Pere Ubu is een belangrijke naam in de muziekgeschiedenis. De band is nochtans niet zo bekend, maar wanneer Pere Ubu over de tongen gaat, wordt vaak vermeld wat voor invloed deze groep heeft gehad op andere muzikanten. David Thomas en de zijnen maken experimentele new wave en postpunk muziek, met een gezonde dosis humor. De bezetting van de band is in de loop der jaren enkele keren gewijzigd, maar Thomas blijft nu al meer dan dertig jaar het stuur stevig in handen houden.
Onlangs nog bracht Pere Ubu na zeven jaar windstilte het studioalbum ‘Lady from Shangai’ uit. De bandleden speelden tijdens de opnames daarvan hun partijen in zonder die van hun collega’s te horen, waardoor elk lid naar hartelust kon improviseren. Tijdens hun huidige tour spelen ze dan ook voornamelijk nummers van dat album aangevuld met materiaal van ouder werk.

Ondanks de lovende kritieken van muziekkenners, die Pere Ubu vaak in één adem noemen met groepen zoals Talking Heads en XTC, was de opkomst in de Balzaal van de Vooruit beperkt. Slechts een honderdvijftigtal mensen was komen opdagen, waardoor de band voor een halflege zaal moest spelen. Die lieten het zich echter niet aan hun hart komen en met het catchy “Love Love Love” werd de set geopend. Opmerkelijk was dat David Thomas een mapje had meegenomen waarin alle teksten zaten. Zelfs bij een klassieker als “Modern Dance” – de titeltrack van het debuut – greep hij terug naar zijn schrijfsels. Omdat hij ook nog eens neerzat gaf de groep een statische indruk op het podium. Gelukkig maakte Thomas met zijn gevoel voor humor en droge observaties veel goed. Hij stak onder meer de draak met het vrouwelijk volk en met Bon Jovi, maar ook met zichzelf. Ook opmerkelijk was de theremin, het elektronisch instrument dat één van de bandleden bediende. Zonder het aan te raken, creëerde hij door het bewegen van zijn vingers een unieke sound, die deed denken aan een krijsende viool.
Origineel is Pere Ubu zeker en vast. Ook met de songstructuren ging de band creatief aan de slag. Vaak leek er geen lijn in de songs te zitten, maar gelukkig was daar dan steeds weer Thomas die met zijn stem de puzzelstukjes aan elkaar lijmde.

Wat we cadeau kregen van deze legendarische band, was een goed optreden dat we even moesten laten bezinken achteraf. En ga nu allemaal stante pede dat debuut ‘The Modern Dance’ gaan luisteren!

Organisatie: Democrazy, Gent

Waar is de tijd dat Bonobo het publiek kippenvel bezorgde in kleine zaaltjes met een maximum capaciteit van amper een paar honderd toeschouwers. Die tijd dat fans nog in de nek ademden van de bandleden en amper een woord durfden fluisteren tijdens die haast akoestische performances ligt helemaal achter ons. Vandaag spelen ze een lang vooraf uitverkochte AB plat voor een opvallend verjongd publiek. Het fundament van downbeat, jazzy trip hop blijft ondanks de zeer sterk technologisch geëvolueerde  Bonobo toch  nog stevig gebetoneerd. De sound van het collectief vult meer dan ooit de huiskamer. Meer zelfs, het vult Brussels’ mooiste tot in de kleinste hoekjes. Kortweg, dit is Bonobo+, een klassieke Bonobo met een perfect gemikte elektronische invalshoek.

Opperaap Simon Green, de man aan de keys en de fantastische drummer Jack Baker zetten het concert in met “Cirrus”, dé vooruitgeschoven single van hun nieuwe langspeler ‘The North Borders’.  Deze heel dansbare opener is een plaat van wereldformaat en wordt zowat door iedereen gesmaakt. Zelfs techno-halfgoden hebben dit nummer heel hoog in hun maandelijkse charts staan. Toch, wat een hoogtepunt had moeten zijn is haast een slecht getimed laagtepunt geworden. Het werd alleen maar beter met  de voltallige band en vocaliste Szjerdene  in een bescheiden uitgevoerde hoofdrol bij “Towers”, ons lievelingsnummer “Stay The Same” en “Heaven For The Sinner”.  Vanaf “Kiara” ontaardt het gebeuren in een met bass en bleeps opgewardeerde DJ-set waarbij het studiobeest in Green zichzelf volledig losgelaten heeft.  Nooit hadden hun nummers zoveel body om  mee uit te pakken. De schamele gastverschijning van gastaap Grey Severance (Cinematic Orchestra) keelde de zorgvuldig opgebouwde sfeer bij “First Fires”  dan weer keihard onderuit. Gelukkig krijgen we nog een knappe experimentele en in dubstep ontaardende versie van “El Toro” . Een zalig uitgekiende drum- en saxsolo perfect op maat van het jonge dubsteppende publiek.

Deze nieuwe ‘Bonobo+’ klinkt elektronischer dan ooit .  De op hun honger zittende fans van het eerste uur die geen enkel nummer van de twee eerste albums te horen kregen hebben, zullen echter wel beamen een voortreffelijke Bonobo te hebben gezien.  Toch blijkt de klassieke voltallige bezetting nog steeds de beste formule voor die echte aapjesmagie.  Ongetwijfeld zijn er verdeelde meningen maar de evolutie van deze Bonobo zet hen meer dan ooit op de wereldkaart en transformeert het kleine gezellige aapje tot één van de pronkdieren uit de Ninja Tune-stallen.
We blijven fan maar de AB op een mum van tijd vullen, dwingt mij te zeggen dat het tijd wordt terug op zoek te gaan naar een nieuw en alternatief hartveroverend aapje.

Tracklist:  Cirrus / Sapphire / Towers / Stay The Same / Heaven For The Sinner / Kiara / Ten Tigers / Kong / Ketto / Emkay / First Fires / Nitelight /Recurring / We Could Forever / El Toro drum + sax solo / Transits / Know You /  -- /The Keeper / Pieces

Organisatie: Live Nation

Warning!! Mr. Scruff is in town!! Wat vorig jaar nog als de nieuwe hype werd bestempeld, is vandaag eigenlijk al een traditie geworden. Scruff is voor het vijfde jaar op rij een graag geziene gast en ook gastheer in Gent. Al vier edities eist hij met de lokale Liquid Brother de volledige avond op en onderwerpt hij zijn publiek aan die onevenaarbare en zalige oormassages van hem. Elke editie was een schot in de roos, elke editie werd groter en raakte vlugger uitverkocht. Hoe kan het ook anders? Andy is op en naast het podium één brok positieve energie. Het totaalplaatje rond zijn leven als DJ, producer, cartoonist, absolute ambassadeur van de positieve vibes en zoveel meer is een onwrikbaar concept.  Zijn DJ-sets zijn telkens weer een verrassing. Je weet nooit wat je eigenlijk kan verwachten binnen zijn spectrum van funksouljazzafrobeatlatindubstepdeephousediscoreggaebreaks. De enige échte zekerheden tijdens zijn Keep It Unreal-dansavonden zijn dat hij iedereen moeiteloos meezuigt in zijn eclectisch wereldje van veelal Shazam-bestendige platen en schattige patatvormige cartoonfiguurtjes. En voor de Gentse editie is het voor de man ondenkbaar dat hij het podium niet deelt met zijn goede vriend Liquid Brother. Deze combinatie werkt gewoon en dat is vanavond meer dan tevoren ook gebleken. Beide heren hebben er een fameuze patat op gegeven!

Deze avond deed mij meteen terugdenken aan die ene avond dat ik het geluk had hem in zijn thuishaven aan het werk te zien op zijn maandelijkse feestjes in Band On The Wall. Funkiness and Bass all over the place en minder eigen producties in de playlist!! Scruffy's party mood sloeg keihard over op de heupen van het gelukzalig glimlachende feestpubliek. Nooit hoorde ik zo een harde en uptempo set van hem. Op een gegeven ogenblik haalde hij de zelf die oude raveplaten uit zijn platenzakken. Het feit dat ik feestend op de dool ging en de meest amusante en absurde gesprekken hield met gelijkgestemde en licht aangeschoten feesters is een teken dat mijn dansavond geslaagd was. Voor het echt goed tot me doordrong hadden wij al zijn marathon gelopen. De beweeglijke joelende massa maakte mij attent op het einde van zijn set.

