Onze Belgische artiesten en bands zijn erg succesvol op de festivals .  Ook op het bijzonder sympathieke festival Leffingeleuren worden zij in de armen gesloten . Maar Leffinge biedt meer dan dat , want de organisatie pakte opnieuw uit met een boeiende affiche over de drie dagen. Ze heeft een neus voor (beloftevolle) bands, die niet vies zijn van wat psychedelica, garagerock’n’roll en gekte, wat we uitermate sterk appreciëren! Een mishmash dus en dat maakt nu net Leffingeleuren een gezellige, leuke, toffe ,wonderschone (ontdekkings) trip om de festivalzomer rond de kerktoren af te sluiten .
13000 bezoekers waren er, goed spelende bands , een dynamisch publiek, veel sfeer en een warme gloed. Dit festival is en blijft iets unieks en magisch …

dag 1 – vrijdag 19 september 2014
Werkomstandigheid belette dat we pas konden aansluiten bij Intergalactic Lovers . De grillig onderhouden indie van Geppetto & The Whales en  de breekbare dreampop van Hydrogen sea, openers van het festival, moesten we aan ons laten voorbijgaan . Niet getreurd , met Intergalactic Lovers hebben we één van de festivalbands  van de voorbije zomer . Ze waren wel op elk plaatsje te zien . Wat opvalt is dat hun charmante, dromerige en fris aanstekelijke gitaarpoprock met een rauw randje, steeds op even enthousiaste wijze wordt gespeeld . Een bandje rond de bevallige Lara Chadraoui die er steeds voor gaat. Lara, met haar lang wapperende haren, zingt sierlijk en beweegt, kronkelt expressief rond haar micro .  De singles zaten mooi verdeeld. “Northern rd” , “Islands” uit de recente ‘Little heavy burdens’ hoorden we in het eerste deel en naast “She wolf” , zorgden de andere oudjes “Bruises” en “Delay” voor een schitterende finale; ze kregen zelfs een dansbare groove mee .  De songs kregen nog wat meer elan door de beheerste gitaar effects . Het broeierige materiaal werd smaakvol ontvangen . Intergalactic Lovers is een lieflijke rockband, die meer verdient en terecht groots mag worden .

Een apart bandje is Amatorski toch wel uit Gent/Lier . Fraaie , kunstzinnige , sfeervolle, breekbare synthpop , die houdt van wat experimentjes en tegendraadse ritmes . Met de nieuwe cd ‘From Clay to figures’ klinkt het trio , onder Inne Eyserans en Sebastiaan Van den Branden, directer, minder ijl, ijzig en huiverend dan vroeger. Dat gevoel ervaarden we duidelijk en we waren nauwer betrokken bij hun materiaal.
Songs als “Uturn”, “Warszawa”, “Hudson”, “Deer the wood” en “She became Ballerina” zijn meer dan zomaar wat fluisterpop, postrock, trippop of Scandinavische soundscapes. Ze banen zich een weg in je hersenen door hun intrigerende opbouw en sfeerschepping. “Come home” of “Soldier” zijn live al lang opgeborgen; het belet niet dat Amatorski een ‘must see’ blijft.

We waren al ferm onder van de  Deen Anders Trentemöller op Rock Werchter. We waren meer dan tevreden dat hij hier als één van de headliners stond geprogrammeerd . Hij is al ruim vijftien jaar bezig en is meer dan zomaar een DJ. Hij heeft een heuse band achter zich met een zangeres er bovenop; in z’n toegankelijke , aanstekelijke muziek mixt hij ‘80’s dance waveklassiekers aan die kenmerkende Scandinavische koele elektronica, ijzige soundscapes en doom. Tja , hier komt natuurlijk The Knife wel wat bovendrijven . 
Een bezwerend groovy optreden hadden we met vele zweverige psychedelica geluidjes , trance, bleeps en pedaal effects. Onmiskenbaar is die ‘80s wave , die een zekere dreiging omvat. Het heeft iets mee van een duistere roadmovie soundtrack, verweven van flarden Cure, New Order en Talking Heads.
De vocale nummers waren sterk ,  “Candy tongue” , “River of life“ en zeer zeker “Moan”, één van de hoogtepunten. Een schitterende finale hadden we met het ontregelde , sch€urende, eigenlijk wel geschifte “Silversurfer, ghostrider go!”. Dit was absoluut top .

Ook fronsten we de wenkbrauwen bij het Brusselse Robbing Millions , die in Vlaanderen nog wat van de grond moet komen . De songs van dit creatieve bandje  hebben iets mee van de  poppsychedelica van het vroegere MGMT en Grandaaddy , maar rockten ook en waren dan directer , ruwer en snedig . En daar zit het ‘em net, ze bieden een ondraaglijk boeiende spanning door de verrassende wendingen , de avontuurlijke geluidjes en experimentjes; toch valt er een catchy geluid op, met een onweerstaanbare groove, wat de dansspieren tintelt . Band met potentieel , die bij ons verdient in de spotlights te staan .

Een glimp zagen we nog van Holy wave in het café van de Zwerver . Op basis van een paar songs kunnen we natuurlijk niet veel zeggen , maar psychedelische rock en garagerock’n’roll zijn nauw met elkaar verbonden en werd uiterst aangenaam ervaren .

Tot slot , vóór het nachtwerk van de Nederlandse hiphop van de Opposites en de Britse knoppenfreak Lapalux , hadden we Magnus in de tent, het dance electroproject van CJ Bolland en Tom Barman, die terug van onder het stof werd gehaald met ‘Where neon goes to die’,  tien jaar na ‘The body gave you everything’. En het was meer dan de moeite waard!
Ze beschikken over een volwaardige  band, o.m. met de gitaarcapriolen van Tim Van Hamel.
De twee singles “Puppy” en “Singing man” (op plaat met Tom Smith!) of een ouder als “Summers’s here” waren uitnodigend, dansbaar rockend , met een knipoog naar Depeche Mode, én een CJ Bolland , die af en toe zich de ruimte toe-eigent om de bezwerende trance kracht bij te zetten .
Verder een rockgroep in een elektrobody,  die een onderhoudende sound speelt, aanstekelijk, smachtend , dampend , kreunend en krakend in een juiste drive, friste en overtuiging .
Met Magnus besloten we een aangename , leuke avond …

Neem gerust een kijkje naar de pics (dag2)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/leffingeleuren-2014/
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge