Dourfestival Dour 2015 – zondag 19 juli 2015
Dourfestival 2015
Plaine de la Machine au Feu
Dour
2015-07-19
Jasper Verfaillie en Niels Bruwier

De laatste dag van het Dour festival beloofde een fantastische dag;  hoewel het terrein er nog wat modderig bijlag van de dag voordien , begon de zon net na het middaguur  boven de wolken uit te steken. Op het programma hadden we  een pak Britse bands als Palma Violets, The Bohicas, Circa Waves en The Strypes maar  ook de pianotunes  van Nils Frahm . Headliner van de dag: onze wietrokende Snoop Dogg, die geen weerwerk kreeg van drugcontroles …

We starten in de Cannibal Stage, daar kon je het fantastische Nothing But Thieves aan het werk zien. De band stond de dag voordien nog in Rome als voorprogramma van Muse. Toen keken er zo’n 25.000 mensen naar de band, nu waren er dat slechts 30 … een klein verschil dus. Aan kwaliteit geen gebrek, de band klonk verrassend goed bombastisch. De stem van zanger Conor Mason is indringend helder  en kan het best vergeleken worden  met Matthew Bellamy. De nummers zijn iets meer richting poppunk en sprak vooral de meisjes aan. Band met groeipotentieel . In de gaten te houden dus  …

Uit Londen, Nigeria, Malawi, Zweden en Los Angeles krijgen we The Very Best , een mix aan culturen die bijgevolg kleurrijke muziek maken. De stijl van de twee Afrikanen in het combo wordt onder handen genomen door de Westerse blik van twee anderen . Het geheel klinkt erg gezellig en dansbaar . Toen de set begon was er weinig volk aan The Last Arena, maar hoe meer de set vorderde , hoe meer volk er bleef staan. De muziek liet je niet meer los.. Zeker wanneer sfeervolle hiphop de sound injecteerde. Palmboompjes werden in het publiek gegooid ; Een band voor z’n publiek zo te zien …

Geen rustige zondagmiddag als Raketkanon aan de beurt is ... De ruige Gentenaren maakten al vanaf het eerste nummer duidelijk dat het geen concert voor doetjes zou worden. Bij nummer twee gooide zanger–met-geblondeerd-haar Pieter-Paul Devos al een opblaasbaar zwembadje in het publiek om er dan zelf in te kruipen en zich op handen te laten dragen . Het inspireerde  talloze andere avonturiers  om het ook eens te proberen. Raketkanon had maar één doel op Dour: Destructie! Missie geslaagd, jongens!

Vorig jaar werd hun album ‘V2.0’ nog genomineerd voor een Mercury Prize en dit jaar tekenden ze bij het legendarische Blue Note Records. Twee goeie redenen om zondag af te zakken naar La Petite Maison Dans La Prairie om de Britten van GoGo Penguin te checken. Na de pokkeherrie van Raketkanon was het hier met de ogen dicht genieten geblazen. Drie heerlijke muzikanten die free jazz brachten met een knipoog naar  Dans Dans en BADBADNOTGOOD ,  zij het ietsje minder donker. Vooral de laatste twee nummers, niet toevallig toen de band twee versnellingen hoger schakelde, waren puur genieten.

Eagulls was de eerste Postpunk band op de affiche vandaag.  Tegen alle verwachtingen in valt dit concert deels tegen. De zanger lijkt niet bij stem  en de muziek overstemt de zang.  De nieuwe nummers zijn minder stevig dan op CD wat de schwung  uit het concert brengt. Als de zang dan beter is , komen de paar nummers beter voor de dag en refereren de vocals aan Robert Smith. Jammer dat het concert wat de mist in ging . Volgende keer beter. Heling: Plaat her beluisteren!

Een Orchestra dat geen Orkest is. Al komt Submotion Orchestra qua naam dicht in de buurt van Unknown Mortal Orchestra. Helaas was het muzikaal niveau beduidend minder. Submotion Orchestra brengt dromerige ambient  met een vleugje soul en jazz, maar kon live niet echt bekoren. Resultaat : verminderde aandacht!

De carrière van het Britse Circa Waves gaat snel door hun debuutplaat. Terecht, de nummers klinken catchy , aanstekelijk en ze hebben een rits potentiële hits. Het doet denken aan Vampire Weekend, The Vaccines en The Strokes. Prettige pop/rock die op ieder moment, op iedere plaats en voor iedereen gezellig klinkt. Het spreekt voor zich dat Dour volledig te vinden is voor Circa Waves; hoewel het  geen “T-Shirt Weather” weertje is , wordt de single uit volle borst meegezongen!

Met The Bohicas krijgen we nog zo’n Britse opkomend talent. Hun manager stond al in voor het materiaal van Arctic Monkeys … en dan het natuurlijk niet mis . Qua attitude hebben ze veel gemeen : ledereen in jasjes en een zonnebril. De muziek is duidelijk lichter . Een mix van Kasabian en Arctic Monkeys dus. Gezellige nummers , met aangename solo’s en dansende mensen. Zelfs de stewards gingen helemaal op in de muziek. Top dus!

Ooit willen weten hoe Explosions in the Sky met een dosis ADHD klinkt? And So I Watch You From Afar… is het antwoord. Wat voor de Schotten gerust een compliment is.  Als een wervelwind gingen ze door  hun set heen  en wisten ze op tijd een welgekomen adempauze in te lassen. Hier spraken de gitaren , hard ,sch(€) urend , zonder de melodie uit het oog te verliezen; dus geen vervelende zangpartijen  , op de occasionele ‘ooh’s, aah’s’ en ‘papapa’s’ na.
And So I Watch You From Afar was de perfecte energieshot die we nodig hadden om de laatste Dourdag door te koen. Oh ja,  bonuspunten voor de tweede gitarist met z’n Star Wars t-shirt !

De enige Britpopband op de Main Stage was tevens ook de jongste. The Strypes komen wel uit Ierland, maar klinken (oer)Brits. De leeftijd van het jongste lid is 17, de oudste  19. Toch slaagt de band er in een volle weide naar hun hand te krijgen. De coolness van deze gasten , -vooral van de zanger -,  komt van een Oasis en het enthousiasme van Miles Kane . De muziek zelf is erg stevig,  vooral de nieuwe nummers  van het te verschijnen album in Augustus. Live zijn The Strypes  veelbelovend. Straf jong spul !

Een must-see band van ons landje zijn The Van Jets wel . Zeg niet dat u ze nog nooit hebt gezien?!  Dringend werk van maken aub! Op elk festival zijn ze een graag weerkerende gast …De Jets kunnen alvast goed rekenen. Neem de beste nummers van je eerste twee (uitstekende) platen, de beste nummers van je twee latere (wel mindere) albums en wat krijg je? Best een goed concert. Alleen jammer dat hun beste nummer “What’s Going On”  de setlist niet meer haalt.  Overtuigende band!

Alsof we nog niet genoeg Britse band gehoord hadden, krijgen we met Palma Violets de chou-chou’s van NME te horen. Deels terecht, want de band lijkt als twee druppels water op The Libertines. Het gevolg is dat iedereen in de tent mee is met de band, niet stilstaat en hard meezingt! Zelfs moshpits ontbraken niet.
Het is potige rock , aan de ene kant een zanger met een mooie stem, aan de andere kant een zanger met een schreeuwende stem. Er zijn de rustige nummers en er zijn de broeierige .  Een mix op alle vlakken , perfect voor een evenwichtige set .

Santi White had maar één doel op Dour: eens goed zot doen. Van haar podiumoutfit (een overgrote pyjama met een toast opprint en een gigantische oranje strik op haar hoofd) tot haar danseressen die plots voor nog onbekende redenen donuts begonnen uit te delen aan het hoofdpodium … Tja, het paste allemaal in het aparte sfeertje dat Santigold wou neerzetten. Au serieux te nemen? Who knows … De hits waren te horen  (behalve “The Keepers”) en ze  nodigde het publiek uit om  op het podium te komen . Kortom, Santigold amuseerde zich rot!

Ons Belgische koester en goed bewaard geheim is La Muerte wel  , die na al die jaren een soort reünie houden en een handvol concerten spelen . Vroeger al eens op Dour , nu hier misschien wel voor één van hun laatste shows. De oerkreten van de zanger weerklonken in ieder nummer. De muziek van de band stond zelfs zo luid dat het tot ver buiten de tent te horen was. Binnen was er niet veel volk, maar de echte fans gingen totaal loos , moshpits en  headbanging. Afscheidsconcert? Whatever, ze staan er nog steeds !

Op het laatste moment kregen we te horen dat Hudson Mohawke in de Boombox Pusha T kwam vervangen. Dit stelde ons zeer gelukkig want met zijn nieuw album ‘Lantern’ verbaasde hij enorm. Live speelt hij vooral een stevig met bas doordrenkte set. De tent was duidelijk op de hoogte van zijn komst, want die stond ‘Boom-vol’! Iedereen begon te dansen en telkens er een drop kwam , was iedereen gelukkig. Hudson wist duidelijk dat hij Pusha T verving, want aan het einde van zijn set kregen we hem te horen (weliswaar in een nummer van Hudson zelf). Een nette set van een DJ die door iedereen geliefd is, én bescheiden blijft.

Vooraf vreesden we dat de fragiele muziek van Nils Frahm onder de voet zou gelopen worden door muziek uit andere tenten ; in het begin van de set was dat ook zo. Totdat Frahm zijn beats boven haalde en hij zijn neo-klassieke muziek een elektronische draai gaf. Vanaf dan had hij de overvolle tent volledig onder hypnose – zijn nummers duren al gemakkelijk meer dan 10 minuten. Tijdens zijn nummers was het publiek oorverdovend stil (op die ene vervelende Frans na) en enorm enthousiast. Hartverwarmend om te zien dat zo’n ‘moeilijke’ muziek toch zijn plaatsje vindt en z’n publiek heeft op een festival als Dour. Verder bracht Nils Frahm ook zijn wcborstels en Olafur Arnalds mee, het eerste gooide hij na afloop in het publiek, die laatste zou later La Petite Maison afsluiten met Kiasmos …
Wie één van zijn wcborstels kon vangen , had een vreemd aandenken aan een fantastisch en memorabel concert. Het beste van Dour 2015? Kan!

