Rock Werchter 2016 – dag 3 - zaterdag 2 juli 2016
Rock Werchter 2016
Festivalterrein
Werchter
2016-07-02
Johan Meurisse

De zaterdag was uitverkocht Werchter dagje … Kon ook niet anders met een Editors en RHCP als main acts . Verder een succesvol Tame Impala en de Belgische hartendragers Bazart en Goose stonden ér. Ladies? Jawel, opkomend talent Courtney Barnett en Savages houden we maar best in het oog … En Polly Harvey zag dat het goed was …
 
Een paadje van “Goud”, het wordt nog eventjes wachten op dat langverwachte debuut van de Nederlandstalige popsensatie Bazart  rond Mathieu Terryn. Hij heeft zich ontpopt als een charismatische zanger . Een volle Klub C , vroeg op de middag , noteren we, voor het kwintet, die hun carrière sinds het najaar in een stroomversnelling zag gaan . Hun nummers hebben een hapklare melodie , meezingbare refreinen, meerstemmige zangpartijen en een onschuldig, dromerig indie electropop tintje .De Bazart puzzel past en werkt aanstekelijk. Nederlandstalig, met internationaal potentieel kan je zeggen, met songs als “Chaos” , “Zienderogen” , “Koortsdromen”, “Echo” en die befaamde doorbraaksingle “Goud” , die luidkeels werd meegezongen en met handjeswuiven en confetti werd omarmd . Kortom , het dak eraf van de Klub C!

Wat waren we onder de indruk van de Australische Courtney Barnett samen met haar bassist en drummer . Barnett linkt een Chrissy Hynde/ Joan Jett  look met een Patti Smith sound , rauw,  melodieus , emotievol rakend, zonder al te veel franjes. Op speelse , nonchalante Pavement wijze hebben we hier een straf jengelende sound in een strak melodieuze outfit . Barnett houdt van een Joni Mitchell en klopt graag aan bij vrouwelijke bands uit de 90s als een PJ Harvey , Throwing Muses , Juliana Hatfield of een Belly . Gooi er ondertussen maar Nirvana (net als Cobain, linkshandige gitariste die haar gitaar durft laag te hangen) en Dinosaur Jr bovenop . Op Pukkelpop toonde ze wat een beloftevol talent ze was , nu speelde ze met haar band rauwer, harder, feller, scherper , intens en verbeten. Lekker doorrammen, uit de losse pols , met het nodige spelplezier en met een mate van lieflijkheid ; “Dead fox”, “Small poppies” , “Pedestrian at best” mag je meteen inlijsten; gevoeligheid sluimert om de hoek met een “depreston” . Dit was heerlijk rammelende pop! Kan zij aub dit jaar in één van ons vele zaaltjes komen aub …

Dit was nog niet alles deze namiddag … Savages kwam , zag , speelde en overwon . De Londense’ all female’ postpunk kwartet had al één van de topconcerten in de Bota op hun naam . En ook nu werden we een klein uur lang op sleeptouw genomen in een unieke trip, die spannend , krachtig , sterk klonk . De zangeres Jehnny Beth heeft een uitstraling om U tegen te zeggen. Waauw , wat zag ze er sexy uit , enkel met haar sportbeha en haar jasje bovenop …  Haar doortastende , aangrijpende vocals en haar schokkerige, hoekige danspassen bieden de songs nog meer intensiteit . De diepe bastunes , de indringende drumpartijen en de snedige , felle en melancholieke gitaarcapriolen zorgen ervoor dat het gitzwarte geluid onder hoogspanning gehouden werd , strak, bezwerend, onrustig en nerveus. Het Savages geluid werd enger door die allesbepalende schurende , knarsende , verbeten gitaar met 80s wave echo’s en effects , die het materiaal meer diepte en intensiteit gaf .
Savages als loslopend wild … Een muzikale wervelwind , die ergens Bauhaus, Swans , Patti Smith en tot vervelends toe – voor de band – Siouxie samenbrengt! . Check hun twee platen maar ‘Silence yourself’ en ‘Adore life’. “Sad person”, “Husbands”, “The answer”, “Hit me” , “T.I.W.Y.G.” , noem maar op , in dit uurtje hielden ze ons letterlijk bij het nekvel .
Wat een act , wat een présence. “Fuckers” besloot weergaloos. Ga dat zien , midden november , o.m. ikv Sonic City in de Kreun Kortrijk …

Na de set van de uit Seattle afkomstige Band Of Horses hoopte ik stiekem dat ze terug in zaal zouden komen … En kijk , nog maar goed de review geschreven , of ze komen in februari volgend jaar naar de AB , Brussel. De heren , het lichaam ferm getatoeëerd, speelden een erg aangename, aantrekkelijke set en stonden duidelijk hun mannetje op de Mainstage . Classic rootsrock kregen we vooral in het eerste deel van de set geïnjecteerd van enkele stroomstoten , “The great lake salt”, “Casual party” en “Solemn oath “; dan drong meer gevoeligheid en melancholie door, op z’n My Morning Jacket’s  , zoals we de band rond Ben Bridwell , -met overgrote zonnebril, onverzorgde baard en kapotte jeansjasje- , in de begindagen kende, van ”Is there a ghost” , “The funeral” en “No one’s gonna love you” . Het Spe (e) lplezier charmeerde het kwintet . Puike liveset!

Bij het Amerikaanse jazzcombo Badbadnotgood wordt wijselijk en rijkelijk omgegaan met de  instrumenten, wat een filmische, bezwerende, loungy tot zelfs dansbare sound oplevert . Na covers en herinterpretaties , zijn ze toe aan eigen werk onder die nieuwe ‘III’ plaat . Op freewheelende wijze , oog voor improvisatie , klinken ze energiek en ingenomen, ergens tussen Jaga Jazzist , Tortoise en ons eigen Taxiwars  in . Wat een samenspel van drums , blazers, piano, samples en keys . “Kaleidoscope” had een ‘jumpin jive move’ en Adele’s “Hello” was alvast mooi meegenomen.

Beirut - De hitjes “Sante fé” , “Perth”,  “No no no “, “Nantes” zaten goed verdeeld tijdens de set, die dan ook heupwiegend , warm werd onthaald. De aandacht kon behouden blijven op die manier , gezien we in het overgrote deel een ‘Beirut for lovers’ hadden . Het draait rond de talentvolle sing/songwriter Zach Condon, uit Albuquerque, New Mexico, die verschillende culturen samenbrengt.  En die zigeuner/Balkan/blues drong af en toe door , zeker op het laatst toen de blazers , keys en ukelele als op “The shrew “ die unieke kleur en authenticiteit boden . Goede set , zondermeer , maar de feestelijkheid moest het afleggen tegen de sfeervolle hand-in-hand pop …

Goose koos voor zekerheid op de Mainstage … Dan weet je ‘t wel , je hebt een feestje waar  iedereen op en neerspringt en de ‘oeeaahs’ meegebruld worden . Eerst speelden ze een paar nieuwe ter kennismaking met de plaat , “What you need” en “Trip” zijn breder van opzet , meer song , meer emotionaliteit , intimiteit en buigen meer richting Depeche Mode . Nog even op adem komen met “Come home”, en dan was je in de perfecte Gooste stemming die kon knallen met “Control” (de voorzet), “Call me” (de kopstoot) , en met de reeks “Bring it on”; “Can’t stop me now”, “Black gloves”, “Words” en “Synrise” was ’t knal d’erin! Alle registers werden opengezet met die oudjes , die tekenden voor een gezellige, opwindende party ...

De stap naar PJ Harvey was groot na zo’n feestje . De sound van haar laatste platen ‘Let England shake’ en de nieuwe ‘Hope six demolition’ is theatraal , serieus. Een 180° beweging deden we om in die muzikale leefwereld te komen . Een tienkoppig combo vergezelde haar . Ze deed beroep op ‘usual suspects’ John Parish en voormalig Bad Seed Mick Harvey, die al bij talrijke samenwerkingen met haar te horen waren. Een reeks van grillig , sfeervol materiaal dat teruggrijpt naar de traditionele Britfolk/rock van een ander tijdperk en durft over te helen naar Björk kapsones .
Polly en haar mannen kwamen als een soort leger stapvoets het podium op , trommels op de buik , Polly met de sax in de hand , gekleed in een aparte habit . Ze verloor zich niet pathos, dramatiek die de songs met zich meebrachten, nee,  we kregen een broeierig, intens spannend, donker geluid . Het eerste deel kwam van de pas verschenen nieuwe plaat . Daarna werd je meegezogen in die vorige “Let England shake” , “The words that make the murder” en “The glorious land” .
Tot slot enkele classics die directer klonken, “50 th queenie”, “Down by the water” en “To bring you my love” .Qua indringende , heldere of verbeten , schreeuwende vocals op die nummers heeft Polly nog niks ingeboet .  We kregen de daver op het lijf op “River anacostia” door de prachtige samenzang .
Een niet voor de hand liggend concert wist iedereen te raken en onderstreept de veelzijdigheid van deze artieste.

De Red Hot Chili Peppers hebben de chili en de peper terug gevonden, gezien deze wat gesmolten was op de tong en uitgezweet in de broek  . Qua plaatniveau zitten we wel hier nog aan vast , ook de laatste ‘The getaway’ is maar matig . De gekende sok over je-weet-wel-waar , hing/hangt halfstok  de laatste jaren, maar kijk al bij de vorige passage in 2012 ging het live al de goede kant op en daar zat het jonger maatje van Kiedis – Flea – Smith voor iets tussen , Josh Klinghoffer, die het oude vuur aanwakkerde.
Ook vanavond zat het goed , erg goed zelfs , die de doortastende smaak van een chili peper laat indringen. Rocken , jammen , exploderende ritmes en wat wild om zich heen springen  met die kenmerkende Flea grommende basstunes  … en wat ruimte voor die sfeervolle stadionrockers en singalongs . Die zaten er mooi tussen verweven . Op die manier boeiden en walsten ze met songs en voelden we de samenhorigheid door de reeks “Can’t stop” , “Dani California”, “Scar tissue” , “Snow (hey oh)”, het nieuwe “Dark necessities”, “Aeroplane”, “Californication” , “By the way” en ‘Bloodsugarsexmagic’ classics , de van zich afbijtende ballad “Under the bridge” en de meespringer “Give it away” .
Dolle vijftigers die een volgende jeugd beleven, op plaat de stroop rijkelijk smeren, maar  live zich nog niet gewonnen geven  …

Tame Impala was de afsluiter op zaterdag in The Barn. Die tent zat wel vol, maar barstte toch niet uit zijn voegen, de hype rond deze band is misschien al een beetje over. Vreemd genoeg zagen we vooral een ouder publiek bij deze Australische space-poppers. Deze headliner bracht een fysieke ervaring met laservisuals en confetti. “Let it happen” zat helemaal vooraan en “The less I know the better” ergens halverwege de set. Dit was een psychedelische trip waarin synths en gitaar een perfecte cocktail vormden. Was Tame Impala nu het beste concert op Werchter? Dat niet, maar goed was het wel. (dank aan Nick)

Paul Kalkbrenner - Eén van de grootste techno-producenten uit Duitsland is op dit moment Paul Kalkbrenner. In het voorjaar nog in de Lotto Arena, nu dag 3 afsluiten in de KluB C. Dat hij een truitje aanhad van de Duitse Mannschaft deerde weinigen, we zijn gekomen voor een ware party en die kregen we ook! Een mengeling van donkere techno en commerciële baslijnen in elkaar gepuzzeld en geflanst in een bij momenten te overijverige DJ. Ik heb zo het vermoeden dat hij een beetje gedesoriënteerd was . Nuja, Duitsland had net de Italianen ingeblikt en hetgeen hij dronk uit zijn mysterieus bekertje zal er misschien ook wat mee te maken hebben … De prijs voor meest rare gekkenbekken trekken heeft hij in elk geval gewonnen dit jaar. Berlijn lag even in Werchter en verhuist op 24 juli naar Boom voor Tomorrowland. (dank aan Michaël)

Minder jaren op de teller , maar al evenveel passages (6) als de RHCP hebben Editors op Rock Werchter . De band rond Tom Smith is een vaste klant op elk groot festival in ons landje. Vanavond brachten ze, net als andere main acts, een dwarsdoornsnede van hun oeuvre. Inderdaad , op veilig spelen op een festival , gezien de recente platen , net als bij andere oude rakkers, maar flauwtjes klinken.
Editors heeft het van z’n gretigheid en z’n zanger die vol overgave er tegenaan gaat , ook al wordt hij soms door paniekaanvallen overvallen . Op deze zaterdagavond moet iedereen zich kunnen goed voelen, wat ook gebeurde .
Een strakke , straffe set , met oog voor intimiteit/emotionaliteit. We mogen wel zeggen dat Editors ons nog steeds op die manier een aangenaam avondje bezorgen . “No harm” was al meteen eentje die graag met donkere elektronica stoeit (van de laatste ‘In dream’). De nieuwe songs krijgen een extra boost wat hen overtuigender, sterker maakt; “Life is a fear” was de volgende. Mooi . “Smokers outside hospital doors” , “An end has a start”, “Bones” tonen even hoe het moet bij deze vroegere wave rockers, die bands als Joy Division/New Order/Chameleons/House Of Love hoog in het vaandel houden .
De krachtige lijn wordt doorgezet , “Eat raw meat=blood drool”, “Racing rats” , “Munich” klinken nog even snedig en fris!
Het op gepaste wijze stoeien met keys ontgoochelde niet . Net als op Pukkelpop houdt het  Rock Werchter publiek van hun Editors . “No sound but the wind”, Smith solo op piano, was de enige ballad om elkaars harten te voelen . “Ocean of night” , “A ton of love” hadden een sfeervolle start , maar door de live boost werden ze rauwer en feller . Knap! De dansbare, zwierige electrobeats van “Papillon” dompelden ze onder in gierende gitaren . Het nieuwe sfeervolle “Marching orders” , voorzien van obligate slingers en vuurwerk op dit uur, wuifde letterlijk de derde dag uit . Het was goed geweest ...
Editors mag dan veiligheid voorop stellen of mindere platen afleveren , routineus zijn ze nog niet; ze geven de nummers een adrenalinestoot , wat hen boeiend genoeg maakt , wat we ten zeerste kunnen waarderen. …

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter