Magic Wands is een duo (bestaande uit Chris en Dexy Valentine) uit Nashville en zijn heden ten dage gevestigd in California. Hun muziek is een blend van elementen uit de shoegaze, dreampop en gothic genres. Galmende en glinsterende gitaarklanken en synthsounds samen met etherisch klinkende vocals.
Deze single klinkt goed en is echt af. Zoals gezegd in de intro: etherische vocals, wave gitaren, drumcomputer en synths. Het doet mij alleszins zoeken naar meer muziek van hen. Dat kan trouwens want sedert 2008 brachten ze reeds vijf albums uit. Ze toerden ook al in het voorprogramma van o.a. Jesus and the Marychain, The Dandy Warholes…
Deze single verdient zeker de nodige aandacht. Liefhebbers van SX, She Past Away, Twin Tribes, Cigarettes After Sex zullen dit zeker weten te appreciëren. Hopelijk steken ze eens de grote plas over…
Dreampop/shoegaze/wave
Hide -single-
Magic Wands
MAGIC WANDS "HIDE" (official video) (youtube.com)
Meadowlake is een band/trio uit Groningen. Dat zou je niet meteen zeggen wanneer je het album voor het eerst beluistert. Het klinkt heel internationaal en een beetje Amerikaans. Misschien komt het door de weidse karakter van hun muziek en het feit dat ze in Amerika is opgenomen. Het werd namelijk opgenomen in Topanga, California in de studio van Buck Meek (Big Thief) en Germaine Dunes. Met dit album zijn ze aan hun derde langspeler toe.
De plaat klinkt niet over geproduceerd zoals je wel eens bij bands uit hun genre hoort. Het is vrij basic opgenomen en gaat terug tot de essentie: songs en sfeer. Zelf zeggen ze van een song als “Rivers” dat ze niet naar de perfectie hebben gestreefd en de imperfecties er in gelaten hebben wat dan weer zijn charmes heeft. Ik vind het geslaagd.
De meeste nummers zijn luisterliedjes en bezitten een soort van feel good vibe alhoewel de teksten dat niet altijd zijn. Voor “Rivers” bouwde Buck Meek speciaal een gitaar om. Dat geeft de aparte kleur aan de gitaarpartijen en loopjes. Een heel fijne song met ook heel gepast drumwerk.
Opener “America” gaat richting rock en shoegaze. Een heel goed opgebouwde song dat het live wel goed zal doen. “Believe” dat erna komt drijft op een gitaartokkeltje en een ijle synth op de achtergrond. Deze song is heel wat introverter dan “America” maar bloeit voorzichtigjes open. De meeste songs bevinden zich ergens tussen beide songs in. Ook het vermelden waard is “Rope” dat tekstueel en songmatig goed in elkaar steekt.
‘Where The Mountain Meets the Sea’ is een prachtig album geworden. Het trekt de aandacht door de sfeer en de goed gemaakte songs. Het is geen schreeuwerige plaat maar een rijpe plaat en hopelijk verdient ze dan ook de nodige aandacht.
Shoegaze/indierock/pop/dreampop
Where The Mountain Meets the Sea
Meadowlake
Twee jaar na hun debuut komt Riptunes (Opgericht door het kernduo Luc Dufourmont en Wouter Spaens) met hun opvolger op de proppen. Voor dit album werkten ze samen met producer Pieterjan Maertens en assistent James De Graef (Loverman).
Riptunes is een heel ander project dan het, helaas, onlangs ter ziele gegaan Idiots waar beiden ook deel van uit maakten. Voor deze muziek moeten we meer richting Richard Hawlings, Tindersticks, The National en andere rijpe, warme muziek gaan denken. De warme, diepe en ietwat ingetogen stem van Dufourmont op de organische muziek werkt hier heel goed.
Opener “The Woman With A Face of Iron” is meteen een binnenkomer die er mag zijn. “June” is nog zo een juweeltje. “God Damn” heeft een bluesy vibe meegekregen. “Sur Les Rives” is een mooi uitgesponnen instrumentale song met heel fijn gitaarwerk. Ook “Reniwez” is een instrumentale song die met zijn strijkers grootser klinkt dan “Sur Les Rives”. “The Curtain” met zijn wenende gitaar, piano en de melancholische zang is opnieuw een toppertje.
“Cake” is de tweede, niet zo voor de hand liggende, single uit dit album. Het is namelijk een ingetogen liedje dat haast dienst kan doen als slaapliedje (wat positief bedoeld is). Met naar het einde toe ook nog een gefloten deuntje. Hier verschijnt ook Loverman op. Ik onthou ook “Rose”. De track is heel mooi opgebouwd en is ook vrij catchy. Er wordt afgesloten met het emotionele “Song For Dave”. Het nummer kent tevens een mooi uitgewerkte outro.
Riptunes brengt met ‘Ready For The Revolution’ geen anarchistische grootspraak zoals de titel doet vermoeden, maar wel warme en diepmenselijke tunes die in een tijdloos jasje gehuld werden. Een heel sterk album.
The March Violets ontstonden in 1981 om ermee op te houden in 1987. Ze lieten een aantal singles en twee compilaties, met singles en enkele nummers uit een John Peel sessie, na. Daarna ging elk hun eigen weg. Ashton speelde onder andere gitaar bij The Sisters of Mercy, The Danse Society en Clan of Xymox.
In 2007 was er een eerste reünie show. Maar doordat Garland keelkanker kreeg kwam er niet meteen een vervolg. In 2010 kwamen ze samen om een eerste echt album te maken via Pledge Music. Dit nieuwe album is het derde album sedert de herstart. William Faith die vorig jaar mee was op tournee verliet de band en sedertdien bestaat de band uit Tom Ashton, Rosie Garland en nieuwkomer Mat Thorpe. Tot zover de geschiedenisles.
Het album opent met de heel degelijke single “Hammer The Last Nail” om naar het stevige en urgent klinkende “Bite The Hand” over te gaan. “Virgin Sheep” begint met een lekkere basintro. De song wisselt van ritme tussen strofes en refrein wat de song boeiend maakt. Na drie postpunk gerichte tracks krijgen we met “Kraken Awakes” een nummer dat iets meer wave elementen in zich heeft. Het is tevens ook vrij catchy. Een sterke song. Het uptempo “Heading For The Fire” gaat een beetje in dezelfde stijl verder. Live zal dit wel gensters slaan. De teksten zijn bijtend en donker. Daarom passen ze ook erg goed bij de punk en wave muziek. “World Away From Kind” heeft een prettige baslijn en uitwaaiende gitaren. Eigenlijk staan er geen zwakke nummers of opvullertjes tussen de negen songs.
The March Violets hebben een goed album gemaakt waardoor ze bewijzen nog niet uitgespeeld te zijn. Voor wie houdt van snijdende en tegelijk melodieuze postpunk gemengd met wave moet dit zeker eens checken. Hopelijk doen ze gauw eens onze contreien aan want hun optreden in de B52 vorig jaar was dik in orde.
Wave/Postpunk
Susanna is reeds twintig jaar bezig. Ze is niet meteen bekend bij het grote publiek met haar gedurfde , originele en bij momenten vreemd klinkende maar wondermooie muziek. Maar bij muziek kenners wordt ze hoog aangeschreven en terecht. Sedert ik haar leerde kennen met “Go Dig My Grave” weet ze mij telkens te boeien en te verrassen. Soms bestaat de begeleiding enkel uit piano of een spaarzame synth, soms zijn het bewerkingen van oude nummers of interpretaties van Middeleeuwse teksten. En veelal met heel wat invloeden uit verschillende muziekstijlen. Ze heeft intussen al drie prestigieuze Noorse gramma’s op haar naam staan. Bonnie Prince Billy coverde zelfs haar volledige album ‘Sonata Mix Dwarf Cosmos’ uit 2007. Als dat geen adelbrieven zijn.
Na een eerste luisterbeurt van ‘Meditations of Love’ valt op dat het album speelser en kleurrijker klinkt dan haar voorgaande platen. Samen met Juhani Silvola werden basispatronen gemaakt bestaande uit toetsen, percussie en soundscapes. De vocals klinken iets lichter en melodieuzer. Het klinkt daardoor allemaal toegankelijker maar zeker niet minder boeiend en goedgemaakt.
Opener “Everyone Knows” begint met o.a. basklanken en viool waarna zowat meteen het catchy refrein gedropt wordt. Een song die mij als geheel wat doet denken aan een artiest zoals Björk. De zuiderse percussie zorgt voor een fijne vibe. Dit is een top liedje. Ook “Big Dreams” klinkt hemels. Mooie intro en opbouw in de track doorspekt met een laagje melancholie. “Black Heart” klinkt dan heel weer donker. Een mooi contrast met de voorgaande songs. Ook “Battles” zit wat in diezelfde stijl. Soms zitten er in de songs ook wat Jazzy elementen verwerkt. Op “Elephant Song” werd ze geïnspireerd door de Ethiopische pianiste Emahoy Ebru. Het hoofd thema op de plaat gaat over de uitdagingen van de liefde. Het universum tussen de vreugde van een nieuwe relatie tot de pijn van een gebroken liefde.
Susanna slaagt er toch maar weer in nieuwe wegen en klanken toe te voegen aan haar muziek. Toch hoor je meteen dat het Susanna is. De songs zijn (weer) van een heel hoog niveau. Ze zijn daarnaast ook doorspekt met gevoel en melancholie. En met heerlijke zanglijnen. Wat een stem heeft ze toch. Een topplaat!
Singer-songwriter/jazz/alternative
Wat moet je nog vertellen over een band als Deep Purple? Je moet al erg afgezonderd geleefd hebben om de band niet te kennen of er nog nooit over te hebben gehoord. Of je moet erg jong zijn… In dat laatste geval kan ik het nog begrijpen.
Deep Purple is ontstaan in 1968 en is één van de grondleggers van de hardrock. Ze hebben klassiekers gemaakt zoals “Smoke on the Water”, “Black Night”, “Child in Time”, …
Heden ten dage bestaat de band uit Ian Paice, Roger Glover, Ian Gillian, Don Airey (die de overleden John Lord verving) en Simon McBride (die Morse verving omdat die de zorg voor zijn zieke vrouw op zich heeft genomen).
Met ‘=1’ zijn ze aan hun 23ste studio album toe! Hun vorig album ‘Turning to Crime’ bestond uit covers maar hun nieuwste bestaat terug uit eigen composities. Hiervoor gingen ze terug in zee Bob Ezrin die de albums sedert 2013 geproduceerd heeft. Die werden allemaal eigenlijk goed onthaald maar waren volgens sommigen iets te gezapig.
Het album, dat uit dertien songs bestaat, opent met “Show Me”. Een uptempo nummer met o.a. prima gitaarwerk en fijne vocals. De ritmesectie staat op hetzelfde niveau te spelen. Een prima opener! Hetzelfde geldt voor het fantastisch en fris klinkende “A Bit On The Side”. En de trein dendert verder met o.a. “Sharp Shooter” en “Portable Door”. De vervanging van Morse door McBride (die Morse zelf heeft aangebracht) is een geslaagde zet geweest en geeft vers bloed aan de band zonder dat de sound echt is veranderd. Je hoort spelplezier en het doet mij daarom wat denken aan het album ‘Living the Dream’ van Uriah Heep uit 2018. Die kwamen na al die jaren ook af met een fris en fruitig album dat hier bij mij nog steeds nu en dan gedraaid wordt. Naast de vele rockende nummers vinden we ook enkele prima ballads terug zoals “If i Were You” en “I’ll Catch You” die eerder blues georiënteerd zijn. “Pictures of You” is ook een heel aangename song met een catchy refrein en melodielijn. Het stuwende “Lazy Sod” is eveneens het vermelden waard. “Bleeding Obvious” sluit het album in stijl af.
Als je na meer dan 50 jaar nog zo fris en geïnspireerd klinkt, dan mag je spreken van een relevante en heel geslaagde release. Het gezapige van de voorbije albums hebben ze hier achter zich gelaten en dat loont. Ook het samenspel tilt de nummers omhoog. We mogen zeggen dat Deep Purple nog niet is uitgespeeld …
Hardrock
Deep Purple=1
Deep Purple
“Hammer The Last Nail” is de eerste single uit het nieuwe album ‘Crocodile Promises’ . Vorig jaar zag ik ze nog in België in de B52, Eernegem en live was deze band zeker nog op dreef. Gestart in 1981 en nog steeds met twee originele leden in de band. Met name Rosie Garland (vocals) en Tom Ashton (guitars). Sedert een tijdje terug aangevuld met bassist Mat Thorpe ( die eerder al meespeelde op een reunion tour) omdat het voor William Faith te druk werd om alles te blijven combineren met zijn band The Bellwether Syndicate.
De song gaat over toxische relaties en de problemen om er los van te komen. De song start met een leuke riff. De zang blendt er mooi tegen en het refrein bezit een weids gevoel. Het heeft die typisch post punk/goth feel en doet qua sfeer wat aan Siouxsie and the Banshees denken.
“Hammer The Last Nail” is een heel degelijke song met een diepgaande tekst. Hij groeit en komt tot leven na enkele luisterbeurten. Persoonlijk vind ik het meer een goede albumtrack dan een single. We zijn dan ook benieuwd naar wat voor lekkers er op de nieuwe plaat zal staan van Rosie Garland, Tom Ashton en Mat Thorpe.
Voorlopig staan enkel concerten vast in de U.K. maar ik vermoed dat ze daarna nog wel de oceaan zullen oversteken… Het nieuwe album zal verkrijgbaar zijn op CD, Vinyl en ook digitaal.
Gothic/Postpunk
Hammer The Last Nail -single-
The March Violets
De band uit Boston bereikte bijna meteen na hun ontstaan (1997) grote bekendheid met nummers als “Criminal” en “Hum”. Dat succes was vrij regio gebonden. In België zijn ze nu nog steeds een naam waar een grote schare trouwe fans naar komen kijken.
In 2003 kwam er een eind aan de band maar die werd in 2010 terug nieuw leven ingeblazen en ze brachten sindsdien drie albums uit met nieuw werk. Hun laatste uit 2019 was, het goed onthaalde en heel degelijke, ‘Beginning of the End is Where we’ll Start Again’. Dat bracht hen voor een aantal optredens terug naar België en Nederland.
Nu is er een nieuwe single, die met de heel sfeervolle videoclip, trots werd voorgesteld door de band. “I Know There is Happiness” is vintage The Sheila Divine”: Melancholische vocalen die wijd uitwaaien en melodieuze, goed opgebouwde en sfeervolle muziek eronder. Dit is hoe we hen graag horen. De nieuwe single is een schot in de roos en verdient in feite wel wat radio airplay.
Deze single is tevens de voorbode van hun nieuwe album ‘I’m The Darkness. We Are The Light’ dat in het najaar zal verschijnen. Het leidt tevens een nieuwe era want het is het eerste album zonder bassist Jim Gilbert die zich een tijdje geleden zich terugtrok als muzikant. Ze werkten ook voor het eerst samen met producer Steven Lord en Will Caflin.
Natuurlijk hopen we dat ze met dit nieuwe album ook ons land gaan aandoen.
Video: https://www.youtube.com/watch?v=oYIsUjqNzcc
D:Zine en Black Snow In Summer new-waven in summertime
New Wave Night met D:Zine en Black Snow In Summer + DJ Fap Noir
De Mooie Molen is een café met een zaaltje erbij en is gelegen vlakbij CC ‘De Spil’ in Roeselare. Er is daar een vzw die geregeld optredens geeft (meestal meer blues gericht). We waren toch aardig verrast door het zaaltje. Ook het volk was, ondanks de drukke concertagenda, het mooie weer en het verlof, in grote getale afgekomen toch wel 80 tot 100 man.
Kurt Vanhollebeke was met Black Snow In Summer aan zijn 25ste optreden toe., waarvan de helft ongeveer samen met zangeres Corina Baekeland. Voor deze gelegenheid waren er visuals gemaakt. Helaas konden die door technische omstandigheden in de zaal niet op het podium geprojecteerd worden maar op een zijmuur waardoor het effect wel wat verdween. De set staat sedert een aantal optredens op punt. Na de sirene werd er geopend met “Lost Feelings”. Het vrij recente “Help Me” passeerde de revue alsook o.a. “Dream”, “Click”, “Dark” en het sterke “Red Light” (cover van Siouxsie and the Banshees) om te eindigen met “No More Peace”.
D:Zine bestaat intussen al sinds 2003 maar is pas sinds 2019 echt terug op dreef waardoor de optredens elkaar nu snel opvolgen. Hun muziek bestaat uit een mix van New Wave/Rock nummers en aan The Cure schatplichtige nummers. Ook hier verdwenen de bijhorende visuals jammer genoeg naar de achtergrond. Er werd geopend met het uitstekende “Illuminate My Dreams” dat komt uit de gelijknamig te verschijnen EP in het najaar. Ook o.a. “Crash” en “Sleeping Giant” passeerden de revue. Het hoogtepunt van de set was het snedige “Action Poetry” met de bas solo a la “The Chamber“ van Lenny Kravitz en een korte intermezzo van “Putain Putain” van Arno. Dit werd gevolgd door het eveneens sterke “The Milkman”. Om af te sluiten kregen we nog “Berlin” en “Sad Hatred” dat sterk geïnspireerd was door Robert Smith zijn gitaarspel.
We kregen van D:Zine een mooi opgebouwde set dat gesmaakt werd door het publiek.
Hierna smeet Dj Fap Noir zich om beweging op de dansvloer te krijgen met een mooie set nummers. Helaas werden zijn inspanningen wat teniet gedaan door een weerbarstige muziekinstallatie.
Deze avond was geslaagd: fijne zaal, heel mooie opkomst en twee goede optredens.
Organisatie: De Mooie Molen, Roeselare
De Pekkersfeesten 2024 - Een sterke programmatie en bijhorende performances op een heel fijne locatie
De Pekkersfeesten 2024
Cultuurhuis De Leest
Izegem
2024-06-29
Wim Guillemyn
Dit jaar waren we toe aan de derde editie van dit festival waar de nadruk op New Wave en aanverwante donkere muziek ligt. Dit jaar konden we terug van een mooie affiche spreken met She Past Away als afsluiter. De Leest is een heel mooie plaats om events zoals dit te organiseren: het is gemakkelijk bereikbaar, er is parking, een mooie zaal met ook een plaats om buiten te genieten van een drankje en de zon wanneer je eens moet bekomen van het dansen.
De openers van dienst waren Pure Kult die om 15u het beste van henzelf kwamen geven. Het moet gezegd dat er al aardig wat volk was opgekomen voor deze “The Cult-tribute” band. In het verleden heb ik hen al verschillende keren gezien in een semi-akoestisch bezetting maar ditmaal was het met de volledige band. De zanger was helemaal gekleed zoals Ian Astbury vroeger. Het stemgeluid benaderde akelig dicht die van de originele zanger. Er werden vooral nummers uit ‘Love’ en ‘Dreamtime’ gespeeld aangevuld met nog nummers uit enkele andere albums van The Cult. Het optreden werd door het publiek goed onthaald. Er werd ook een nummer uit de Death Cult periode gespeeld: “God’s Zoo”. Alles tesamen kregen we ferme vocals en een band die er stond. De toon was gezet.
Van Goth rock ging het naar postpunk/darkwave met het Rijselse DaGeist. Van een rocktempo zonet ging het nu naar een milder ritme. We weten dat het een basgedreven band is. Dat hoor je ook in de mix. Voor de rest kregen we naast de zang, de bas en de elektronische muziek ook mooie visuals om de muziek te ondersteunen. Het hoogtepunt van het optreden vond ik de song “Curse” waar men Kelly erbij riep om mee te zingen. Een engelengezang was dat. Ook kwam bassist Frederic tijdens een nummer in de zaal spelen. Zo kregen we toch voldoende variatie en opwinding mee tijdens deze set.
Dat Erato na tien jaar terug is van weggeweest is een understatement. Het was dan ook heel fijn om deze band terug live op een podium voor een volle zaal te zien staan. En aan het aantal t-shirts met hun logo erop waren er wel veel voor hen afgezakt. Terecht trouwens, want ze speelden een schitterende show. De goede balans in de mix werd nog even gezocht in het eerste nummer maar daarna was er boenk op. Zowel rockend (“Act Like Moses” of “Dead By Dawn”) als ingetogen (zie “Nothingness”) stonden ze er. De zaal vroeg en kreeg op het einde “Amnesia”, al zal dit wel ingecalculeerd geweest zijn.
Velvest Mist bestaat sinds 2020 en dit was nog maar hun tweede officiële optreden. Hun derde als we hun try-out optreden meerekenen. Ik versta het echt niet waarom dit nog maar hun tweede performance was. De band heeft sterke songs en de nodige présance op het podium. Dat er leden uit Cardinal en Carnation in de band zitten hoor je een beetje aan de metal invloeden die soms voorbij komen in de songs. Zo is de muziek een mix van een beetje metal en vooral gothic rock. Nu en dan hoor je subtiel een echo van The Sisters of Mercy passeren. Maar hun muziek is zeker geen kloon van die band. Dat zou hen zeker te kort doen. Het optreden werd heel sfeervol geopend met “Your Ghost” en meteen merk je ook de charismatische verschijning van de zanger. Je hoort ook aan de band dat dit geen nieuwkomers op een podium zijn. Ik was ferm onder de indruk van de bassist en naarmate de set vorderde kwamen de keys nog meer naar voor. Dat trok het geheel nog een stukje omhoog vond ik. De set werd goed opgebouwd met eerst iets rustiger nummers om daarna de boel open te trekken. Hun laatste twee singels “Valley of Dreams” (wat een song!) en “Midnight Fire” passeerden de revue en zullen op hun komende nieuwe album te horen zijn. Ook “Farewell” klonk sterk net als afsluiter “Hollow Eyes”. Dit was een optreden dat voor herhaling vatbaar is!
De Zweedse electro band Agent Side Grinder was hierna toch wel een teleurstelling. Zanger Emanuel Astrom leek te zwalpen op het podium, was niet echt toonvast (iets wat ik niet snel zal zeggen) en het leek alsof hij de show wilde stelen maar niet wist hoe. Jammer voor de twee andere muzikanten die achter hun synths stonden te spelen. Je merkte ook dat een deeltje van het publiek na een tijdje afhaakte. Jammer, want ze hebben toch wel een aantal sterke songs gemaakt gedurende die 25 jaar dat ze bestaan. Ook het eerbetoon aan Absolute Body Control kon het tij niet doen keren. Dit was zeker en vast een gemiste kans voor de band.
Veel volk was afgezakt voor de Turkse postpunk/darkwave band She Past Away. Een band die sinds het uitkomen van ‘Belirdi Gece’ in 2012 ongelooflijk populair is geworden. Terecht, want het was een sterk album en de shows die erop volgden waren heel aangenaam. Live weet je wat je van de band kan verwachten: energie, hun beste songs en mooie visuals. Dat was ook wat we kregen van de band: Energieke en bezwerende performances. Ontgoochelen doen ze nooit eigenlijk. Het volk zag en vond dat het goed was! Een heel geslaagde afsluiter van een toch wel heel sterk festivalletje!
Daarna gingen ze nog de dansvloer op, op de tonen van dj Fab Noir en dj The Master.
Organisatie: Cultuurhuis De Leest, Izegem ism Magik Events
Nederlands 
Français 