Snoop Dogg begon mooi op tijd aan zijn set en had, zoals gewoonlijk, al wat aan de weed gezeten. Hij zag er wat ‘gerookt’ uit toen hij het podium betrad (of ziet hij er gewoon altijd zo uit?). Wat het ook zij, hij bleef niet bij de pakken zitten en pakte meteen uit met “Still Dre”, “P.IM.P.”, “California Girls” en “Drop It Like It’s Hot”.
Alle hits passeerden de revue, zoveel zelfs dat we ons niet konden herinneren of hij nu wel nieuwe nummers had gespeeld … Na drie kwartier verliet Snoop het podium, en kwam niet meer terug. Dat was dan het einde van een set die eigenlijk een halfuur langer had moeten duren. Spijtig dat een grote naam als deze de afspraak niet kon naleven …En toch … hij was er flink in geslaagd om het meeste publiek voor de Last Arena te krijgen!

Het is maar een kleine stap van Nils Frahm naar Jon Hopkins. Gelukkig had Dour die in dezelfde tent én na elkaar geprogrammeerd zodat je letterlijk geen stap moest verzetten. Wie geen interesse had in Snoop Dogg (en dat waren er eigenlijk nog redelijk veel) kwam dus al vroegtijdig naar La Petite Maison Dans La Prairie voor zowat het meest alternatieve dansfeestje van Dour 2015. Zijn pulserende beats die heel langzaam naar een climax opbouwden, zorgden voor een ware extase die het publiek maar zelden had meegemaakt. Het beste van Dour 2015? Waarom ook niet!! Ex aequo met Nils Frahm wel te verstaan.

‘We are your friends’, zong Simian nog in 2002, net voor Justice het nummer katapulteerde tot een wereldhit. Afgeleide van die groep, Simian Mobile Disco, stond zondag in La Petite Maison en bracht dansbare elektro van het saaiste soort. Repetitief, vervelend en zonder hoogtepunten. Toch maar eens die vriendschap herbekijken.

“Save The Best For Last” moet de organisatie bij Dour gedacht hebben … Toen Nozinja het podium betrad. Deze gekke Zuid-Afrikaan , die zichzelf de uitvinder van de Shangaan-Electro noemt en al samenwerkte met Damon Albarn, begon zelfs een kwartier te vroeg aan zijn set. Voor de gelegenheid had hij drie dansers mee (twee vrouwen en één man). Zoals elke Afrikaan , konden deze drie echt wel dansen hoor! Hun vette moves op de Afrikaanse beats maakten dit concert tot één van de beste op 5 dagen Dour. Wat de ‘DJ’ ook nog wilde benadrukken, is dat de muziek van hem 189 Beats Per minute gaat, het publiek moest dit ettelijke keren nazeggen. Deze beats zijn zo dansbaar dat het onmogelijk was om daar bij stil te staan. Niemand deed het, en zelfs Nozinja waagde zich aan een dansje. Op het einde werd nog eens gefreestyled; wat ertoe bracht dat de band een kwartier langer kon spelen .

Ons laatste optreden van Dour 2015. De benen zijn kapot. Het hoofd is moe. Eigenlijk zouden we al veel liever in onze tent liggen maffen, maar we moeten toch nog die ene, allerlaatste band zien. Kiasmos, het IJslandse duo Olafur Arnalds en Janus Rasmussen, was die uitputting wel waard. Nog één keer de beentjes los maken, nog één keer ‘los gehen’ en dan … gedaan. Dat hun nummers meestal dezelfde opbouw en climax hadden, kon ons eventjes niet veel schelen. Misschien waren onze kritische noten op na 5 lange Dourdagen, of misschien was Kiasmos ook gewoon de perfecte afsluiter voor La Petite Maison Dans La Prairie. Uit edelmoedigheid gokken we op dat laatste!

Eindoordeel
De dagen en de bands bij elkaar geteld, was Dour 2015 een gesmaakte mix van zowat alle genres die de muziek te bieden heeft. Van de african dance (Nozinja en The Very Best) en indierock (Wuman en Unknown Mortal Orchestra), over psychedelische electro (Moon Duo en Jon Hopkins), tot onversneden pop (Josef  Salvat) en neo-klassieke avant-garde (Nils Frahm).
Zoals u merkt hebben wij heel wat goeie, nee, uitstekende artiesten gezien. Al moesten we die wel gaan zoeken in de vroege of iets latere namiddag. De zogenoemde headliners (Snoop Dogg, Flume, Ms. Lauryn Hill) stelden toch wat teleur en voor andere groepen die er vroeger op de dag waren op The Last Arena , stond er meestal wel verschrikkelijk weinig volk (The Wombats, The Very Best, Drenge).
Gelukkig viel er op zo’n breed festival als Dour genoeg te beleven en te ontdekken. Met andere woorden: Dour 2015 was opnieuw geslaagd! En nog een keer om het af te leren ‘Dourreeeuuuuhh’!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dourfestival-2015/
Organisatie: Dourfestival , Dour