Voor hardcore-fans hoeft het geen betoog dat het Amerikaanse Boston nogal wat fijne bands  herbergt.  Zo is er Vanna, na vier full albums en ondanks wat personeelswissels toch al een gevestigde naam in de wereld van de zogeheten posthardcore.  
De vijf heren vermengen furieuze hardcore  met een aantal aanverwante genres vernuftig door mekaar en bewijzen hun terechte status.  Als er een rode draad is op deze plaat, dan is het agressie!  Luister maar naar compromisloze tracks zoals “The Few And The Far Between”, (onze favoriet) “The Lost Art Of Staying Alive” en de knaller “Casket Rythm”. 
Naast de compromisloze gitaren is het vooral de vernietigende strot van frontman Davey Muise die de sound van Vanna kleurt.  Op ander tracks zoals “Year of The Rat” , “Please Stay” en “His Heels” varieert de band hun stevige old school hardcore met rustigere passages.  Ook in deze meer posthardcoretracks excellereert de Bostonse formatie en valt op hoe de cleane vocalen van Joel Pastuszak matchen met de screams van Muise.   Opvallend is nog  het rustmoment “Please Stay” in het midden van de plaat waar Vanna in het vaarwater van Defeater komt.
Vanna is wat ons betreft een van de beste hardcore-schijven van 2013!

Hellcat Records en Smelvis Records hebben de handen in mekaar geslagen en brengen ons een zeer leuk overzicht van de Latino ska en punkscène die er tegenwoordig heerst in de straten van Los Angeles.  Dat dit genre er stevig boomt is duidelijk als je dit plaatje met 26 onuitgebrachte songs van zeer diverse bands en uiteenlopende stijlen beluistert.  We horen Engelstalige en Spaanse nummers van  bekende en minder bekende artiesten als Tim Timebomb and Friends, Voodoo Glow Skulls, Left Alone, Union 13, Matamoska!, Los Skarnales en anderen.   Een zeer leuk plaat voor de fans uit het genre die eens een aantal nieuwe bands wil ontdekken.  Opmerkelijk is dat de plaat niet via iTunes te verkrijgen is maar enkel via de digi pack cd.  Meer info via hellcatrecords.com men smelvisrecords.com .

Masters@Rock Festival 2013 – Eerste festivaldag van Master@Rock meer dan geslaagd!
Masters@Rock Festival 2013
Festivalterrein
Torhout

Op vrijdag 30 augustus en zaterdag 31 augustus 2013 was er in Torhout opnieuw het fijne Masters@Rock.
Voor het tweede opeenvolgende jaar vond het festival plaats op een mooie weide langs de Vredelaan.  Organisator Peter Lavens en zijn team hadden enkele kleine aanpassingen gedaan (ondermeer de toiletten waren dit jaar gratis) en het moet gezegd:  de inkleding en indeling van het festivalterrein waren top en bezorgden de bezoeker een maximum aan comfort.   Kenmerkend voor dit festival is trouwens het relatief oudere publiek waarbij een groot deel gretig zijn weg vond naar de leuke dranktenten. 
Het muzikale zwaartepunt van Masters@Rock 2013 lag op zaterdag met ondermeer Sick Of It All, Kreator, Guano Apes en Venom maar dat nam niet weg dat ook vrijdag een geslaagde avond was met een voortreffelijke headliner.

Zelf waren wij door omstandigheden pas voor het optreden van Front 242 in Torhout aanwezig.  Enkele bezoekers wisten ons te melden dat vooral The Kids en Good Riddance wisten te scoren.  De eerste band uiteraard met enkele songs die tot de Belgische punkrockgeschiedenis behoren, de Amerikaanse band uit de Fat Wreck Chords-stal deed het op zijn beurt met een opvallend strak en melodieus geluid. 

Front 242 was nadien een vreemde eend in de bijt.  De elektronische sound van de heren paste niet echt in de punkrockgetinte line up maar viel desondanks bij heel wat aanwezigen in de smaak.  Vooral een opvallend festivalganger in blote voeten, korte broek  en rastakapsel  danste op de stevige beats alsof zijn leven er van af hing.  Wij genoten vooral van sterke nummers als “Headhunter”; “Religion” en het repetitieve  “Im Rytmus Bleiben” en de geschifte beelden die geprojecteerd werden op het podium. Puike show!

Andy Cairns en de zijnen lieten het publiek daarna even wachten voor hun enige show in ons land dit jaar!  Toen Therapy? uiteindelijk het podium betrad, waanden we ons eventjes opnieuw in 1995 of 1996 toen de band hun  absolute hoogdagen kende en  twee keer na mekaar op Torhout/Werchter stond.  Frontman Cairns stond op Masters@Rock net als toen in zijn korte, zwarte broek  en bleek na al die jaren nog steeds diezelfde, innemende en sympathieke frontman te zijn.  Opvallend was dat de bar die daarvoor nog overbevolkt was plots leeg bleek bij de eerste noten van Therapy? .
De stem van Andy Cairns is misschien niet altijd meer van de zuiverste maar Therapy? is een geoliede machine die een publiek doet rocken als de beesten!  Uiteraard speelde de band in Torhout  de vele hits van de albums ‘Troublegum’ en ‘Infernal Love’ uit de nineties.  Therapy? heeft echter daarvoor en in de jaren daarna  nog talrijke albums gemaakt die op commercieel vlak minder scoorden, maar waarbij het talent van songschrijver Cairns herhaaldelijk tot uiting kwam. Het trio beschikt zo over een muzikale catalogus om u tegen te zeggen.
In Torhout startte het trio (of moeten we zeggen een kwartet  gezien de extra gitarist die in een klein hoekje van het podium op diverse songs meejamde) met de oudjes “Meat Abstract”,  “Potato Junkie” en “Nausea” waarna met “Knives” een eerste golf van herkenning door het publiek ging.  Vervolgens werden een aantal minder bekende songs waaronder  “Exiles” en “Get Your Dead Hand Of My Shoulder”  afgehaspeld om  met “Trigger Inside” de temperatuur met een flinke snok de hoogte in te jagen. 
Met  “Stories” was er de eerste, echte publiekslieveling die gretig werd meegezongen door de pakweg 4000 bezoekers.  Met “If It Kills Me” en “Polar Bear” werden daarna 2 prachtige maar iets minder bekende composities gespeeld uit de  jaren 2000.  Na een drumsolo van Neil Cooper begon Therapy? aan een eerste finale met cultsong “Teethgrinder” en de fel toegejuichte tweeklapper “Nowhere” en “Died Laughing”.
Cairns, Mc Keegan en Cooper verlieten daarna de stage om vrij snel terug te keren voor een grandioze bisronde. “Turn”,  een lang,  uitgesponnen en stevige versie van  meezinger “Diane” en “Stop It You’re Killing Me” met een hoofdrol voor de overstuurde gitaren van Cairns, het was werkelijk genieten voor de vele bezoekers..  Ook de overbekende Joy Division-cover “Isolation” mocht daarna niet ontbreken waarna met “Teenage Kicks” de avond werd afgesloten. 

Therapy? bleek de ideale afsluiter te zijn voor een eerste geslaagde festivaldag!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4066
Organisatie: Masters@Rock, Torhout

Punkrock is verre van dood in de Lage Landen, zeker zolang er nieuwe bandjes blijven ontstaan als We Are The Knight!  Dit vijftal uit Amersfoort zag het levenslicht in de zomer van 2011 met de bedoeling om zoveel mogelijk op te treden.  Met  ‘October’ dat begin dit jaar uitkwam, is er zelfs al een eerste EP! 
Het plaatje telt vijf catchy poppunksongs en is aldus een zeer mooi visitekaartje!  We Are The Knight is duidelijk  beïnvloed door klinkende namen als No Use For A Name, Yellowcard en New Found Glory.  
WATK haalt logischerwijze nog niet hetzelfde niveau, maar de catchy melodieën, stevige gitaren en uitmuntende vocalen op dit debuut wijzen op heel wat potentie. Songs als “Sunday Mole Ella”, “Lifeline Maze” en titeltrack “October”  klinken enorm catchy en liggen comfortabel in het gehoor.  
Wie zelf wil luisteren naar deze melodieuze punk, kan dat via http://wearetheknight.com/  .  Nog twee weetjes: de drummer van de band is ondertussen voor een jaartje naar Indonesïe en zo zijn de vier overgebleven leden op zoek naar een nieuwe trommelaar.  Daarnaast zat de band opnieuw in de studio en nam het twee nieuwe songs op die je na de zomer mag verwachten.

Bij Musiczine maken we er een erezaak van om beloftevolle, nieuwe muziekbands van eigen bodem in de spotlights te plaatsen.  Een nieuwe naam in dat rijtje is het Gentse Vermilion.  Deze metalband is allesbehalve een groep van dertien in een dozijn.... Vermilion staat voor lang uitgesponnen, instrumentale composities waarbij diverse stijlen vakkundig worden afgewisseld.  Centraal staat progressieve metal maar die wordt gevarieerd met invloeden uit hardrock , jazz-fusion, postrock, sludgemetal en zelfs ambient. 
Alle nummers duren tussen de zes en acht minuten en zijn opgebouwd uit diverse, repetitieve riffs die regelmatig worden onderbroken door opvallende rustige en dikwijls akoestische passages.  Met een dergelijke muzikale benadering is het niet evident om de luisteraar voortdurend geboeid te houden maar dit Gentse gezelschap slaagt daar wonderwel in...  Van de vijf consistente tracks is “Nomadic” onze favoriet.  De zware, jazzy begintonen doen ons denken aan Faith No More waarna trage metalriffs zich herhalen tot plots flamenco-gitaren de luisteraar op het verkeerde been zetten en de song een volledig andere wending geven! 
Een knap debuut dus van een bijzondere band.  Meer info vind je op https://www.facebook.com/vermilion.the.band .

Wie houdt van een lekkere portie indiepop, kunnen we met stip Animal Kingdom aanraden.  Het betreft een Britse band die jaar geleden debuteerde met ‘Signs And Wonders’.  Hun debuutplaat werd niet al te lovend onthaald in het thuisland waarbij de pers  de band afkraakte als een flauwe versie van Snow Patrol en andere Keanes. 
 Om een tweede plaat te releasen diende men vervolgens bij een buitenlandse platenmaatschappij aan te kloppen  zo komt het dat ‘The Looking Away’ op een Amerikaans label verschijnt.  We durven er echter gif opnemen dat Animal Kingdom bij een volgende plaat zeker terug in eigen land terechtkan.  Dit nieuwe album bestaat uit tien complexloze, opgewekte  post-Britpopsongs waarvan de meeste zich snel in je hoofd nestelen. 
Nummers zoals single “Strange Attractor”, opener “The Wave” en het catchy “Glass House” zijn uptempo popnummers met een aanstekelijk refrein.  Verder neemt ‘Animal Kingdom’ af en toe gas terug en opteert men bijvoorbeeld voor rustige piano ballad  als “Straw Man”. 
De absolute meerwaarde bij de verschillende nummers wordt geleverd door de heerlijke falsetstem van frontman Richard Sauberlich die de muziek naar een hoger niveau tilt.  De band heeft zo zeker de potentie om bij het grote publiek door te breken en om zich te scharen bij gelijkgestemde bands als pakweg Mew, Phoenix of zelfs Sigur Ros!

