Dourfestival Dour 2015 – vrijdag 17 juli 2015
Dourfestival 2015
Plaine de la Machine au Feu
Dour
2015-07-17
Jasper Verfaillie en Niels Bruwier

Goed weer in Dour. Een stralende zon , om de derde dag aan te vatten . Vandaag aan de The Last Arena kon je alternatieve  toppers als Drenge, Tony Allen en The Wombats zien . Maar ook het onbekender werk van o.m. Wuman, Joy Wellboys en Thylacine werd onder de loep genomen.

Wuman : Le Labo, 13:05 , band uit Doornik die een thuismatch speelt … bizar genoeg zijn het allemaal mannen. Ze laten een verpletterende indruk na … heu … is dit écht Belgisch? De band brengt post rock om U tegen te zeggen. Ze doen ons sterk denken aan Foals maar dan zonder zang. Zonder stemgeluid slaagt deze groep erin te overdonderen. Het elektronische aspect wordt sterk benadrukt, maar tegelijk horen  we veel gitaren. Een mix van elektro en gitaren, waar je op het vroege middaguur je tent voor laat.

VUURWERK zorgde dan voor ‘vuurwerk’  in figuurlijk zin. Echt vuurwerk zien we pas ’s avonds laat op een festival! Met hun aanstekelijke electro/ambient rock konden ze La Petite Maison Dans La Prairie behoorlijk bekoren. De Brusselaars wisselden eigen nummers af met een soort remix van niet voor de hand liggende bands. Geen Amerikaanse of Britse hitjes, maar wel muziek van Belgische bodem als Oscar and The Wolf, School is Cool en Balthazar en toch … hoorden we daar niet ergens een vleugje “Michicant” van Bon Iver?

Joy Wellboy  (Jupiler Dance Hall) , is geen solo artiest of zo , maar een duo, die ook uit Brussel komen . Een getrouwd koppel weliswaar. Wim Janssens en Joy Adegoke brachten dit jaar hun nieuwe album ‘Wedding’ uit en zetten die woorden om in daden. Wie dacht dat Joy Wellboy saaie getrouwde-koppeltjes-muziek zou spelen, kwam bedrogen uit. De weinige toeschouwers (echt verschrikkelijk weinig!) kregen sensuele electropop ,  die bovendien helemaal live werd gespeeld, met de hulp van een loopstation en een drumcomputer.

De Nederlandse punkers van John Coffey stijgen in ons landje aan populariteit, dankzij hun zanger David Achter De Molen die op Pinkpop er in slaagde een biertje te vangen van uit het publiek. Op Dour werden geen biertjes opgevangen,  of in het publiek gekropen. Het was nog  te vroeg en er was te weinig volk.  We kregen een set vol powersongs die telkens niet langer dan drie minuten duurden; punknummers die niet zwaar op de maag lagen en een meezinggehalte hadden. Daarnaast tolden ze wat met hun publiek. Wat erin ging als zoetenkoek . Moshpits en een Wall Of Death waren hier aanwezig;  hitsende zaken die de set van John Coffey naar een hoger publike bracht . 

Wie Jungle had gezien op de eerste Dourdag, kon haast niet anders deze FuGu Mango meets Binti zien. Alleen deed Mango het zonder elektronica, maar met 5 achtergrondzangeressen (de dames van Binti dus). Resultaat: een zwoel , zomers optreden dat meer verrassing en variatie bood dan het optreden van Jungle.

Dan maar eens gaan kijken naar Thylacine in de Jupiler Dance Hall. De Franse DJ doet  deze zomer in Dour zijn enigste buitenlandse concert. Het enige wat hij bij heeft, is een saxofoon en zijn dj-booth. Het volk stroomt langzaam toe. Zijn beats zijn hoorbaar tot ver buiten de tent. De ambient/chillwave sounds doen  deels denken aan Massive Attack. Thylacine maakt niet echt gebruik van zang, het zijn de beats en de nogal luide bassen die iedereen meekrijgen. De Franstaligen  waren er  gek van.

Het nadeel aan zo’n overdaad aan bands is dat je kan te maken hebben met een ‘déjà entendu’. Zola Jesus (Jupiler Dance Hall) leek een blend van Florence & the Machine , BANKS en de Waalse Roscoe (Le Labo) had verdacht iets mee van die andere Walen Girls in Hawaii. Voor die laatste pakte dat goed uit, al misten we sterke momenten ; een beetje ‘te veel leentje-buur’ van hun streekgenoten.
Over Zola Jesus kunnen we kort zijn. De Russisch-Amerikaanse zette een met beats overladen Florence Welsh neer, en kon nooit echt overtuigen, ondanks het feit dat ze meters op het podium holde .

Na die elektronica hadden we nood aan gitaren, en met wie kon dat beter dan Drenge? De vuile rock van dit duo,  sinds kort wel een trio,  paste perfect op de Last Arena. Het was verrassend rustig aan het podium. Hun tweede album werd door recensenten op gejuich onthaald . Live klinkt het zeer goed. Er is een duidelijk verschil tussen het  nieuwe en oude werk. De oude zijn vies , zompig en recht vooruit , terwijl de nieuwe broeierig en rustiger zijn. Een perfecte balans ving dit goed op . Vooral afsluiter “Let’s Pretend” is een classic in-wording!

Deerhoof  is één van de vreemdste bands algemeen. Op Dour was de gitarist voor de gelegenheid volledig in het roze met een roze gitaar als apotheose. De band wist misschien zelf niet goed waar het heen wilde, maar dat is net hun handelsmerk. Ze begonnen stevig met Satomi die haar hoge stem perfect gebruikte als tegengewicht op de zware gitaren. De knettergekke muziek sloeg spijtig genoeg om in een saaie repetitie, zeker wanneer er werd gewisseld en Satomi op de drums bezig was. De vaart ging uit het concert  en het werd  alsmaar trager , wat ons bracht naar een mooi plaatsje bij Tony Allen .

Want deze Tony Allen zorgde voor één van de meest exclusieve shows op Dour. Samen met  Review, Damon Albarn en Oxmo Puccino bracht  hij een memorabel concert. De zanger werd net 75 . Toen Damon Albarn het podium betrad , wenste het volledige Dour-publiek hem een gelukkige verjaardag,  de mens werd er zowat emotioneel van. De uitvinder van de Afrobeat speelde een vlotte set voor zijn leeftijd, die begon met een instrumentaal worldnummer; de grote Damon Albarn trad hem bij. Na twee nummers zat zijn contributie er al op, maar hij wilde het podium nog niet direct verlaten. Dus zette hij een gekke hoed op en deed hij verschillende dingen met een synthesizer; lachen geblazen!
Oxmo Puccino was er bij voor het Franstalige publiek tevreden te stellen, want wat ons betreft was zijn passage het minst. Vandaar snel over naar het einde van de set waar Tony Allen nogmaals benadrukte dat hij geen ander genre dan afrobeat speelt; zijn afrobeat was zeer aantrekkelijk, leuk en dansbaar!

Van Tchami horen we niets dan goed, hij was al support van Skrillex en Diplo. Hij zit nu twee jaar in het vak. Op Dour was daar niets van te merken, zijn house-beats dreunden door je lichaam en hoofd als een trillende drilboor. We horen erg toegankelijke , dansbare muziek. Tchami zou wel eens een groot DJ kunnen worden. Zijn uiterlijk is grappig , met een baardje dat hem meer een metal-look geeft  ipv een house-dj te zijn . Hier was het dansen geblazen, en als DJ is dat toch het voornaamste doel.

Zijn The Wombats nog relevant?! Hun poppunk - met de nadruk op pop - ,  is ietwat afgezaagd aan het worden. Ze kregen een hoge plaats op de affiche; hun nieuwste album ‘Glitterbug’ bevat de perfecte popnummers. Het bleek ietwat ijdele hoop als we het publiek zagen, de weide was nog niet voor de helft gevuld. Maar wie er stond, was enthousiast en echte fan.
De nieuwe nummers passen perfect in het rijtje van de vorige twee platen . Poppy maar tegelijk twinkelen de gitaren. Een energieke band dus.  Het doet het concert geen oneer aan, gezien het vooral de gitarist is die voor de dynamiek en de opwinding  op het podium zorgt. De zanger is intussen wat bijgekomen.
De nummers klinken live iets minder sterk , de eenvoudigheid  van de songstructuur biedt net het  meezinggehalte. “Let’s Dance To Joy Division” is hun typische afsluiter.
Ze hadden nog  drie minuten over; dan maar een gitaarsolo/jam eruit halen , wat hun liefde voor de gitaar bewijst!

Eigenlijk zou iedere Vlaming verplicht zijn één keer in zijn leven naar Dour te komen. Noem het een ontdekkingstocht , een bedevaart of  whatever  … Dour toont aan dat er over de taalgrens heel straffe muziek gemaakt wordt.
Great Mountain Fire bewees dit in Le Labo. Ze deden dit ‘en verve’. Hun muziek is een aanslag op de benen en het hoofd. Met hun slimme en aanstekelijke melodieën kregen ze de afgeladen volle Labo aan het dansen. Tot groot jolijt bij de band zelf, die zich duidelijk in zijn sas voelde. Het is louter toeval maar wij dachten meteen aan een Waalse The Van Jets.

Het concert van de gekke zusjes van Cocorosie, viel nogal tegen. De meisjes spelen met een opera- en basstem, en gebruiken deze om vaak niet te zingen , maar als zegzang en rap. Bij onze Franstalige vrienden worden ze omarmd, maar bij ons was dit net iets te onprofessioneel om goed te zijn.

Veel beter verging het Glass Animals in de Jupiler Dance Hall. Hun ijle indiepop gedijde goed en leek sterk op die van landgenoten Wild Beast of Young Fathers. Toch duurde het tot het allerlaatste nummer “Pools” voor alle ingrediënten (Afrikaanse drums, minimalistische Foals-gitaren en meeslepende zang) pakten.  Als ze dat recept wat meer kunnen toepassen, zit er hier een echt goeie groep verscholen.

De headliner van de dag was C2C. Hun populariteit bij onze Franstalige vrienden en in Frankrijk is groot . De plaatjesdraaiers uit Nantes doen deze zomer slechts vier concerten aan , dus qua exclusiviteit telt dit!
Het viertal doet waar ze goed in zijn: ‘turntablism’, dus letterlijk plaatjes draaien, scratchen , …. Jammer dat het naar het einde van de set lichtjes begon te regenen waardoor het volk wegvluchtte. Hun grote hit “Happy” hoorden we in de verte, en net als de andere nummers klinken ze speciaal ...

George FitzGerald bracht beats mee in  La Petite Maison. Niet van die pompende bassen en breakbeats, maar ‘gewonere’ beats van het elektronische genre.  Denk Chet Faker op Ibiza.
Wij vonden zijn beats eerder vorm- en kleurloos; zijn muziek had onvoldoende een eigen gezicht. De man kon net zo goed Gerald FitzGeorge of Fritz GeorgeGerald heten. Zijn hitje “Full Circle” misten we of hebben we simpelweg niet herkend, want na zo’n drie kwartier werd het iets te eentonig en eenvormig.

We eindigden onze dag in de Jupiler Dance Hall met dj-sets van Sub Focus en Pendulum.
Sub Focus puurde uit eigen nummers als van andere, wat jammer is. De DJ heeft zelf genoeg goeie nummers die we liever in de live-set zagen; dansbaar dat wel, maar niet zo goed als een live met band.
Pendulum daarentegen was een stevige versie van Sub Focus. Drum’n’bass, maar dan in een metal-versie van het genre. Het publiek zette zelfs moshpits in.

Het was leuk maar evenzeer vermoeiend . De laatste dj’s haalden we niet meer. Maar het concept kennende wordt er verder gefeest!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dourfestival-2015/
Organisatie: Dourfestival , Dour