Alcatraz Metal Festival 2016 – dag 1 - zaterdag 13 augustus 2016
Alcatraz Metal Festival 2016
Lange Munte
Kortrijk
2016-08-13
Stijn Raepsaet en Frederik Lambrecht

Het weekend van 13 en 14 augustus kon niet beter beginnen, de zon was prominent van de partij en er stond een metal festival geprogrammeerd in Kortrijk. Jep, Alcatraz Festival stond voor de deur en dus sprong ik in mijn korte broek, wurmde mij in één van mijn metalshirts en vertrok ik goede moed richting ‘De Lange Munte’. Aangekomen op het parkingcomplex van de Expo Kortrijk stonden enkele shuttlebussen de gearriveerden op te wachten zodat ik vlot en veilig afgezet werd aan het festivalterrein. Puik werk en het strakke schema van de shuttlebussen werd nauwgezet gerespecteerd! De eerste punten voor de organisatie waren alvast binnen. Helaas moest ik al direct een pluim van hun hesje aftrekken, want de toegang voor de vips, guests en pers was helaas een ramp. Toeschouwers met een gewoon ticket konden zichtbaar zonder moeite de weide op, terwijl ik samen met een honderdtal personen stond aan te schuiven aan een tentje zodat de registratie kon gebeuren.  Neen, gelieve volgend jaar een apart tentje te voorzien voor de mensen van pers, want ik moest de dames van Thundermother met hun rockmuziek aanhoren vanachter enkele hekkens…zonder zicht op de decolletés van muzikanten!

Soit, mijn goed humeur was al een beetje vervaagd, maar gelukkig stonden er nog tal van goeie acts geprogrammeerd op de affiche voor het komend weekend. Ik kroop wat dichter richting podium en de mannen van Metal Church werden door een ferm getatoeëerde dame en haar metgezel aangekondigd. Met oudgediende Mike Howe die opnieuw heeft plaatsgenomen achter de microfoon werd al een eerste kwaliteitsinjectie aan de band toegevoegd en live stond hij dan ook paraat. In een rode broek en zwart shirt bleek hij zo uit een punkband te komen, maar eenmaal hij zijn stem losliet op de weide was er geen houden meer aan. Wat een mooie strot heeft deze man toch. De gitaren en drum kwamen goed uit de verf en meebrullen met openingsnummers “Fake Healer “ en “Start de Fire” was het plan. Persoonlijk ben ik meer fan van hun oudere werk dus ging ik headbangen tijdens de krakers “Beyond the Black” en “Badlands”. Lekker optreden en nu werd het al duidelijk dat de klank en volume op Alcatraz Festival van een hoog en vooral luid niveau was.
Tja, een metalfestival waarbij de muziek uit de boksen springt zou nu eenmaal een verplichting moeten zijn. Andere festivals mogen hier een puntje aan zuigen.

Als je al het podium hebt gedeeld met AC/DC, Deep Purple, The Who, Rolling Stones, Paul Rodgers en Whitesnake, dan wil dat zeggen dat er potentieel in een band zit. Dit is het geval met The Answer, zeker als je dan nog weet dat David Coverdale Alcatraz smeekte om deze band aan de affiche toe te voegen. De aanstekelijke rock van  deze Noord-Ieren zorgde voor een lekker klein uurtje aan ambiance en er zat heel veel fut in deze band. Qua nummers was ik niet echt bekend met deze band, maar alleszins een leuke band om op je festival te hebben. Om het over een andere boeg te smijten stond ook een portie doom metal op het programma.
De Zweden van Candlemass kregen in een mum van tijd ondergetekende aan het glimlachen want deze mannen speelden een portie harder dan de vorige bands. De slepende riffs waren een beloning om te aanhoren! Op het einde werd hun debuutplaat ‘Epicus Doomicus Metallicus’ vertegenwoordigd met “Crystall Ball” en “Solitude” die de vuisten in de lucht liet reiken, maar voor mij was het hoogtepunt ongetwijfeld “At the Gallows End” van hun 2^e studioalbum ‘Nightfall’. Goed gedaan jongens!

Volgende groep die de bühne betrad, was Avatar. Dat de Zweden de weg naar the prison ground gemakkelijk vonden was te danken aan het feit dat het reeds de vierde keer in een paar jaar tijd was dat ze op Kortrijkse bodem stonden. De formule van het vijftal was nog steeds dezelfde:  clownesk gekostumeerd knallen. Een formule die ook deze keer leek aan te slaan.
Zanger Johannes Eckerström wist het publiek aardig op te zwepen en paradeerde met groteske stappen, die zelfs John Cleese jaloers zouden maken, op het podium. Naast werk uit voorbije albums werd vooral veel aandacht besteed aan het nieuwe album ‘Feathers and Flesh’ (2016) dat dag op dag 3 maanden geleden uitgebracht werd. Nummers die het publiek te behappen kreeg, waren o.a. “For the Swarm”, “House of Eternal Hunt”, “One more Hill”…
Hoewel Avatar geen konijn uit de muzikale hoed toverde, brachten de Zweden een meer dan degelijke set en wisten ze het publiek te bekoren.

