Cactusfestival 2015 – zondag 12 juli 2015
Cactusfestival 2015
Minnewaterpark
Brugge
2015-07-12
Johan Meurisse

België … Driemaal is scheepsrecht … na Goose , Balthazar komt dEUS  het festival afsluiten. Zij zullen hun 25 kaarsjes plaatsen op de 34^ste editie. ‘Blow your mind’ …

Ons parcours op de afsluitende Cactusdag start met de excentrieke Benjamin Clementine, van Brits/Ghanese afkomst . Vooraf rond het middag uur hadden we de even creatieve aanzet van ons eigen Dans Dans die verschillende genres samenbrengt in een soort ‘film noir’ soundtrack . Een apero-concert vol bubbels …

Die Clementine is een speciale gast en brengt geen hapklare pop. De songs profileren zich binnen een klassiek patroon , hebben een soul jazzy invloed en schuwen zelfs een operasfeertje niet . Een soort muzikale poëzie , sfeervol als gedreven, die je weet te raken. Hij heeft een apart stemgeluid en praatzang , beetje Terence Trent d’Arby  meets Anthony Hegarty (Antony & The Johnsons), waarbij hij sterk en hoog kan uithalen . “Cornerstone” is mans doorbraak en was dus te horen . Live klonken de songs beduidend toegankelijker. Z’n band krijgt zelfs wat meer ruimte op hun instrument . Hijzelf op piano , maar de cello , de bas en de drums vullen hier mooi aan.  Gent Jazz misstaat hem niet! Op die manier is de apero smaakvoller en zoeter …

Die twee van Two Gallants blijven in de schemerzone van rock’n’roll duobands . Ze staan er beiden niet voor te springen een carrière uit te bouwen als The White Stripes , Black Keys of Royal Blood . Het is een rauw , rammelende sound die de melodie niet het oog verliest en een punky gevoel ademt . Hun laatste cd ‘We are undone’ is er eentje om van te snoepen en kwam in de uur durende set alvast aan bod met “Fools like us”, “Incidental” en de titelsong , die weergaloos klinken . Een stekelig, rollende hoempapa ritmiek, rauw van de knorre .  Bluesy slides en  mondharmonica werden mooi ingepast in die rauwe gitaarriedels, hitsende drums en zorgen ervoor dat hun roots wat meer kleur krijgt . “Steady rollin’”(tijdloss nummer btw!), “Cradle pyre” en “Halcyon days” vullen aan . De gevoeligheid , emotie werd intenser op een nummer als het sfeervolle “Invitation to a funeral” op piano .
Alleen , de klik was er net niet naar het Cactuspubliek. Men liet het wat over zich komen , maar genoot wel van hun inzet en samenspel. Geen nood,  Stephens - Vogel genoten er ook van . Dus iedereen tevree…

Het dromerige plaatwerk van de Ierse sing/songwriter, multi-instrumentalist James Vincent McMorrow kreeg live een extravert tint . Zijn muziek van fraai gearrangeerde, gelaagde folky/rootspop  krijgt elan door z’n fluwelen falsetzang en doet deels denken aan Bon Iver zonder overdubs . Hij kon vocaal harder uithalen .
Naast het eigen werk was “Higher love” van Steve Winood een opmerkzame cover . Achterna gezien een artiest , die een belangrijke invloed heeft op McMorrow. Zijn muziek prikkelde op een zondagnamiddag . Hij beschikt over een goed musicerende band, waarbij de bassiste vocaal voldoende ruimte kreeg.

Een koele rockdiva is die Britse Anna Calvi . Op het podium komt ze als laatste op en eist haar gitaar op van de roadie. Een wolvin in schaapskleren, ééntje met klauwen en weerhaken, wat verlegen, maar met wat een sound komt ze met haar band aandraven. Soms muzikaal moeilijk te vatten , maar ergens te situeren tussen het oude PJ Harvey en het even oude Nick Cave ten tijde van ‘The firstborn is dead ‘.
Wat waren onder de indruk van die grimmige sound , die aanhoudend spannend, dreigend klonk. Moeiteloos past het in een volgende Q. Tarentino soundtrack of voor de nieuwe Twin Peaks door het messcherpe , snijdende, indringende gitaarspel en haar helder , innemende vocals op z’n Goldfrapps.
Op dreef komt ze en ze zet haar tanden bijna letterlijk in haar gitaar , galmende bluesy riffs en slides, apocalyptisch , gevoelig en huiverend overspoelen ons , “Rider to the sea” , “Eliza” en “Carry me over” . Paranoia? , die was nooit ver weg en was al aanwezig op de  opener “Ghost rider” van Suicide;  de daaropvolgende “Suzanna & I”  en “black out over” zetten dit aanvoelen verder.
Een korte(re) , intens krachtige set was het , die en verve werd afgesloten met haar doorbraak “Jezebel”, de Franie Laine cover . Toegegeven, muzikaal geen doetje en geen alledaagse koek, maar wat een wervelend optreden , die ons met wijdopen mond sperde…

