Galine is nog steeds één van de meeste veelbelovende nieuwkomers in het Vlaamse popwereldje. Dat bewijst ze nog maar eens op haar nieuwe single “Team”, het aperitiefje van de EP ‘Lilith’ die eind dit jaar uitkomt. Op “Team” hoor je treffende lyrics over rivaliteit, eenzame strijd en niet meegaan in een eindeloze of uitzichtloze competitie.
Muzikaal begint Galine op “Team” ergens op het kruispunt van lounge, clubby en melancholie en komt ze daarna uit bij SX en Lana Del Rey.
Ook de video is knap: aansluitend op de lyrics en tegelijk mysterieus door geen aaneengesloten verhaal te vertellen, maar slechts flarden van het verhaal. Een beetje zoals de lyrics voor mijn part.

https://www.youtube.com/watch?v=HkL-YtZuLQQ

De Amerikaanse gitariste Gia Federico vindt inspiratie bij Steve Vai en Joe Satriani, maar op de titeltrack van haar tweede EP ‘Cosmic Wave’ hoor je net zo goed referenties naar ‘Crises’ van Mike Oldfield. Instrumentale muziek dus met gitaarsolo’s als absolute hoofdrolspelers. Net als Oldfield op dat album zet ze niet enkel zichzelf of enkel haar fantastische gitaarspel in de kijker, maar laat ze de luisteraar ook wat tijd en ruimte om een ruimer kader te vatten. Daarvoor doet Gia hier een beroep op de bassist en drummer van Devil In The Mist, de grungy-gothic-metalband waar Federico samen met zangeres Katy de lakens uitdeelt. Aan de ene kant is het jammer dat we Katy hier niet te horen krijgen op de drie nummers van deze EP, aan de andere kant is dat te begrijpen, want dan zou de grens tussen Gia G en Devil In The Mist wel heel vaag worden.
Heel wat rockliefhebbers gruwen ervan als de focus zo hard op de gitaar ligt en er geen vocalen aan te pas komen. In die valkuil van overdreven egocentrisme is Federico niet getrapt. Haar nummers zijn meer dan ‘hoor eens hoeveel noten ik kan spelen in één seconde’. Er zit ook emotie in, en daar draait het toch om.
En haar invloeden zijn heel divers: van blues tot progessieve rock en jazz.

https://www.youtube.com/watch?v=tUTbX0KeC0A

De onenigheid in de rangen van Katastroof verraste vorig jaar niet echt, het definitieve vertrek van Stef Bef uit de band deed dat wel. De Antwerpse band grossierde decennialang in ondeugende of opruiende folkpop en af en toe eens een treurende ballade. Wie dat laatste aspect van Katastroof wist te waarderen, zit goed bij het solo-materiaal van Stef, nu als Stef & De Tong.
Muzikaal is er wel een koerswijziging. De twee single “Dat Het Liefde Is” leunt op een jazzy bossanova-ritme en heeft Raf Geudens op trompet als gast. De songopbouw, productie en arrangementen top. Stemtechnisch valt er misschien nog wat winst te boeken.
Maar net als bij Katastroof draait dit nummer toch vooral om de lyrics. Stef beschrijft heel treffend en met veel gevoel voor drama het ontstaan, de ontwikkeling en de pijnlijke afloop van een kantoorrelatie, en laat zelfs nog wat vage hoop op toch een happy end. Als tekstschrijver haalt hij hier bijna het niveau van een Raymond van het Groenewoud, Lieven Tavernier of Guido Belcanto. Het zal nog moeten blijken of hij dat niveau altijd kan halen, maar ik ben er redelijk gerust in.

Child Of Night is een Amerikaans trio dat eind vorig jaar zijn eerste album uitbracht: ‘The Walls At Dawn’. Op dat album zit de band op het kruispunt van postpunk en darkwave en daar zullen in Vlaanderen zeker fans voor te vinden zijn.
Openingstrack “Aurora” kan je misschien beter meteen skippen. Het is niet echt een goed visitekaartje voor waar deze band voor staat. Dan is “Unafraid” representatiever: synthwave met drumcomputers en koele, zweverige zang. Vocaal doet dit mij denken aan Strawberry Pills uit Griekenland en Black Snow in Summer uit eigen land, maar muzikaal is dit darkwave vertaald naar het hier en nu: coldwave meets EDM in 2022.
Op “Wounded Child” en “Disappear” komen er als extraatje nog een ijle gitaarlick bij en ritmes die uit de new beat lijken geplukt te zijn, alsof Praga Khan en Elisa Waut een update hebben gekregen.
“Outbreak” is een etherische synthsoundscape die muzikaal niet zoveel voorstelt. “Son” is dan weer een toptrack en had zomaar op een album van Whispering Sons kunnen staan. “Indigence” is een feest van botsende ritmes waardoor je niet van de eerste luisterbeurt mee bent in de trip, maar geef deze song een paar beurten en dan komt ie wel goed binnen. “Cult Of Satisfaction” is dan een stuk klassieker in opbouw en heeft zeker de eerste minuut de look & feel van Editors.

Al die verschillende referenties tonen hoe divers het palet is waar Child Of Night mee schildert en dat maakt van dit debuutalbum een leuke ontdekkingsreis voor de liefhebbers van alles wat leeft tussen de grenzen van postpunk en coldwave.
Deze release is zowel digitaal als op vinyl en cassette beschikbaar.

https://childofnight.com/album/the-walls-at-dawn

Black Flower is een Belgisch etno-jazz-band (met ook afrobeat en dub) rond saxofonist Nathan Daems met bandleden die referenties kunnen voorleggen  van Calexico en Beck tot The Valerie Solanas en De Beren Gieren. Doorgaans doen ze hun ding volledig instrumentaal, maar voor hun eerste vocale gast hebben ze meteen een prijsbeest uitgekozen: Meskerem Mees. Zij werkte eerder samen voor singles van Tourist LeMC en Mooneye en heeft vooral haar prachtig eigen album ‘Julius’ op haar conto staan.
Deze “Morning In The Jungle” heeft een mooie setting. Het verhaal begint (op papier) in Brazilië waar lekker gedanst wordt en lichamen tegen elkaar aanschurken. Tegelijk is er een vrouwelijke pickpocket aan het werk en de single is eigenlijk de soundtrack bij het mogelijke verhaal van het avontuur dat volgt op dat gegeven, tot aan het ochtendgloren. Een leuke zet van Black Flower om dat zo te ‘verkopen’.
Muzikaal is dit een mooi voorbeeld van waar Black Flower voor staat: swingende exotische jazz van de bovenste plank. Knappe productie. Niets op aan te merken. Meskerem Mees krijgt een mooie gastrol in het muzikale verhaal, maar kan/mag/wil als zangeres niet helemaal op haar hoogste niveau schitteren, terwijl het in jazz toch vaak net de bedoeling is dat elke artiest zijn momentje krijgt/neemt. Samengevat is dit een prima single die maar een zucht verwijderd is van geweldig.

Op het B-kantje, want deze single komt uit op een beperkte oplage van 300 7”-vinyls, krijg je nog een onuitgegeven track van Black Flower als extraatje.

Jazz/Blues
Morning In The Jungle -single-
Black Flower feat Meskerem Mees

https://blackflower1.bandcamp.com/album/morning-in-the-jungle-feat-meskerem-mees

Mydonna is een Gentse Madonna-tribute band die ontstond uit Needle And The Pain Reaction. Met die band brachten ze al wel eens een Madonna-cover en toen dan Caroline Clement langskwam, was Mydonna geboren. Waar we in de tribute-sector vooral kopieën van rock-acts tegenkomen, is een Madonna-tribute al zeker een welkome afwisseling. Caroline Clement, die ook drumt en zingt bij Echo City Waves, heeft een stem die bovendien bijzonder dicht op die van het origineel zit. En dan niet enkel die van de jonge Madonna, maar ook de – zeg maar – oudere versie van de Queen of Pop. En ze kan ook een flink stukje zingen en is een prima performer. Echt een aangename ontdekking.
Dat Caroline Clement’s stem zo goed lijkt op die van Madonna is een zwaard dat aan twee kanten snijdt. Het levert voor een tributeband bonuspunten op, want daar telt alles wat het publiek dichter bij het origineel brengt. Aan de andere kant beperkt dat de mogelijkheden om een eigen interpretatie te geven aan een Madonna-song. Als Needle kon deze band zonder enige opmerking een stevige rock-versie maken van pakweg “Like A Virgin”, als ze dat als Mydonna zouden doen, is dat veel minder evident, want dan valt het tribute-element voor een groot deel weg.
Maar dat is allemaal maar theorie en het mag hier zeker ook over de muziek gaan. Op het album ‘Revirginized’ krijgen we een leuke doorsnede van Madonna-hits, met toch de nadruk op het vroege werk. Het zijn geen ‘Soundmix-versies’, eerder een soort van live-in-the-studio-versies: wat je zou kunnen verwachten mocht Madonna zelf nog eens met een beperkte bandbezetting in een studio door haar hits bladeren. Als tributeband is dit een prima oplossing. Het heeft weinig zin om de originelen helemaal tot in alle puntjes en komma’s te willen kopiëren. Dat zou ten eerste muzikaal weinig toevoegen en het zou onmogelijk veel tijd en geld kosten om de productie van die hitsingles te kunnen evenaren. Madonna was daarin altijd een perfectioniste en ze beschikte altijd over flink wat budget en mogelijkheden. Op ‘Revirginized’ krijg je wel ‘natuurgetrouwe’ versies: bijzonder herkenbaar, strak ingespeeld en te vergelijken met live-versies van Madonna’s werk en meestal zelfs beter dan dat.
‘Revirginized’ is een prima visitekaartje voor Mydonna. Het laat perfect horen wat Mydonna als band kan en doet, met Caroline Clement in een schitterende hoofdrol. Ik kan me niet voorstellen dat een andere Madonna-tributeband het beter doet. Persoonlijk had ik van deze band, met deze bezetting, graag ook eens een volledig eigen interpretatie van een Madonna-song gehoord, maar dat kan later nog. Mydonna is nog lang niet uitgezongen.

https://mydonna.bandcamp.com/releases
https://www.youtube.com/watch?v=_7sH1PTILw8

Dudsekop is een tweespan dat pakken ervaring heeft in de hardere genres (King Hiss, Liar, After All, …) en die zich nu vol op blackmetal smijten, met een ongegeneerd West-Vlaams accent.

“Koavezwort” is als single de wegbereider voor het album en wat we voorgeschoteld krijgen, smaakt meteen naar meer: knappe blackmetal-elementen in de muziek, misschien niet super-origineel maar wel met het mes tussen de tanden gebracht, en met leuke vocalen waardoor je de moeite wil nemen om de lyrics te ontrafelen. Een veelbelovend eerste teken van leven.

https://www.youtube.com/watch?v=t8w1_T6OAjw

“80’s Song” is de wel heel toepasselijke titel van de nieuwe single van Heisa. De referenties naar Tool zullen ze al wel beu zijn, maar voor deze compacte song kunnen we bijna niet anders dan Tool-meets-Joy Division neer te schrijven. De weerbarstigheid en compactheid van deze noise-song doet ook hard denken aan de vroegste versie van de Pixies.
“80’s Song” laat het beste verhopen voor de EP die later dit voorjaar volgt. En nog meer goed nieuws uit het Heisa-kamp: de band is herbevestigd voor het ArcTanGent-festival in Bristol in augustus (Opeth, Zeal & Ardor, Cult Of Luna, Amenra, Oathbreaker, Psychonaut, Hippotraktor en Bear) en ook herbevestigd voor de zondag van het Waregemse Metal Days-weekend, met o.m. Amenra, Stake, Psychonaut en Turpentine Valley.
https://www.youtube.com/watch?v=KrzOjL1pZ7E

Derek & The Dirt maakte in 2018 het album ‘All Today’s Words’ bij. Daarna was er nog de digitale single “Massa” in 2019, maar nadien bleef het opnieuw stil rond deze Gentse gitaarband. Maar net voor het jaareinde van 2021 was er de nieuwe single “Listen To Me Baby”. Of dat nu de voorbode is van een nieuw album, is nog niet duidelijk, maar deze single smaakt wel naar meer: sterke lyrics, mooie songopbouw, catchy rock-vibe, … Alles zit goed tot perfect. Alleen misschien dat Wolf’s solo ons deze keer niet meteen van onze sokken blaast. Nog steeds één van de betere gitaarsolo’s die we in lange tijden gehoord hebben, maar net niet met de magie die we voelden bij albums als het debuut van deze band of ‘Love’s Exaltation’, toen we de gitarist met de eeuwige zonnebril de Slash van de Lage Landen noemden.
Deze single betekent ook de terugkeer van Peter De Bosschere (MyDonna, Needle And The Pain Reaction, Biezebaaze, …) die al in 1992 en 1993 bij Derek & The Dirt op de drumkit zat.

https://www.youtube.com/watch?v=vJwWFP13XFk&t=2s

King Dick is het soloproject van Wim de Busser (Zita Swoon Group, The Colorist, Matt Watts Group, Nubots, Knallertje, …). Tot dusver maakte hij alle King Dick-albums zowat op z’n eentje op de laptop en brengt die dan op vinyl uit op z’n eigen King Dick Records. Enkel het meest recente (‘How To Enlarge Your Penis Naturally At Home For Free’) kwam als cassette uit bij Gazer Tapes. Die diy-albums hadden lo-fi synthpop als gemene deler. Heel goede ideeën, beetje jazzy en 80’s-retro, meestal cheeky-kwajongensachtig en soms tegendraads, maar altijd intrigerend.
Voor het eind vorig jaar verschenen best-of-album ‘Hit Box 21’ veranderde De Busser het geweer van schouder en trok hij naar een professionele studio met een volledige band om de nummers opnieuw op te nemen. Die bandleden zijn Yorgos Tsakiridis (bas en vocals) van o.m. Borokov Borokov en The Hickey Underworld, Jeroen Stevens (drums, vocals en keys) van o.m. Die Anarchistische Abendunterhaltung (DAAU) en Gruppo Di Pawloski en Michele Morgante (gitaar en vocals) van Maradona en Mikele And The Mattress. Allemaal gepokt en gemazeld in de brede alternatieve muziek dus. De Busser had vast nog grotere, bekendere namen uit zijn adresboekje kunnen opbellen voor een gastrolletje, maar het siert hem dat hij voor deze best-of dicht bij de essentie gebleven is: de nummers.
Het resultaat is een krachtige ontdekkingsreis met bij elke halte een nieuw landschap. De meeste nummers gebruiken hier een groter deel van hun potentieel dan op de oorspronkelijke opnames, hoewel het uiteraard nog steeds geen gladgestreken popnummers zijn. De (bijna-) dansbaarheid is hier bij een paar nummers minder en het hele album ademt opvallend meer rust uit dan het soms nerveuze knip- en plakwerk dat hieraan vooraf ging. Gelukkig is er nog het pijn-aan-de-ogen-doende artwork voor een extra overtuigende dosis herkenbaarheid. Voor de keuze van de nummers liet King Dick zich o.m. leiden door het advies van zijn volgers op facebook. Het album is dan ook een mooie dwarsdoorsnede van de eerder albums, met “Better Call Me Daddy” als enig nieuw nummer.
Het is geen sinecure om er één of een paar nummers uit te kiezen die hier een beetje boven de rest uitsteken. Fanfavorieten als “The Sex” en “Prayer” hebben in hun nieuwe versies nog niets van hun magie verloren. Mijn hart klopt evenwel net iets harder voor “Sorry Love Song” en “Baby Dick”.

https://kingdickisnr1.bandcamp.com/album/hit-box-21