Opnieuw een totaal andere soort muziek stond ons te wachten met de Zwitserse band Triptykon. Om de mix van gothic, doom, black en death metal te smaken heb je een sterke maag nodig, en op voorhand twijfelde ik of de toeschouwers hier wel klaar voor gingen zijn. Qua enthousiastelingen bleek er toch minder in aantal vooraan het podium te staan, maar diegenen die er stonden hadden zichtbaar plezier. Maar na enkele nummers viel er mij al iets op…neen, het repertoire van Triptykon had heel veel gelijkenis met deze van Celtic Frost, de band van Tom G.Warrior, eveneens de zanger van deze band. Dusja, de mensen die Celtic Frost een warm hart toedragen konden hoogstwaarschijnlijk hun vreugdetranen met moeite verbergen en met nummers als “Procreation”, “Dethroned Emperor”, “Obscured”, het machtige “Circle of the Tyrants” en het onverwoestbare “Morbid Tales” kan ik hen begrijpen. Helaas snap ik niet dat ze dan niet onder de naam Celtic Frost opereren, want er waren ocharme een stuk of 3 nummers van Triptykon zelf op de setlist geprogrammeerd. Soit, ik had er mijn leute in, vooral omdat ik denk dat vele mensen hierdoor zullen misleid zijn. Wel een topset, maar geef mij dan maar een show van deze mannen in een kleine kroeg of kraakpand!

Een feestje bouwen? Geen tijd te verliezen dan want ik haastte mij richting podium om Anthrax van dichtbij mee te maken. De sfeer werd direct losgelaten op de weide want na intro “Impaled” gevolgd door “You Gotta Believe” van hun nieuwe plaat getiteld ‘For All Kings’ werd direct de eerste bom gelost met het aanstekelijk nummer “Caught in a Moss”. Niet dat het materiaal van de nieuwe plaat slecht is, maar ja, de oude nummers blijken nog altijd de mooiste momenten tijdens een Anthrax optreden.  Het tempo ging nog wat hoger met “Got the Time” en de gitaarsolo’s in “Madhouse” schalden uit de boksen als een tornado over de weide. Ik amuseerde mij rot en met meezinger “Anti-Social” (meestal op het einde hoorbaar van hun sets), “Fight Em Till You Can” en afsluiter “Indians” kreeg het publiek een spetterend optreden voorgeschoteld. Zanger Belladonna zal na afloop ook moeten napuffen hebben, want hij holde van links naar rechts op het podium. Van interactie gesproken. Anthrax deed wat van hen verwacht werd en zoals het hoort te zijn! Dikke pluim voor dit BIG-4 collectief.

Fan van Industrial Metal? Geen nood, want Al Jourgensen en vrienden stonden al paraat. Op muzikaal gebied ben ik niet zo’n fan van deze Amerikaan, maar als de muziek niet jou dada is, dan zorgen de videoclips die zichtbaar waren op het scherm wel voor jou aandacht. Politiek getinte clips, waarbij vooral Trump veel vuistslagen in zijn smoel te verwerken krijgt, werden samen met samples aan de man gebracht als vermaak. En ik moet zeggen dat dit een uitstekend idee was van Jourgensen. Nummers die mij bijgebleven zijn, waren “Hail to his Majesty” (Al Jourgensen is dit blijkbaar aan de teksten af te leiden), “Punch in the Face” en het gekende “Just one Fix”. Neen, Ministry zal niet veel nieuwe zieltjes gewonnen hebben, maar Alcatraz kan deze naam nu aan hun artiestenlijst over de jaren heen toevoegen. Voor mij persoonlijk was ik content dat er voldoende ‘special effects’ waren om mij doorheen dit optreden te loodsen.

Als roadies een sound wall van Marshall op het podium bouwen, dan verwacht je dat een groep wil ‘blazen’. En dat deed Airbourne ook. De Australische hardrockband rond de gebroeders O’ Keeffe is opgericht in 2003 en bouwt sindsdien met hun recht-voor-de-raap-muziek een serieuze (live)reputatie op.
Met knalopener “Ready to Rock” slaagden ze er in het merendeel van de hoofden richting podium te draaien.  Dat de band er duidelijk zin in had, was te merken aan zanger Joel O’Keeffe die straalde als een Brabantse reus in een wortelverwerkend bedrijf. Naast het AC/DC-gehalte van de man viel ook het ADHD-gehalte op: tijdens de set sloeg O’ Keeffe enkele blikken bier open tegen het hoofd en baande hij zich solospelend op de schouders van een medewerker een weg naar het podium van de mindervaliden tijdens “Girls in Black”.
De strakke (hard) rock ’n roll in combinatie met dergelijke frivoliteiten zorgde alvast voor een eerste hoogtepunt op Alcatraz. Hoewel de vergelijking met AC/DC zeker opgaat, kan men Airbourne niet als een afkooksel van de Aussie grootvaders zien. De volgende generatie dan? Dat valt te bezien, maar dit optreden was alvast veelbelovend.

Zanger David Coverdale liet de organisatie van Alcatraz persoonlijk weten dat Whitesnake op het festival zou spelen met hun ‘Greatest Hits World Tour’. Verder deelde hij mee dat deze world tour wellicht ook zijn persoonlijk afscheid van het tourleven zou zijn na 40 jaar rocken. 
Of dit afscheid te vroeg of te laat komt, daar valt over te discussiëren. Hoewel het optreden van Whitesnake technisch en muzikaal hoogstaand was, zat er duidelijk sleet op de stem van Coverdale.  Vooral bij de nummers “Judgement Day” en evergreen “Here I Go Again” viel dit op. Het inlassen van de 3 (!) gitaarsolo’s tijdens de set zal hier waarschijnlijk mee te maken hebben, want bevorderlijk voor de schwung van het optreden was het niet.
Ondanks de mindere stem van Coverdale wist Whitesnake toch het publiek te omarmen, zij het wel zacht en afstandelijk, met hits als “Slide It In”, “Slow an’ Easy”, “Is This Love”, “Still of the Night”…  Hier en daar slaagden de hardrockiconen er zelfs in de ruwe bolster van een (oude) rocker te doorprikken.
Als je het ons vraagt: een mooie groep op de affiche, strategisch en terecht geplaatst als co-headliner.

Hoewel Within Temptation eind jaren ’90 vooral eufore maakte in de underground metalscene, veranderde dit abrupt in 2000. Het gehypete album ‘Mother Earth’ zorgde er toen namelijk voor dat de band sinds de kortste keren aan de top van de symfonische metalpiramide prijkte. Dit succes dat voornamelijk via de charts bereikt werd, zorgde wel voor verdeelde meningen op de weide. Een prima headliner volgens de ene, een band die niet thuishoort op een waar metalfestival volgens de andere.
De Hollanders kozen in Kortrijk voor een podiumopstelling  met een verdieping waarop plaatsgemaakt werd voor drummer Mike Coolen en toetsenist Martijn Spierenburg. Dit alles zorgde voor meer beweegruimte op het gelijkvloers. Verder hingen overal lichtschermen: één groot achteraan en verschillende tussen de beneden- en bovenverdieping. Hierop werden  regelmatig romantische elementen (engelenkoor, natuurfenomenen…) en fragmenten uit music clips geprojecteerd die een extra dimensie gaven aan het optreden en zorgden voor een letterlijk fantastische show.
Bombastische opener van de set was “Our Solemn Hour” uit het album ‘The Heart of Everything’ (2007). Al snel werd duidelijk dat onze Noorderburen er zin in hadden en er werd dan ook aardig meegezongen met het refrein dat op het lichtscherm verscheen.
Een stevig ingesnoerde Sharon Den Adel ontbond vervolgens haar duivels en liet het publiek met hits als “Faster”, “Stand My Ground”, “Mother Earth”… uit haar fluwelen hand eten.  Voor de duetten deed de Hollandse schone beroep op de lichtschermen. Zo verschenen o.a. een digitale Tarja Turunen (“Paradise (What About Us?”) en Xzibit (“And We Run”). Afsluiter van de avond was – hoe kan het ook anders – “Ice Queen”, het lied dat Within Temptation voor het eerst in de charts joeg. Een laatste collectieve zangstonde was dan ook het gepaste antwoord vanuit het publiek.
Het viel op: Within Temptation speelde strak en Den Adel was akelig helder bij stem. Dit optreden was smullen voor de fans en misschien wel een openbaring voor de nog aanwezige metalpuristen.

Iets na één uur schoten enkele vuurpijlen de eerste dag van Alcatraz 2016 naar het verleden. De eerste dag van deze editie was alvast meer dan geslaagd en de 7000-tal festivalgangers dropen dan ook tevreden af richting huis, tent of pint.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/alcatraz-metal-festival-2016/

Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune