Lokerse Feesten 2025 - DAG 4 - Punk is nog steeds springlevend, Iggy Pop bewijst het!
Lokerse Feesten 2024
Grote Kaai
Lokeren
2025-08-04
Erik Vandamme

'Waardig ouder worden' het is niet aan heren als Iggy Pop besteed. Op de punkdag van de Lokerse Feesten bewees de jonge knar van ondertussen 78, dat Punk nog steeds springlevend is. Wat strompelend over het podium, maar zeer goed omringend, straalde hij de energie uit van een 20 jarige en deed hij de Grote Kaai meer dan een uur op zijn grondvesten  daveren.
Je zou haast vergeten dat er nog enkele andere bands op het podium stonden, die evenzeer goed bezig waren.
We besloten deze avond enkel op de mainstage door te brengen, en we hebben ons dat niet beklaagd.

Met The Undertones (*** 1/2) stond een al even legendarische punk band op het podium. De band werd opgericht in 1975, met als zanger Feargal Sharkey die later als solo artiest hoge ogen zou gooien. In 1983 hielden ze ermee op, en in 1999 kwamen ze , zonder Sharkey weliswaar, terug samen. Binnen de punk scene bleven The Undertones hoog aangeschreven, geen wonder dat de Grote Kaai goed gevuld stond zo vroeg op de avond.
Met een verbluffende “Jimmy Jimmy” bewees de band dat ze nog steeds stevig gepolijst kunnen uitpakken. Aan het niet aflatende enthousiasme van de band zelf heeft het niet gelegen, al voelde je toch met momenten dat het vet wat van de soep is. Ook loerde het 'dertien-in-dozijn-punk' spook vaak om de hoek.
maar we kregen aanstekelijke songs als “Male Model”, “Boys will be Boys” en “Hard luck”. The Undertones zijn wellicht niet meer die vurige punkband van toen, ouder en strammer, maar een routineuze aanpak kan je hen ook niet aanwrijven.
De Grote Kaai werd ingepakt door speelse, schitterende kleppers “Teenage Kicks”, “Here comes the summer” en “Family Entertaiment”, een band die enthousiast als jonge wolven staat te soleren. Mooi.

We vonden ons nog iets meer bij The Damned (****). Strak in het pak, deelde de band al vanaf “Love song” en “Machine Gun Etiquette” stevige uppercuts uit in de buikstreek. Ook hier gingen de oude knarren erg speels met elkaar en hun publiek om. Humor, grappen en grollen horen er bij. Een bijzonder vinnige frontman ging op “Ignite” het publiek zelfs lettelrijk opzoeken. Porren tot niemand meer stil staat was de boodschap.
Waren we vorig jaar op de New Wave dag niet geheel overtuigd, dan deed The Damned het nu beter in diversiteit en enthousiasme . “Neat Neat Neat” was ook zo’n klepper, een spervuur van mokerslagen. Na “New Rose” verliet de band vroegtijdig het podium, even was het publiek verbouwereerd. Maar de band voegde er nog enkele kleppers aan toe. Met een doodshoofd in de hand, liet de frontman het theatrale kantje zien en horen van The Damned. Om dan af te sluiten met “Smash it up” (part 1 &2) als apotheose. The Damned won deze keer met deze energieke aanpak …én dan moest het hoogtepunt van de avond nog komen.

Iggy Pop (*****) strompelde een beetje moeizaam op het podium, maar liet al vanaf de eerste oerschreeuw “TV Eye” en “Raw Power” horen. Hij was hier niet gekomen voor een gezellig bingo avondje met de pensiongerechtigden.
Iggy laat zich verdomd goed omringen, we waren dan ook danig onder de indruk van wat de muzikanten deden om opa Pop te begeleiden, hij plaatste hen voldoende in de spotlights. Helemaal terecht, want Iggy Pop is niet de artiest alleen, het is de volledige entourage en de band rondom hem die het plaatje compleet maken.
En zelf gaat hij tekeer als een wilde hond die iedereen dreigt te verscheuren, rolt zelfs over het podium en gaat de fans persoonlijk opzoeken op “I Wanna be your dog”. Voordien had hij met “The Passenger” en het legendarische “Lust for life” hen ingepalmd en hun keel laten schor schreeuwen.
Iggy Pop legde ruimschoots een uur lang de lat erg hoog in podiumprésence en vocals, wat een energie van een jong veulentje in een oud, verrompeld lichaam. Een spervuur aan bommetjes kregen we van Iggy en C° op “1970”, “Frenzy” en sloot hij af met een klepper van formaat “Punkrocker”.
Iggy Pop toonde als 78 jarige nog aan hoe punk echt moet klinken! Hij is goed omringd, maar zijn ontoombare inzet is er eentje met brio. Punk is springlevend, Iggy Pop bewees het (nog eens)!

Het zou voor Sex Pistols ft. Frank Carter (***) geen makkelijke opdracht worden om dit niveau te evenaren. Zonder hun flamboyante frontman Johnny Rotten dreigde dit een jukebox concert te worden, met wellicht de vele punk klassiekers, wel gebracht door een andere zanger. Het was uiteraard buiten spring-in-het-veld Frank Carter gerekend die met o.a. zijn eigen project Frank Carter & the Rattlesnakes ons al goed had bewezen uit een bijzonder hout gesneden te zijn.
Het gevreesde ‘jukebox effect spook’ doemde geregeld op, en toegegeven, we misten die (s)nijdige manier waarop Johnny Rotten zijn gal uitspuwt. O.m. op songs als “Holidays in the Sun”, opener van de avond. De niet aflatende geestdrift van Frank Carter maakte veel goed. Op “Pretty Vacant” ging hij in het publiek mee gaan pogoën tot jolijt van het publiek. Opvallend was het vertonen van oude concertopnames en beelden van de bandleden toen ze nog jong en fruitig waren. Johnny Rotten werd echter fijntjes weg gefilterd en vervangen door Frank Carter.  Dat 'zich van niets en niemand iets aantrekken' en hevige tegen heilige huisjes stampen … de Sex Pistols hebben het na al die jaren nog niet verleerd. Het oerdegelijke “God Save the Queen” - anno 2025 nog steeds relevant - en “No Feelings” onderstreepten het.
De bandleden zelf stonden er eerder onbeweeglijk bij. Maar we hielden van die lekkere riffs en drum salvo's. Eerlijkheidshalve, op sommige momenten leek het eerder een optreden van Frank Carter samen met een begeleidingsband die op de Sex Pistols leek. Het was dus eerder de klasse entertainer Frank Carter die zich ontpopte tot publieksmenner. Met “No Fun” - een Stooges song als ode aan Iggy Pop -  en “Problems” zette de band zijn status leuk verder.
“My Way” klonk beter toen Sid Vicious er eigenlijk nog bij was, maar met een schitterende “Anarchy in the UK” werd de set met een knaller besloten.
Sex Pistols ft. Frank Carter liet op Lokerse Feesten geen beklijvende indruk, het punkvuur bleek te vaak een waakvlammetje. Maar toch bracht de band, dankzij een bijzonder energieke Frank Carter, een degelijk concert, dat elk punkhart een beetje sneller deed slaan.
Maar geef ons toch maar Iggy Pop die met een ferme fluim links-rechts een stevige schop onder de kont geeft op het systeem. Iggypunk is nog steeds springlevend.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8159-lokerse-feesten-2025?ltemid=0

Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren