Alcatraz Metal Festival 2016 – dag 2 - zondag 14 augustus 2016
Alcatraz Metal Festival 2016
Lange Munte
Kortrijk
2016-08-14
Stijn Raepsaet en Frederik Lambrecht
Op de 2e festivaldag van Alcatraz stak de zon zich in het begin nog een beetje weg, en onderweg met mijn auto naar het parkingterrein van Expo Kortrijk begon het dan ook nog te regenen. Gelukkig gingen de donkere wolken de andere kant op en waren de zonnestralen opnieuw van de partij bij aankomst via de shuttlebus.
En bij aankomst moest ik niet meer aanschuiven en kon ik met mijn bandje via de fastlane vlotjes richting Flotsam and Jetsam. In het verleden hadden deze Amerikanen helaas de bus gemist, waardoor ze niet het verhoopte succes hebben gekend. Niettemin hebben ze in de jaren 80 toch wel enkele goede platen gecreëerd waaronder ‘Doomsday for the Deceiver’ en ‘No Place for Disgrace’. Uit deze albums werden dan ook de sterke nummers “Desectrator” en het titelnummer “No Place for Disgrace” live gebracht deze dag. In mei dit jaar hadden ze hun 13e studioalbum gereleased die als titel de bandnaam heeft verkregen. Een stevig album en live klonken “Seventh Seal” en “Life is a Mess” dan ook lekker in mijn oren. Het is nooit makkelijk om als openingsband een 2e festivaldag aan te vatten, maar blijkbaar stond iedereen al vroeg paraat om deze mannen aan het werk te zien. Groot optreden!
Nog geen gehoorschade opgelopen? Geen probleem want thrash icoon Exodus ging daar wel iets aan veranderen. De soundcheck werd minutieus uitgevoerd en de gitaren werden met precisie afgestemd zodat ze konden aanvatten met hun recentste (uit 2014) single “Blood in, Blood Out” van het gelijknamig album. De pletwals was gestart en ging vlotjes op zijn elan door met het furieuze “A Lesson in Violence”, het vlugge “Bonded by Blood” en moshpareltje “The Toxic Waltz”. Frontman Steve Souza maande het publiek aan om de eerste wall of death op Alcatraz aan te vatten en deze oproep werd direct door menig man/vrouw aangegrepen. Al gauw volgden de crowdsurfers op de tonen van “Blacklist” en werd een circlepit begonnen bij “War is My Shepherd”. Naar mijn gevoel stond het volume een tandje minder dan de dag voordien, maar het klonk nog hard genoeg om mijn hart te voelen bonken in mijn keel. Dit optreden was veel te vlug gedaan, maar was zeker één van de betere van Exodus die ik de laatste jaren heb gezien.
Dez Fafara en zijn band Devildriver waren nu aan de beurt en ik kon al vlug concluderen dat de klank wat minder goed zat. Het klonk allemaal wat meer onzuiver naar mijn gevoel, waardoor ik al een wat wrange smaak had tijdens hun optreden. Als ik keek naar het podium zag ik ook een 2e Max Cavalera staan, want frontman Dez was sinds enige tijd blijkbaar ook enkele kilootjes bijgekomen. De fans gingen uit hun dak bij “I Could Care Less” en het gekende “Clouds over California”. Circlepits en moshpits, gevolgd door een heuse wall of death werden vlijtig door de camera’s op beeld vastgelegd, maar spijtig genoeg een optreden die mij niet lang zal bijblijven.
Folk en metal…een combinatie die mij nog altijd onverschillig laat, ondanks de belofte dat zelfs iedere criticaster onbevreesd zou deelnemen aan de danspassen van deze Finnen van Korpiklaani. De gewaden waarin sommige bandleden getooid waren deden ook pijn aan mijn oogvliezen, en bij het aanhoren van de eerste melodie via een accordeon kreeg ik een kleine oprisping. Neen, niet mijn smaak, maar aan de diverse danscombinaties van koppeltjes, vrolijke gezangen van een groepje vrienden en de vele bandpatches die op de jeansvestjes waren gestikt, blijkt dat er toch veel Korpiklaani-fans rondliepen in Kortrijk. Hopelijk hebben zij zich geamuseerd, maar ik waag mij niet aan een oordeel over deze band omdat ik al de afloop ken. Ik begaf mij richting de bar van “El Presidio” (die overigens als een sauna aanvoelde), want daar kon ik mij concentreren op een deuntje van Metallica, hehe.
Lita, wie(ne)? Lita Ford! Bij velen – vooral de jongere metalheads – doet ze wellicht geen belletje rinkelen, maar miss Ford is geen onbekende in het wereldje. Ze begon haar carrière als gitariste bij meidenrockgroep The Runaways in de jaren ‘70, maar ging al snel solo. De laatste keer dat ze in België te zien was, was in 1988, samen met Bon Jovi. Voor haar set op Alcatraz putte ze uit haar repertoire van 8 studio-albums (archiefschijf ‘Time Capsule’ (2016) buiten beschouwing gelaten), waarvan het eerste dateert van 1983 (‘Out for Blood’).
Opener was het catchy “Gotta Let Go” dat de wei onmiddellijk liet kennismaken met de typische eighties hard rock sound van Ford. Alvorens “Living Like a Runaway “(uit het gelijknamige album uit 2012) in te zetten, moest het de Amerikaanse toch van het hart dat ze blij was om zoveel vrouwen in de zee van ‘denim and leather’ te zien. Iets wat in haar tijd blijkbaar niet zo was. “Can’t Catch Me” droeg de bijna 58-jarige zangeres (!) op aan Lemmy Kilmister, die het lied samen met haar schreef. De metal horns van menig Motörheadfan sierden dan ook de lucht tijdens dit nummer. De grootste hit die gespeeld werd, was echter wel “Close My Eyes Forever”. Man van dienst voor het duet, normaal gezien Ozzy Osbourne, was deze keer gitarist Patrick Kennison, die zeker niet slecht klonk.
Al bij al verzorgde de Amerikaanse blondine een mooi optreden dat bij de liefhebbers van het genre zeker zal blijven nazinderen.
Toen ik een oude rocker vroeg of hij Children of Bodom kende, keek hij me vreemd aan. De man had er nog nooit over gehoord en kon dan ook niet weten dat een golf snoeiharde melodieuze metal zijn trommelvliezen zou overspoelen het komende uur. De kinderen van het Finse Bodommeer deden wat van hen verwacht werd en mismeesterden op professionele wijze hun V-gitaren. Er werd gretig meegezongen en geheadbangd op hits als “Everytime I Die”, “Hate Me” en “Downfall”.
Zeggen dat zanger Alexi Laiho goed bij stem was, is hetzelfde beweren als dat men op een oude fiets moet leren rijden. Dergelijke uitspraken zijn immers voor interpretatie vatbaar. Feit is wel dat de Fin opnieuw de ziel uit zijn lijf schreeuwde.
De Finnen lieten tijdens de set weten dat de zon in hun ogen scheen, waarmee ze de organisatie wilden duidelijk maken dat ze graag wat later geprogrammeerd stonden. Begrijpelijk, maar ook onmogelijk als je zag welke groepen vervolgens ingepland stonden.
Eén van die groepen is het geesteskind van metal god Max Cavalera. Soulfly opende hard met “We Sold our Souls to Metal” en een eerste moshpit werd dan ook geëist van de dreadlockminnende Braziliaan. Met het tweede lied op de playlist, “Refuse/Resist”, braken de eerste rijen pas echt open. Niemand die er om maalde dat Cavalera af en toe putte uit het rijke repertoire dat Sepultura hem toendertijd opleverde. Hits als “Roots Bloody Roots” en “Arise” kan en mag je immers niet achter de hand houden, maar moet je uitspelen. Naar het einde van de set toe hees Cavalera zich traditiegetrouw in een voetbal jersey van het gastland, wat uiteraard op heel wat gejuich kon rekenen. Het ideale moment om nog eenmaal een mokerslag uit te delen met “Jumpadafuckup/Eye for an Eye”.
Drummer van dienst was Cavalera’s 23-jarige zoon Zyon die op enkele foutjes na het eenvoudige drumstel goed wist te temmen. Soulfly leverde zoals altijd een oerdegelijke, stevige set. Niets meer, niets minder.
Next on stage was Kreator, het trash collectief dat na hun doortocht in 2010 voor de tweede keer het Alcatrazpodium mocht bestijgen. Dat de Duitsers dit niet zomaar gingen laten voorbijgaan, bewees de podiumopstelling. Voor het eerst deze dag werden grote podiumstukken aangevoerd. Resultaat was een groteske TL-muur die niet echt trashy aandeed, maar eerder ontvreemd leek te zijn uit de garage van Gene Simmons (Kiss).
Kreator opende sterk met “Choir of the Damned” en “Enemy of God”. Een confettiregen en rookfonteinen zetten het geheel kracht bij. Showelementen die heel ‘untrashy’ aandeden, maar die zeker gesmaakt werden door het publiek. Zanger Mille Petrozza en co. zagen dat het goed zat en trakteerden de weide op agressieve trash pur sang. Hits als “Phobia”, “Warcurse”, “Civilization Collapse”… konden rekenen op heel wat bijval en de groep die al sinds begin jaren ’80 ‘trash land’ verwondert, deed dat zeker opnieuw. Een opvolger voor hun laatste album ‘Phantom Antichrist’ (2012) is meer dan gewenst!
Terwijl velen na zo’n headbangersfeestje wat bier (en misschien Perdolan) bijtankten, werd alles in gereedheid gebracht voor Avantasia. Deze band werd iets voor de millenniumwisseling opgericht door Duitser Tobias Sammet (Edguy) en is in wezen een project met tal van gastzangers dat symfonische metalopera’s brengt. ‘Ghostlights’ (2016) is hun laatste schijf en werd enkele maanden geleden uitgebracht.
De immer enthousiaste Tobias Sammet opende met Avantasia’s laatste single “Mystery of a Blood Red Rose “ en deed voor de rest van de setlist beroep op enkele gastzangers. Van de partij waren Ronnie Atkins (Pretty Maids), Michael Kiske (ex-Helloween, Unisonic), Jorn Lande (ex-Masterplan, Jorn), Bob Catley (Magnum) en Eric Martin (Mr. Big). Oude knarren die stuk voor stuk nog een aardig mondje kunnen zingen. Bijzondere meerwaarde aan dit optreden was ook de muzikale omlijsting verzorgd door meestermuzikanten als drummer Felix Bohnke ( Edguy) en gitarist Bruce Kulick (ex-Kiss, Grand Funk Railroad).
Opvallend was wel dat het nieuwe album Ghostlights nog niet echt doorgedrongen was tot de Groeningestad, want vooral oudere nummers als “The Scarecrow”, “The Story ain’t Over” en “Sign of the Cross” zorgden voor een ontlading bij het publiek.
Persoonlijk vond ik dit optreden, als fan, een hoogtepunt van de avond, hoewel ik me ook wel kan voorstellen dat leken dit een vervreemdende en misschien wel misplaatst collectief vonden als co-headliner.
Eindelijk was het dan tijd voor de ultieme headliner en afsluiter van het festival : Twisted Sister. De Amerikaanse heavy metalband palmde met hun ‘Forty and Fuck It’ Tour voor de laatste maal een podium in Europa in en dat zal de Alcatraz weide geweten hebben!
Twisted Sister opende met “What You Don’t Know”, “Sure Can’t Hurt You”, “The Kids Are Back” en “Burn in Hell”. Meer was er niet nodig om de toon te zetten. Leadzanger van de partij was nog altijd Dee Snider en bewees met zijn bindteksten en opmerkingen dat hij nog altijd het enfant terrible is van toen. Hij eiste dan ook de hashtag #FuckYeah als bijschrift bij iedere uitspraak en foto.
Daarenboven benadrukte hij dat dit wel degelijk het afscheid van Twisted Sister is en geen reden tot comeback zoals bij The Scorpions, Kiss, Judas Priest… Desalniettemin mochten we dit moment niet opvatten als iets triests, maar als een Ierse begrafenis. Een reden om te feesten dus! Met knallers als “You Can’t Stop Rock ’n Roll”, “I Wanna Rock” en “I Believe in Rock ’n Roll” was dit overigens geen enkel probleem.
Dat Twisted Sister na 40 jaar nog altijd op handen gedragen wordt, bewees ook de 5-malige reprise van het refrein van “We’re Not Gonna Take It”. Woorden die volgens Snider niet religieus of politiek op te vatten zijn, maar eerder te maken hebben met zijn wie je bent en met opkomen voor jouw (muziek)smaak. Velen vatten dit ongetwijfeld op als een reactie tegen moslimterrorisme in de westerse wereld en , driewerf helaas, ook als vrijgeleide om eens onbezonnen “FUCK YOU” te zeggen tegen de vluchtelingenstroom.
Twisted Sister, dat in 2014 al bewees op AMF dat ze een ijzersterke live reputatie hebben, leek zich voor een allerlaatste keer te willen overtreffen, en wat ons betreft lukte dit ook! De band speelde loepzuiver en Dee Snider ging tekeer als een ragebol in een spinnenweb. Dit was een optreden om duimen en vingers bij af te likken. Vuurwerk en een uitgebreid applaus was dan ook een meer dan verdienstelijke beloning voor de afzwaaiende rockers.
Als we moeten terugblikken op Alcatraz Hard Rock & Metal Festival 2016 dan kunnen we niet anders besluiten dan dat dit festival terecht geprezen mag worden. Het festival bood met de gevarieerde affiche, het prachtige decor met ‘vuurtorens’ en de gezellige rockkroeg ‘El Presidio’ een totaalbeleving die internationaal gehoord mag en zal worden! Om dan nog maar te zwijgen van de organisatie en crew die van dit alles een familiaal metalgebeuren maken. Op naar 2017 (#fuckyeah)!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/alcatraz-metal-festival-2016/
Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune
Nederlands 
Français 