Tja , wat volgde was zeerzeker ook niet alledaags … Thurston Moore , die Sonic Youth langs de ene kant definitief uitwuift , langs de ander kant omarmt met 80ies ‘Bad moon rising’, ‘Evol’ en ‘Daydream nation”. Een man voor wie we een onvoorwaardelijk respect hebben; ook Cactus draagt hem op handen. Hij was hier al eens met zijn vorig werkstuk Chelsea Light Moving .
Hij buigt de grimmige , spannende dreiging van Anna Calvi om naar een ongedwongen, speelse, spontane , rauw jengelende , twinkelende , melodieuze dissonante sound . Een heerlijk genietbare trip is het als de gitaar wordt ingeplugd . Meteen waren we al weg voor zo’n tien minuten “Forever more”, “Speak tot he wild” en “Turn on” met een minimale zangpartij. Tja , in dat kenmerkend bekend geluid, met een knipoog naar Neil Young's Crazy Horse,  word je meegesleept in Thurston’s muzikale wereld .
Vanavond had hij Debby Googe (My Bloody Valentine) mee, die haar bassnaren onder ‘high tension’ plaatste. Rauw, verbeten klonk “Germs”. En het speeltje ging in overdrive op het instrumentale “Grace lake” , die lekker noisy kletterde .  Thurston Moore , 56 , altijd even sympathiek , was met z’n bandje alvast in goede doen …

Na zo twee acts was het tijd om op adem te komen en dus goed gewoon wat ‘pop’ rock  te horen . The Kooks waren op hun plaats en verblijdden een jonger publiek . Heeft Thurston Moore een ‘young at heart’ gevoel , dan heeft de Britse band rond Mike Pritchard een ‘young at heart’ geluid .
The Kooks hadden een schitterend debuut , ‘Inside in /inside out’ uit, maar dobberden wat in het rond met de twee volgende platen. Die laatste laat meer funk, r&b , gospel en elektronica doorsijpelen . Aan singles geen gebrek , die werden mooi verdeeld in de set en deden jongere vrouwenhartjes sneller slaan . De doorwinterde rockliefhebber lustte er wel pap van , als je de onschuld hoort van “Ooh la”, “Junk of the heart (happy)”, “sShe moves in her own way” en “See the world” . Aangenaam luistervoer, gitaar , keys en drums waren mooi in elkaar verweven. Lekker wegdromen kon je op het sober gehouden , akoestische “Seaside” en “So naieve” deed iedereen nog eens recht veren . “Do you wanna” of “Down” konden we ons niet direct herinneren vanavond , maar kijk een sympathieke set hoorden we van een even amicaal gezelschap , die het live er het beter van afbrengt dan op plaat …

Tot slot dEUS – zij hadden iets te vieren Al vijfentwintig jaar bezig en al twintig jaar hebben we plaatwerk van de band Barman en C° , die diverse bezettingswisselingen heeft gekend , maar nu al een pak jaar consistent functioneert .
Sinds vorig jaar is het een dEUS feest, zij vieren hun jubileum. Naast gekende singles zijn we zeerzeker blij dat “Via” of “Stop/start nature” nu opgevist werden .
dEUS is een graag gezien gast in Brugge en houdt van Brugge . dEUS heeft er zin in . Mooi. We zagen een gretig spelende band ; de songs krijgen een spannend broeierig kantje , die heersen in een constante dreiging. 
Dit is een hecht spelende band dus door Barman geleid, maar pijlers zijn een Mauro , Klaas Janzoons, Stephane Misseghers en Alan Gevaert , die dat ietsje meer in de sound injecteren . “Slow”, “If you don’ get what you want” , “4 mains”, “Bad timing” of een sfeervollere “Instant street” , “Little arithmetics” en “Serpentine” worden naar een hoger niveau getild .
En natuurlijk de classics op het eind , “Hotellounge”, “Suds & soda” en “Roses” , in de bis, waaiden en zwaaiden ons letterlijk uit .
Een nieuw hoofdstuk kunnen ze aanvatten met nieuw werk in 2016… Zij sloten nu af in schoonheid , in goddelijke stijl …

Doek dicht , boekje toe en knockout waren we na drie intense Cactusdagen , nagenietend van de fijne muziek, kan de rust nu terugkeren …

Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)