Liquid Brother ging lekker op het elan van zijn maatje verder. Liquid had zichzelf gisteren ongetwijfeld ondergedompeld in Scruff's vat der genialiteit. Zijn set was buitenaards goed.  De weinig vrijgekomen ruimte op de dansvloer vulde ik surfend op die laatste energieboost in, totdat er bij de het ochtendgloren aan mijn mauw werd getrokken. Het was welletjes geweest! Benen kapot en lichtjes hese stem maar toch het gevoel dat de batterijen goed opgeladen zijn geweest. Legendarische avond! Wat kijken we nu al uit naar hoofdstuk 6! Graag zelfde plaats, zelfde twee mannen op de affiche. Jullie zijn gewaarschuwd!!

Organisatie: Democrazy, Gent

Karl Hyde, muzikale helft en vocalist van het legendarische Britse duo Underworld, hoeft  u helemaal niet te worden voorgesteld. Sinds de jaren '90 maakte hij zich onsterfelijk door zijn elektronisch huwelijk met Rick Smith. Een twaalftal albums en vermoedelijk evenveel grijze haartjes later besloten ze het  succeshuwelijk even een pauze te gunnen. The Boy Hyde had na het overweldigende wereldwijde succes duidelijk nood aan wat intimiteit. Terwijl Rick Smith zich engageerde voor de soundtrack van Danny Boyle's recentste film 'Trance' trok Karl Hyde zich terug in een slaapkamer aan de rand van Oost-Londen om zijn solodebuut 'Edgeland' in elkaar te knutselen. Het resultaat werd een donker en uiterst ingetogen album met verhalen over een soort niemandsland dat zich op de rand van de grootstad bevindt.

Karl Hyde gaf onze Brusselse Ancienne Belgique de kans om in een interessant anderhalf uur zijn geesteskind aan een select zittend publiek voor te stellen. Kleinschaligheid was datgene wat Hyde beoogde maar ik weet niet of hij echt zulke lage opkomst had verwacht. Geen volgestouwde tribune maar dat zal de heel expressieve, praatgrage Brit met de volste overtuiging aan zijn laars gelapt hebben. De man doet wat hij wou doen en met deze uiterst persoonlijke performance laat hij een kant van zichzelf zien dat mijlenver verwijderd is van de dansvloer.
Dreunende beats maken plaats voor een etherische electronica/ambient met een duidelijke klemtoon op oprechte, soms bizarre poëtische teksten. Waar hij vroeger als zanger moest vechten tegen het beukende elektronische geweld komt nu een heel pak ruimte vrij om te laten zien wat hij als vocalist in huis heeft. Een onderlaag van atmosferische soundscapes, eenvoudige shoegaze gitaarlijnen en subtiele noises die over de zanglijnen heen waaien, kunnen de invloed van producers Leo Abrahams en Brian Eno niet verborgen houden. 'Edgeland' - dat trouwens integraal wordt gespeeld - is een illustratie van een volwassener geworden en sensitieve Karl Hyde.
Niet alle fans van het eerste uur hebben dit vanavond even goed verteerd.  Toch werden de geduldigen onder hen op hun wenken bediend met een aantal opnieuw gearrangeerde en tot de essentie herleidde Underworld-classics zoals “Jumbo”, “Between Stars” en “Dirty Epic”. Nooit kregen de loepzuiver gezongen woorden in deze songs meer betekenis dan in deze lichtjes uptempo versies.
Hyde en zijn nieuwe vrienden reserveerden voor de bisronde het met Eno gecomponeerde en nog onuitgebrachte nummer “Up and Down”. “8 Ball”, een nummer uit de soundtrack van de film 'The Beach', werd tenslotte in een lekker groovende versie uiteengezet. Het publiek kreeg zowaar ineens zin in een feestje.

Een groot fan van dit nieuwe albummateriaal zal ik nooit worden maar de voldoening en de passie die Karl Hyde uitstraalt in dit zeer introspectieve en kwalitatieve werk dwingt mij zachtjes tot een oprechte appreciatie. Als Underworld-fan hoop ik toch stiekem op die beloofde, nieuwe samenwerking met zijn spitsbroeder Rick Smith.

Tracklist:
The Night Slips Us Smiling Underneath It's Dress / Your Perfume Was The Best Thing / Angel Café / Cut Clouds / Boy With The Jigsaw Puzzle Fingers / Slumming It For The Weekend / Shadow Boy / Sleepless / Out Of Darkness / Jumbo / Between Stars / Dirty Epic / Up and Down / 8 Ball

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel