpop, shoegaze/wave , psychedelica en dreampop . Ze halen van alles wel iets en brengen een reeks afwisselende , boeiende, creatieve songs , die op die manier Bloc Party, Palma violets, Tame Impala en The Horrors samenperste. Op het eind waren ze enorm op dreef en overweldigden ze met een song als “Solemn skies . Bandje die meteen in de Botanique terecht kan. (Johan)

Bombino kan je situeren binnen de uit Afrika overgewaaide woestijnblues. Waar bands als Tamikrest en Tinariwen zich eerder op sfeerschepping en trance richten, zorgt  Bombino wel voor wat meer tempo en ritme. In combinatie met zijn uitmuntend soleerwerk (de man is echt wel een begenadigd gitarist, een soort nomadenversie van Jimi Hendrix) zorgde dit voor een knappe set, maar iets meer variatie had wel gemogen. De ritmes en gitaren werkten ergens wel verslavend en ophitsend, maar er werd iets te veel op dezelfde patronen verder geborduurd waardoor onze aandacht soms wel wat ging verslappen. Maar goed, er zat flink wat beweging in het volk die hier met volle teugen en swingende heupen van genoot, dus Bombino was met glans in zijn opzet geslaagd. (Sam)

In Leffingeleuren wisten ze al dat Blood Red Shoes voor een hitsig en uiterst opwindend feestje kon zorgen. Op de editie van 2011 was dit voor ons dé revelatie, het was onze vuurdoop met dit energieke duo en we werden toen compleet achterover geblazen. Anno 2014 bleek dat de twee nog niks van hun pluimen en explosiviteit verloren zijn, wederom raasden zij met de snelheid van een TGV (geen Fyra) door de tent. De set was zowat een kopie van hun stomende passage in april dit jaar in de Botanique (check onze review), de verrassing was er dus misschien een beetje af, maar de gedrevenheid en het vuurwerk waren onbegrensd. Dus ging Leffinge alweer plat. Ze mogen altijd terugkomen! (Sam)

Wat gebeurt er als je de vuilste grunge en de smerigste garagerock door de geluidsmixer haalt, daar een portie ongebreideld jeugdig enthousiasme aan toevoegt en er een laag feedback en distortion onder zet ? Dan krijg je zo iets als The Wytches. Dit wild langharig tuig combineerde Dinosaur Jr, Mudhoney en The Cramps met Nirvana en kwam naar boven met een brok opwindend lawaai. Het scheurde, het brieste, het gierde en het ging regelmatig uit de bocht. Dat zijn van die zaken waar een mens zich zou kunnen aan ergeren, maar die wij uitermate fantastisch vonden. Te meer ook omdat wij nogal wild zijn van dat fameuze debuutplaatje ‘Annabel Dream Reader’ dat er hier zowat volledig werd doorgedraaid.
…Zij die halfweg de set de zaal verlieten om Gabriel Rios te gaan checken, waren niet goed bij hun hoofd. (Sam)

Tja, … die Sam … De allround sing/songwriter Gabriel Rios , is uiteindelijk toe aan de nieuwe plaat ‘The marauder’s midnight’. Al van vorig jaar kregen we elke maand een nieuw nummer als single te horen. De Wedding Present in de jaren 90 deden het hem al voor .
Door de jaren was hij in allerlei gedaantes te zien . Na zijn trip naar New York , komt hij nu terug fascinerend voor de dag en was hij tijdens de zomer al op verschillende festivals te zien. De cluboptredens kunnen we jou ten stelligste aanraden .
De Belgische ‘El Sympathico’ Puertoricaan doet al menig vrouwenhartje sneller slaan. Ook hier hadden we een volle tent . Leffinge weet z’n sing/songwriters ta appreciëren!
Natuurlijk kwam de nieuwe plaat in de spotlights met een (contra) bassist, cello , af en toe aangevuld met een blazerssectie. De nummers bieden een vernieuwende kijk en balden emotionaliteit , intensiteit  en beleven samen o.m. , “Holy water”, “Police sounds” en “Song n°7”. Een ‘waauw’ gevoel hadden we met “Gold” en “Work song” . Straf ook wat er in het begin  werd gepresteerd op “Straight song”, “Skip the intro”,  “City song” en de start die Gabriel Rios solo aanvatte , een schitterende eigen bewerking van Jimi’s “Voodoo chile” ; een meesterlijke zet!
Oudjes  “Angelhead” en “Broad daylight” werden opgefrist, kregen een aangepast jasje en hadden een broeierige spanning. Een levendige en gevoelige Rios hadden we, die ons solo uitzwaaide . Wat een return . (Johan)

Een mens kan al eens de foute keuzes maken. Wij wilden snel wel even een glimp van de frisse psychedelica van Woods meemaken, wat ons trouwens echt wel beviel, vooraleer we naar levende legende en trip-hop icoon Tricky trokken.  Hier werd retrorock mooi afgewisseld met gevoelige neofolky; het samenspel onder deze drie  boeide en intrigeerde. (Sam en Johan)
Want omdat wij stiekem verwachtten dat de onvoorspelbare Tricky wel eens een wonderlijk concert zou kunnen geven (wij zijn eerder al eens high geworden van een Tricky concert zonder dat wij ook maar één gram verboden product naar binnen hadden gewerkt), wilden wij er geen seconde van missen.
Waren wij hier lelijk bij de neus genomen. Wat een domper, dit was een pijnlijk zielloze vertoning, de naam Tricky onwaardig. De ogenschijnlijk verwarde geest leek steeds maar op te bouwen naar een climax die nooit kwam en brak zijn songs abrupt af. Tot overmaat van ramp kwamen een paar Limp Bizkit achtige gitaren onnodig de weg versperren. Als er dan eens een zeldzame keer een greintje van de magie van weleer naar boven kwam, smoorde Tricky deze onmiddellijk de kiem in door de boel terug plat te leggen.
Aan de uitdrukking en verbijstering van zijn muzikanten was duidelijk te merken dat deze niet in hun nopjes waren met de warrige grillen van hun baas. Het leek zaterdag alsof het Tricky zijn betrachting was om zo veel mogelijk zijn eigen set te saboteren, waar hij helaas ook perfect in slaagde.
Met voorsprong de ontgoocheling van het weekend. (Sam)

Onze reputatie als belgenverdelger ten spijt willen we er u even fijntjes op wijzen dat er in ons landje wel degelijk frisse en originele bands rondlopen, maar het zijn niet deze bands die u tot vervelens toe op Stu Bru hoort passeren. Madensuyu bijvoorbeeld, het best bewaarde geheim van de binnenlandse alternatieve rock. In Leffinge was het al de derde keer dit jaar dat we dit geniale duo mochten aanschouwen (na De Kreun en Boomtown), en de geestdrift en spanning die deze Gentenaars veroorzaken blijft ons boeien tot in het diepste van onze tenen. Stijn Degezelle’s gitaarpartijen sneden door merg en been, PJ Vervondel haalde de meest opwindende klanken uit zijn drums en deed dat even hitsig en overtuigend als Steven Ansell, het driftige drummertje van Blood Red Shoes die enkele ogenblikken geleden de tent al op zijn kop had gezet. Songs als “Days and a Day”, “Crucem” en “Time” zijn wat ons betreft al eeuwige monumenten geworden. Madensuyu schitterde van de eerste tot de laatste seconde en toch haalden enkele verwaande nichten het in hun ijle kop om vroegtijdig de zaal de verlaten om de fake palmboomkitsch van Oscar & The Wolf te gaan bekijken, maar niet vooraleer ze hun haar in de juiste plooi gelegd hadden. (Sam)

… Tja, die Sam alweer … Oscar & the Wolf (Marquee) rond Max Colembie is erg populair geworden op korte tijd . De sound is uitnodigend naar een zorgeloze mood en daar houden de jongeren van . Deze band brengt hemels dromerige, zweverig toegankelijke theatrale indiepop, gepusht door een bezwerende beat. Hij plaatst je in een aparte droomwereld, van palmbomen en glitters, en breidt er zelfs een leuke, overtuigende act aan , wat het materiaal naar een hoger niveau tilt. Er schuilt hier iets sensueels , exotisch, teder , en daar tekenen jongeren voor. Een volle tent ging ervoor,  gaande van “Joaquim”, “Somebody wants you” naar een “Undress” en “Strange entity , die sterk extravert, dansbaar klonk . Ook een fijn, gevoelig “Freed from desire” van Gala werd in een pianoversie uitgediept, alsook een nieuw nummer. Verder een prachtig uitgewerkte versie van de single “Princess” met heel wat snippers en confetti.
Na een overtuigende Rock Werchter , Lokerse Feesten  en Pukkelpop volgden de andere festivals. Hier werden hartjes met de handen gevormd . Dat zal wel bijdragen tot het succes van deze Oscar en zijn Wolfjes! (Johan)

Nog meer broeiende pokkenherrie van eigen bodem, de wonderlijke duizendpoot Mauro met zijn hyperkinetische bende Gruppo Di Pawlowski : potig, compleet geschift, geniaal, verbijsterend. 
Pawlowski smeet zich helemaal, ging als een halve gek tekeer, vond ter plekke de indianendans opnieuw uit, kronkelde meermaals als een slangenmens over de podiumvloer en werd bij zijn wilde act in de rug gesteund door een stel dwarse muzikanten die een extreem strakke en hoekige sound neerpootten.
Op de verbluffende plaat ‘Neutral Village Massacre’ zijn de Albini invloeden niet weg te denken, live was dit iets minder uitgesproken. Het combo ging daarentegen nog iets geweldiger tekeer, Gruppo Di Pawlowski ging gewoon volledig loos en hun buitengewone sound leek eigenlijk met niets te vergelijken. Voor dit soort groepen werd speciaal het woord ‘uniek’ uitgevonden. Het moge trouwens een eer zijn voor Marcel Vanthilt en zijn jaren tachtig groepje Arbeid Adelt om op zo een fantastische manier gecoverd te worden via een uit al zijn voegen barstend “Jonge Helden”, met dank aan het vernuftige brein van Her Pawlowski. Nog een geluk dat er lui zijn als Mauro die de Belgische rockmuziek voortdurend in de ballen stampen.
Zo werd de zaterdag in Leffinge met een splinterbom afgesloten, zelfs de Irakezen kunnen ze zo explosief niet produceren.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/leffingeleuren-2014/
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge