Leffingeleuren 2015 – vrijdag 18 september 2015
Leffingeleuren 2015
Festivalterrein
Leffinge
2015-09-18
Ollie Nollet en Johan Meurisse

Senses working overtime? - Three days of music, art, food & drinks, streetart, buskerstage, innovation … Een mooie omschrijving om de nieuwe inkleding van het sympathieke festival, die traditioneel de festivalzomer afsluit, te omschrijven.
Op deze 39ste editie is het festival letterlijk rond de kerktoren van Leffinge gecentraliseerd , een combinatie van muziek , festival , straattheater , kinderanimatie en allerhande kleine kraampjes, die een leuke , toffe , wonderschone trip onderstrepen en de sfeer ademen van een gezellig dorpsfeest . Weg dus met de grote tent , terug naar kleine podia in de dorpskern .  De organisatie heeft door de jaren een neus voor (beloftevolle) bands . Dit jaar werd deze kaart à fond getrokken; wat geprogrammeerd werd , kunnen we terug vinden in het clubcircuit en is een ontdekkingstocht waard. 
Het driedaags muziekfestival heeft ruim 10000 bezoekers naar Leffinge gebracht … Veel sfeer en een warme gloed. Tja, dit festival is en blijft iets unieks en magisch …Een tevreden organisatie in deze hernieuwde aanpak …
 
dag 1 – vrijdag 18 september 2015
Het parcours begon bij Buskerstreet, het steeds drukbezochte podium van het gratis gedeelte van het festival. Door omstandigheden zag ik slechts flarden van het Oostendse maar nu blijkbaar uit Gent opererende Alpha Whale dat me charmeerde met lekker kabbelende psychedelica en okselfrisse surfpop. Men zou er zich aan kunnen ergeren maar ik vond die zwijmelende, licht galmende stem gewoon een geweldig pluspunt. Soms deed ze me zelfs denken aan de door mij aanbeden Tav Falco. (ON)

Een zonnige cocktail van soul, funk , afro en world van Témé Tan deed meer dan deugd op deze donkerbewolkte avond. Een warme, aangename kleurrijke sound kregen we van Tanguy Haesevoets en C°, die de Kapel (nieuwe tent met een wat kleinere capaciteit dan de zaal) wat sier en elan gaven . De eerste rijen gingen alvast in op die  groovy ritmiek. De Congolese roots worden niet verloochend . Een sfeervolle start.

Het optreden van Hookworms was er meteen één om in te lijsten ! Hookworms uit Leeds begon met een magistrale brok noiserock waarin de zanger het geluid van een gekeeld varken akelig dicht benaderde. Later zong hij iets conventioneler maar echt zijn teksten volgen zat er nooit in. Toch bleef hij één van de grootste troeven van de band. Ook al omdat hij instond voor dat vermassacreerd Doors-orgeltje. Maar denk nu vooral niet dat we met een retroband te maken hadden. Hookworms klonk wel degelijk eigentijds. Breed uitwaaierende psychedelische gitaren en elektronica steeds voorzien van een geweldige drive waarbij ik toch weer een oude dinosaurus in gedachten kreeg, Hawkwind met name. (ON)

Mocambo was de ideale geleider op Starflam . Zij mogen dan nog West-Vlaamse roots hebben , hun hiphop is duidelijk gedrenkt in die Franse tunes. Wat afrobeats en Brazil tunes , werkte aanstekelijk op de dansspieren en maakte het nog sfeervoller en aangenamer.  Een muzikale identiteit die breed omfloerst kan zijn .

Mijn grootste vraag vooraf bij het optreden van The Shivas (Portland, Oregon) in het café was of hun tweede gitarist opnieuw zo boos zou kijken als in de Water Moulin vorig jaar. Nu bleek mijn vraag overbodig want de man maakt niet langer deel uit van de groep die het hier nog net iets beter deed dan in Doornik. Eerst leek hun surfpop misschien nog wat gewoontjes maar gaandeweg werd duidelijk dat ze verdomd veel knappe songs uit hun mouw aan het schudden waren. Jared Wait-Molyneux bleef me verbazen met zijn verfrissend gitaarwerk terwijl zijn samenzang met de ravissante drumster al helemaal onaards klonk. Ik kon amper de kreet “Volgend jaar op Rock Zerkegem!” inslikken. Intussen kunnen we toch al uitkijken naar de nieuwe plaat die in januari zou moeten verschijnen. (ON)

De optredens van Raketkanon zijn een beleven en slaan je murw door die rauwe , harde , felle verbeten aanpak; en het mag ontregeld , chaotisch klinken , de melodie wordt niet uit het oog verloren en de subtiliteit dwarrelt rond. Nirvana (de uitstaling) , Barkmarket ( de ronkende tunes)  en Lightning Bolt (punk – speelsheid – contact) zijn de perfecte driehoek om het combo onder te brengen . En dan vergeten we nog een Iggy of Steve Albini’s Shellac.
Stoere, weerbarstige, broeierige en intense onheilspellende noisepop, loodzware gitaren, pompende elektronica en toch … een sfeervolle, zalvende aanpak durft al eens om de hoek sluipen . Een band die zijn  publiek letterlijk om de vinger windt  en een allesverslindend geluid speelt. Letterlijk zijn zij bij hun publiek, de  zanger al crowdsurfend , de gitarist bij de eerste rijen en de drummer zich een weg banend naar de PA .
Raketkanon schoot letterlijk met scherp, werd op handen gedragen en boekte een overwinning.
Na de muzikale wervelwind van Raketkanon , was het eventjes op adem komen .

Terakaft bracht in de Kapel precies wat van hen verwacht werd. Twee Malinezen in traditionele touareg kledij, waarvan één, Liya Ag Ablil, met een Tinariwen-verleden, zorgden middels hun uiterst herkenbare sprankelende gitaarlijnen en bezwerende zang voor hypnotiserende Saharablues. Hierbij werden ze geruggensteund door twee Westerlingen (bas en drums) die hun muziek van een rockinfuus voorzagen zodat het nog wat hitsiger klonk.

Een interessant clubjaar werd het voor het herenigde Starflam uit Luik , die in de AB een reünie concert speelden ter gelegenheid van 40 jaar hiphop ,. Hun ‘fait du bruit’ bleek zo succesvol dat ze tijdens de festivalzomer wel overal eens te zien waren . Leffinge mocht niet ontbreken in deze reeks . Ook al is de afwezigheid van Baloji een gemis , de MC’s met hun DJ speelden een overtuigend concert en betrokken het publiek zo nauw mogelijk bij hun Französische sound. “Le plat pays”, “Sous pression”  en “La sonora” zijn al een paar sfeermakers buiten categorie . Positieve energie die het tempo er niet op vertragen. Een reünie , meer dan de moeite van het sextet. Een feestelijke trip!

Afsluiter in de Kapel was JC Satan uit Bordeaux en deels ook uit Turijn. Ik zag ze deze zomer nog voor zo’n 2000 man compleet uit hun dak gaan. Voor een veel kleiner publiek stond de groep weer stevig met de voeten op de grond en kregen we een veel strakkere (en betere) set voorgeschoteld. Waar ze vroeger nog een Thee Oh Sees-kloon leken zijn ze nu ver verwijderd van alle mogelijke vergelijkingen. Gloeiende garagenoise met psychedelische invloeden, gekruid met een snuif progrock en vooruit gestuwd door de vettige gitaar van de flamboyante Arthur Satan, die zoals steeds fel contrasteerde met de zich veel bescheidener opstellende zangeres Paula H. (ON)

Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge