Dourfestival Dour 2015 – donderdag 16 juli 2015
Dourfestival 2015
Plaine de la Machine au Feu
Dour
2015-07-16
Jasper Verfaillie en Niels Bruwier

Dag 2 van Dour is eigenlijk de eerste officiële volledige dag. Op het programma stonden vandaag zowel (onbekende) Waalse bands, ronkende gitaren van Rival Sons en Songhoy Blues, als beats van onder meer Flume en Mark Ronson. Maar daarnaast ook te ontdekken groepen waar we maar al te graag eens een kijkje gingen nemen.

Voor deze festivaleditie had Dour een nieuwe tent in te wijden. In Le Labo kon je elke dag een bont allegaartje aan groepen zien. Nu eens rock of indiepop, dan weer noise of springerige Brits/Japanse electropop zoals Kero Kero Bonito, de band die de eer kreeg om Le Labo te openen. Ondanks het vroege uur was er toch al aardig wat publiek voor de Londense band. De huppeldansjes en verkleedpartijtjes van zangeres Sarah Midori Perry (met Japanse roots) konden echter niet verhinderen dat veel mensen na enkele liedjes andere oorden gingen opzoeken. Hun liedjes over baby’s, huiswerk en afstuderen waren op zich wel schattig (“So kawaii’) maar dat was het dan ook. Het was meer een verijdelde karaoke. En wie dat geweldig vindt, is meestal ‘animefan’, Japans voor zat. Kero Kero tekende wel voor de meest interessante vraag van de dag: “How many shrimps do you have to eat before you turn pink?” Het antwoord vindt u wellicht ergens op het internet.

Samen met Kero Kero Bonito werd The Cannibal Stage geopend door My Dilligence. Deze Brusselse band kan worden beschouwd als het Brusselse antwoord op bands als Queens Of The Stone Age en Mastodon. Stevige maar tegelijk ook melodieuze stonerrock. Dit allemaal uit België, alweer een band waar we trots kunnen op zijn. Het werd een stevige set met luide gitaren en vette solo’s, maar vooral de perfecte opener voor het podium. Soms werd er zelfs een stevig geschreeuwd door de zanger, maar nooit echt met de bedoeling om zijn stem kapot te maken. Het waren melodieuze screamo’s. Om de band te vergelijken met een andere nationale trots: Triggerfinger maar dan net iets steviger.

De eerste band in La Petite Maison Dans La Prairie was Recorders. Ook dit is een band uit het Brusselse maar wel met een totaal andere stijl. Het is Indie Pop in zijn puurste vorm, denk aan Death Cab For Cutie en Phoenix en dan krijg je Recorders. Natuurlijk kan Recorders ook op zichzelf staan, dit hoor je vooral aan hun sterke single “Beach” die lekker catchy klinkt. De zanger van Recorders heeft iets weg van Max Colombie, al klinkt de band net iets leuker en minder melancholisch. De lampjes op de achtergrond tonen dat deze band het licht in het donker aansteekt met hun nummers, al wie vroeg gelukkig wilde worden was aanwezig bij Recorders en het werkte effectief.

Dat Afrika niet vaak wordt geassocieerd met rockmuziek is een understatement. Toch komen er de laatste tijd meer en meer bands uit het continent met onder meer Bombino, Terakraft en  Tinariwen. Telkens worden deze band geholpen door een grote naam uit de Westerse wereld. Ook Songhoy Blues is zo’n band. De band is afkomstig uit Mali en werd op hun debuutalbum geholpen door Nick Zinner van Yeah Yeah Yeahs, maar ook Damon Albarn is op hun album terug te vinden. De band onderscheidt zich door teksten te schrijven die over het politieke leven in Mali gaan.
Live is dit vooral een zwoele mix van gitaren en blues. De zanger van de band toont alvast zijn beste moves, het publiek kon dit alleen maar smaken. De entertainmentwaarde van de zanger is zeker een meerwaarde voor het concert die de bloedhete tent alleen maar warmer maakt. Ook live wordt de politieke boodschap van de band verkondigd, weliswaar in het Frans maar we konden er toch uit opmaken dat de oorlog zo snel mogelijk moet stoppen, overal! Mooie woorden die op gejuich werden onthaald, waarna er weer verder gedanst werd.

Orange Goblin was al een stukje bezig toen we er aan kwamen, toch konden we snel afleiden wat deze band is. Een dikke man, een baard en lang haar , die een zware donkere stem heeft, typisch metal zullen we maar zeggen? Hevige bassen die je lichaam zomaar doorzeven en een theatraal geluid kenmerken. Meer moesten we niet horen om zomaar af te leiden dat we na twee nummers genoeg hadden van de band.

Laat je nooit misleiden door de naam van een band. Unknown Mortal Orchestra is niet echt een orkest , en na hun optreden in La Petite Maison Dans La Prairie zijn ze ook niet meer onbekend. De band rond Nieuw-Zeelander Ruban Nielsen kwam verassend dansbaar uit de hoek en leek nog het meest op een funky versie van Tame Impala. Nielsen begon het concert redelijk schuchter. Hij zocht niet meteen contact met het publiek, maar dat hoefde ook helemaal niet. Zijn songs deden dat voor hem. Onweerstaanbare songs als “Ur Life One Night”, “From The Sun” en “How Can You Luv Me” deden niet alleen het publiek smelten, ook Nielsen voelde zich steeds comfortabeler in de rol van frontman.
Met “Multi-Love”, de titelsong van zijn nieuwe plaat, en “Can’t Keep Checking My Phone” breidde Unknown Mortal Orchestra een geweldig eind aan het eerste hoogtepunt van Dour 2015. Dat laatste nummer was trouwens niet van toepassing op het Dourpubliek. Er werden heel weinig smartphones gecheckt. Dat gaat nu eenmaal moeilijker als je danst, denken wij.

Wie niet naar Unknown Mortal Orchestra ging kon bij Josef Salvat een totaal andere sfeer beleven. Net zoals Unknown Mortal Orchestra is ook Josef Salvat zeer geliefd bij online muziekblogs. Natuurlijk zijn de meeste hypes niet altijd terecht, toch is Josef een verborgen schat die maar door weinig mensen werd gevonden. Want de Jupiler Dance Hall lag er verlaten bij toen de zanger het podium betrad. Wat ze gemist hebben? De nieuwe Justin Timberlake als het aan ons ligt! De zanger uit Australië heeft een zeer kenmerkende hoge stem en smijt zich volledig bij ieder nummer. Dit kan letterlijk genomen worden, want de zanger lag ettelijke keren op de grond te zingen. Hij steekt al zijn emoties in zijn nummers en dat is wat zijn concert zo sterk maakt. Doordat de zanger met gevoel zingt, worden zijn nummers automatisch beter. Met een cover van “Diamonds” van Rihanna en zijn eigen hit “Open Season” kon hij het publiek volledig meekrijgen. Zowel de tent als het uur kreeg hij niet vol, maar onze harten werden wel gevuld door liefde voor Josef.

Op The Last Arena waren Rival Sons net aan hun set begonnen. De rootsrockers uit California waren een week eerder nog het voorprogramma van AC/DC en van die set bleven alle nummers over. Gevolg, een saai wederkerende show door net diezelfde nummers. Het nieuwe werk had weinig bijval, het was net op die oudere dat de band echt goed door rockte. Helaas voor de band liep het volk langzaam maar zeker weg, en we gaven ze zeker geen ongelijk. Het ging allemaal nogal wat traag, en dat is precies wat de mensen op Dour niet willen.

Gelukkig kregen we erna te maken met ‘The Little James Brown’ Lee Fields & The Expressions. The Expressions beginnen met een intro die al meteen veel soul bevat. Maar de echte soul, die zit in Lee Fields zelf, wat een man! De zanger betreedt in glitterpack het podium en blaast ons meteen uit onze sokken met zijn stem. De zanger staat nog geen 10 seconden op het podium of iedereen wordt gek. De o zo bekende James Brown schreeuw, is ook aanwezig bij Lee Fields vandaar dat we nu ook zijn bijnaam begrijpen. Lee Fields is een rasentertainer, hij neemt het publiek mee naar waar hij wil. Het publiek volgt hem blindelings, wat tegelijk ook gevaarlijk kan zijn. Maar Lee Fields heeft een te groot knuffelgehalte om echt gevaarlijk te zijn. Het was vooral genieten van zijn soul en bewogen net als Lee Fields zelf met karige moves voor een zestiger.

Gedanst werd er ook op Young Fathers, al was het in een iets andere sfeer. Het Schotse kwartet brengt een soort avant-garde hip-hop die gesmaakt wordt door zowel pers als hipsters. Hun bandnaam mag je gerust letterlijk nemen. Young Fathers is de trotste papa van 2 geweldige platen: de oudste is anderhalf jaar en hun jongste drie maanden oud.
Ze staken al snel het vuur aan de lont met “No Way”, hielden het brandend met “Get Up’”halfweg de set , om dan uiteindelijk de et te blussen met “Shame” en “Only Child”. ‘White heat’ en zonder mededogen voor publiek, zo viel Young Fathers nog het best te omschrijven. Het zijn mannen van weinig woorden. “Do you wanna dance?” was zowat het enige dat de Fathers van het publiek wilden weten. Om daarna zelf het goeie voorbeeld te geven met een ‘pop n’ lock’ dansje waar Jejoen Bontinck nog iets kan van leren.

Op de Cannibal Stage valt er doorgaans veel minder te dansen en met A Place To Bury Strangers was dat niet anders. Met hun noiserock creëerden ze een ondoordringbare geluidsmuur die het publiek met verstomming sloeg. Maar niet echt op een goeie manier, want de apathische houding van de band sloeg over op het publiek , dat de muziek meer onder-gaat dan er in mee-gaat. Alle gitaarmishandeling ten spijt – gitarist/zanger Oliver Ackerman en bassist Dion Lunadon keilden regelmatig hun gitaren tegen de grond -, het leek eerder ‘van moeten’ om de show levendig te houden. Toen de bassist het publiek in dook en crowdsurfte tot ergens in het midden van de tent , had dit niet echt het verhoopte resultaat. Zo veel volk stond er nu ook niet in de Cannibal Stage. Samen met  gitarist Ackerman speelden de twee enkele liedjes in het publiek, al vond een groot deel van het publiek het toen al welletjes. Met een lauw applaus trokken de twee uiteindelijk terug naar het podium. Een wat vreemd einde voor een concert , op automatische piloot.

Gelukkig hadden we in La Petite Maison Dans La Prairie te maken met een rasechte Syriër. Omar Souleyman deed de tent propvol lopen. Het publiek werd al lichtjes gek toen de muzikant op het podium de Arabische beats inzette, het duurde toch vijf minuten vooraleer we Omar zelf te zien kregen. Wat volgde was een zweterige danspartij van jewelste. Net alsof we zelf in de woestijn van Syrië waren. Eventjes was er geen oorlog in Syrië, en dat aanvoelen probeert Omar te verwezenlijken. Met zijn beats verenigt hij alle culturen, op Dour danste iedereen vrolijk samen met de Arabier; van Racisme was er helemaal geen sprake! Het zijn nummers die telkens langer dan 10min duren , telkens met dezelfde wederkerende beat , alsook een zanger die het publiek telkens ophitst. Een korte samenvatting dus van hoe het concert er effectief aan toe ging. Saai, zou je denken, maar niets is minder waar. Omar heeft maar enkel die wereldlijke touch  nodig om iedereen gek te maken.

Het was al van meet af aan duidelijk dat Starflam een thuismatch speelde op Dour. In een aardig volgelopen Boombox mochten de Luikenaars een uur lang grasduinen in hun al 18 jaar lange carrière. Dat is lang, maar niet uitzonderlijk voor een hip-hop groep. Toch weten ze na al die jaren relevant te blijven. En dat doen ze niet met hippe beats of  vindingrijke melodieën, maar gewoon met nummers die ergens over gaan. Starflam is een groep die niet in elk nummer hun eigen bandnaam hoeft te scanderen. Ze maken nummers over broederschap, wapens het zwijgen opleggen en droegen het “Illusions”  op aan de Grieken en aan de ‘gens sans papiers’. Drie breakdancers die zich op het podium lieten gaan, en voor ambiance gingen . Dat was niet echt nodig, want het publiek at sowieso al uit hun hand.

Vandaag hadden we al Syrisch, Malinees en Frans gehoord, en alsof dat nog niet genoeg was kregen we nu het Noors . Een stevig concert. Kvelertak is in het milieu een grote naam, die op tour met Slayer later dit jaar gaat. Op Dour bewezen ze dat ze het helemaal alleen (even) goed kunnen. Ze hadden wel een klein probleem: de helft van hun gerief was te laat met het vliegtuig gekomen waardoor ze van andere bands materiaal moesten lenen. Dit had geen invloed op hun set, hoewel de stem van de zanger soms nogal stil was. De vele versterkers op het podium zorgden voor de luidheid van de band. De zanger met baard schreeuwde zich al vanaf het eerste nummer de longen uit het lijf. Een beest van een zanger trouwens , die je liever niet zomaar op straat tegen het lijf loopt. Dit bleek fantastische hardcore metal te zijn, potig maar even toegankelijk. Perfect voor het festival dus.

De grote producer Mark Ronson was van totaal andere gestalte. Hij stond o.m. in voor het werk van Amy Winehouse, Robbie Williams, Adele, Kaiser Chiefs en Duran Duran. Een legende dus. Hij speelde een DJ-Set wat minder indrukwekkend was. De beelden achter hem en de MC waren wel een mooie meerwaarde. Amy Winehouse stond enkele keren geprogrammeerd tijdens de set, samen met een rits grote hits. Wist je trouwens dat “Uptown Funk” van hem was? De song kwam zelfs twee keer aan bod! Volgens Ronson was dit het grootste publiek waar hij ooit voor ‘ge-dj’t’ had, al zullen we dat toch maar met een korreltje zout nemen.

De afsluiter was Flume, waar de verwachtingen hoog waren. Hij begon zijn set met zijn laatste single “Some Minds”; wat volgde waren singles als “On Top” en “Holding On’” in het eerste halfuur van de set.  In één adem wat saai door de weerkerende beats; voortdurend dezelfde opbouw en dezelfde ritmische insteeks . De opbouw duurde te lang, en na een uur begon het volk langzaam af te druipen.
We hoopten hier stiekem dat er nog iets tofs ging volgen. Maar de set eindigde met de remix van Lorde’s “Tennis Court” , het enige echte hoogtepunt . De grote DJ uit Australië was zijn publiek dankbaar . Hij zag er moe uit , wat de swing er deels uithaalde. Leuke visuals dat wel, om weg van te dromen en/of van in slaap te vallen.

Na 2u hadden we nog verschillende dj’s, o.m. voor de drum’n’bass liefhebbers waren er Camo & Krooked die hun set eventjes moesten stilleggen voor een gek die de lichtmasten beklom wat super gevaarlijk was. Tot in de vroege uurtjes kon worden gedanst … 

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dourfestival-2015/
Organisatie: Dourfestival , Dour