True Zebra - Veel mensen proberen de zwarte kant van het leven weg te duwen, niet te accepteren. Terwijl je dat eigenlijk zou moeten omarmen

True Zebra is het project rond Kevin Strauwen die op eigenzinnige wijze zijn weg baant in het elektronische muzieklandschap. De man wist ons al enkele keren aangenaam te verrassen, zoals bij zijn vorige release 'War of the words'. Er zat vier jaar tussen die release en de nieuwste 'Idiorhythmic'
We volgen de man al sinds zijn titelloos debuut in 2012. Over de opvolger 'Adoremotion' schreven we ''Net het balanceren tussen dreigende klanken , de pop aanvoelende sound en de aankleding doen ons denken dat True Zebra met deze plaat ‘Adoremotion’ een heel ruim publiek van elektrofans kan aanspreken. Binnen de brede waaier van genres, is dit een heel goed voorteken. We durven stellen dat Kevin zich als een muzikale kameleon manifesteert in het elektronische muzieklandschap.''
Het voortdurend in uitersten flirten is ook de rode draad op het  laatste werk 'Idiorhythmic'. De recensie kun je hier eens nalezen. 
We zagen True Zebra live op BIM Fest in De Casino (Sint-Niklaas) . Live zet hij de kenmerken in de verf. Naderhand hadden we een fijn gesprek over dat optreden, de release, de remix plaat ‘Weird Sex’ , de ambities en de verdere toekomstplannen .

Ik volg je al sinds je debuut in 2012 dat is tien jaar geleden, wat waren de diepte- en hoogtepunten tot nu toe?
Ik werk niet echt met dieptepunten. Ik heb ooit, helemaal in het begin een optreden gedaan op een lege Kaai in Antwerpen. Maar ook dat was geen dieptepunt, dat zijn herinneringen en een soort leerproces. Gewoon je best doen, of er nu veel of weinig publiek is. Daar draait het steeds om.

Dat je er gewoon voor gaat voelde ik gisteren wel tijdens je optreden, of je nu voor tien of duizend man speelt, speelt bij jou geen rol. Dat siert je wel
Dank u. Gewoon doen, dat lukt niet altijd, ik sta alleen op een podium, maak alles zelf tot en met de video dus een klein technische hapering kan je soms heel even uit je lood slaan. Ik voelde aan dat er snel een klik was tussen mij en het publiek. Na twee jaar niet optreden deed dat deugd.

Wat me opviel aan je optreden, heel energiek ben je bezig, je hebt een prachtige stem en springt nog eens in het publiek
Dat is iets dat op het moment zelf komt. Er was genoeg publiek maar ik kon me nog tussen de mensen duwen en rondlopen. Het hangt allemaal van het moment af en daar speel ik mee.

Hoe waren de reacties?
Als je reactie krijgt is het over het algemeen altijd wel positief. Ik heb wel eens gehad, op een ander optreden, dat iemand zei na het optreden ‘het vorige optreden vond ik niet zo goed’ maar dan weet ik ook niet waar het over gaat. En ik wil graag wel bijleren. Misschien voelde ik me niet goed die dag of zo... in elk geval de reacties meteen na een optreden zijn altijd goed.

Over je laatste plaat “Idiorhythmic’’ schreef ik ‘’We durven stellen dat Kevin zich als een muzikale kameleon manifesteert in het elektronische muzieklandschap.'' Je klinkt binnen de EBM wel uniek, is dat een bewuste keuze? Ben je een muzikale kameleon binnen het elektronische muzieklandschap of is dat te ver gezocht?
Nee dat is niet ver gezocht, ik hoor dat nog van mensen. Mijn favoriete muziek komt uit alle hoeken. Net omdat mijn waaier aan muzikale invloeden zo breed is, sijpelt dat ook in mijn muziek en live performance en pas ik hierdoor als een ‘net iets anders’ in redelijk wat genres.

Het flirten met uitersten tussen donker en licht viel me ook op,  niet alleen op plaat maar ook live. wederom een bewuste keuze?
Dat is het leven. Veel mensen proberen de zwarte kant van het leven weg te duwen, niet te accepteren. Terwijl je dat eigenlijk zou moeten omarmen. Voor mij is muziek een uitlaatklep. Het probleem is dat mensen niet willen horen als het slecht gaat, en het leren dat te omarmen een leerproces is. Ook dat probeer ik in mijn muziek te stoppen en sowieso komt het er onbewust toch in. Als iemand vraagt ‘hoe gaat het’ wees gewoon doodeerlijk… Er schuilt veel hoop in mijn muziek, het klinkt wel donker maar ik probeer dat lichtpuntje aan het einde van de tunnel te laten voelen.

Hoe waren de algemene reacties op die plaat (beetje op een slecht moment) , heeft het weer nieuwe deuren geopend?
De plaat moest er gewoon komen. Ze lag al een jaar klaar. Het was puur een emotioneel hoofdstuk dat ik van mij moest afschrijven. Er is wel een verschil met tien jaar geleden qua response, bij mijn eerste plaat had ik bijvoorbeeld een luistertip gekregen in De Standaard. Maar nu heeft de algemene en de zogezegde alternatieve media nog minder aandacht voor de kleinere bands en artiesten dan toen. Het is anders geworden op dat vlak. Zoals je in de ecologische sector greenwashing hebt is er in de muziek ook indiewashing.

Na al die jaren zijn er nog ambities of doelen die je absoluut wil bereiken? Buitenland?
Een van de dromen dat ik heb is ooit in Amerika optreden, Japan mag ook. Nu wordt alles sowieso even wat moeilijker omdat veel festivals twee jaar achterstand moeten inhalen. Grote kanonnen komen nu met een plaat en tour af en ze zijn duurder.

Was optreden op BIM Fest dan een mijlpaal voor jou?
Ik ben zeer blij hier terug te mogen staan, maar ik zie het niet zo. Het is een fijn samenzijn onder vrienden, publiek en muziek. Sommige van die vrienden zie ik ook als ik in Duitsland speel. Muziek maken is een deel van mijn levensadem maar het is ongelooflijk leuk als je op een plek toekomt zoals Bimfest dat een warm familiegevoel heeft en waar we veel kunnen lachen.

Als je moet kiezen, een groot podia afsluiten (Werchter, Sportpaleis) of toch maar iets meer uitbouwen binnen het club circuit? Wat verkies je en waarom?
Veel obscure, klein of grote plekken om muziek te vieren zijn welkom. True Zebra transformeert wel goed op veel locaties. Voorliefde voor de donkere plekken lijkt me aantrekkelijker aangezien de video ook een deel is van de zebra wereld.

In 2021 bracht je een remix EP uit ’Weird Sex’. Was dat een ‘tussendoortje tijdens de corona’ periode of hoe moet ik dat zien (die plaat is wat aan mij voorbij gegaan sorry)
Ik sta niet echt te springen voor remixen zonder kader maar ik had het plan om dit te laten remixen door vrouwen, vooral om een andere kijk te vinden wat ze daarmee konden doen met die nummers ‘Weird’ en ‘Sex’. Dat is helaas niet gelukt, ik kreeg daar weinig reactie op. Enkel de groep ‘Onrust’ reageerde positief. Dan was de keuze nadien snel gemaakt en ik was super tevreden dat Crash Course In Science, Implant, Hantrax en Intens positief reageerden. De EP is echt een apart eilandje geworden dat werkt.

Ik wou het ook eens hebben over deze COVID tijden. Hoe heb je de laatste twee jaar deze coronatijden doorstaan?
Die eerste lockdown was een tijd om te herbronnen, dat viel goed mee na wat stress weken. Maar de tweede en derde voelde telkens eenzamer aan. Ook met mijn werk, ik heb een eco winkel met mijn ma, dat heeft toch een aantal maanden moeten sluiten. En dan open ik nog niet eens het deksel van wat ik zag in de maatschappij.

