Dourfestival Dour 2015 – zaterdag 18 juli 2015
Dourfestival 2015
Plaine de la Machine au Feu
Dour
2015-07-18
Jasper Verfaillie , Niels Bruwier en Johan Meurisse

Dag 4 van het Dour festival toonde vooral de elektronische kant van het festival. Met namen als Kate Boy, LA Priest, Goose en Mø kregen we zelfs veel (electro)pop voorgeschoteld.  Goede psychedelica hadden we van Moon Duo en Jessica93 en de Britpop zochten we op met Carl Barat en The Drums.

Het begint een goede gewoonte te worden om de dag in Le Labo te starten.  Vandaag hadden we de Luikse band The Scrap Dealers , die de tent omtoverden tot een heuse garage. Hun garagerock zou dan ook perfect passen op het Burger Records label. De gitaren klinken voortdurend goed door, en ervaren we zelfs een psychedelisch gevoel. Het doet denken aan de Californische scene waar Ty Segall, Thee Oh Sees en The Jacuzzi Boys toe behoren. Wat ook niet ontbreekt bij de band is de typische garagerock-shreeuw.  Stevig, simpel en rechtdoor , een mooie opener van de dag.

Alsof we niet genoeg hadden aan één band uit Luik stond er in La Petite Maison Dans La Prairie nog eentje paraat, Kennedy’s Bridge heeft een volledig ander geluid, een meer Britse invloed. Al snel doet hun geluid  denken aan Two Door Cinema Club, dus geheel vernieuwend is de muziek niet.  De zanger doet denken aan Kele Okereke en de muziek aan Bloc Party. Buiten de gezellige muziek,  is het te veel eenheidsworst , dus snel iets anders bekijken …

Dat andere krijgen we met Rangleklods, een Deense band , die meer uitblinkt in  elektronica. Het begint erg rustig met muziek die een perfecte intro  vormt. Kamerpop om te beginnen,  maar al gauw slaat het genre om. Het wordt echt hipstermuziek met zware beats en zelfs een beetje dubstep. Het doet denken aan de triphop van Tricky. Het zware geschut wordt ingezet en vanaf dan wordt er gedanst op de muziek. De experimentele pop van de band heeft wel een zeer donkere en aparte sfeer neergezet in de Jupiler Dance Hall.

Dan maar naar LA Priest, het soloproject van Sam Dust, beter bekend van Late Of The Pier. We gaan vol verwachtingen gaan kijken,  omdat o.m. “Oino” een grote hit is.  De man staat helemaal alleen op het podium, waardoor al zijn muziek ook in een loop moet worden gespeeld. Dit valt helemaal niet tegen , al is het begin iets minder funky en komt de zanger nogal traag op gang. Maar de smooth elektro die hij voortbrengt , is wel iets waar je zomaar inglijdt. De grote hit wordt in het midden gespeeld waarna de set enkel maar de hoogte ingaat. We krijgen zelfs  een echte house-track te horen, die de dansspieren sterk aanspreekt; na iets meer dan een halfuur zit de set er al op .

BRNS moet zowat het hipste zijn wat Dour op dag 4 te bieden heeft.  Ze zijn ‘hot’ op dit moment, en worden op handen gedragen door het talrijk opgekomen en enthousiaste publiek in La Petite Maison dans La Prairie. Het is al hun derde keer Dour, vertelde frontman Timothée Philippe. En die derde keer is wel hun beste keer (tot dusver). Prijsbeest “My Head is Into You”, ingezet door alle bandleden op  melodica, werd al snel weggegeven;  wat daarna kwam was minstens even goed. BRNS klinkt als een rockversie van Yeasayer en neemt nooit de makkelijke weg. Neem nu hun frontman Timothée Philippe: hij is niet alleen frontman, zanger maar ook drummer van de band. En denk nu niet dat hij gewoon eenvoudige drumpatroontjes speelt. Nee, luister maar eens naar “Behind The Walls” of “Inner Hell” en je hoort een band die perfect op elkaar is ingespeeld. Klasse dus! 

Er is nog leven (na) in Griekenland … We hebben het niet over de Griekse crisis, maar wel over Acid Baby Jesus, een band uit Athene die in Le Labo speelde. Verwacht geen duidelijke Griekse invloeden, het  zijn Grieken die de bouzouki hebben afgezworen en muziek maken die ergens tussen psychedelica en garagerock valt. Een Griekse Parquet Courts, zeg maar. Toch is hun muziek niet snedig genoeg voor garagerock en niet psychedelisch genoeg voor, nu ja, psychedelica. Ze bewandelen paden die door andere groepen al eens (en beter) bewandeld zijn. Maar de muziek klinkt tof, amusant en het is gewoon dikke fun om deze zotte Grieken bezig te zien.

In de Jupiler Dance Hall krijgen we het popmenu . Te beginnen met Kate Boy, een schone uit Stockholm , die zich manifesteert binnen de doorsnee (electro)pop en hier refereert aan een Icona Pop of Charli XCX . Wat opvalt is dat ze donkerder is gekleed dan de fleurige tenues die andere dames dragen. 
En ze kan zingen. Al was er even twijfel of er niet werd geplaybackt,  dit bleek een vooraf opgenomen achtergrondstem te zijn . Toch speelt ze op zeker. Op het einde brengt de zangeres nog een boodschap over: “We Are All Equal”, dankjewel , een matig gevulde tent kon dit ter harte nemen .

Met de ogen dicht leek het bijna een Nick Cave concert. Niet de briesende, onhoudbare Cave, maar eerder een rustige versie van zijn laatste plaat ‘Push The Sky Away’. De link met de sound en de vocals van Taylor Kirk is duidelijk, frontman van de Canadese band Timber Timbre. Hun muziek was nooit echt saai, maar ook nooit echt opwindend. Een donkere spanning met galmende gitaarriedels is terug te vinden. Minder bizar dan vroeger alleszins . En er is plaats voor extravertie  en wat intimidatie …  ‘I want you to forget all the other tents on this festival, just dream a little dream…’ op die manier kondigde Kirk een traag liedje aan. Al had de tent daar weinig oren naar, waarop Kirk een welgemeende ‘Shut the fuck up’ liet ontvallen. Niet doen, Kirk, niet doen.

Om even te bekomen zetten we ons aan The Last Arena om één van de enigste hedendaagse reggae-artiesten te bekijken,  die nog effectief uit Jamaica komt. Protoje & The Indiggnation is zoals de andere artiesten in het genre gekleed in de specifieke rasta-kleuren. De muziek was ideaal  om van te genieten en te bekijken bij deze warmte ; iedereen beweegt gezapig mee en ook wij kunnen niet stil blijven. Na een halfuur hebben we het toch wel gehoord door het  voortdurend weerkerende  dezelfde melodietje. Tja , typisch  reggae-artiesten zeker, hoewel Protoje  goed kon hiphoppen.

Daarna krijgen we met Mø één van de populairste hedendaagse popzangeressen. Dat merk je ook aan de tot in de nok gevulde Jupiler Dance Hall.  Electropop die rockt, intrigeert  door het gitaarspel en opgezweept wordt door dubbele percussie. 
Haar populariteit heeft ze te danken door de  single met Major Lazer. Tegelijk maakt ze nummers die niet plat commercieel zijn , wat geapprecieerd wordt!   Maagdelijk wit dartelt ze op het podium , haar stem heeft wel iets en is een meerwaarde aan de sound.  De gekke moves en ietwat roekeloos gedrag maken van het concert een leuk visueel spektakel. Natuurlijk wordt er geëindigd met het nummer van Major Lazer (“Lean on”), waardoor we het straf vinden dat dit haar grootste hit is geworden, terwijl ze zelf ook wel goeie nummers heeft.

Hoera, The Libertines leven nog!! Een nieuw album, een nieuwe single en nu nog een nieuwe tour. In afwachting dat ze nog eens afkomen is het soloproject van Carl Barat alvast een mooi alternatief.  Muzikaal is er haast geen verschil! Carl Barat and The Jackals brengen dezelfde soort rechtoe-rechtaan rock. Hij houdt het wel meer binnen de lijntjes ; toegankelijke , beheerste rommeligheid,  eenvoudig , doeltreffend, energiek en springerig. Dolle pret!  Enkele crowdsurfers werden door een overijverige security al snel uit het publiek gehaald. Carl had er duidelijk zin in, al kon zijn licht bezopen staat daar ook iets  mee te maken hebben . Toch was hij op zijn best zonder The Jackals, de enkele liedjes solo op akoestische gitaar waren gevoelig , innemend , pakkend …

De electrorockers van Goose uit Kortrijk zijn ondertussen al een gevestigde waarde in de Belgische muziekscène. Ze hebben  al elk Belgisch festival plat gespeeld; toch was het hier 8 jaar geleden dat ze nog eens op Dour stonden. Goose deed exact wat er van hen verwacht werd: de fik erin!  Mooi, denk je dan … maar we hebben wel wat kanttekeningen te maken. Goose is een hitmachine geworden ,  wat hun set naar routineus doet ombuigen ,  en niet meer buiten de lijntjes durft te kleuren . De resem hits waren pompend , dynamisch en zorgden voor heel moves! De show was strak , wat verstikkend  kon ervaren worden . Ruimte voor een paar nieuwe songs was er , die wat meer psychedelica , glam en kitsch toelieten .

Kent u ze nog? Die jongens van het onweerstaanbare zomerhitje “Let’s Go Surfing” (2010) met dat fluitmelodietje die in je hoofd blijft slingeren ” …  Jawel, The Drums werden gebombardeerd als headliner in La Petite Maison ; het publiek van Dour hield van dit bandje. Dus duidelijk  veel volk dus.  ‘I hope time doesn’t change him’, zong Jonathan Pierce ergens midden in de set. De nummers kregen een  touch door de keys , de diepe bas en door de huppelende , glamrockende gitaarriedels . En Pierce dartelde over het podium.  Opvallend weinig nummers uit hun nieuwe  – onevenwichtige – ‘Encyclopedia’.  Ze openden de set met  het fletse “Bell Laboratories’.  Het kon dus maar beter worden . Gelukkig. The Drums overtroffen onze verwachtingen met een set  ‘oude glorie’,  “‘Best Friend”, ”Let’s Go Surfing” en de heerlijke meezinger “Down By The Water”, die dus snedig , strak , stevig klonken.

Net zoals LA Priest eerder de dag is Jessica93 een éémansproject. Maar hij speelt wel een volledig ander genre, iets meer gitaren , psychedelica dus ,  neigend zelfs naar de garagerock. We merkten dat de Parijzenaar het persoonlijk houdt op het gitaarspel en er een repetitieve ritmiek in steekt . De drums zijn vooraf opgenomen . Hit  gitaarspel an sich is niet denderend . In z’n totaliteit klinkt alles wat hetzelfde , wat eentonigheid , verveling opwekt . Volgende keer graag met band aub …

Roni Size ft Reprazent  kon putten uit het materiaal van bijna twintig jaar terug, met het album ‘New forms’ in de spotlights .   Een mix van hitsende drum’n’bass , hiphop, pop , soul en funk spraken de dansspieren aan . “Brown paper bag” is één van de killers in het genre , wat erg warm werd onthaald . Vorig jaar kwam Roni Size terug in de belangstelling met ‘Take kontrol’ , wat een nieuwe tour inluidde . Samen met zijn vrouwelijke soulvocalistes kregen we een gevarieerde set te horen , die dansbare soul&funk als rode draad had …  

Dat Ms. Lauryn Hill een echte diva is, werd meteen duidelijk. Ze begon niet alleen een half uur te laat aan haar set, maar ook toen de ‘miss’ eindelijk aan haar concert begon, leek ze niet helemaal in haar sas. Voortdurend was ze aan het sakkeren op de technicus  en op haar band. Ook haar backing vocalistes werden onder vuur genomen en werden aangepord tot fellere zangpartijen en moves . Ze worstelde zich door  haar eigen materiaal in het eerste deel van de set . Hill  verslikte zich in onbenulligheden , wat de vaart uit het concert nam en de schoonte van haar soulvolle funkende songs  bekladde . Ze  beschikte eigenlijk over een goed op elkaar ingespeelde band (wat een drums , bas en gitaar) die de songs een breder kader gaf . Best dat de bandleden over haar keken.  Vocaal zat het hier nog goed met Ms Hill. Het publiek, geërgerd door het half uur wachten, reageerde eerder gelaten en  onverschillig.
Pas toen Ms. Hill van haar stoeltje kwam , haar schoenen uitschopte, kreeg ze het publiek mee. Eventjes vreesden we dat de Amerikaanse zich strikt aan de settijd zou houden en stipt om 00u30 zou stoppen, maar la Hill wist van geen ophouden. Letterlijk een zotte doos op het podium , die er de schwung in stak , maar  vocaal begon ze er  naast te zitten , vooral toen de Fugees songs werden aangevat , “Fugee-la”,  “Ready or Not”, “Killing Me Softly” en Bob Marley’s “Is this love” . Het sein voor de weergoden om de hemelsluizen te openen! De bakken regen kon het publiek niet deren.
En zo werd de wei van Dour plots na drie dagen droogte omgedoopt  tot de vertrouwde modderpoel.

Moon Duo stond terecht als headliner in het kleine Le Labo . De psychedelische rockband uit San Fransisco haalde vette solo’s, gitaareffects  en dreunende keys naar boven . De repetitieve ritmiek is hun handelsmerk. In tegenstelling tot Jessica93 klonken zij overtuigend sterk . Een volwaardige band hier , die zorgde dat er iets te beleven viel ; hun nummers gingen telkens over de  tien minuten. Bij Moon Duo krijg je meteen het gevoel dat je aan het trippen bent. D e perfecte soundtrack om  als een gek psychedelische moves te maken …

Afsluiten op Dour betekent dat de DJ’s het festival overnemen ; we gingen o.m. kijken naar  Jonathan Toubin. Geen slechte keuze, gezien de man allemaal  plaatjes draaide uit de oude doos (denk jaren 60). Tot onze verbazing dansten veel mensen op deze oude muziek. Retro Modern?  Rock N Roll Dance Ain’t Dead!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dourfestival-2015/
Organisatie: Dourfestival , Dour