Stoner-Garage-Punk, zo zou je de muziek kunnen omschrijven van het Berlijnse trio DxBxSx (de afkorting staat voor Drive By Shooting), een opmerkelijke combinatie van enkele genres die verduiveld goed uitpakt.  De band mengt stevige ‘woestijnrock’-riffs met authentieke punk, Black Sabbath meets The Stooges zou je kunnen zeggen.  Daarenboven worden alle songs in het Duits ingesproken.  Frontman Tom Haarbrücker zingt namelijk  niet echt maar debiteert zijn maatschappijkritische teksten op een manier die we ook al bij andere Duitse punkbands hoorden.   Met songs als “Tick Tick Tick”, “Sie werden sagen!” en “Liebesgrübe nach Neukölln” en met de ondersteuning van Elektrohasch Records kan het niet anders of dit trio moet de Berlijnse undergroundscène ontgroeien.
‘Ihr! Alle! Immer’ is voor ons een geslaagde kennismaking met deze Duitse punkers.  Meer info vind je op http://www.dxbxsx.de/ .

Een mooi stukje muzikale geschiedenis wordt ons gepresenteerd door Munster Records.  Dit label brengt met ‘A Promise Is A Promise’ een heruitgave van het derde studio album van Lyres, een van de eerste ‘garagerockbands’ uit de VS.  Dit combo uit Boston onstond in 1979 en kende z’n hoogdagen in de jaren tachtig, dit plaatje dateert trouwens uit 1988.  Op deze heruitgave staan zowel eigen nummers als een aantal covers waaronder “She’s Got Eyes That Tell Lies” (van Him & The Others), “Running Through The Night” (van The Mystic Tide) en “Jagged Time Lapse” (van John’s Children).  Ook een aantal live tracks passeren de revue, drie nummers werden opgenomen voor de  Nederlandse VPRO-radio, eentje tijdens een show in het Franse Rennes.  Desondanks klinkt de plaat vrij consistent en is de muziek van Lyres strak, energiek en allesbehalve gedateerd.   Voor de jonge fans een aangename kennismaking met een van de pioniers uit dit genre!

Volgens eigen zeggen is Escape The Fate, een vijfkoppige band uit Las Vegas dé toekomst van rock and roll.  Laat het wat ons betreft houden op de stelling dat deze posthardcoreband  een verdienstelijk vijfde studio album heeft gemaakt.  Wie houdt van  bands als Bullet For My Valentine, Balck Veil Brides en andere Asking Alexandria’s zal zeker zijn gading vinden bij ‘Ungrateful’.  Echte metalheads zien we daarentegen niet meteen overstag gaan bij deze melodieuze metalcore...
Anyway, wij vonden een aantal songs zeker te pruimen.  Stevige tracks als opener en single “Ungrateful”, het catchy “Until We Die” en afsluiter “Fire It Up” luisteren lekker weg en vinden een mooie balans tussen melodie en agressie.
Ook een track als “Chemical Love” weet door zijn hoge Depeche Mode-gehalte te verrassen...   Jammer genoeg zijn er ook een aantal nummers die dit hoge niveau weten aan te houden en ervoor zorgen dat je als luisteraar bij momenten dreigt in te dommelen. 
Indien er één constante is op ‘Ungrateful’, dan zijn wel het de prima vocalen van Craig.  Zowel bij zijn cleane zangstukken als bij zijn screams toont hij een begenadig zanger te zijn.  Wie meer info wil, kan terecht op www.escapethefate.com. 

Via Wolverine Records kregen we een opmerkelijk plaatje binnen van ene Mike Zero.  Over meer info  dan dat de man uit Duitsland komt en dat ‘Now’ zijn derde plaat is, beschikken we niet.  En eigenlijk hoeft dat niet, want de muziek op dit album spreekt voor zich!  Zo zullen fans van Turbonegro smullen van de openingstracks “Modern World” en “Doctor Doctor” terwijl liefhebbers van Social Distortion hun gading vinden bij nummers als “Sick Sick Kaputnigue” en “Gimme More”.  Misschien wel het meest verrassen deed de fantastische INXS-cover “Mistify”.  Voeg daarbij nog een rustige maar puntige ballad als “Lost in The Moment” en het is duidelijk dat deze Duitser een prima album heeft gecomponeerd.  Wie ook wil verrast worden door Mike Zero kan dat door te surfen naar  www.mike-zero.com .