Is dat een bron van inspiratie? Ben je er sterker uit gekomen of op je grenzen gebotst?
Ik heb altijd iets gehad van, ook al luistert er niemand naar mijn muziek, ik zal dat altijd blijven doen en platen blijven uitbrengen. Soms denk ik wel , zoals iedereen, waarom doe ik het nog? Als ik een slechte review lees waar ik commentaar krijg dat de laatste plaat over seks gaat. Dat is niet zo , het gaat over een onbegrijpelijk en onwetende diepe connectie tussen twee mensen. Dan denk je wel eens ‘pfff …’. Ik doe alles alleen en er is nauwelijks een buffer dat kan soms vermoeiend zijn omdat je de enige bent die telkens moet vechten.

Heb je al nieuwe nummers?
Niet echt behalve een tweetal die zeker afgewerkt zullen worden. Ik heb gisteren wel iets nieuw live gebracht. Ik weet nog niet goed hoe ik de nieuwe nummers ga aanpakken. Ik ga dat nog eens aanvoelen. Maar ben er wel mee bezig, in mijn hoofd dan toch. De omzetting gaat ook over gevoelens overwinnen.

Wat zijn dan wel de verdere toekomstplannen ?
Zeker verder werken aan een nieuwe plaat en vooral meer optreden. Ik wil ook een nieuwe instrumentale soundtrack afwerken onder de naam ‘newuarts’. Ik zie wel welke richting het uitgaat. Dat er iets komt, is zeker. 

Jij slaagt er wel in om iets uniek te doen binnen de EBM, maar ik krijg de indruk dat veel fans op zoek gaan naar de zoveelste kopie van Front242 of Neon Judgement, zorgt dat ervoor dat ze jou meer ‘negeren’ binnen de scene? Of is dat net niet het geval?
Door het publiek niet, de meeste zijn opgegroeid of beïnvloed door de jaren ’80 en staan zeker open voor een meer avontuurlijke aanpak. Zelfs de harde kern EBM fans. De organisatoren hebben misschien meer vrees? Mijn sets kunnen gevarieerd zijn en passen in de meeste settings. Gewoon een bliksem energie delen met het publiek, dat is wat ik doe.

Dank voor dit fijne gesprek, en we blijven je ook na tien jaar nog steeds op de voet volgen

Patroness - Het is een balanceren tussen het donkere kantje en het toegankelijke. We vinden het belangrijk dat het publiek ons tof vindt, zonder onszelf iets op te leggen

Uit de as van de noise-rockfomatie Chief Roberts herrees in 2019 een gloednieuwe band: Patroness. De band brengt een lekkere portie post/blackmetal, voegt er doommetal en sludge-elementen aan toe. Lichtjes aan het eind van de tunnel? Dat doet Patroness niet. Getuige daarvan de knappe demo 'Dominae' die in 2019 op de markt kwam.  Patroness stelde zijn eigenlijke debuut voor de EP 'Pyre'. Een zwartgeblakerd, intens pareltje dat de duisternis doet neerdalen .
Ondertussen zit er een volgende plaat in de pijplijn, ‘Fatum’ die in april  op de markt wordt gebracht. We waren aanwezig op een try-out show, een door GRIMM (Gent) en Pryrefest op poten gezette mini-festival met ook KLudde, Cobracide en Mordkaul. Na hun schitterende optreden hadden we een fijn gesprek met de heren van Patroness, over de show, de nieuwe plaat en de verdere toekomstplannen.

Mijn vorig interview met jullie was in 2020, lees hier ; er is ondertussen wat water door de zee gelopen, vertel eens?
De grote verandering sinds 2020 is dat we een nieuwe drummer hebben binnen de band. Na het uitbrengen van onze EP zijn we even op tournee geweest, toen kwam corona en is de samenwerking met onze drummer gestopt. We hebben tijdens die corona al bij al nog veel kunnen spelen tussen de lockdowns in. De EP promoten en optredens , hebben we ook proberen werken aan de nieuw plaat. Het moeilijke aan die corona was schrijven van nieuwe nummers. Ook omdat we gewoon zijn om met zijn allen nummers live te schrijven  Dat onze nieuwe drummer technisch daar goed mee om kan, is met vallen en opstaan gelukt.

De coronacrisis is zelfs nog niet volledig opgelost ondertussen. Zijn jullie er als band sterker uit gekomen of gebotst op jullie grenzen? Sommige zijn gestopt, andere hebben zelfs inspiratie gevonden door die tijden, hoe zit dat bij jullie?
Doordat we live hebben kunnen spelen, hebben we daar veel kunnen uit leren. We hebben de nieuwe nummers kunnen voorstellen. Zijn we daar als muzikanten wel sterker uit gekomen. De  motivatie is nooit tot op een vriespunt gezakt, doordat we altijd op een of andere manie hebben kunnen blijven werken aan die nieuwe nummers en zo.. Als we niet konden spelen, nummers schrijven en ze uitbrengen , kleine stapjes die ervoor zorgen dat je als band iets hebt om samen naar uit te kijken. Nu, ons pad had niet anders geweest als corona er niet was geweest, we zouden wellicht dezelfde plaat uitgebracht hebben als nu.

Ik zal maar letterlijk met de deur in huis vallen. Er komt een eerste single uit van jullie nieuwe plaat. Is dat een visitekaartje hoe die volledige plaat gaat klinken en welke richting gaat het uit?
De meeste elementen van onze nieuwe plaat zitten zeker verborgen in die single. Het was het laatste nummer dat we geschreven hadden, dus automatisch zitten de meeste elementen van wat we voordien hadden gedaan daar al in.

Ik wil het ook over dit optreden in Asgaard hebben, in het begin van de set werden bloemen gelegd, kandelaars op het podium en zo, in sterk contrast met de muziek die jullie brengen. Is dat iets bewust? En heeft dat een bepaalde betekenis?
Dat is zeer bewust, hoe klein of groot de show ook is, die aankleding op voorhand is belangrijk. Dat ziet er goed uit op foto, en de mensen zijn al een beetje benieuwd op voorhand als ze dat zien. En voor onszelf, het symboliseert wie we zijn. Ook al spelen we een soort extreme muziek, er is altijd die humor en zachtheid die we willen uitstralen.  We zijn een echte bloemetjes band , de band met die bloemetjes (haha) . maar nee kijk, we willen daarmee uitdrukken dat er ondanks de grauwheid binnen onze muziek, er ook stuk zachtheid is. Kijk naar de hoes van ‘Fatum’ waar je een vrouwelijke skelet ziet, die toch zeer zorgzaam is voor die baby skelet in haar armen. Daar draait het bij ons om , en dat willen we op het podium ook uitstralen.

Ook tijdens het optreden zelf viel dat op, het harde met een feestelijke stemming. Het was ook een vrij jong publiek?
Dat vrij jong publiek viel ons ook op, het is het jongste publiek waarvoor we ooit hebben gespeeld eigenlijk. Dat komt deels toch ook door Cobracide die een straffe show brachten trouwens. Die hebben ook wat jonge fans meegebracht blijkbaar. We zijn een band die zo toegankelijk mogelijk probeert te zijn, voor gelijk welke metal fan, en elke leeftijd. En dat speelse is dus heel bewust, het schipperen tussen onze donker kantje en dat toegankelijke. We vinden het belangrijk dat het publiek ons tof vindt, zonder onszelf iets op te leggen echter.

Jullie hebben dus ook live niet stil gezeten. Volgen er nog shows? Een release show?
We hebben eigenlijk bijna elke maand wel een optreden gedaan.   Er volgt een  show met God Dethroned in Wilrijk op vier juni, dan is onze release show gepland. Dat wordt een heel leuke avond met ook War Cloud uit US, Provectus en Junea https://www.facebook.com/events/1589943761354959  daar zetten we dus echt op in.

Op 23/4 komt de nieuwe plaat ‘Fatum’ uit, wat zijn de algemene verwachtingen?
We zijn eigenlijk zenuwachtig om de reacties, omdat we zelf heel blij zijn met deze release en de lat hoog  ligt. Dus de verwachtingen ook. We verwachten daarom niet per se dat we plots grote aanbiedingen of zo gaan krijgen. Maar dat we een stap vooruit hebben gezet, en binnen die context ook kansen kunnen krijgen wat optredens betreft. En dat de mensen dat ook voelen dat we die stap vooruit hebben gezet. Ook reviews in het Buitenland kijken we zeker naar uit.

Zijn er feitelijk ambities voor het buitenland?
Ambities zeker wel, we willen ons daar nog niet over uitspreken. Dat is ook niet altijd zo romantisch als dat vaak wordt voorgesteld in het buitenland optreden. Als we de kans krijgen,  zullen we die kansen zeker grijpen. We zeggen wel ‘Als’. Het is niet simpel om als Belgische band iets te bereiken in het Buitenland, in het Binnenland willen we echter wel die stap vooruit zetten, dat wel. Het buitenland nemen we eerder een afwachtende houding aan. In België willen we dus wel in elke zaal die op ons lijstje staat optreden. Die ambitie is er dus zeker!

Om die stap vooruit te zetten, zitten jullie met een toch meer extreem metal genre … Je botst op bepaalde grenzen? Een graspop publiek is hiervoor moeilijk te vinden bijvoorbeeld, of is dat dan weer geen ambitie?
Ik zie onszelf niet als ‘extreem’ maar eerder daar ergens tussen. Onze nummers bevatten zowel de eerder lichtvoetige als die extreme kantjes. Voorprogramma’s van een grotere band wil ik toch doen, dat moet lukken voor ons. Of Alcatraz zou toch ook moeten lukken. Alcatraz zet in op Belgische bands, dat zou leuk zijn. Het zou gewoon leuk zijn moesten we elke week of om de twee weken een show, en niet om de drie maand ergens eentje. Dat zou al heel leuk zijn. En dat is de stap vooruit die we willen maken, dat is wat die plaat zal doen. We hebben er ons hart en ziel, en geld (haha), in gestoken.

Zouden jullie eventuele commerciële toegevingen doen om dat doel dan wel te bereiken?
We willen er toch voor zorgen onze eigenheid te bewaren, dat is heel belangrijk. Dat pad verlaten om toch de commerciële weg op te gaan? Dat zit er zeker niet in! We hebben ambitie en willen vooruit, maar binnen een concept waar we zelf achter staan. We hebben een sound in ons hoofd, waar we heen willen gaan. We willen daarin  dus zeker en vast  verder evolueren, maar dus nooit ten koste van die eigenheid, dat is de belangrijkste voorwaarde Het zal dus altijd Patroness zijn en blijven.

Ik heb jullie ook zien staan op de affiche van Zingem Beeft? Dat is toch al knap
We werden gevraagd om het festival te openen, dat is tof. Dat is ook zo een ambitie. Het zou leuk zijn moesten de mensen  zich amuseren, en de volgende band denkt ‘moeten wij hierachter spelen?’ dat zou iets leuk zijn om mee te maken. Ook Die show op Crossfest in TRIX, waar we ook openen, dat is zo een show waarop we hopen mensen over de streep te trekken die ons nog niet kennen. Het zijn zulke shows dat we meer willen doen.

Een vraag in een heel andere richting, de sociale media, ik kom jullie er bij persoonlijke anekdotes wel tegen. Maar hoe belangrijk is sociale media voor jullie?
Een soort haat, en langs de andere kant is sociale media gewoon super belangrijk geworden om je te tonen aan een publiek. Het probleem is dat we daar niet goed in zijn. Er zijn er ook die het meest absurde posten , dat is ook niet de bedoeling uiteraard. Zien dat je in play lijstjes komt, zien dat er aandacht komt voor een video of zo, het is allemaal super belangrijk geworden. Het zijn allemaal soms domme dingetjes, maar het zorgt wel voor beweging. We proberen daar aan te werken, maar we zijn daar niet echt goed in dus… we proberen wel te vermijden dat we enkel iets posten als het op sociale media komt, dat we ook dingen die op websites of zo gepost worden aandacht geven vooraleer het op die sociale media verschijnt, maar het is een belangrijk wapen in de strijd geworden zonder meer die sociale media. Er is op een bepaald moment wel een discussie geweest moeten we dan nog eigenlijk iets uitbrengen? Maar toch vonden we van wel.

Is het nog evident om iets op plaat uit te brengen? Heeft dat nog zin in tijden van spotify en zo? En waarom?
We zijn ons ervan bewust dat het moeilijker wordt, muziek draait ook vaak om singles. In het metal genre worden zeker nog albums of vinyl verkocht, zeker in de prog metal en zo, er is daar nog een publiek dat iets tastbaar wil hebben. Er zijn zelfs band die cassettes hebben. Eigenlijk is het probleem niet dat mensen minder snel een plaat kopen het probleem, maar het overaanbod aan releases. Het is haast niet meer te volgen, ook niet voor de luisteraar. Daar schuilt ook het probleem dat een plaat kopen minder evident is voor velen. Maar er is nog een publiek voor, zeker in ons genre dus.

Is er een soort doel dat jullie voor ogen hebben? Of zijn jullie daar niet mee bezig?
Wereld dominantie (haha) nee, als we mogen dromen in alle clubs in België gespeeld hebben waaronder TRIX in de grote zaal of een Ancienne Belgique. Als dat gelukt is dan is on doel bereikt! En vooral hard werken en blijven werken! Of als zo een jonge gasten binnen vijftien jaar zouden zeggen dat Patroness een inspiratie was voor hen om een band te starten, dat is ook een doel eigenlijk.

Een vraag over Slaughter fest dat vorig jaar ook al niet doorging, gaat het dit jaar door? En ook Pryrefest? Vertel er wat meer over (een link mag ook)
Slaughterfest is niet van ons. Dat wordt georganiseerd door het wijkcomité van 'den dam' in Antwerpen. Pyrefest gaat absoluut door! Wegens het grote succes van vorig jaar zijn het dit jaar zelfs 2 dagen. 23 en 24 september. 23 september richten we op heavy en thrash metal. Op 24 september komen de meer extreme bands (black/death metal en consoorten). Al dit lekkers gaat door in JV Vizit in wilrijk.

https://www.facebook.com/events/415130173528082

Dank voor dit fijne gesprek, we blijven jullie uiteraard op de voet volgen

The Shadow Machine - Jo Geboers - Voor mij blijft het voornaamste doel om de juiste mensen te blijven vinden die open staan voor mijn muziek en mee willen gaan in dat verhaal

The Shadow Machine is het geesteskind van songsmid Jo Geboers. Je kunt je verwachten aan nummers die voortkomen uit het creatieve domein van de grimmige onderwereld van het leven, maar die evengoed ruimte laten voor hoop en kleur. In zijn sentimentele songs bezweert songwriter Jo Geboers op poëtische wijze zijn kwelgeesten en omarmt hij met behulp van emotionele, intense muzikaliteit zijn eigen kwetsbaarheden. Geboers' meeslepende vakmanschap en dito baritonstem doen wellicht denken aan die van iconen als Nick Cave of Matt Berninger (The National). Over die release en over de toekomstplannen hadden we een fijn gesprek met Jo Geboers.

Je solo project gaat wat diezelfde kant uit als ‘Low land home’ , maar biedt ook een straaltje hoop in donkere tijden. Wil dit zeggen dat het leven je iets meer toelacht? Schuilt er een persoonlijk verhaal achter die ommezwaai?
Ik ben sowieso geen al te sombere mens, ik ben eerder idealistisch. Ik duw de moeilijkere momenten in mijn leven ook niet weg. Binnen die moeilijke momenten voor mezelf, anderen en de maatschappij probeer ik die hoop wel een plek te geven. Ondertussen ben ik papa geworden, dat is sowieso een leuke wending aan mijn leven, ook al waren de songs nog niet geschreven toen ik papa werd. Misschien laat het me gewoon tegenwoordig beter toe om die hoop toe te laten in mijn leven, en komt het daardoor. Vermoedelijk ligt het dus aan het feit dat ik me, in tegenstelling tot bij Low land home, beter kan focussen op die lichtpuntjes in het donker. Ik kan me er dus wel in vinden dat de solo plaat meer hoopvol of warmer klinkt.

Waarom niet gewoon onder je naam ‘Jo Geboers’ en per se The Shadow Machine?
Dit solo project is een soort alter-ego. Als ik het ‘Jo Geboers’ zou noemen dan is het puur en alleen van mij, en dat is nu niet compleet het geval. Ik vind mijn naam sowieso niet klinken als een artiestennaam. Ik was naar een naam aan het zoeken en had een lijst met twintig opties. Op een bepaald moment hoor ik een nummer van Big Thief waar ze zingt over ‘The shadow machine’. . Ik heb dat opgezocht , en begrijp nog niet 100% wat ze bedoelt maar ik had wel iets van ‘dat is het gewoon’. Deze plaat is een schaduw, maar er is geen schaduw zonder dat er een lichtpunt is. Dus die naam past perfect binnen het concept dat ik hier aanbied. In een nummer ‘Cities of Light’ zing ik ook ‘let the shadow on your side’. En het viel me op dat ik nogal vaak over ‘the shadow’ zing. Dat maakt het plaatje compleet.

De plaat ‘Cities of Light’ kwam tot stand tijdens de lockdown? Was die tijd dan een inspiratie om te herbronnen? Ben je er sterker uit gekomen, of op je grenzen gebotst?
De week voor de lockdown is Low Land Home gesplit. Grotendeels door het gevoel dat het op was, er is geen ruzie geweest, maar artistiek voelde ik dat we op ons tandvlees zaten wat dit project betreft. En toen was er de lockdown, en had ik het idee om eens echt te herbronnen. Maar na drie dagen was ik weer bezig met gitaar en piano spelen. Ik had plots weer een drive, er was ook niets anders te doen. ik werk als psycholoog , dus ik had een job naast met muziek bezig zijn. Ik had het dus eventjes echt gehad, maar vond plots die tweede adem om er toch terug in te vliegen. Op mijn eentje heb ik me intens beginnen bezig houden met songs schrijven en zo. Na enkele maanden, in de zomer , had ik toch enkele songs afgewerkt. Toen heb ik dat naar Gianni Marzo gestuurd, omdat ik dacht dat van de muzikanten die ik ken, is hij wellicht de aangewezen persoon wie me kan helpen om alles in te kleuren. In september heeft hij me , met zijn gitaar partijen, alles terug gestuurd. Dat beviel me enorm. Na een tijdje zijn daar enkele muzikanten bij gekomen, en begon het project echt vorm te krijgen. Na goed nadenken, heb ik besloten om, nu toch alles stil ligt , die vijf songs gewoon uit te brengen.  Gianni zag het wel zitten om me ook in de studio te helpen. Zeer intuïtief , heb ik dan Bert Vliegen gecontacteerd. Ik heb ooit samen met hem bij Astronaute gespeelt. Er was toen al een klik tussen ons, dus heb ik hem gekozen als producer. Hij heeft ook de nieuws songs van Whispering sons mee opgenomen, dus echt de perfecte persoon om ook mijn project onder zijn vleugels te nemen. We hebben daar, ook financieel, een compromis kunnen in vinden. Via Bert heb ik dan ook Dennis Mahieu (onze drummer) leren kennen, en zo is de bal aan het rollen gegaan. Op een bepaald moment zaten we in december en zijn we allen die vijf nummers beginnen afwerken, het is dus zeer snel gegaan. Van maart tot februari dit jaar hebben we enkele singles uitgebracht, en nu dus de nieuwe EP . Live shows lukte voor Dennis moeilijk doordat hij het druk had met zoveel andere projecten. Via Dennis ben ik terecht gekomen bij Guilllaume Trota  en uiteindelijk ook Wannes Nimmegeers op bas. Plots had ik een hele band rondom mij. Waardoor het een combinatie is geworden tussen een solo project in de huiskamer, en live een echte band. Ondertussen is de EP dus uitgebracht, we hebben zeer mooie reacties gehad en veel plays op spotify – toch ook mooi meegenomen. We hebben ondertussen een boeker in België en Nederland, nu is het een kwestie van ons te lanceren op het podium zodra we de kans krijgen…  want ik ben toch vooral een live muzikant, ik heb nood aan interactie met de fans. In april kunnen we enkele keren spelen, en in de zomer ook… iedereen wil uiteraard spelen, en heeft iets nieuw uitgebracht dus ja, maar ik hoop dat we die kans toch krijgen.

Je zegt het zelf,  er is een overaanbod aan releases geweest in die periode, ben je niet een beetje bang dat jouw release wat tussen de mazen van het net zal verdwijnen binnen dat overaanbod?
Dat weet je dus nooit eigenlijk, we hadden vorig jaar nog een boeker. Ik had die eerste single uitgebracht met het idee ‘daarna zien we wel’. We hebben bewust gewacht tot oktober /november om nog eens een single te lossen. Op dat moment dacht ik toch , nu zitten we al op dat punt. Nog eens een jaar wachten vooraleer een EP uit te brengen leek me geen optie, omdat alles gewoon klaar was. Ik denk dat we gaan blijven singles releasen, dat is een beetje wat is aan het gebeuren in het muzieklandschap nu, dat je moet blijven iets uitbrengen om in de aandacht te kunnen blijven, tot live optreden weer compleet kan en mag.. je zou kunnen stellen om nog wat te wachten, en het is wel een risico door dat overaanbod, maar de nummers lagen klaren dus had het gewoon geen zin om nog langer te wachten…

Begrijp ik volledig, ik wou het ook over de nieuwe EP hebben. ‘Hoop’ is de rode draad op de schijf, dat hebben we al aangegeven eigenlijk, is het bewust een boodschap van hoop uit te zenden naar de luisteraar toe?
Dat is een weergave hoe ik me op dat moment echt voel, dus ja. Ik begin doorgaans aan een nummer te schrijven , en bedenk naderhand waar zou dit over kunnen gaan. Ik werk dus een beetje anders aan songs, dan doorsnee het geval is. Die boodschap van hoop is wel een belangrijke boodschap die ik daar bewust wilde in verwerken.

Je hebt een zeer warme stem die meteen doet denken aan vocalisten als Nick Cave, Matt Berninger maar ook de onlangs overleden Mark Lanegan. In de meeste reviews komt dat vermoedelijk voor jou  tot vervelends toe, naar boven. Hoe sta je daar zelf tegenover?
Review
Cities of Light (musiczine.net)
Ik vind die vergelijking zeker niet erg, het is logisch als een stem in een bepaalde richting gaat dat men dat vergelijkt met een artiest die men kent. Dat zijn mensen waar ik één voor één naar opkijk dus ik zou niet weten waarom ik dat vervelend zou vinden, integendeel ik zie het als een compliment. Mensen hebben nu eenmaal een referentie of omkadering nodig.

Wat me vooral aanspreekt is dat je een deken aanbiedt in donkere gedachten, voel je je (net als ik ) comfortabel in die donkere hoek? Of hoe moet ik dat zien?
Laat me stellen, ik ga niet gauw schrijven over iets dat me super gelukkig maakt. Dat lijkt als een vervorming, alsof die dingen er niet zijn, maar die zijn er uiteraard wel. Maar ik schrijf gewoon liever over twijfels die ik heb, dan over zekerheden. Ik sta gewoon graag stil bij die onzekerheden of donkere gedachten, ook van anderen. Ik werk ook vaak s ’avonds aan mijn muziek. Het is ook een vorm van zelftherapie . Sommigen hebben graag dat alles vrolijk en uptempo klinkt, maar voor mij hoeft dat gewoon niet. Laat het ons daarbij houden.

Zitten uw ervaringen als psycholoog daar ook in verweven, of is het een manier om die pijn of frustratie die je tegenkomt van jou af te schrijven dan?
Niet concreet, sowieso is het logisch dat ik open sta voor de problemen van andere mensen. Door mijn beroep. Het ligt wellicht in verlengde, maar het is daarom niet per se dat ik daar uit inspiratie opdoe eigenlijk. Ik kijk vooral naar mezelf en stel vast dat ik niet de enige ben die zich zus of zo gevoeld heeft. Het is een beetje dat deken, waarin mensen zichzelf kunnen herkennen , daar draait het vooral om.

In een interview las ik: ‘’ Ik vind het heel belangrijk, dat we ons als mens kunnen tonen en niet als een wezen dat constant gelukkig moet zijn. Het is een soort levensfilosofie, die ik in muziek wil gieten.” Kun je dat eens wat meer toelichten?
Ik heb ooit veel les gehad over hoe je mensen hun gedachten kunt doen veranderen, bepaalde methodieken vinden om hen op gedachten te doen veranderen wanneer ze zich niet goed te voelen in hun vel. Echter, langs de andere kant , iemand die bijvoorbeeld depressief is, 90% van het probleem is , net worstelen met het feit dat hij zich beter wil voelen. Er heeft me eens iemand de muzikale Dirk De Wachter genoemd, omdat ik zijn boodschap een beetje verkondig ‘de kunst van het ongelukkig zijn’. Ik vind het een sterke boodschap. Er zijn dan wel mensen die daarop ingaan met ‘ik moet toch niet ongelukkig zijn?’ Uiteraard is dat niet het geval, maar je mag dat wel toelaten in je leven op sommige momenten. Ik merk ook in gesprekken, dat die levensdruk kleiner wordt als ze beseffen dat er niets mis is met soms eens ongelukkig zijn.

Ik denk dat de sociale media, waar je altijd het beeld krijgt van steeds gelukkig te moeten zijn, daar een rol in speelt. Dat brengt me bij, hoe belangrijk is de sociale media voor jou als muzikant (en mens)?
Je kunt er moeilijk omheen. Ik ga geen mensen vinden door op de straat aan de mensen mededelingen uit te delen, helaas niet. De sociale media is gewoon een belangrijke bron om zoveel mogelijk mensen te bereiken. Op een of andere manier ben ik daar dus ook mee bezig om te zien hoeveel likes ik krijg en fans ik heb op die sociale media. Dat is echter dubbel, ik probeer ook de boodschap over te brengen naar diezelfde mensen. Dat is minstens even belangrijk. Een zoektocht hoe je dat doet, zonder te vervallen in mijn job als psycholoog, ik ben muzikant. Ik probeer de gulden middenweg te vinden tussen beide aspecten van die sociale media.

Ook iets belangrijk. Je gaat de medewerking aan met een hele rits toppers  als Bert Vliegen (Sophia, Whispering Sons) en gemasterd door Laurens Grossen (Whispering Sons, Rumours) . Waar heb je deze mensen gevonden en vooral, hoe belangrijk waren zij voor deze plaat?
Bert ken ik sowieso nog van vroeger. We hebben het contact altijd wat blijven bewaren, hij weet met wat ik bezig ben en ik met wat hij zich bezig houdt. Dus op dat vlak is het gewoon een kwestie van elkaar contacteren met de vraag wat hij ervan vindt en zo… dat wereldje is ook klein, je kunt eigenlijk bijna iedereen mailen. Maar het moet vooral klikken. Ik ben dus vooral blij dat het met Bert Vliegen klikt, want dat is belangrijk. ik ga niet gaan samenwerken met iemand, gewoon voor de naam of faam doe ik dus niet. Dat is het stomste dat je kunt doen. soms denk ik daar wel aan hoor om een ‘grotere artiest’ aan te spreken, maar als ik aanvoel dat die klik er niet zal zijn, heeft dat dus weinig zin.

De plaat is uit sinds februari; hoe waren de reacties? Zaten daar enkele verrassingen (negatief of positief ) tussen?
Review Musiczine.net - Cities of Light (musiczine.net)
De reacties waren zeer goed. De mainstream media bereiken is echter moeilijk, die grote namen meekrijgen is moeilijk. Het gebeurt, maar zelden. Langs de andere kant kreeg ik toch zeer goede recensie van musicsites. Ik ben gewoon blij dat ik aan de slag kan blijven, er komen nog mooie optredens aan en het zal geen twee of drie jaar duren eer er nieuwe muziek uitkomt. Dat ik terug mijn richting en tweede adem gevonden heb. Op die korte tijd hebben we dus al veel mensen kunnen bereiken. Dus ja, zeker tevreden over hoe het verloopt op het moment.

Je bent ook geselecteerd voor Humo’s rock rally 2022, hoe hoog schat je je eigen kansen?
Sinds deze week weten we dat de kansen beperkt zijn, omdat we niet  naar  de halve finales zijn geraakt; Zoiets kan zeker een springplank zijn, en je helpen. Maar met alle respect, The Shadow Machine past niet echt in het concept van echt stevige rock bands die op zo een wedstrijd blijven hangen. Meskerem Mees was een opvallende uitzondering op de regel, maar doorgaans zijn het catchy en strakke bands die ver geraken op zulke wedstrijden. Maar ik laat dat niet aan mijn hart komen,  het is wat het is. Ergens vind ik het ook niet zo erg dat we niet naar de halve finale zijn geraakt, het geeft me ook teveel stress om mijn muziek te zien als een concurrentie product te beschouwen, dus laat het dan maar zo.

Laat je daardoor dus zeker niet van je stuk brengen hoop ik?
Uiteraard niet,  het zou stom zijn om me daar door te laten beïnvloeden; er zijn maar drie jury leden die dat hebben beslist, de andere vonden dat we wel konden doorgaan. Trouwens als het daar alleen om draait moet ik dringend van genre veranderen. Voor mij is de belangrijkste voldoening dat ik terug muziek kan maken en daar volop mee bezig zijn. Als iemand mijn muziek niet goed vindt of zo, dan is dat maar zo. Het kan narcistisch klinken, maar het draait ook om mijn eigen spelplezier en wat ik zelf graag doe als het erop aankomt. En dus ik ga me daardoor zeker niet laten beïnvloeden, integendeel. Het is dus mooi meegenomen als mensen dat tof vinden, is dat niet zo ? so be it ?

Wat zijn de verdere toekomstplannen? Optredens en dergelijke? Festivals?
In april spelen we twee keer, in de Nachtwacht in Tielt, en ook in mijn geboortestad Lommel (in cc de adelberg)  (ik woon nu in Gent). In juli in Diksmuide. We zijn aan het kijken voor links en rechts wat kleinere festivals te kunnen doen, met een kleiner podium eventueel overdekt. Iets intiem dus. Dus voor de zomer, buiten enkele uitzonderingen, nog niets concreet maar we zullen zien.

Wat zijn je verdere ambities? En zijn er ook doelstellingen die je wil bereiken als muzikant en componist? Of ben je daar niet mee bezig
Ik krijg die vraag soms nog, maar ik heb niet echt een concreet doel voor ogen. Voor mij is het feit dat ik terug een richting gevonden heb waar ik me goed bij voel , een doel dat bereikt is. Voor mij blijft het doel om de juiste mensen te vinden die open staan voor mijn muziek en mee willen gaan in dat verhaal. Ik ben ook niet de meest planmatige muzikant, het is gewoon eerder zien waar het naartoe gaat, telkens opnieuw nieuwe mensen leren kennen, en zo verder blijven bouwen aan mijn muziek. Stap per stap.

Als je moet kiezen een Sportpaleis uitverkopen of in het club circuit naam en faam kunnen uitbouwen? Wat verkies je en waarom
Sowieso de tweede optie. België heeft ontzettend veel mooie clubs zoals De Casino in Sint-Niklaas, Handelsbeurs en dergelijke meer. Ancienne Belgique als je wil. Er is een heel mooi circuit in ons land. Dus ja het tweede. Wat ook speelt, ik heb enorm veel artiesten gezien in Sportpaleis en Vorst Nationaal, waar ik fan van ben, en heb dat nooit 100% goed gevonden. Als ik bijvoorbeeld kijk naar een Billie Elish maar die komt alleen maar naar Sportpaleis, hoeft het voor mij niet meer, Zelfs een band waar ik enorme fan van ben, The National, komen bijvoorbeeld naar Vorst of zo, dan is de kans groot dat ik niet ga.

Dank voor dit fijne gesprek en hopelijk spoedig live op een of ander podium in het club circuit of op een festival

Mean To You - The feeling of letting your creativity run free and recording it, finally hearing what you have done, gives me satisfaction

Started as a band in 2013, Mean To You is now a one-man project. The guys parted ways in 2016 so Mulles, the bassist continued this project on his own. The new EP ‘Strong’, coming out end of 2021,  contains 6 groovy guitar and bass oriented alternative rock/metal songs, which were recorded during the last few months. While the singer switches from more alternative rock verses to fully screamed pieces, the energetic drums add modern dynamics to the album. There are no inherently soft songs, but all driven by the concept and lyrics of falling or failing in life, but getting back up and keep fighting for your goals. We had an interview with Marc Mulles about the release, the project itself and future plans.

I must admit there is not much about you on the internet (or much has escaped me) so to begin with, tell me more about yourself?
Unfortunately no, but I think you need to dig a bit further. J Regarding Mean to You, it's a bit harder to read about the project on the internet since I/we've been off the scene for a few years. Nevertheless, you can read something small here and there about myself, my previous and current band activities. I’m Mulles, 35 years old, and I live in Luxembourg. I got my first bass when I was 17 and started to play along with my favorite bands. That’s how I learned to play the bass or even music, as I am an autodidact person. Most of it I learned by ear, by reading tabs, or by watching learning videos. I personally never took lessons or anything else.  I was interested in progressive rock music very early on. Influenced by the music my parents listened to, heavier bands came along later. Later then, age 19, I got familiar with some band and live experiences. Since then, I only played rock, heavy metal, or prog rock with my bands. After several band projects, I’m playing today in a modern melodic death metal band called Miles to Perdition, which is a bit more present on the internet today. As I see Mean to You as my little side project, I would consider Miles to Perdition as my main band.

Started as a band, in 2013 , it's now a one man project, that's quite remarkable why took that step and how hard was this to bear?
Started as a band in 2013, we parted ways in 2016, I try now to continue this project in a versatile way. Sadly certain circumstances and inconsistencies drove us this way. As a founding member of this project and independent musician, I personally never wanted Mean to You to stop this way. So after all the years, I decided to continue, as there were still a lot of written parts, songs in progress, and even unfinished demo tracks from the “early days”, which I always wanted to record, but never got the possibility for. Not more than 2 years ago I dug them all out and started working on them again. I started writing the tabs down for each song or idea and after a few months, I finished 12 rock/metal songs I wanted to bring to the record. First I thought of recording a full album but changed my mind a bit later. There will now be two EPs with 6 tracks on each. I feel very comfortable with this whole situation. Nowadays, thanks to the internet, we are very spoiled. All doors are open to us, it’s pretty easy to do your stuff. You don’t feel stressed anymore as there are no discussions with other band members, obligations, or deadlines. I am in total control here. The individual work is quite easy because practically the whole world and numerous possibilities are at your disposal. I contacted a few musicians, a drummer, a guitarist, and a singer. I could have done all the guitar parts myself but this was during a period I wanted to finish the whole album as quickly as possible because I already lost a bit of time with some local musicians, which I asked before the three who ended up on the record. They were quite motivated to help me out and recorded all the stuff I asked them for in a very fast, straightforward, and professional way. Because I'm also very enthusiastic about electronic music and synthesizers, I released another album called „Electronicum I“ a complete instrumental electro album while waiting for some tracks to be recorded.

To start with, I reviewed your EP 'Strong' and was deeply impressed, that's why I absolutely wanted to do an interview, I got the feeling there's a story behind a lot of songs about frustration, pain or anger? Is that right or am I wrong?
Review EP
Strong EP (musiczine.net)
The EP „Strong“ contains 6 groovy guitar and bass-oriented alternative rock/metal songs, which were recorded during the last few months. As the singer switches from more alternative rock verses to fully screamed parts, the energetic drums add modern dynamics to the album. There are no inherently soft tracks, yet all driven by the concept and lyrics of falling down or failing in life but getting up again and standing fighting for your goals.
Strong, the opener and the title song is about the goals you want to achieve in life, the battles you need to fight, and the prejudices you should ignore to get through.
Back off is about dealing with oppression, struggling with the impact of being treated badly, your anxieties or emotions related to social and political issues, and finally finding your way out of a rut.
You lost your crown is about an unnecessary relationship and someone who struggled through, someone who has been cheated on, the traumatic experience and its implications.
Act of Reasoning deals with the same topics as „Strong“. But the song is more like a motivational kind of song with inspirational lyrics as a reminder about appreciating yourself, life, and your decisions.
What else? Talks about someone who is finally free. Someone who took the wrong direction takes his revenge now for being pushed for too long and discovers new strengths again.
Fallen is the most contradicting song of the Ep, as the previous songs are more like motivating someone to deal with daily problems, this one ends in a very depressive way. But I’m totally fine with it...No happy end here J

With this EP 'Strong' you make, in my opinion, not only a statement about your own life, but also about mine in a scorching and stunning way that makes many a sacred house in our subconscious go up in arms. Or am i wrong and is it unconscious?
Wow, man! That is a good question. It is really impressive to see how much you can interpret from this EP. I mean the lyrics are here and there quite deep, but I would not say that there’s that much about me in the lyrics. During the writing process, I love to project myself into different situations. I`m honest, I`m living a good life, a moderate life. Today, I have a good job, I`m healthy and I always had the opportunity to live my life along with my principles and needs. Unfortunately, other people are not so lucky, so what I try is to project myself, objectively into other people`s perspectives. They may not be fortunate enough to live in prosperity or normal circumstances and are therefore easily excluded from society. This reflection may lead to the point to appreciate more what you are or what you have in life.

Actually, it all started with one song I first called "Strong". This was just the working title at first. I like to work with working titles during the writing process. I write songs and listen to them later. My gut feeling or whatever I feel while listening to the songs will immediately be reflected in the working title. I can remember songs better that way and can easily sort them out later on. I quickly came up with a concept that should be about the strength of individuals and their fights in life.

The album came out last year actually (in full pandemic) how was the general response?
Rather mediocre. I mean family and friends were very surprised that I brought the project back to life and that I released an EP so fast by myself. Their feedback meant a lot to me and it felt pretty grateful. But, as hard as it is, there isn’t a real fan base, as there are no gigs. It’s hard to reach people via your social media accounts when you don’t play live. On the other hand, of course, I'm still waiting for various reviews. But the reviews I've read so far make me very happy. So far I have no complaints.

Speaking of which, how did you survive these COVID times, and was that an inspiration too?
I think the pandemic was pretty much the same for all of us. Although it certainly was way harder for a lot of people. I count myself among the people who had a bit more luck. Precautions were of course taken as in many other countries, but Luxembourg was one of the countries where, despite the virus, we fortunately still had many opportunities to keep ourselves busy elsewhere. We were not locked up and were still able to enjoy our freedom as much as possible, which unfortunately was not the case in many other countries. The precautionary measures didn't hit me that badly, since I'm not a big party-goer anyway and I tend to count myself among the loners. Otherwise, I was able to keep me busy with various household chores that were overdue for a long time anyway. However, there was still the music, the creativity, writing new songs, and of course the preparations for the new album, which took a lot of time. I would therefore not count myself among those on the basis that the pandemic has contributed to my creativity or even my inspiration. In order not to despair, I tried as best I could not to let this pandemic get to me and let it negatively influence me.

A little bit in the same direction. Did you come out stronger as a musician, do you think? Did you come out of these times stronger, or did you rather hit your limits (some have thrown in the towel, others have started releasing nonstop releases)
I wouldn't say I've gotten any stronger or weaker because, as I said before, I haven't let the pandemic affect me. Nevertheless, I was already aware that times had gotten a little harder, but this still motivates me to keep going and not give up. For a while, it even seemed to me that people didn't care much about music anymore. People had their own problems, existential problems, it seemed to me that music had become secondary all this time. But, as you can see, I was wrong. Concerts are organized slowly again, people are thirsty for the events again. And that gives you the feeling that music is and remains an important part of our society today.

It’s difficult to making plans , but still, what are the future plans? Are there any tour plans to?
I haven't even toyed with the idea of ​​performing live with Mean to You until now. I started this experiment to let my creativity run free, and I don't want anything to change that. Never say never! I perform live with my other band and that's enough for me so far. You have to start again from scratch, recruit musicians, rehearse the songs, organize events, and in the end, thanks to my experience, a lot of things would get stuck on me again. So, I prefer to resign myself to the idea that future live performances with Mean to You are not on the agenda yet. But, like I said. Never say Never!

After this EP, what is the next step for you?
Well, as you can imagine a bit of promo work for the Ep is still ongoing. I certainly will contact some radio stations and rock/metal magazines to put the name Mean to You and the new Ep in circulation. Further, I will try to continue Mean to You in its versatile way, just like before...no boundaries here. There’s still another EP of 6 songs to drop, as well as a rock album of 12 songs written in the early days of Mean to You. I dug them out and rearranged them too, just for fun. This will be a complete auto production, where I played and recorded all the instruments myself. A new Electronicum album is planned, and I will work on some more styles as well. More progressive and heavier songs have already been written. We will see what the future brings. It depends all on my motivation as well J As I don’t have anyone to rely on, I can do whatever I want J

What are you ambitions as musician?
I like trying things that are completely new to me. I also like going in directions to play styles I've never played before. There are still many styles of music I would like to pursue. I like recording songs in the studio. I feel comfortable in the studio because it gives me the feeling of progressing. The feeling of letting your creativity run free and recording it, finally hearing what you have done gives me satisfaction.

And next to that, do you have some goals you want to archive (or not busy with that)?
I'm actually very modest when it comes to music. Since I'm rather relaxed about the whole thing as it's more just a hobby for me, I don't follow any larger goal. The most important thing for me is to have fun and stay true to myself. I will try to continue this project as best as I can. I still have no precise idea in which direction this will lead. But one thing is for sure I will never stop writing music and songs that I enjoy.

We citeren: 'Straks is ook goed' is het zevende studioalbum van Yevgueni, de groep die zich stilaan opmaakt voor de viering van haar zilveren jubileum. 'Straks is ook goed' is een volgende stap van een mooi opgebouwd verhaal. De sage begint in het eerste album 'Kannibaal' (2005) met jonkies die gaan studeren in de Grote Stad. Ze zingen over hun toekomstplannen en hun onbereikbare liefdes. Onderweg zijn ze vaders geworden, hebben ze mensen gewonnen en verloren en trekken ze zich het lot van de hele wereld aan. Op 'Straks is ook goed' overleven onze helden lockdowns, worstelen ze zich door een beginnende midlife en leggen ze de klimaatzaak uit aan vijfjarigen. Die avonturen worden vertaald in teksten die nu eens duidelijk herkenbaar, dan weer mystiek poëtisch zijn. Met als credo dat "het ergens over moet gaan, maar niet voor iedereen over hetzelfde".
Er wordt een brug geslaan tussen de weemoed , de droefnis met humor en positiviteit. “Laat ons winnen” is meteen een goed voorbeeld.
Niet opgeven is de boodschap die ze meegeven, luister maar naar “En met jou?” en “Rivier”. “Altijd en nog steeds” biedt steun, dat er steeds iemand is naar wie we we kunnen gaan.
Een ode aan onszelf als bijzonder mens.
“Ze Danst gewoon op straat” is er eentje over positiviteit. Een meisje dat gewoon danst op straat, dat letterlijk de inspiratie vormt van deze prachtige song.
Het was lang wachten op deze nieuwe plaat, maar opnieuw drukt Yevgueni, op eenvoudige wijze, zijn stempel op de Nederlandstalige muziek. Songs als “Straks is ook goed”, “Bovenaan de dijk” - een lekker voortkabbelend pareltje - “Alles al gezien” en “Niet omdat” raken en onderstrepen het.
De instrumentatie en de poëzie in de teksten zijn eenvoudig, goed, sterk en overtuigen. Yevgueni doet ons stilstaan bij de dagdagelijkse dingen en van wat er leeft in elk van ons .
Nederlandstalige pop ten top.

Tracklist: Laat ons winnen - En met jou? - Net op tijd - Rivier - Altijd en nog steeds - Ze danst gewoon op straat - Straks is ook goed - Bovenaan de dijk - Niet omdat - Alles al gezien

‘Bigfoot TV klinkt 'inspired and vibrant' en bevat melodisch gitaristen-smulwerk met referentie naar zijn rock/metal formatie TNT, zijn oude progressieve solo-rock albums, Journey/Neil Schon, Thin Lizzy/Gary Moore en The Beatles.
Ronni Le Tekro wordt beschouwd als een van 's werelds meest invloedrijke (rock/metal) gitaristen, in de eerste plaats met zijn hardrockband TNT, verde ris er ook de samenwerking met jazzgitarist Terje Rypdal en wordt hij ijverig ingezet als studiomuzikant voor vele artiesten en bands, o.m.  Twisted Sister, The Snakes, Tony Harnell, Abra Kadavra, Millenium, Lana Lane, Peer Gynt, Diesel Dahl, Mads Eriksen, Gary Holton, 1349, Age Sten Nilsen, Enslaved, Brian Robertson, Tim Scott McConnell aka Ledfoot (die ook backing vocals doet op het nummer "Life On Long Island"), Vagabond, Bad Habitz, Jorn Lande en Pagan's Mind.  Wat een cv.

Tekro heeft met TNT ergens tussen de 4 en 5 miljoen albums verkocht en wordt al jaren genoemd als een van 's werelds 25 beste gitaristen in het genre. Een klassebak. Op 'Bigfoot TV'  horen we energiebommetjes als « Life On Long Island », eentje die een oorgasme bezorgt en wisselend klinkt van bedwelmend, aanstekelijk tot snedig , hard.
De virtuositeit van Ronni Le Tekro is ongenaakbaar, er zijn adrenalinestoten en meesterlijke riffs op het diverse materiaal , luister maar eens naar « Moving like a Cat », uiterst genietbaar en  grensverleggend kun je wel zeggen.
Het is zijn eerste solo album sinds zes jaar, dat avontuurlijk, toegankelijk en speels klinkt. In die gevarieerde aanpak is hij is een grootmeester. Voor wie houdt van gitaarwerk , wordt hier op z’n wenken bediend.

Tracklist: 1 Life On Long Island 2 Demons 3 Moving Like A Cat 4 The Black Rose 5 A Handful Of Time 6 New Day In The Morning 7 U.F.O. 8 Not Today 9 Eyes Of The Woods

We citeren even: 'Als ‘Limbs’ (2019) al kon tellen als intentieverklaring van Kobe Boon en de zijnen, dan duikt de band voor zijn nieuwe album helemaal onder in de schier eindeloze mogelijkheden. Dit nieuwe album (uit op W.E.R.F. Records in Februari 2022) bewaart de weelde van zijn voorganger, maar graaft dieper, danst frivoler en frunnikt gretiger aan de naden. Met de komst van achtste bandlid Roos Denayer (zang, gitaar) worden het potentieel en bereik bovendien nog uitgebreid. De nieuwe rijkheid zindert, verwart, imponeert en prikkelt.'
Mòs Ensemble mag zich binnen de 'jazz' situeren, diverse invloeden zijn er nu uiteraard; met deze 'Behind the Marble' bewijst de band z’n veelzijdigheid, met een knipoog naar toegankelijke pop en rock. Meteen horen we dit op “A Peel of Your Pale Blue Face” en “Pictures of Us”. Op “Shoot” - een meer dan zeven minuten lange meesterwerk - wordt eerder de  ingetogen kant gekozen, ondersteund van een mooie samenzang. Een huiskamersfeer creëren ze. We houden van het melancholische “My Shadow”.
De meerstemmigheid vormt, naast de instrumentale perfectie en speelsheid, een enorme meerwaarde. De stemmen van Marta Del Grandi, Astrid Creve (die ook op de banjoline bijklust) en  nieuwelinge Roos Denayer vullen elkaar perfect aan.
Ze zitten tussen weemoed en een sprankelend geheel, en ze zijn ook niet vies van avontuur, experiment en improvisatie. Ze bereiken een breed publiek.
De band gaat verder dan enkel de jazz en dat intrigeert ons . We horen het verder op nummers als “Rind” en het wondermooie “Sculptures”. Het zorgt voor een overtuigende plaat en onderstreept de kunde van de muzikanten .

Tracklist
A Peel of Your Pale Blue Face 06:46 Pictures of Us 05:42 Shoot 07:31 My Shadow 06:31 Rind 04:37 Sculptures 07:24

The Shadow Machine is het geesteskind van songsmid Jo Geboers. Je kunt je verwachten aan creatieve nummers die uit een grimmige onderwereld van het leven komen, maar die evengoed ruimte laten voor hoop en kleur. In zijn sentimentele songs bezweert songwriter Jo Geboers op poëtische wijze zijn kwelgeesten en omarmt hij met z’n emotionele, intense muzikaliteit zijn eigen kwetsbaarheden. Geboers' meeslepend vakmanschap en dito baritonstem doen wellicht denken aan die van iconen Nick Cave of Matt Berninger (The National).
We houden niet van name dropping, maar vocaal laat The Shadow Machine inderdaad het midden tussen Matt en Nick Cave. Een zachtmoedigheid met een donker randje, een pad van melancholie en weemoed , een duisternis die geen pijn doet.
Met zijn project Low Land Home bewandelt Jo eveneens  dat donker pad, maar er straalt alvast een lichtpuntje. Jo heeft een zachtmoedige, warme stem. Het mooie “Thirst” is meteen een knipoog naar die aanpak.
Echt lichtvoetig zal het nooit worden, grijs is en blijft het op “Blind”, “Cities of Light” , “Ready to see” en “Disengaged”. Elke song kruipt wel degelijk onder de huid, geeft kippenvel zelfs.
The Shadow Machine heeft een overtuigend album uit en refereert aan Nick Cave, Matt Berninger en de onlangs overleden Mark Lanegan. met een straaltje hoop onderhuids.

Tracklist: 1. Thirst 2. Blind 3. Cities Of Light 4. Disengaged  5. Ready To See

Sing/Songwriting
Cities of Light
The Shadow Machine
 

Bassiste Lara Rosseel (Zap Mama, Chris Joris, Pierre Vaiana, Pierre Van Dormael, Naima Joris) zorgt met haar nieuwe band voor een speels repertoire. Op het album 'De Grote Vrouw' presenteerde ze al dansmelodieën met verrassende ritmes: filmische jazz en Afrikaanse traditionele roots zitten erin verwerkt.
Haar nieuwe band met Sam Vloemans (trompet, bugel), Sep François (vibrafoon, marimba, percussie), Vitja Pauwels (gitaar) en Angelo Moustapha (percussie) zet dit muzikaal avontuur voort. Live hoorden we het reeds.
Ze bracht een nieuw album op de markt 'Hert' via W.E.R.F. records. Uit een interview dat we met haar hadden vorig jaar blijkt al wat voor een begenadigde artieste, muzikante en performer ze wel is - Je kan het interview hier nog eens nalezen. 

Het is een plaat waarop Lara Rosseel haar grenzen verder aftast, en flirt tussen folk, pop  en jazz. Het wondermooie “Dauw” is een binnenkopper, intens, ingetogen en krachtig. Lara laat zich omringen door muzikanten die haar aanvoelen, de lekker groovy baslijntjes intrigeren.
Meer ruimte voor improvisatie is er op “Fishes Dishes” met een magisch trompet geschal, Ze balanceert tussen uitersten, luister maar naar “Without Water”, ”Andrew”  en “Sarjarana”. Eén voor één pareltjes die het jazz geluid verbreden en hartverwarmend klinken. De plaat wordt afgesloten met het tien minuten lange en geslaagde “Memory”.

"Indrukwekkend hoe dit gezelschap hun sound laag per laag op intense wijze opbouwt en je hart sneller doet slaan. Inderdaad, dit is hét gevoel dat je krijgt als je vol bewondering geniet van de natuur . Een bedwelmend klankentapijt horen we. Maar er is ook een donker mysterieus sfeertje door een licht dreigende bas; gitaar, drums en percussie bouwen verder op en veroorzaken een muzikale wervelstorm; tot slot mondt het uit in een tsunami van warme klanken, waaroverheen trompet geschal zweeft. We krijgen dus heel wat variaties door de tempowissels. Wat een kleurenpalet”, schreven we over het streaming concert van Lara Rosseel band in Nona in Mechelen vorig jaar.
Op plaat ondersteept ze dit ten volle, laag per laag opbouwen tot een climax, zonder de geluidsmuur te doorbreken. Ze raakt ons (diep). Sjiek.

Tracklist: Dauw 05:31 Fishes Dishes 04:45 Without Water 04:35 Andrew 04:25 It's Done 04:16 Sajarana 05:32 A l'Ouest 04:03 Memory 10:40

Folk/Jazz
Hert
Lara Rosseel
 

De EP ‘Strong’ bevat 6 groovy gitaar-bas georiënteerde alternatieve rock/metal nummers. Er  zijn geen inherent zachte nummers, ze zijn gedreven van aard; de teksten gaan over ‘vallen of falen in het leven, maar weer opstaan en blijven vechten voor je doel’. De drums kan energiek zijn , een goede dynamiek voor de sound. De zang is gewoon of kan schreeuwend zijn. Energie en emotie staan centraal , o.m. frustratie , pijn, woede of onze innerlijke demonen kunnen verslaan.
“Strong” is een mooi voorbeeld van iemand die dat ook heeft gedaan, de problemen aanpakken en blijven vechten. Muzikaal en vocaal doet Mean To You aanvoelen dat een volledige band staat te soleren,  maar het gaat hier maar om een éénmansproject. 
“Back off” en “Your lost your crown”  en verder “What Else?” en “Fallen”  zijn  confronterende nummers van  de eigen kijk op het leven. Zelfs in de meer ingetogen momenten, weten vlijmscherpe solo's te intrigeren. Verschroeiend en verbluffend allemaal. Ook al hebben we zo’n sound als eens gehoord , het blijft mooi en spannend .

Mean To You levert een overtuigende EP af, wat het alternatieve genre siert. Hij is een klasse muzikant en zanger. Dit is een te koesteren EP, die de zelfconfrontatie onderstreept.

Strong - Back Off - You Lost Your Crown - Act of Reasoning - What Else ?  - Fallen