Jimi Floyd – Het werken aan persoonlijke relaties is de verhaallijn op deze plaat, een lijn tussen donker en licht
Jimi Floyd is geen onbekende voor ons, in 2020 hadden we reeds aandacht aan zijn debuut 'The Right To Disappear' , een parel van een album gedrenkt in een badje van mystiek en melancholie ...
Het duo bracht recent een nieuwe plaat uit 'Man is infinite as the void', het mysterieuze blijft en daar zijn we blij om … Lees hier .
Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met het duo Jesek Van Sante en Hugo Boelhouwer. Uiteraard polsten we ook naar de ambities en toekomstplannen.
Hoe gaat het met jullie tegenwoordig?
Hugo: Muzikaal ligt alles wat op een lager pitje, maar los daar van verloopt alles prima. We zijn heel tevreden.
Muzikaal op een lager pitje? Maar er is een nieuwe release uit’ Man is Infinite as the Void’; het is toch de bedoeling er iets mee te doen, of is dit nog niet het geval?
Hugo: er gebeurt gewoon niet zoveel, als je wil dat er dingen gebeuren moet je kunnen op tournee gaan, en dat lukt op het moment niet zo heel goed blijkbaar. Dus ja, na de release is alles beetje stil gevallen. Het is gewoon hard werken, op sociale media actief zijn en zo. Muziek maken op zich is gewoon heel leuk. Maar om jezelf te verkopen na zo een release dat is wel heel lastig tegenwoordig en vergt dus tijd. Daardoor is het nu wel even stil op muzikaal vlak dus.
Is het moeilijker om geboekt te worden niet een beetje een probleem van deze tijd, dat het na de corona periode algemeen moeilijker is geworden om als band geboekt te worden? De organisaties nemen een ietwat afwachtende houding aan en spelen op veilig … Hebben jullie er ook ‘last’ van?
Hugo: Hoe het voor corona was hebben we geen idee over, want onze vorige release was net voor we in lockdown gingen. Het is wel moeilijker geworden merken we wel om tussen al dat overaanbod aan nieuwe bands en projecten, het hoofd boven water te kunnen houden.
Jesek: Ik pik daar even op in. Het is inderdaad wat op de achtergrond geraakt ‘muziek’ , maar die recensie op Musiczine was wel een impuls en heeft ons weer wat moed gegeven.
Hugo: dat helpt inderdaad, en ook iedereen die de plaat hoort is er laaiend enthousiast over. Bij beide platen zelfs. Maar helaas blijft het voor de rest een beetje stil, o.a. wat dus die optredens of streams betreft. Dus we hopen dat door reviews en dergelijke, er toch ergens een belletje gaat rinkelen of een deur open gaan.
Dat is zeker geen verwijt naar jullie muziek toe, maar kan het niet liggen aan het feit dat jullie muziek niet de meest toegankelijke is. Ik vergelijk het met een kruisbestuiving tussen Zappa en Bowie, die werden – op uitzondering van Bowie uiteindelijk wel – ook niet direct opgepikt. Kan het daar aan liggen denk je?
Zowel Frank Zappa als David Bowie zijn inspiratie bronnen voor ons. Bowie is een van de grootste artiesten die ooit heeft geleefd. We proberen het niet te laten klinken als Bowie , maar het zit gewoon in elke vezel van ons zijn. Dus ja dan komt dat automatisch wel boven in onze muziek. Wat hij zo goed deed, was dingen zo poppy laten klinken maar tegelijkertijd zaten zijn tekst en muziek boordevol rare structuren. Het is zeker een doelstelling het ook op deze wijze te doen, en daardoor alsnog toegankelijke te klinken, want dat deed Bowie uiteindelijk ook ondanks die structuren en rare kronkels. We willen zeker niet te plat gaan klinken en zo, maar toegankelijker zeker wel.
Jerek: wat mijn manier van werken betreft, ik heb strofes in mijn hoofd en daarmee ga ik aan de gang. Hugo doet daarbovenop de instrumentale omlijsting, en net die combinatie tussen wat ik er uiteindelijk van maak met mijn teksten en stem, in combinatie met wat Hugo doet, dat maakt Jimi Floyd.
Opvallend, wat de instrumentatie betreft, is bij deze plaat toch die viool klank een meerwaarde. Het krikt die mooie songs naar een nog mysterieuzer en magischer niveau. Hoe hebben jullie deze violiste gevonden, en is het de bedoeling die viool te blijven gebruiken naar de toekomst toe?
Hugo: Carolien Verbeek. is een heel goede vriendin van mij, en haar inbreng is van een hoge toegevoegde waarde, dus ik zou er heel graag meer mee willen doen naar de toekomst toe; ik doe duw het instrumentale onderdeel, gitaar, bas, toetsen en drum. Maar bij sommige songs had ik gewoon het idee dat moet zij gewoon doen met haar viool. Wat ze doet is inderdaad een enorme meerwaarde.
Het is een warme plaat, en er hangt iets mystieks in, een soort ‘gevecht tussen donker en licht’, én vooral een verhaallijn… Is het een plaat tussen donker en licht? Of hoe moet ik het zien?
Jerek: Ik steek uiteraard zeer persoonlijke dingen in mijn teksten. Dat gaat ook over liefdesverdriet en hoe je daaruit moet komen De persoonlijke relatie en het werken daaraan, dat is de hele verhalenlijn lijn in deze plaat, en dan bewandel je inderdaad wel die lijn tussen donker en licht, sowieso.
Hiermee wordt wel geen ruim publiek aangesproken, vrees ik een beetje. Ik bedoel dus een publiek waarmee je Sportpaleizen uitverkoopt. Maar dat is wellicht niet de ambitie, welk publiek hoop je met jullie muziek wel te bereiken?
Jerek: we doen het in de eerste plaats voor onszelf. Hoe we samen muziek maken, en dingen creëren samen, dat is het allerleukste. Maar welk publiek precies? Daar zijn we niet echt mee bezig eerlijk gezegd. Ik dacht eerder dat het toegankelijk is wat we doen.
Jullie focussen zich eerder op het club circuit? Of wat is jullie ambitie of doel met Jimi Floyd?
Hugo: ik hoef niet in Top veertig of zo terecht te komen, dat is voor niks nodig. Wat ook een feit is, je wordt in Nederland o.a. door radio en zo weggedrukt door echt commerciële dingen, het is daardoor als wat alternatievere band of artiest moeilijker geworden om boven dat maaiveld uit te kijken. In Engeland heb je nog een circuit van ‘independent’ muziek, maar dat is hier toch wat minder. Het publiek is er zeker, maar je hoort het gewoon te weinig in de mainstream media en dergelijke. En dat maakt het wat moeilijker voor ons. Er is dus ook wel een clubcircuit in Nederland en zo, maar we moeten ook worden opgepikt en daar knelt het schoentje wat op het moment. Maar een naam maken in dat Club circuit zou leuk zijn, ja.
Jerek: Optreden hebben we inderdaad nog niet zoveel gedaan, en ook deels door die corona perikelen en zo. de Eerste plaat ‘the right to dissapear’’ werd heel goed ontvangen. Doordat we niet konden optreden, is dat allemaal wat stil gevallen. En nu hebben we met onze twee een nieuwe plaat gemaakt, maar hoe we het op de bühne moeten brengen is vooralsnog een vraagteken.
Zijn dat jullie plannen voor dit jaar eigenlijk? Optreden? Of wat zijn de plannen voor 2024?
Hugo: we hebben deze plaat dus uitgebracht, eind vorig jaar, een zware bevalling van vier jaar. De meeste liedjes komen uit de periode van voor die corona tijden. dus nu is het verhaal even af, en ligt alles muzikaal een beetje stil. Er zijn tussen ons (mij en Jerek) gewoon periodes van enorme creativiteit , en dan is het weer even weg. We zitten dus nu een beetje in die tweede periode. Ergens wordt dat dit jaar wel weer opgekrikt en gaan we gewoon aan de gang met nieuwe ideeën. Voor optredens staat er nog niets concreet op de planning voorlopig. Al denken we er wel over na om op een akoestische manier dingen te gaan doen samen. Er is een aanstekelijke chemie tussen ons beide, die het vuur wel weer zal aanwakkeren , en dan zien we wel wat er wat concerten spelen betreft uitkomt.
Wat jullie doen is uniek, en dat in deze tijden toch wel heel moeilijk, is de sociale media geen goed ‘wapen’ om ervoor te zorgen dat je daarin slaagt? Hoe belangrijk is sociale media voor jullie?
Jerek: we hebben meerdere video clips gemaakt, en regelmatige posten op de sociale media geprobeerd om de media op te zoeken. Maar na een tijdje lijkt het wat op zelfbevlekking en daar heb ik helemaal geen zin in. Ik heb meer zin om muziek te maken. We zitten nu in een soort vacuüm als het ware, en ik hoop dat we daar kunnen uit geraken. We geloven daar zelfs in dat we daar uit zullen komen. Moest het ondanks alles niet lukken, gaan we zeker niet opgeven en nog steeds nummers maken, zeker weten. We geven het niet op!
Is het de ambitie om muziek te blijven maken? Of hoe moet ik dat zien?
Hugo: toen de eerste plaat uitkwam dacht ik ‘nu kan ik rustig sterven’ (haha) want dat doel wou ik bereiken, en was bereikt. We maken ook luistermuziek, we zijn ook geen 25 meer. Dus ja, ik wil gewoon blijven mooie dingen maken en creëren, niets meer en minder dat blijft gewoon het hoofddoel. Maar dat live optreden, daar moeten we toch eens proberen naar toe te werken ja. Live zouden die songs een meer uitgeklede versie zijn, en misschien wel met de violiste erbij, het kan zeker iets worden.
Jerek: het zou bijzonder leuk zijn om eens op special veneus te staan, zoals een kerk of zo. Dat lijkt me leuk om te doen en is zeker een ambitie. ,en dat eerder vernoemde Club circuit, het zou ook leuk zijn. Gewoon op speciale momenten op speciale locatie staan, is een ambitie.
Wordt live optreden niet wat moeilijker, gezien organisatoren graag op veilig spelen? Ligt het daaraan dat je zo moeilijk geboekt kan worden?
Hugo: Wat je tegenwoordig ziet, diegene die wel geboekt worden zijn cover of tribute bands. Die liedjes brengen van Led Zeppelin en dergelijke meer. Om maar te zeggen. Daar komt ook een iets ouder publiek op af. Dat is leuk om te zien, maar dat drukt de nieuwe en spannende dingen die gebeuren wel wat weg. En dat is een jammere evolutie. Als er iets minder bekend geboekt wordt, komt er ook vier paardenkoppen en een kip op af, bij wijze van spreken. Dus ergens kan ik die organisaties wel begrijpen.
Het is zinnenprikkelend jullie muziek; dus een jonger publiek aanspreken, behoort tot de mogelijkheden. Waarom is het zo moeilijk die jongeren te bereiken denk je?
Hugo: Jongeren zijn heel kort geprikkeld, het duurt enkele seconden en ze ‘swippen’ het weer door. Daardoor is het ook moeilijker om hen te bereiken
De hoes is iets bijzonder lees ik: “Jimi Floyd is back! ‘Man is infinite as the Void’ is our attempt to fill that giant black hole!’’ Heeft dat te maken met dat gevecht tussen licht en donker? Kun je daar iets meer over vertellen?
Jerek: letterlijk genomen, is waar we soms met ons twee inzaten eigenlijk. Met relatie problemen, mensen om ons heen. Tegelijkertijd is dat zo groot, maar ook zo nietig, waarover maken we ons dan zo druk.
Hugo: eigenlijk is in zo een zwart gat alles mogelijk, dat gat kan opgevuld worden. Er zit zoveel potentie in, maar het moet gewoon opgevuld worden. Dat is het verhaal erachter. Dan kom je inderdaad tussen inderdaad een zwart gat, maar ook de mogelijkheden die het biedt om dat gat dus echt op te vullen met allerlei ideeën en zo.
Een mooi statement. Bedankt voor dit fijne gesprek. Hopelijk zie ik jullie toch eens live ergens binnenkort …
Wajdi Riahi Trio - Muziek gaat over emoties overbrengen, verhalen, ervaringen vertellen en het delen met anderen. Dat is wat ik wil doen
Wajdi Riahi Trio
Wajdi Riahi Trio is het project rond pianist Wajdi Riahi, een sympathieke man en talentvolle pianist die vanuit zijn geboorteland Tunesië is afgezakt naar Brussel om daar zijn muzikale horizonten te verbreden. Zijn debuut 'Mhamdeya' (2021) was een nostalgische trip naar zijn Tunesische verleden. Met opvolger 'Essia' slaat hij een andere weg in. Het tweede album neemt ons mee op een reis tussen die twee horizonten van de pianist: Tunesië en Brussel. Stambeli en Gnawa muziek zijn een integraal onderdeel van het album. De organische architectuur van deze (Noord-)Afrikaanse ritmes vermengt zich met de complexiteit van jazz. Met double bas tovenaar Basile Rahola en virtuoos drummer Pierre Hurty , zijn twee soulmates, vormt hij een trio dat zorgt voor een ware cultuurschok in een vol gelopen De Casino, Sint-Niklaas. Lees hier liveverslag ...
We hadden, na het optreden, een fijn gesprek met Wajdi. We praten uiteraard ook over de nieuwste release, de connectie tussen Tunesië en Brussel en de verdere toekomstplannen.
Hoe is dit project begonnen? ‘Arabische roots, vermengd met de latere liefde voor jazz en de bruisende sfeer van Brussel' , lees ik in de bio; kun je daar meer over vertellen? Hoe is het allemaal begonnen?
Ik speelde al jazz in Tunesië, voordat ik naar Brussel kwam. Ik begon met een paar vrienden die me wat jazzmuziek aanraadden. Ik wilde daar gewoon meer mee doen, mijn grenzen als het ware verleggen. Toen ik die workshop had en de kans kreeg om naar Brussel te komen, heb ik die aangenomen. De ‘vibe’ daar beviel me, en het gaf me op zijn beurt de boost die kans om definitief naar Brussel te gaan met twee handen aan te grijpen.
Jullie hebben het label 'jazz' opgeplakt gekregen. Wat is de definitie van jazz voor jullie?
Jazz is zo'n grote term van mogelijkheden. Jazz verschijnt in zoveel kleuren en zoveel bewegingen dat er niet echt een definitie is voor wat jazz eigenlijk is. Om een voorbeeld te geven, de komst van Cubanen naar de VS heeft ook de indeling van jazz veranderd. Er zijn gewoon zoveel verschillende stijlen uit alle hoeken van de wereld. Het kan veranderen in de tijd, of het kan echt evolueren op zoveel manieren. Dat is waar 'jazz' over gaat. Het is open muziek voor iedereen.
Dat brengt me bij een andere invalshoek. Wat me opvalt binnen de jazz is dat het vooral een ouder publiek aantrekt, terwijl jij muziek brengt voor een jongere generatie, zelfs de TikTok-generatie die op zoek is naar constante stimulatie; waarom is het zo moeilijk voor een jazzmuzikant om die jeugd te bereiken?
Ik weet niet precies waarom, maar het hangt af van de plaats waar het concert plaatsvindt. Ik was in een club, en het zat daar vol met jonge mensen, dus het kan wel. Omdat jongeren niet zoveel geld hebben om naar dure clubs en zo te gaan, hangt het dus af van de plaats en het prijskaartje. In sommige clubs zijn de kaartjes veel te duur voor die jongeren. Ik ken genoeg jongeren die me heel graag live willen zien, maar me vragen om ze op de gastenlijst te zetten omdat het te duur voor ze is om een kaartje te kopen. Ik denk dat dat de belangrijkste reden is waarom de jongere generatie niet naar jazzconcerten gaat.
Ik heb geluisterd naar de plaat 'Essia' , die in december ll uitkwam …Het is een interessant complex werk; er is een combinatie aan stijlen en culturen komen samen. Niet 'te complex', denk je voor het grote publiek denk je? Ik denk dat vooral de jazzliefhebber die van een avontuurlijke aanpak houdt hier zal voor vallen; is dat het publiek dat je wilt aanspreken?
In de eerste plaats is het niet mijn ambitie om in grote zalen te spelen. Ik speel liever in kleine ruimtes. Je hebt daar een nauwer contact met de fans, de sfeer is veel beter in kleinere clubs. Maar natuurlijk willen we zoveel mogelijk mensen bereiken met onze muziek.
Ik vind het ook leuk hoe jullie op de plaat en zeker op het podium een soort 'geordende chaos' creëren … Is dat een bewuste keuze of is dat heel natuurlijk?
Ik hou van 'chaos', het is een manier van muziek maken die me erg aanspreekt. Het is een deel van ons leven, weet je, rennen voor de trein of de bus. Je klaarmaken voor de werkdag, alles wat op je afkomt op een 'normale' werkdag. Elke dag word je geconfronteerd met 'chaos'. En dat wil ik in mijn muziek ook naar voren brengen, als een verhaal over het leven. Omdat het een deel van mezelf is en van iedereen om ons heen...
Je vertelt echt een verhaal op deze plaat. Als een ontdekkingstocht van je reis tussen Tunesie en Brussel bijvoorbeeld. En alles daaromheen komt terug in wat je doet op die plaat. Is deze plaat een ontdekkingstocht naar beide werelden, of hoe ik dit moet zien?
Wat ik leuk vind aan kunst is dat we naar hetzelfde kunnen luisteren, maar niet hetzelfde standpunt hebben over wat we horen of zien. Als je een schilderij aan de muur ziet, heeft iedereen zijn eigen indruk over dat schilderij. Het is super persoonlijk. Dus, het zou een reis naar Tunesië kunnen zijn voor iemand die naar deze plaat luistert, eigenlijk is het dat ook. Want het eerste nummer op de plaat is alsof je in de straten van Tunesië loopt. We hebben het geluid van de straat opgenomen op dat nummer. Dus het zou kunnen.
Tijdens jullie concert had ik het gevoel dat mijn verbeelding inderdaad werd getriggerd, maar waarschijnlijk had de persoon naast me er een andere 'fantasie' over; is het een bewuste keuze om de verbeelding van mensen te triggeren door jullie muziek? Hoe moet ik dit zien?
Ja, dat is zeker een bewuste manier van werken. Muziek gaat over emoties overbrengen, verhalen vertellen. En vertellen over ervaringen, dit delen met anderen. Dat is waar muziek over gaat. Dus ja, ik wil de fantasie van de mensen triggeren en hoop dat ze hun eigen fantasietrip erin vinden.
Het maakt je moeilijker om een groot publiek aan te spreken, of is dat niet je ambitie?
Iedereen doet wat hij wil, daar heb ik geen probleem mee. Maar persoonlijk wil ik mijn ziel niet verkopen aan de commercie of 'het grote geld', dat is niet mijn ambitie. Het gaat om 'de muziek voor mij', niet om veel kaartjes verkopen of iets dergelijks. Ik wil het doen voor de muziek waar ze van houden. Als dat maar 200 mensen zijn is dat niet erg. Natuurlijk wil ik groeien in wat ik doe, maar door te doen wat ik doe, kan ik mezelf onderhouden. Als dat betekent dat ik niet voor 2000 mensen kan spelen? Dan is dat maar zo, ook al wil ik hier natuurlijk , zoals eerder vermeld, uiteraard zoveel mogelijk muziekliefhebbers mee bereiken. Je moet gewoon doen waar je zin in hebt, eerlijk zijn tegenover jezelf. Dat is belangrijker dan geld verdienen, dat is niet waar echte Kunst over gaat. Kunst en entertainment is iets totaal anders, ik kies voor Kunst...
Wat me opvalt is hoe jullie elkaar perfect weten aan te vullen (op plaat en nog meer live); het voelt alsof jullie een drieling zijn, verbonden met elkaar. Is dat de juiste omschrijving? Het zou niet werken met andere muzikanten bijvoorbeeld, jullie horen bij elkaar...
Voor mij zijn het soulmates, het is alsof je een beste vriend vindt en de rest van je leven bij hem blijft. Het zijn echte vrienden geworden. Het is als een relatie die groter en groter wordt, dat we elkaar in andere projecten hebben gevonden helpt ook veel. We spelen onze muziek in dezelfde taal, dezelfde woordenschat. We hebben elkaar inderdaad nodig om de magie zijn werk te laten doen. Ik kan dit met geen andere jongens doen dan met hen eigenlijk.
Ik lees in de biografie: ''Waar het eerste album ‘Mhamdeya doordrenkt was van nostalgie, vertelt dit tweede opus over een reis tussen de twee horizonten van de pianist: Tunis en Brussel''; kun je er meer over vertellen?
Het eerste album was een terugkeer naar mijn roots in Tunesië, toen ik nog een kind was en dat soort dingen. Als ik in die straten loop, doet het me nog steeds denken aan die tijd, zelfs als ik na zoveel jaar terugkom, dat was waar dit eerste album over ging, een 'nostalgische' reis naar het verleden. Dit nieuwe album gaat over de muziek die bestaat in het noorden van Afrika. Het gaat over mijn moeder en zus. Het was belangrijk om deze twee vrouwen, mijn zus en moeder, in het album te noemen. Het zijn twee van de belangrijkste vrouwen in mijn leven. Dus dit album vertelt het verhaal van het begin tot het einde van deze reis en waar ik nu ben. Ik kan het album niet in een andere volgorde beluisteren, elk nummer is een andere pagina, een ander hoofdstuk. Dus je moet het album in die volgorde beluisteren om bij het verhaal te kunnen zijn.
Interessant verhaal … Is er een verschil tussen de Brusselse cultuur en de Tunesische, wat is het verschil volgens jou? En wat is er voor jou zo geweldig aan het leven in Brussel? Iemand die er woonde zei dat hij een 'haat/liefde'-relatie met Brussel had, wat is dat voor jou?
Ik hou echt van Brussel. Maar... als ik in Brussel ben, wil ik terug naar Tunesië. Maar als ik in Tunesië ben, wil ik terug naar Brussel (haha), het is heel raar. Ik heb niet dezelfde emotionele band met Brussel, want ik ben opgegroeid in Tunesië, mijn familie woont daar. Maar ik ben naar Brussel verhuisd voor mijn muziek. Dus voor mij is familie alles, maar in Brussel is er muziek die ik in Tunesië niet vind.
Begrijpelijk. Nu terug naar het nieuwe album. Hoe waren de reacties op deze nieuwe plaat? En de live optredens tot nu toe?
Het is een leuke ervaring dat ik heel persoonlijke muziek heb geschreven en dat mensen er echt naar luisteren, dat is gewoon geweldig. En mensen vinden het echt leuk wat ik doe. Dus ja, we krijgen heel goede recensies, er zijn interviews, het gaat heel goed. Ik ben tevreden.
Wat zijn de toekomstplannen? Ik zie jullie ook in Frankrijk spelen …
Ja, een kleine tour in Frankrijk. De muziek brengt ons waar het ons brengt en wordt groter en groter... we gaan door.
Is het je ambitie om wereldberoemd te worden (ik denk het niet); wat is je echte ambitie? Is er een 'doel' dat je voor ogen hebt?
Mijn ambitie is om steeds beter te worden in wat ik doe en zoveel mogelijk mensen te bereiken met mijn muziek. Groeien in wat we doen en minder problemen hebben is misschien wel de grootste ambitie...
Ik hoor soms dat er een muur is tussen Wallonië en Vlaanderen, dat het moeilijk is voor een Franstalige band om door te breken in Vlaanderen en vice versa; is dit ook voor jullie als Brusselse band? Is het makkelijker voor jullie om door te breken in Frankrijk, Wallonië dan in Vlaanderen?
In mijn geval denk ik van niet. We hebben deze tour in Brussel gehad, en we hebben een tour met Jazzlab. We hebben die muur niet, maar dat zou het ook niet moeten zijn. Het zou meer open moeten zijn, het is jammer als dit echt gebeurt... maar ik heb zoiets niet opportuun.
Pics homepag @Sven Dullaert
Bedankt voor dit leuke interview, ik hoop dat we elkaar snel zien.
Waterproov - We willen vooral gewoon lekker samen muziek maken, en bereiken we andere mensen, dan is dat mooie meegenomen!
Lara en Rosi beginnen Waterproov in december 2018 als covergroep. Al snel besluiten ze dat ze meer in hun mars hebben dan alleen covers spelen: ze starten in 2019 met het schrijven van hun eigen muziek. Zelf zeggen ze dat hun nummers zich tussen verschillende stijlen bewegen, met duidelijke invloeden van pop en indie. Zichzelf begeleidend op gitaar en piano, gaan de twee bandleden de uitdaging aan om in het Nederlands tweestemmig te zingen. Dit wordt ook duidelijk in hun eerste echte release ‘Ode Aan Ons’ met de volgende ‘o’ zo interessante nummers: “Overal”, “Oogcontact”, “Oorsprong” en “(On)verbloemd”. Het duo houdt een releaseshow voor de EP ‘Ode Aan ons’ in de Torenzaal, Lokeren op 29 maart 2024.
We hadden een fijn gesprek met het duo, in de gezellige Bar Clementine, Lokeren.
Wie is Waterproov? Heeft de naam een bepaalde betekenis, hoe zou je je muziek omschrijven?
We zijn begonnen in 2018, na onze middelbare te hebben afgerond, ons eerste optreden was in december 2018. We hebben daarna nog enkele optredens gedaan en zijn wat nummers beginnen schrijven. Waarna met corona , wat optredens betreft, alles plots een beetje stil viel.
Die corona heeft er dus niet voor gezorgd dat je plots toch de handdoek in de ring hebt gegooid? Want veel beginnende bands of artiesten gaven het toen wel op … Wat is voor jullie de drijfveer geweest om toch door te gaan?
Tijdens corona hebben we wellicht niet meer fysiek samen gezeten, maar zijn wel contact blijven houden via sociale en andere media. Het heeft dus niet gezorgd voor het stopzetten van onze creativiteit. We konden, buiten uiteindelijke enkele zomer bars niet meer optreden, dat was de enige domper. Dus , behalve het gemis van concerten doen, viel dat al bij al nog goed mee.
De dromerige muziek en het verhaal, doet wat denken aan Kids With Buns die nu toch wat aan het doorbreken zijn. Waren zij een inspiratie? Of wie dan wel/niet?
Er zijn wel gelijkaardige ideeën tussen ons en Kids With Buns, maar echt ons laten door inspireren niet direct. Alle Nederlands talige anders denkers vormen sowieso een inspiratie voor ons, artiesten die een deurtje durven open te stampen en niet bang zijn om moeilijkere thema’s aan te brengen. We zouden Merol als voorbeeld kunnen geven voor een artiest die ons inspireert, ook al verschillen haar teksten toch nog veel van de onze.
Binnen het genre zijn er veel … Wat maakt ‘Waterproov‘ uniek(er)?
We laten ons niet sturen door een markering of wat bepaalde labels of media ons opleggen ‘om te doen’. Dat is voor ons wel heel belangrijk. Wat we zeggen of zingen komt vanuit onszelf, onze eigen ervaringen en onze eigen gedachtengoed. We laten ons door niemand beïnvloeden wat dat betreft. Onze teksten zijn heel persoonlijk, we brengen het gemeend en vanuit een buikgevoel. En we proberen ook vernieuwend te zijn in onze teksten en muziek. Net dat maakt ons toch wel uniek binnen dat overaanbod.
De Nederlandse taal is een mooie taal, je ziet tegenwoordig wel meer bands en artiesten die in de eigen taal zingen, ze hebben er allemaal een bepaalde (logische) reden voor. Waarom doen jullie het, in het Nederlands zingen?
Lara: Omdat wij het leuk vinden met woorden te spelen. En dat lukt voor ons veel makkelijker in het Nederlands. Ook komt de betekenis van een tekst veel directer binnen als je in het Nederlands zingt (voor Nederlandstaligen)
Rosi: Onze woordenkennis in het Nederlands is veel rijker dan in andere talen, wat onze muziek daarmee ook verrijkt.
De EP is een mooi pareltje, vol breekbare en persoonlijke songs. Je geeft jezelf prijs, je weet hoe hard social media kan zijn … Hoe sta je er zelf tegenover?
We proberen ervoor te zorgen dat we niet alles bloot geven, dat er een soort vaagheid blijft bestaan binnen onze nummers. Waardoor mensen hun persoonlijke ervaringen zelf kunnen invullen daarin. Dat is althans de bedoeling, dat mensen in onze songs hun eigen ervaring kwijt kunnen. Door enkel dat tipje van de sluier op te lichten, wordt dat risico dus omzeild. We geven niet zomaar alles prijs.
Dat lijkt me een zeer goede ingesteldheid. Welk publiek zouden jullie graag willen aanspreken met jullie muziek? Of ben je daar niet echt mee bezig?
Het is niet dat we daar echt mee bezig zijn, iedereen is welkom. Maar ik denk vooral een luister publiek hier zich zal kunnen in vinden, dat kunnen jongeren of ouderen zijn. Maar vooral dus een publiek dat de intimiteit van onze muziek begrijpt en daadwerkelijk naar ons verhaal wil komen luisteren, dat is het publiek dat we graag zouden aanspreken. En dan komen we toch eerder bij onze leeftijdgenoten terecht die met dezelfde problemen worstelen waar wij over zingen. Denken we toch. Maar, iedereen is welkom!
Hoe waren de eerste reacties op de EP?
Toch wel positief, al moeten mensen er blijkbaar toch een inspanning voor doen om de songs echt te begrijpen. Althans dat maken we uit die reacties op. Het is geen hapklare brok vlees dat we voorschotelen. Mensen die dus open staan voor dat avontuurlijk kantje, vinden hun weg hier wel in. We hebben ook positieve reacties gekregen uit onverwachte hoek, mensen die ons persoonlijk laten weten dat ze onze muziek erg appreciëren, dat is heel leuk!
Het is geen muziek waarmee je Sportpaleizen zult uitverkopen, wat jullie gegund is natuurlijk, en wellicht is dat niet jullie ambitie. Maar wat is dan wel jullie ambitie, wat wil je ermee bereiken? Lokerse Feesten?
We passen niet echt in een genre of hokje, maar willen graag optreden op plaatsen waar de aanwezigen daadwerkelijk luisteren naar onze muziek. Op het moment kijken we gewoon wat er op ons afkomt, en zien wel wat er gebeurt. We nemen wat dat betreft een beetje een afwachtende houding aan.
Niet in een genre passen? Ik zou zeggen ‘singer-songwriter’ of niet? Indien een organisator jullie wil boeken, welk genre zou je zelf zeggen …
Indiepop, dreampop, Nederlandstalige muziek … dat vat het beetje samen
De release show is op 29maart in eigen stad; Zenuwen? Waaraan mogen de fans zich verwachten? Visueel spektakel, vuurwerk? Vertel maar
Het is uitverkocht, dus dat is al positief. Gezonde zenuwen toch, we zien het zeker zitten. Er zullen wel beelden te zien zijn, en er zal dus zeker een visueel iets worden aan toegepast. Maar we willen vooral de muziek voor zich laten spreken en tonen aan de mensen wat we in die vijf jaar hebben opgebouwd: De luisteraars kunnen zich dus verwachten aan een divers repertoire: van acapella tot elektronisch ondersteunde songs en dat in verschillende talen! We zijn er dus nog wat mee bezig om alles uit te werken maar zien er echt wel naar uit om voor eigen volk te spelen.. we hopen op die manier ook wat Lokeraars tegen te komen en te bereiken. En op die manier wat herkenning te krijgen.
Wat na deze EP? Is het de bedoeling een full album uit te brengen, of is het nog niet aan de orde? En wat zijn de verdere plannen voor dit jaar?
We willen ons vooral focussen op deze EP en dat promoten, door eventuele optredens en zo. we wachten ook wat af wat er door die release show eventueel uit de bus komt wat dat laatste betreft. Op basis daarvan kunnen we onze plannen aanpassen. Een full album is dus nog niet aan de orde, we gaan stap per stap te werk. En jagen ons niet op. Alles van de EP release 30 maart en de reacties daarop …dat is iets waar we al een jaar naartoe werken, en daarna nog wat optredens die ons al gevraagd hebben. En de rest is dus even koffiedik kijken.
Waar willen jullie naartoe werken?
Dat is een moeilijke vraag om te beantwoorden , omdat het dus afhangt van de EP die op 30 maart op de markt komt, en de reacties daarop. Het belangrijkste is als we toch optredens kunnen boeken daardoor, dat er daadwerkelijk mensen op afkomen die voor onze muziek komen. Hopelijk gaan die deuren open naar optredens in die richting, maar zoals daarnet gezegd, het is allemaal beetje afwachten nu wat toekomstperspectieven betreft eerlijk gezegd.
Wat zijn jullie ambities, is er een soort doel dat je voor ogen hebt?
Een echt doel ? niet direct, in die zin dat we dus gewoon wel zien wat er op ons afkomt. We willen gewoon lekker samen muziek maken, en bereiken we daar andere mensen mee is dat mooie meegenomen. Kunnen we daar veel mensen mee bereiken ook goed. Maar we leggen de lat niet te hoog, omdat je als je dat doet te snel ontgoocheld kunt worden en dat willen we dus vermijden.
Jullie zijn nog jong, de jeugd houdt van prikkels (op korte termijn), zit op TikTok en youtube en andere streamings … Is het in deze tijden nog interessant om platen uit te brengen fysiek?
Als je dat kunt verkopen en het loont de moeite om het dan uit te brengen, lijkt ons dat wel leuk en interessant om te doen. want er is nog wel een publiek dat platen koopt. Maar dan moeten we er zeker van zijn dat er voor onze muziek een publiek is dat daarvoor open staat. Zo niet heeft dat weinig zin om daar zoveel geld en tijd in te steken eigenlijk.
Sociale media is heel belangrijk, maar hoe belangrijk is het voor jullie?
We hebben een video op YouTube uitgebracht, https://www.youtube.com/watch?v=wbavhPjWahY
en zijn actief op sociale media. Wat dan weer een medium is om onze identiteit te uiten Het is toch een belangrijk barometer om te zien hoe onze muziek wordt opgepikt, je kunt dat dus niet uitschakelen binnen de muziekindustrie in deze tijden. Op die manier kunnen we ook ontdekken welk publiek we echt kunnen bereiken. Dat merken we nu ook al. En ook daarvoor is die sociale media wel belangrijk, om dat te ontdekken en daarop in te kunnen spelen.
In die ambitie … Een naam worden binnen het club circuit (AB, Botanique, Casino etc) of de grote zalen … Wat geniet je voorkeur en waarom?
Toch liefst het club circuit dan, dicht bij je publiek kunnen staan. Lijkt toch leukere. Een heel andere sfeer dan in een Sportpaleis, de sfeer in zo een Club als AB of zo is veel gezelliger. Club circuit dus.. maar moesten we die kans krijgen gaan we natuurlijk geen nee zeggen.
INFO https://www.facebook.com/events/344095128260947
Optreden in CC Lokeren op 29 maart 2024 (EP voorstelling)
EP uit op 30 maart 2024
Bedankt voor dit fijne interview, we zien uit naar jullie optreden in mijn geboortestad
Gamma Rave - Dit is onze passie. We spelen graag muziek, en we zijn trots op de muziek die we samen maken. Dus voor ons is dat het risico waard
Live elektronica is de basismissie van Gamma Rave, het nieuwste project van Will Harwood (Gadje Scum), Sanne Werkers (Brazzmatazz, Kinky Star), Jonas Nyaarr (Idealus Maximus, GoToEleven) en Geert de Waegeneer (Thou, BOMA Studio).
De groep wil dansvloer vullende elektronische dansmuziek naar het live-circuit brengen, met een frisse benadering van het genre door de synthetische tonen van elektronica te combineren met de meer rauwe stijl van punk.
De band bracht onlangs hun eerste single uit “Crossroads”- lees hier .
We hadden een fijn gesprek met de band. We polsten ook naar de ambities en de verdere toekomstplannen.
Gamma Rave is een gloednieuw project , opgericht in tijden dat we beetje worden overspoeld met nieuwe projecten. Hoe is het idee ontstaan? En waarom ?
We waren al een tijdje met Drum & Bass en zo bezig, en sommige van ons stopten bij hun project waardoor de weg open lag voor iets nieuws en fris. Zo is alles begonnen eigenlijk. In eerste instantie was dat puur instrumentaal, en later dus ook stem en EWI toegevoegd. Om vast te stellen dat we plots een achttal nummers klaar hadden.
Wat is de betekenis van de naam ‘Gamma Rave’? Rave party in de Gamma? Is Gamma jullie sponsor ? Of hoe moet ik dat zien…
Nee, het is een woordspeling. Het komt uit de Engelse vertaling ‘Gamma Raeyve’ (gammastraling in het Nederlands) dus nee we worden niet gesponsord door de Gamma.. (haha) ‘Rave’ verwijst natuurlijk ook naar onze live reputatie.
Ik zie vanuit het Gentse wel meer van die unieke bands opduiken, Wat schuilt hierachter?
Er is een soort aantrekking tussen zeer goede muzikanten, die naar Gent verhuizen en zo die op hun beurt andere muzikanten aansporen, het is dus eigenlijk een soort wisselwerking die je niet overal ziet. Met het komen van het jazz conservatorium zijn er hier enorm trouwens veel studenten aanbeland, en ook dat heeft weer voor een kruisbestuiving gezorgd.
Musiczine was onder de indruk van jullie single: vooral die bonte variatie aan stijlen, en er een eigen unieke draai aan geven viel me ook op. Hoe zou je zelf je muziek omschrijven (naar promotors toe )?
Dat is moeilijk omdat een variatie aan stijlen net is wie we echt zijn. Wat we wel in de verf willen zetten is dat Gamma Rave een live Drum & Bass band is. Dat is de essentie van waar het bij ons echt om draait.
Het valt me inderdaad wel op dat het muziek is die pas op een podium echt tot leven komt, denk ik. Is het echter niet een beetje moeilijk geworden, vooral sinds corona, om net podium kansen te krijgen? Organisatoren boeken ook vaak op veilig en geven jonge , talentvolle bands of artiesten niet direct de kansen die ze verdienen…
Er is heel veel gebeurd, niet alleen door corona dat is maar één ding. Ondertussen is alles zo duur geworden dat het voor jongeren moeilijk is geworden om nog concert tickets te kopen. Daardoor haken zij ook af. Ze moeten dus keuzes maken, en kiezen om net naar die dure concerten te gaan en laten de andere helaas links liggen, omdat ze daar het geld niet voor hebben. Dat was vroeger wel anders. Er wordt ook op save gespeeld door organisatoren, of op het laatste moment geprogrammeerd, en er is echt een overaanbod aan nieuwe bands, en dat alles samen maakt het allemaal wat moeilijker voor jonge beginnende bands om door te breken. Wat ook belangrijk is, voor jongeren is het wel een verschil of ze naar een DJ staan kijken of een band, en daar speelt een organisatie ook op in door dan een DJ te boeken. De manier van ‘muziek beleven’ is bij jongeren ook veranderd, ze gaan vlugger van het ene naar het andere en blijven vaak geen heel optreden meer volgen. Daar moeten we allemaal wat rekening mee houden, en op inspelen.
Op dat laatste spelen organisaties ook bewust in, heb ik zelf al ondervonden. Het is als een band als jullie dan ook belangrijk om er ook op in te spelen dacht ik zo.
Waarom dan toch het risico nemen? Beginnen bij de post!?
Will heeft eigenlijk ooit als postbode gewerkt - hij kan het niet aanraden. Veel toffer om muzikant te zijn (haha) - Maar echte antwoord: Dit is onze passie. We spelen graag muziek, en we zijn trots op de muziek die we samen maken. Dus voor ons is het dat risico waard. Maar we zien het niet als een risico. We maken gewoon onze muziek en we gaan zien wat er gebeurt.
Laten we het even over de nieuwe release hebben. De single kreeg al wat leuke reacties; wat staat er nu op het programma? Zijn er al plannen voor meer singles of eventueel EP of album?
We gaan ons wat releasen betreft dus voornamelijk focussen op live spelen, zoals hierboven al aangegeven. Maar toch ook vooral singles uitbrengen. De manier van werken is helemaal veranderd, het hoeft niet per se om alles direct in een album te steken, van tijd tot tijd een single uitbrengen om de aandacht te trekken en vooral ons live profileren in dat wereldje is eerder de tendens die we volgen. Ooit komt het er wel van wellicht, maar het is geen prioriteit.
Ik heb een interview gehad met een muzikant die geen platen uitbrengt, maar alles gewoon op bandcamp gooit. Is het voor jullie nog nodig om platen uit te brengen, denk je, er is een publiek dat nog platen koopt, maar jongeren is een andere zaak?
Wij kopen ook nog platen, en er is zeker een publiek voor. Maar binnen ons concept is het voorlopig gewoon nog niet aan de orde. We zien wel wat de toekomst brengt, en los van de veranderingen is er wel nog een publiek voor.
Tourplannen voor 2024?
We zijn geboekt voor een paar festivals deze zomer maar ze hebben zelf hun line-up niet aangekondigd dus we mogen daar geen reclame over maken. We zijn ook nog een tournee van Engeland aan het plannen.
Wat is jullie grote ambitie?
We hebben vorig jaar in Engeland op een festival gespeeld. Boomtown Fair. We hebben op één van de kleinste podia gespeeld. Het zou leuk zijn om elk jaar uitgenodigd te worden daar, en op een steeds groter en groter podia te mogen spelen. En op die manier ook naar andere podia toe te blijven groeien.
Doorgroeien naar het buitenland is tof en mooi meegenomen, is in het binnenland geen probleem dat jullie een Belgische band zijn, waardoor het moeilijker wordt om succes te boeken, of speelt het geen rol?
Dat is wel zo maar heeft ook te maken met de manier van muziekbeleving hier of in het buitenland, toen we in Engeland speelden merkten we dat ook op. Sommige dingen die daar gebeuren, o.a. dat je automatisch voor een groot publiek speelt, doordat ons landje wat kleiner is, kun je u hier dus niet voorstellen. Of we zagen iemand van rond de 65 gewoon staan dansen op onze muziek, ook dat kom je hier zelden tegen. De muziekbeleving op zich is dus heel verschillend in het buitenland dan hier. Onze nationaliteit is dus op zich geen probleem, voor de soort muziek die we spelen is Engeland gewoon onze grootste markt. Maar optredens daar zijn uiteraard moeilijker te regelen, zeker na de BREXIT, en onze kosten zijn uiteraard hoger, dus die zijn zeker obstakels voor ons.
In die ambities, wat geniet je voorkeur … het clubcircuit of eerder grotesk met een Sportpaleis …
Gewoon, liever een paar leuke optredens in die clubs als AB , Casino of andere dan een groot podia in bijvoorbeeld Sportpaleis of zo. moesten we die kans krijgen, gaan we dat natuurlijk met beide handen aannemen. Dat lijkt ons logisch. Maar een stempel kunnen drukken op het club circuit lijkt gewoon een veel leuker scenario. Liever veel optredens, dan één enkel optreden.
Bedankt voor dit fijne gesprek, hopelijk tot snel op één of ander podium …
Bill Booth - Voor mij houdt het niet op zolang ik kan blijven schrijven, opnemen, optreden; mensen die blijven luisteren en het leuk vinden wat ze horen
In 2020 verscheen Bill Booth’s album “Til The Blues Have Gone” met z’n maatje Bill Troiani onder The Bills-noemer. Het is nu weer tijd voor z’n eigen solo-cd. Het bevat 13 nieuwe zelf geschreven songs vol ‘swinging blues, roots rock, country ballads and (Irish/Celtic/Nordic) folk tones, with lyrics often inspired by true life events’. Met name z’n ‘trademark folky fiddle tunes’ geven een eigen pakkende touch aan de Americana sound op “River Town”. Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met Bill en polsten ook naar de ambities en de verdere plannen.
Bill, hoe is het jaar 2023 voor je verlopen?
2023 ging erg goed met het afronden van de opnames van het album ‘River Town’ en de release van het album in oktober in de UK, Scandinavië en de US. Het album heeft zeer goede recensies ontvangen in Noorwegen en de UK, waaronder Americana UK en Rock N Reel magazine. Goede radio airplay en binnengekomen in de top 10 albums op WERU Radio in de VS en BBC radio en Celtic Music radio in de UK.
In 2020, midden in de coronatijd, bracht je ‘Til The Blues Have Gone’ uit met Bill Troiani, waarvoor je goede recensies kreeg. Zorgde die corona niet voor een ‘rem’ op dat succes?
We hadden het album genomineerd voor Spellemannpris (Noorse Grammy award) voor beste blues album. Vanwege Corona werd er helaas geen live show uitgezonden. We zijn wel veel blijven toeren na de lockdown in 2021.
Hoe ben je die Corona tijden doorgekomen als muzikant en als mens?
Toen alle liveshows waren afgelast, begon ik met een dagelijkse live-uitzending digitaal die ik de Morning Song noemde, met elke dag een nummer met wat achtergrondinformatie over het schrijven enzovoort. Ik deed dit dagelijks om tien uur 's ochtends en het was heel populair met veel geïnteresseerde luisteraars die elke dag afstemden. Het genereerde ook wat inkomsten uit donaties van luisteraars. Na drie maanden en ongeveer 100 liedjes en het einde van de lockdown stopte ik met de show. Het was een geweldige manier om dingen gaande te houden en contact te houden met het publiek.
Ik had een interview met jullie toen ik vroeg wat jullie verwachten - het antwoord was: ''We hopen op respectabele recensies en radio play met een kans op verder toeren en live shows.” Billy T zei ''Ik hoop dat mensen het leuk vinden''. Zijn jullie verwachtingen uitgekomen?
Ja, die zijn uitgekomen. Mensen zijn al begonnen te vragen om een Bill's album nummer twee dat we in de toekomst willen maken.
In februari 2024 komt je soloalbum 'River Town' uit, ik hoorde dat er een verhaal achter zit, kun je me er meer over vertellen?
Alle nummers zijn geïnspireerd op mensen en plaatsen van een typisch klein Amerikaans molenstadje, zoals de stadjes waar ik ben opgegroeid in het midden en aan de kust van Maine in de VS.
Als ik ernaar luister, voel ik mezelf wegglijden naar een onbekend gebied, zittend rond het kampvuur; is dat de indruk die je wilde geven met dit album? Een bewust pad dat je volgt of komt dat heel natuurlijk?
Nou, het is een bewuste weg die vanzelf gaat. Vooral als de verhalen en personages in de teksten geïnspireerd zijn op waargebeurde gebeurtenissen die ik ken.
Je straalt zoveel warmte uit, en vooral die zwoele Blues sound die je doet wegdrijven spreekt me aan. Een bewuste manier van aanpak? Of is dit heel natuurlijk?
Nou bedankt voor de goede woorden. De zwoele Blues sound komt gewoon natuurlijk voor mij. Sommige van de eerste muziek die ik hoorde was van vroege bluesartiesten zoals Lightning Hopkins, Muddy Waters en BB King. Ik heb zowel BB King als Muddy Waters live zien spelen.
Naast de typische blues zitten er ook veel folkinvloeden in, ik voel o.m. de spirit van Bob Dylan. Klopt dit?
Net als miljoenen andere aspirant singer songwriters was Bob Dylan een sterke invloed toen ik jong was. Ik begon met folkloredansen terwijl ik fiddle tunes leerde en dit is ook van grote invloed geweest op mijn muziek. Waar ik opgroeide, in New England, waren veel Ierse immigranten en de plaatselijke folkmuziek werd sterk beïnvloed door de traditionele Keltische muziek uit Schotland en Ierland. In het nabijgelegen Nova Scotia in Canada zijn er nog steeds mensen die Schots Gaelic spreken en een rijke muziektraditie hebben, vooral met de viool. Veel van deze stijl is nog steeds te horen bij vioolspelers in Maine.
Wat zijn je verwachtingen van deze plaat en welk publiek wil je ermee aanspreken?
Nou, ik hoop gewoon op goede feedback, airplay en persrecensies. Elk publiek dat van de liedjes geniet is welkom!
In ons vorige interview hadden we het ook over spotify en andere social media, die kun je in deze tijden niet uitzetten. Waarom nog albums uitbrengen als je alles gewoon op spotify kunt zetten? (Ik koop nog steeds platen, maar de jongere generatie ziet dit wel anders)
Veel muziekjournalisten ontvangen nog steeds graag cd's met het artwork en de bijbehorende informatie voor recensies. Het radiostation in de VS, WERU in Maine, accepteerde geen digitale inzending en accepteerde alleen cd's voor afspeellijsten. Ik stuurde ze een cd en ik denk dat ze hem goed vonden, want hij stond drie weken achter elkaar in de top 10 van meest gedraaide albums op het station. Een leuke verrassing.
Wat zijn de verdere plannen voor 2024? Staan er ook optredens in België of Nederland op de planning?
Ik heb begin mei een aanbieding gekregen voor een club in Nederland en hopelijk komen er rond die tijd nog meer boekingen.
Zijn er plannen met 'The Bills' in de nabije toekomst?
The Bills spelen nog steeds samen live shows en er komen er volgende maand al een paar aan. Ik ben ook begonnen met het schrijven van ideeën voor nieuwe nummers voor The Bill's album nummer twee.
Wat zijn, naast de plannen en dit soloalbum, je grootste ambities? In het laatste interview zei je "Ga zo lang mogelijk door met schrijven, opnemen en optreden".
Waar trek je de grens voor jezelf, waar stopt het voor jou?
Voor mij houdt het niet op zolang ik kan blijven schrijven, opnemen en optreden, en mensen blijven luisteren en het leuk vinden wat ze horen... Ik heb onlangs nog een gastoptreden gedaan bij een Rolling Stones Tribute show voor de 80e verjaardag van Keith Richards. Zoals je weet hebben The Stones net een nieuwe plaat uitgebracht en zijn ze samen op tournee. Willie Nelson is vorig jaar 90 geworden en hij is nog steeds bezig. Ik zou mezelf niet in dezelfde klasse plaatsen als deze jongens, maar ze zijn zeker een grote inspiratiebron....
Pics homepag @Terje Johansen
Volledig met je eens, hopelijk zien we je eens live in België ergens in 2024. Veel succes met deze release.
Harper Trio - Maria-Christina Harper - Het is een soort presentatie over wat er elke dag in mijn hoofd gebeurt, er gaat zoveel om in mijn hoofd. Daarom is er ook zoveel diversiteit in mijn muziek
De in Griekenland geboren, Egyptische jazzharpiste en componiste Maria-Christina Harper vindt het geluid van de harp in de jazzwereld opnieuw uit. Met haar anarchistische geest en een interesse in het verkennen van wat de harp kan doen, in plaats van het verkennen van de traditionele klanken, presenteert ze haar instrument op nieuwe en opwindende manieren. Door haar wortels in de traditionele muziek te combineren met free jazz creëert ze een onweerstaanbare, meeslepende geluidskosmos. Het is waar Oost en West elkaar ontmoeten. Maria-Christina is gevestigd in het Verenigd Koninkrijk en werkt samen met twee uitstekende, veelgeprezen spelers om het Harper Trio te vormen met drummer-drummer Evan Jenkins en de dynamische saxofoniste Josephine Davies (Instrumentalist Of the Year, 2019 Parliamentary Jazz Awards).
In 2023 brachten ze het album 'Passing By' uit. Een wilde combinatie van stijlen, zoveel diversiteit dat we het er echt over moeten hebben. Dus hadden we een leuk gesprek met Maria- Christina Harper over dit project en toekomstplannen.
Kun je wat meer over jezelf vertellen, hoe is het allemaal begonnen, waarom is de harp zo belangrijk als instrument?
Ik kom uit een muzikale familie. Maar dat had niets te maken met het instrument 'de Harp'. Als kind zag ik de tekenfilm ‘De Aristokatten’ op tv. Een jaar of vier. Een van hen speelde harp en vanaf dat moment wilde ik harp spelen en zo is het allemaal begonnen.
Ik heb gelezen dat je ietwat gefrustreerd was omdat het instrument harp helaas nog steeds in die richting van 'klassieke muziek' wordt geduwd terwijl het ook terug te vinden is in moderne muziek en jazz; ervaar je ook dat het moeilijk is om serieus genomen te worden als harpist in de mainstream muziekwereld, of heb ik het verkeerd voor?
Ik ben begonnen met Piano, klassiek piano, omdat er toen nog geen harpleraar was. Toen de harpdocent op het conservatorium kwam, was ik erg enthousiast en begon ik de orkestrale pedaalharp te studeren. In mijn vrije tijd luisterde ik naar klassieke muziek, maar ook psychedelische rock en blues, en country muziek. Ik vond het repertoire van de pedaalharp erg beperkt. Ik wilde meer doen met het instrument, omdat ik het gevoel had dat ik opgesloten zat, ik had meer nodig. Na mijn klassieke studie heb ik wat symfonische muziek gedaan, maar dat was niet wat ik wilde. Dus verhuisde ik naar Londen om muziektherapie te studeren. Daar leerden we improvisatietechnieken en combineerden we psychologie met muziek. Ik werd erg enthousiast van het toepassen van speciale effecten op de harp en materialen. Eindelijk vond ik een manier om mijn muzikale paden te verkennen met dit instrument. En te gaan werken met de vele mogelijkheden die er zijn.
Ik heb jullie leren kennen dankzij één van onze recensies, die een artikel schreef over een ander project 'Hairetis Harper' (https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/80508-draft.html ) dat helaas midden in die duivelse corona tijden werd uitgebracht; heeft dit album deuren geopend, of was het een slechte timing middenin de corona?
We hadden de optie om het niet uit te brengen. We wisten niet wat er ging gebeuren, of hoe lang de pandemie zou duren. Als ik er nu op terugkijk, denk ik dat het goed is dat het is gebeurd. We hadden het gevoel dat we dit in ieder geval hadden, we kregen overal erg goede recensies. Met dit album (Passing By, Harper Trio) zou ik niet blij zijn als het gebeurde, maar met dat album heb ik nu het gevoel dat het een goede beslissing was om het toch uit te brengen.
Het is alleen jammer dat jullie niet live konden spelen met dat project, of wel?
Ja, dat hebben we gedaan. Voordat we het uitbrachten hebben we een tour gedaan in Brussel, Griekenland en Nederland, maar dat was voordat het album was uitgebracht.
‘Draft' was een succesvol album, komt er meer werk van dit project met Hairetis in de toekomst?
Voorlopig heb ik het te druk met dit project 'Harp Trio', dus er zijn nu geen toekomstplannen voor dat project, dat zien we later wel.
Natuurlijk gaat dit interview over het nieuwe project 'Harper Trio' - Passing By. Ik hou van de manier waarop je zoveel stijlen in je muziek combineert, maar ik voel vooral jazz in veel nummers terugkomen. Klopt het? En was dit een bewuste manier van werken?
Het is een soort presentatie van wat er elke dag in mijn hoofd gebeurt, er gaat zoveel om in mijn hoofd. Daarom is er ook zoveel diversiteit in mijn muziek.
Josephine Davies en Evan Jenkins zijn niet alleen puike muzikanten, ze zijn ook een enorme aanwinst om jouw magische muziek naar een nog hoger niveau te tillen denk ik, hoe hebben jullie elkaar gevonden en vooral, is dit compatibel met jou en hun drukke schema in dit nieuwe project? Ze zijn erg druk bezig; hoe vinden ze tijd voor dit project?
Alles komt terug op de tijd van COVID. Voor muzikanten in het Verenigd Koninkrijk was het legaal om samen te komen om te repeteren en muziek op te nemen. We kwamen dus echt elke week bij elkaar. We hadden toen allemaal de tijd om muziek op te nemen. Misschien was het niet gebeurd als we geen tijd hadden gehad door de pandemie. Zonder stress voor andere projecten en dingen, dat was een goede eigenschap van deze COVID . Muzikaal en creativiteit, als je jezelf tijd en ruimte geeft, is dat altijd goed. Dat was het enige goede aan deze COVID. En nu zijn we zo enthousiast dat we tijd vinden om dit album te promoten.
Die diversiteit in aanpak is kleurrijk, dat ik na elke luisterbeurt iets nieuws ontdek; het is een groeiplaat, me dunkt?
Het is niet zo dat ik bewust nadenk over hoe het publiek denkt over wat ik doe als ik componeer. Maar ik vind het heel leuk als iemand zegt dat er meer gebeurt dan één luistersessie; dat is iets wat ik echt wil doen. Je raakt niet snel verveeld als dit gebeurt. Maar het is niet dat dit een bewuste keuze is, het gaat bij mij allemaal heel natuurlijk. Soms zit ik aan de harp en komt er iets in mijn hoofd, dat ik dan naar buiten breng. Soms is er niets en blijf ik spelen en spelen, tot ik iets vind.
Ik heb ook het gevoel dat je een band hebt met Avant-Garde?
Mijn groter ervaring situeert zich meer experimentele muziek. Ik hou gewoon van Avant-Garde, en improvisaties, dat brengt je overal. Dus dat vind ik heel leuk, bedankt dat je dat zegt.
Daarnaast is er een connectie met je Griekse roots en Egyptische roots las ik ergens. Op welke manier komt dat tot uiting in je muziek denk je?
Er is een nummer 'In Cairo / Grandma's Coat, waar de inspiratie komt van mijn familiewortels in Cairo, ik droeg een kledingstuk van mijn oma tijdens een concert en daar gaat dit nummer over. Maar op het album zelf is er niet echt een bewuste verwijzing naar mijn Griekse of Egyptische roots. Alleen in dat ene nummer eigenlijk.
Het is niet alleen de diversiteit, maar ook hoe je overschakelt van intimiteit naar een krachtiger geluid; experimenteren met geluiden trekt me aan, improvisatie tot kunst verheven. Een bewuste benadering? of hoe moet ik dit zien?
Omdat ik veel beïnvloed ben door mijn klassieke muziekstudie, is het hebben van een flow en verschillende texturen binnen hetzelfde stuk iets dat me interesseert en opwindt. Daarbovenop komen andere texturen uit andere muziekgenres in de muziek door middel van effecten en toonverkenning. In het algemeen probeer ik mijn gevoelens en gedachten over te brengen door middel van geluiden die ik uiteindelijk omzet in composities.
Ik hou van die avontuurlijke aanpak, daarom schrijf ik graag over muziek; op die manier trek je alleen publiek aan, die constant geprikkeld willen worden. Hoe zie je het zelf?
Voor mij gaat het om het moment van schrijven en improviseren. En dan het opnemen... ik denk pas na over elke stap, pas als de stap zich aandient. Ik ben het ermee eens dat het geen muziek is voor een groot publiek van populaire muziek. Ik denk dat het publiek dat ons leuk zal vinden, misschien een achtergrond in jazz of avontuurlijke muziek heeft. En vrije improvisatie, en misschien ook wat psychedelische rock. Natuurlijk zou ik het geweldig vinden om een album te maken waar iedereen naar wil luisteren, maar alleen als ik de muziek zelf ook goed vind. En niet in een richting wordt geduwd die ik niet leuk vind.
Je zei dat je over elke stap nadenkt, maar pas als de stap zich aandient. Wat is nu de volgende stap?
We zijn nu bezig met het organiseren van een aantal zomerfestivals en een herfsttour. Gewoon deze plaat promoten en optredens organiseren is nu de volgende stap. En ik heb ook een paar nieuwe ideeën voor dit project, maar eerst deze stap, live spelen met dit Harper Trio.
Hoe waren de belangrijkste reacties op de plaat?
We hebben erg goede recensies gekregen, de fans vinden het ook leuk. Het gaat erg goed. Dus ja, we hebben positieve feedback voor dit project van onder andere The Guardian, Jazzwise magazine, BBC radio en jazz FM.
Zijn er nog andere toekomstplannen naast de tour?
De volgende stap en toekomstplan is, terwijl we op tournee zijn, nieuwe muziek opnemen en ik denk na over een gastsamenwerking, weet nog niet wat. Dat is een ander idee dat in mijn hoofd opkomt.
In tijden van Spotify en Youtube, is het interessant om nog steeds platen te maken? Ik weet dat er nog steeds een markt voor is, maar toch... waarom?
Ik hou van creëren, de muziek, het geluid, het beeld, een plaat in je handen houden heeft nog steeds iets magisch. Je presenteert het aan iemand, het is fijn om het dichterbij te hebben, als een boek dat je in je hand kunt houden. Er is nog steeds een publiek voor.
Tot slot, wat zijn je grote ambities, ik denk niet dat het spelen in grote stadions is? Of wel? Heb je een soort 'doel' in gedachten of ben je daar niet mee bezig?
Ik heb het niet over dit project, maar in muziektermen... het draait allemaal om marketing. Als mensen marketing krijgen, wordt de saxofoon 'gehyped' en gaan mensen voor dat instrument. om een voorbeeld te geven, dus het draait allemaal om marketing en combineren. Populaire muziek is iets dat de hele tijd evalueert, dus als een instrument populair wordt, kan het een gehyped instrument worden voor een groot publiek. het heeft allemaal met marketing te maken. Over mijn ambitie? Als muzikant wil ik blijven spelen wat ik echt wil spelen. De luxe hebben om te kiezen waar ik kan spelen, de podia , de gast die met mij en ons speelt. Gewoon de vrijheid hebben om de muziek te spelen waar we allemaal voor staan... dat is mijn grootste ambitie.
Bedankt voor dit leuke interview, nog zaken? Ik hoop alvast je live te zien in België
https://mariachristinaharper.com
https://www.instagram.com/mariachristinaharper
https://www.facebook.com/MariaChristinaHar
https://www.youtube.com/c/MariaChristinaHarper
The Suncharms - Al mijn teksten komen uit mijn ziel en vertellen een verhaal over een ervaring die ik heb gehad of een emotie die ik voel. Hopelijk komt dit over op de luisteraar en maakt het een connectie
Ze werden opgericht in 1989, geïnspireerd door indie en pop, en binnen een jaar stonden ze in het voorprogramma van onder andere Curve, Catherine Wheel en The Cranes. Met twee succesvolle EP-releases in 1991 gevolgd door een Peel-sessie begin 1992, leek het erop dat de band het steeds beter zou gaan doen. Helaas speelden ze hun laatste optreden in 1993 en gelukkig voor ons kwamen ze in 2021 weer bij elkaar. We hebben het over de shoegaze band The Suncharms, die op een punt stonden om door te breken.
In 2023 kwam een nieuwe plaat uit ‘Things Lost’ waarop ze de gekende paden verder bewandelen. Alsof ze nooit weg zijn geweest.
We hadden over deze release een fijn gesprek met bezieler Marcus Palmer, waarbij we terugblikken en kunne”n uitkijken wat ze bieden …
Even terug naar het verleden … Jullie begonnen ergens in de jaren 90 en stopten in 1993 na een paar EP's; een belangrijke reden waarom dit gebeurde?
Ja, we hadden 2 EP's uitgebracht Sparkle & Tranquil Day op Wilde Club Records, ook de thuisbasis van Catherine Wheel. We hadden ook het genoegen om een John Peel BBC Session te doen. Er was geen massale banduitval of een botsing van een artistieke visie. Het platenlabel viel uit elkaar en het leven leidde ons in andere richtingen. Net toen dit gebeurde kregen we het aanbod om een single uit te brengen op Slumberland Records. Een demotape werd naar de verre kusten van de VS gestuurd maar kwam nooit aan. Dat was 1993 en er werd geen debuutalbum uitgebracht, wat nog steeds aanvoelt als teleurgestelde dromen en een ‘wat als’ gevoel ... (in 2018 brachten we eindelijk een comebacksingle Red Dust uit op Slumberland Records)
En je kwam terug in 2019; hoe gaat alles sindsdien en wat is het grote verschil met de jaren '90 ?
Het grote verschil is het aantal online radioshows, digitale tijdschriften voor bloggers en de mogelijkheid om muziek digitaal te downloaden en te delen. We hebben mensen van over de hele wereld bereikt die vroeger nooit van ons gehoord zouden hebben. In de jaren 90 was je afhankelijk van papieren fanzines die je oppikte bij optredens (die nog steeds geweldig zijn), mond-tot-mondreclame en het maken van compilatietapes met versierde hoezen die je zelf maakte met viltstiften/verf of collages. Het duurde uren om deze tapes te maken en je stuurde ze naar je vrienden om je nieuwe vondsten te delen. Het was geweldig om een gewatteerde envelop te openen met een tape erin. Alleen John Peel op Radio One draaide in de jaren 90 obscure muziek. Wat muziek maken betreft, heb je nu de vrijheid om op te nemen en te mixen op een laptop en te experimenteren met verschillende geluiden die moeilijk na te maken zouden zijn als je beperkte studiotijd zou hebben vanwege financiële beperkingen. De ervaring in een studio zal voor mij altijd beter zijn vanwege de kameraadschap in een nieuwe omgeving en het was mijn tienerdagdroom over hoe het zou moeten zijn om in een band te spelen. Maar de technologie heeft ons in staat gesteld om onze eigen muziek te maken en op te nemen wat geweldig is geweest voor onze creativiteit.
Naast jullie 'come back', was er die verschrikkelijke coronatijd, hoe hebben jullie die overleefd? Of waren deze tijden een inspiratie voor jullie?
De coronatijd dwong ons om die technologie nog meer te omarmen en te leren hoe we zelf konden opnemen en vervolgens met elkaar konden delen. Dit resulteerde erin dat we veel sneller demotracks konden neerzetten, omdat we elkaar voor Corona maar één keer per maand persoonlijk ontmoetten.
Jullie zijn nu nog steeds 'on route' en hebben vorig jaar een prachtig album uitgebracht 'Things Lost'; ik hou van de typische shoegaze vibe, dat emotioneel klinkt. Maar er zijn tegenwoordig zoveel bands die dat doen, wat maakt een band als Suncharms '’uniek(er)’ denk je?
Al onze nummers klinken denk ik heel verschillend van elkaar en we zijn niet bang om te experimenteren met verschillende instrumenten en effecten als dat bij het nummer past. Op het nieuwe album zijn er trompetten/snaren en er zijn melodieën naast keyboards. We hebben ook gitaarpedalen en gitaren die we in de jaren 90 gebruikten. Al mijn teksten komen uit mijn ziel en vertellen een verhaal over een ervaring die ik heb gehad of een emotie die ik voel. Hopelijk komt dit over op de luisteraar en maakt het een connectie.
De nummers doen me dansen en geven me een warm gevoel, iets wat ik nodig heb als ik naar meer shoegaze muziek luister. Wat is volgens jou 'muzikaal gezien' het verschil met de albums uit de jaren '90?
Het grootste verschil met de jaren 90 dat ik al heb genoemd is het experimenteren met andere instrumenten dan gitaren. We zijn met nog steeds de originele bandleden maar experimenteren dus meer nu. Ik ben me ervan bewust dat elk nummer ons laatste kan zijn, dus ik moet ervoor zorgen dat elk woord belangrijk is in het nummer omdat ik misschien nooit meer de kans krijg om een nummer te maken. Ik heb nog steeds littekens omdat ik in 1993 dacht dat het voor altijd voorbij was. En dat wil ik nu vermijden.
Ik heb het gevoel dat er een verhaal achter dit album zit, klopt dat? Waar kwam de inspiratie vandaan?
Het album is geen conceptalbum, maar er zijn wel thema's die veel nummers met elkaar verbinden. Zee / Stormen / Hammer Horror / Victoriaanse Gothic / Sterfelijkheid / Verloren liefde / Kerkhoven / Spijt / Alcohol / Badplaatsen / Realiseren dat er nooit eeuwigheid is, alleen het moment. De titel van het album en het artwork geschilderd door onze drummer Chris van a Dark Sea brachten het allemaal samen.
Shoegaze en muziek uit de jaren '80 en '90 is tegenwoordig populair, hadden jullie het gevoel dat het makkelijker was om 'on track' te komen dan in de jaren '90?
Het was een leuke verrassing om erachter te komen dat onze nummers uit de jaren '90 in leven waren gebleven en werden gedraaid door tienerfans van shoegaze. Onze nummers van toen en nu zijn dan ook gedraaid op een aantal geweldige Shoegaze Radioshows, waaronder DKFM. We hebben geweldige ondersteuning gehad van radioshows die onze nieuwe nummers naast nieuwe bands speelden. Ik zou zeggen dat veel mensen die ons nu leren kennen denken dat we een gloednieuwe band omdat ze geen kennis hebben van ons verleden. Het is trouwens goed om te zien dat ook bands als Ride en Slowdive nieuw materiaal uitbrengen en niet alleen voor nostalgie spelen.
Hoe waren de belangrijkste reacties op de plaat? Heeft het deuren geopend?
We hebben een geweldige respons gehad en veel goede, inzichtelijke albumrecensies. Radio-optredens van over de hele wereld en een optreden op de BBC (6 music Radcliffe & Maconie). De deur die is geopend is de mogelijkheid om twee albums uit te brengen op het fantastische Sunday Records (een geweldige geschiedenis van coole releases en nog steeds een geweldig oor voor toekomstige juweeltjes).
In deze tijden van Spotify en digitalisering, waarom nog steeds nieuwe platen maken? Ik koop nog steeds vinyl... maar de jongere generatie niet altijd... dus waarom nog steeds opnemen?
We kopen allemaal nog steeds vinyl en cd's en ik denk nog steeds dat je het gevoel van de fysieke release niet kunt verslaan. Iets om te verzamelen en te koesteren en naar het artwork te staren. Kijk hoe het vinyl ronddraait en geniet van het ritueel van het kiezen van een moment om te luisteren.
Daarnaast zie ik dat je actief bent op bandcamp, wat is het verschil tussen bandcamp en Spotify? De 'pro' en 'contra'?
Ik wil graag dat vinyl- en cd-releases blijven bestaan, maar daarnaast wil ik dat zoveel mogelijk mensen bereikt worden met onze muziek. Als iemand op de maan of op de top van een piramide naar ons luistert op Spotify ben ik daar ook blij mee. Bandcamp is geweldig omdat het kleine labels en bands financieel kan ondersteunen door middel van directe financiering. Bandcamp geeft bands de vrijheid om iets uit te brengen als ze geen label kunnen vinden of er net voor kiezen om geen label aan te spreken.
Hoe belangrijk is social media tegenwoordig voor jullie?
Het is erg belangrijk voor ons geweest. We hebben in eerste instantie contact gezocht met ons label via sociale media. Deze interviews en andere interviews, waaronder interviews in tijdschriften, zijn allemaal begonnen via posts die we via sociale media hebben opgepikt. Voor goed en slecht lijkt het een blijvertje te zijn. Zonder de hype achter je is het aan de band om het van de daken te schreeuwen en hopelijk werkt de muziek dan.
Wat zijn de toekomstplannen voor 2024? Op tournee gaan, naar België komen?
We willen doorgaan als Creative, we zijn nog steeds allemaal goede vrienden en album 3 maken is het grote plan. We hebben al heel veel sonische ideeën en hooks. Er zijn nog geen live data geboekt. Hopelijk krijgen we wat live-data geboekt en misschien België, wie weet wat de toekomst brengt.
Zijn jullie al plannen aan het maken voor nieuwe muziek en welke richting gaan jullie op in diezelfde toekomst?
Zoals gezegd zijn de zaadjes al gezaaid voor album 3 en zijn we afgelopen donderdag begonnen met het uitproberen van ideeën toen de meesten van ons bij elkaar kwamen. We plannen nooit de richting als er een vleugje psychedelica, een geweldige melodie, een beetje distortion, een hartslag van een drum en soulvolle teksten zijn, dan varen we in de goede richting.
Naast het maken van plannen voor de toekomst, hebben jullie ambities, een doel dat jullie willen archiveren?
Doorgaan met het uitbrengen van meer albums waar we trots kunnen op zijn en nog veel meer mensen kennis laten maken met onze muziek. Mijn ambitie is om meer liveshows en festivals te spelen naast bands waar we van houden.
Als je moet kiezen, spelen in grote stadions of een band worden die bekend is in het clubcircuit? Waar geef je de voorkeur aan en waarom?
Ik ben geen fan van stadionoptredens, dus we zullen voor 7 avonden moeten gaan en de coole kleine zaal moeten inpakken.
De meeste artiesten kiezen wel voor de tweede optie, ik vraag me af waarom? Dus, waarom kies je voor de tweede optie (voor het geval je dat deed)?
Geen sfeer in een stadionshow, ik zie graag het wit van hun ogen, de emoties van dichtbij en de krassen op de gitaren.
Nog zaken die interessant zijn?
We zouden het leuk vinden om met je mee te gaan op een muzikale reis, dus klik alsjeblieft op de link hieronder. En bedankt voor het interview.
https://sundayrecords.bandcamp.com/album/things-lost
The Last Hurrah !! - Wat ik op een bepaald moment doe, weerspiegelt gewoon waar ik met mijn hoofd zit op het moment dat ik het doe. Ik heb nooit een strategie gehad voor wat ik doe
The Last Hurrah !! is een project de Noorse producer/muzikant/schrijver HP Gundersen. Door de jaren heen maakte hij voor zijn projecten gebruik van de talenten van verschillende muzikanten en zangers. 'Modern Nostalgia' is de laatste iteratie, van het meditatieve op de eerste twee, naar een popmelodie dat nogal weemoedig en melancholisch klinkt.
Genoeg reden voor een fijn interview met HP Gundersen over deze release . En we waren ook erg benieuwd naar zijn ambities en verdere toekomstplannen.
Hoe is 2023 verlopen?
Zoals we weten zijn het zware tijden in de wereld van vandaag en dat raakt me enorm. Muziek maken en opnemen is bijna een genezingsproces. Een mentale ontsnapping. Wat ik in 2023 heb gedaan op het gebied van muziek is dat ik naar Los Angeles ben geweest en een prachtig album heb geproduceerd met de Noorse legende Lars Lillo Stenberg in de fantastische analoge studio Electrosound van Jason Hiller. Daarnaast heb ik grotendeels nog een album opgenomen met The Last Hurrah :-) Ik heb thuis een studio en kan opnemen wanneer ik maar wil.
Na al die jaren heb je alles wel gezien denk ik? Of toch niet? Welke huidige artiest vind je het meest indrukwekkend en waarom?
Het gaat me er meer om dat ik geraakt word dan dat ik onder de indruk ben. Van de huidige artiesten zijn het ongetwijfeld Billy Strings en zijn band die me het meest aanspreken. Muziek met diepe wortels die tegelijkertijd spreekt in de hedendaagse tijd.
Tijden veranderen, in deze tijd kun je je muziek op Spotify, YouTube en social media zetten... waarom dan nog platen maken?
Componeren, spelen en opnemen is een diepe passie van me, dus dat zal ik waarschijnlijk blijven doen zolang ik leef. Het is geen zakelijk idee, zeg maar.
Ik koop nog steeds liever vinyl dan dat ik muziek op Spotify zet, maar het is een goede manier om nieuwe muziek te leren kennen, toch? Hoe belangrijk zijn sociale media eigenlijk voor jou?
Wat ik waardeer aan youtube is het archief van documentaires, concerten en interviews. Ik ben erg geïnteresseerd in muziekgeschiedenis. Uiteindelijk geef ik meer de voorkeur aan concertopnames dan aan studio-opnames. Eerlijk gezegd luister ik niet veel naar Spotify.
Met al je ervaring in de muziek als producer en muziekschrijver, en natuurlijk multi-instrumentalist, wat voor advies zou je jongere en nieuwe bands en muzikanten geven?
Bestudeer de muziek en muzikanten waar je echt van houdt zonder na te denken over hoe commercieel het is.
Dit interview gaat natuurlijk over de recente release van 'Modern Nostalgia'. Het is het vijfde album van The Last Hurrah (!!). Wat zijn door de jaren heen de hoogte- en dieptepunten geweest tot nu toe?
Het feit dat het eerste Last Hurrah (!!) album, dat pure drone muziek was, door de grootste krant van Noorwegen werd uitgeroepen tot het beste Noorse album van het jaar, was op zijn zachtst gezegd onverwacht en een echte opleving. Ook de uitnodiging van Mojo Magazine om bij te dragen aan de remake van ‘Dark side of the moon’, met een interpretatie van “great gig in the sky” was enorm. In een omgeving in LA komen die bestond uit geweldige artiesten zoals Miranda Lee Richard, Rosa Pullman, Kyle McNeal, Sarabeth Tusec, Clare Means was geweldig!!!
De pandemie die een einde maakte aan grote plannen die ik had als organisator van Niche Festival was een echte domper. Het lukte me om in 2019 een festival te organiseren dat fantastisch was. Het stond zelfs uitgebreid in Billboard magazine.
Wat me als eerste opvalt aan dit schijfje, is dat het een heel andere weg inslaat. Het geluid verschuift meer richting Americana, Britse psychofolk en dat soort toestanden. Een bewuste weg ?
Wat ik op een bepaald moment doe, weerspiegelt gewoon waar ik met mijn hoofd zit op het moment dat ik het doe. Ik heb nooit een strategie gehad voor wat ik doe. Het wordt ook gekleurd door wat ik op een bepaald moment gemeen heb met degenen met wie ik samenwerk. De laatste plaat is erg gekleurd door mijn geestesgemeenschap met mijn vrouw, componist en muzikant en voormalig sportlegende Cecilie Leganger.
Je omringt je met één voor één topmuzikanten, maar ook de vocalisten zijn 'hemels', én vooral... emotioneel geladen (een rode draad als het ware); is dit je meest emotionele plaat of hoe moet ik dat zien?
Aangezien ik zelf niet zing, heb ik een enorme waardering voor zangers. Zangers die ik echt mag en bewonder. En alle zangers die ik heb gebruikt zijn zelf belangrijke songwriters, die erin slagen zich de songs toe te eigenen en hun eigen ziel erin te leggen op een manier die het echt maakt. Of het mijn meest emotionele plaat is, daar heb ik nog niet over nagedacht, maar het is goed mogelijk. Ik zou ook zeggen dat de samenwerking met tekstschrijvers Leslie Ahern en Maesa Pullman een belangrijke dimensie is geweest in het verhaal van The Last Hurrah(!!).
Wat ik opmerkelijk vind aan dit project, is dat op elk van je vijf platen een andere deur opengaat. Van het meditatieve op de eerste twee, naar eerder een popmelodie die naar de weemoedige en melancholische kant gaat, waar komt de inspiratie steeds vandaan?
De eerste twee platen waren pure zelftherapie tijdens een zeer zware periode in mijn leven. Op akoestische drone gitaar kon ik mezelf in trance spelen. De eerste twee albums zijn op een heel ongebruikelijke manier opgenomen. Het uitgangspunt is dat ik heb opgenomen dat ik gewoon improviseer zonder enig plan en voor de beste opnames schreef Leslie of ik zelf teksten bij wat ik had gespeeld en zong Heidi Torsvik in unisono met de drone gitaar, om het vervolgens allemaal te orkestreren. MudfloWers en Los Angeles zijn erg beïnvloed door de ontmoeting met Maesa Pullman, de dochter van acteur Bill Pullman en ook de omgeving in LA waar ik door deze samenwerking mee in aanraking kwam. De laatste 3 jaar woon ik ver weg in de wildernis, in een natuurparel en geniet ik veel meer van de stilte dan voorheen. Maar in mijn hoofd is er altijd muziek gaande en dat is waarschijnlijk de muziek die ik op de laatste plaat heb bevestigd. Mijn innerlijke melodie.
Ik hoor hier soms ook een vleugje Frans Chanson voorbij komen, een bewuste keuze?
Al sinds de jaren zestig ben ik dol op Serge Gainsbourg en opnames met Jane Birkin, Brigitte Bardot, France Gall enz. Ik heb altijd gedacht dat Gainsbourg Maria Due geweldig zou vinden.
De gevarieerde manier waarop emoties worden gespeeld is sprookjesachtig, puur en teder maar je wordt niet in slaap gesust, dat is het grote pluspunt van deze plaat. Het doet me vermoeden dat er een verhaallijn in zit, is die er? Zit er een verhaal achter deze plaat ....
Zonder dat het een officiële verklaring is, had ik de ambitie dat de plaat een samenhangende reis zou zijn, waarbij elk nummer moeiteloos in elkaar overvloeit zonder een saai moment.
Wat is de volgende stap met dit project, ik bedoel met deze schijf ,komt alles wat je eerder hebt gemaakt een beetje samen in een magisch geheel, een soort samenvatting van al je vorig werk (denk ik toch); betekent dit dat je aan een heel nieuw hoofdstuk werkt, of hoe moet ik dat zien?
Zoals ik al zei, ben ik bijna klaar met een nieuwe plaat die ik ‘Melancolia’ ga noemen. En het is heel erg een vervolg op de A-kant van ‘modern Nostalgia’.
Hoe waren de algemene reacties tot nu toe?
De plaat heeft echt geweldige recensies gekregen. Dat is een goed gevoel, maar het belangrijkste is dat ik de plaat zelf geweldig vind.
Wat zijn de plannen voor 2024? En komen jullie ook naar België of Nederland met dit project?
Als iemand ons daar wil boeken zouden we dat geweldig vinden. Het is een geweldige live band?
Zijn er nog andere projecten naast The Last Hurray (!!)?
Ik ga in februari naar LA om een duo plaat op te nemen met een Noorse artiest. Zijn naam is Bjorn Tomren .Hij is heel bijzonder. Naast een geweldige baritonzanger wordt hij ook beschouwd als 's werelds meest vooraanstaande jodelaar en is hij ook een keelzanger van hoog niveau. Het wordt mijn muziek op zijn woorden. Hij is echt een geweldige schrijver.
Je hebt niets meer te bewijzen en je hebt weer een briljant juweeltje uitgebracht; zijn er na al die jaren nog ambities en doelen die je wilt bereiken (naast wereldheerschappij natuurlijk, maar dat wil iedereen inmiddels, toch?
Ik wil gewoon gelukkig zijn met de kleine en belangrijke dingen in het leven. Liefde, vriendschappen en creativiteit.
dank aan Sjuul Kok (PMas)
https://www.youtube.com/watch?v=rKVPtcgeZi0
Kaizers Orchestra - Ik denk dat onze motivatie hetzelfde was als voorheen. We wilden allemaal die nummers samen spelen voor die geweldige fans. Het was gewoon terug tijd voor ons
Kaizers Orchestra is terug en hoe! Na een pauze van bijna tien jaar zijn de verwachtingen hooggespannen om de Noorse sensatie eindelijk terug op het podium te zien. Na enkele legendarische optredens – onder meer in het Metropolitan Museum of Art in New York - verwierf de band in de jaren tweeduizend wereldwijd een cultstatus om u tegen te zeggen. Dat de Noren tien jaar na hun laatste noot nog niets aan populariteit hebben ingeboet, bewees de aankondiging van hun Scandinavische tour: die was in minder dan 15 minuten volledig uitverkocht. Naast een gloednieuwe single, bracht de band zijn volledige oeuvre – goed voor acht studioalbums – uit op vinyl.
Op 9 maart treedt Kaizers Orchestra aan in Roma, Borgerhout. (www.deroma.be) .
Voldoende reden voor een interview. We stelden frontman Janove Ottesen dan ook enkele prangende vragen en polsten naar de verdere toekomstplannen.
Jullie zijn al bezig sinds 2000, misschien een overzicht van de hoogte- en dieptepunten tot nu toe?
Een heel snelle samenvatting is dat we acht albums hebben uitgebracht van 2001-2013 en ongeveer een duizend shows hebben gegeven in Noorwegen en half Europa. Daarna zijn we tien jaar gestopt. In die jaren hebben we individueel veel andere dingen gedaan. Ik creëerde een solo band en een solo piano carrière, een beetje zoals Nick Cave en zijn Bad Seeds. Ik heb ook veel muziek gemaakt voor theater, musicals en film.
Ik denk dat een van de 'dieptepunten' de pandemie was? Of waren die tijden meer een inspiratie voor jullie? Hoe hebben jullie die verschrikkelijke coronatijden als muzikant (en mens) overleefd?
Ik denk dat de pandemische jaren voor iedereen zwaar waren, maar ik heb het redelijk gered. Ik deed bijna honderd pianoshows in mijn eentje en we hebben veel voorbereid en gepland voor de komende Kaizer comeback, dus voor mij voelde het alsof ik mezelf bezig kon houden.
Jullie zijn een van de weinige Scandinavische bands die echt zijn doorgebroken bij een groot publiek buiten Scandinavië, wat is volgens jou de sleutel tot succes?
Als ik moet gissen , denk ik dat we ons onderscheiden van bijna elke andere band/artiest met onze unieke stijl. Ik denk dat de lijst van unieke elementen in ons geval erg lang is. Het type van nummers, die zeer divers zijn in genre, met een zeer unieke instrumentatie, pomporgel, staande bas, twee elektrische gitaren, persuasieve drums en een leadzanger die zowel melodisch als ritmisch in het Noors zingt. Het totale geluid van dit alles onderscheidt ons van anderen. Bovendien hebben we een betere en nog speciale live-act dan de albums. Een zeskoppige band die als verschillende personages zijn in ons eigen verhaal. Het is een combinatie van een rockconcert, theater, musical, crooner storytelling, allemaal gebracht met een enorme energie en een intuïtieve uitnodigende stijl in termen van publieksparticipatie. Je moet het gewoon zien.
Ik hou van de zigeunerstijl en Balkaninvloeden, het creëert een hemelse en feestelijke stemming waar je prompt blij van wordt, is dat ook hoe je je muziek zelf zou omschrijven of is dat een beetje kort door de bocht?
Ja, daar ben ik het mee eens. De Oost-Europese muziekstijl is erg aanstekelijk en werkt erg goed op de meeste feestjes. Ik meng het graag in onze rock´n roll. Ik wil alleen vermelden dat we dit niet in al onze muziek verwerken. We hebben veel verschillende muziekstijlen en genres die we graag combineren. Ik denk dat veel nieuwe muziek ontstaat door nieuwe combinaties van stijlen.
Ik vind het ook geweldig dat jullie in het Noors zingen, dat maakt je uniek, vermoedelijk kreeg je tegenwerking van labels en andere; zullen jullie dat (hopelijk) in de toekomst blijven doen?
We zingen altijd in onze moedertaal. Niemand heeft ooit geprobeerd ons te overtuigen om in het Engels te zingen. We zijn behoorlijk vrij. Zoals je zegt, is dit een van de dingen die ons uniek maakt.
De band stopte ermee in 2013 (denk ik). Je hebt veel andere projecten gedaan, maar waarom plotseling terugkomen na tien jaar? Wat was de motivatie?
De eerste zeven jaar hadden we het niet over een comeback binnen de band. En toen we besloten het toch te doen, spendeerden we drie jaar aan de voorbereiding. Ik denk dat onze motivatie hetzelfde was. We wilden allemaal die nummers samen spelen voor die geweldige fans. Het was gewoon terug tijd voor ons.
De nieuwe single "Dine Gamle Dager Er Na" klinkt weer zo grensverleggend, maar bij jullie heb ik altijd het gevoel 'dit moet je gewoon live zien'. Zijn jullie meer een live band dan iets wat je moet horen op plaat?
Ik ben het ermee eens dat onze muziek op album uniek en speciaal is, maar de liveshow is dat nog meer. Het feit dat mensen terugkomen en elk jaar in aantal toenemen, bewijst dat we een liveshow hebben die het waard is om naar te gaan kijken.
Er zit ook altijd een verhaallijn in jullie muziek, vaak krijg ik het gevoel naar een spannende film te kijken als ik ernaar luister. Zijn er nooit plannen geweest om er iets mee te doen in de richting van film of TV serie (als dat al gebeurd is mijn excuses) en mocht het al gebeurd zijn, plannen in die richting?
Goede vraag. Ja, onze muziek is erg visueel. Het voelt als theater, film of gewoon dramatische verhalen op tape. En ja, we hebben een musical gemaakt die ‘Sonny’ heet. Het is nog steeds de best verkochte theater/musical in onze woonplaats Stavanger. Hij reisde destijds naar drie steden in Denemarken, dus we waren erg blij. We hebben op dit moment echter geen toekomstige theater-/filmplannen.
Over de nieuwe single lees ik ''Dit nieuwe nummer wordt de 'soundtrack' van het nieuwe Kaizers Orchestra 2.0 avontuur dat eind vorig jaar begon met de comeback met de aankondiging van die comeback, de 54 uitverkochte shows dit najaar in Noorwegen (80.000 tickets / in 14 minuten) en de internationale ambities in2024! '' Wat is het grote verschil tussen Kaizers Orchestra 1.0 en 2.0 (afgezien van de tonnen meer ervaring?
Ja, het nieuwe nummer, ‘Dine Gamle Dager Er Nå ‘voelt als een mix van oude school Kaizer-signatuur en een nieuw, meer bijgewerkt geluid en arrangementen naar 2024. Logisch. We zijn niet gefocust op klinken op het doen van iets op dezelfde manier zoals we het deden in het verleden. Als artiest is het alleen maar eerder interessant om te veranderen en te ontwikkelen in plaats van onszelf te herhalen. (Het waren trouwens 56 shows)
Hoe waren trouwens de reacties op jullie nieuwe single?
We hebben geweldige feedback van onze fans op deze single omdat het de soundtrack van onze comeback. Ik denk dat ze erg blij waren dat het ons gelukt is om de band weer bij elkaar te brengen bij elkaar te brengen, een hele mooie filmische video comeback trailer te maken met deze muziek als soundtrack. We hebben het nummer afgelopen herfst elke avond gespeeld en je kunt zien dat de fans echt luisteren en uiteindelijk meezingen en klappen, zelfs bij dit nieuwe nummer.
In de afgelopen 2 maanden (of zoiets) zijn "Ompa Til Du Dor" (2001), "Evig Pint" (2003), "Maestro" (2005) en "Maskineri" (2007) uitgebracht op 'opgefrist' vinyl. In augustus was het de beurt aan de triologie "Violeta Violeta" (2010/2011/2012). (2010/2011/2012). Was dat een manier voor jullie om dat hoofdstuk af te sluiten en te beginnen aan een nieuw hoofdstuk, of hoe moet ik dat zien?
Er zijn een paar goede redenen voor ons om onze muziek op vinyl uit te brengen. Nummer één. Het was uitverkocht, dus we moesten het opnieuw vullen. Nummer twee. Ik ben persoonlijk de eerste en enige vinylfabriek in Noorwegen opgericht, dus we wilden wachten op de goede timing en het momentum van onze comeback om onze volledige catalogus uit te brengen met de hoogste kwaliteit op zowel het vinyl als de omslag. We hebben bijna 100% controle over onze volledige catalogus, dus we streven er natuurlijk naar om voortdurend onze eigen muziek te onderhouden en te distribueren naar de wereld de rest van ons leven. Nummer drie. We droomden dat er een hele nieuwe generatie zou zijn die op ons zou wachten als we terugkwamen. Onze dromen kwamen uit en het jonge publiek stuwde onze streaming naar nieuwe hoogten, kocht ons vinyl, bracht onze grootste single, “Hjerteknuser” naar nummer twee in de top 100-lijst door massale virale activiteit op TikTok en ze kochten kaartjes voor onze shows. Gewoon fantastisch
De band speelt volgend jaar in Europa en ook in Nederland en België, hoe erg kijk je uit naar deze tour? En wat zijn de verwachtingen?
We zien echt uit naar de EU tour. We zijn nu erg goed voorbereid na 56 shows warming-up in Noorwegen. We zijn goed uitgerust in januari/februari, dus jullie zijn allemaal van harte welkom om deel te nemen aan het feest en een van de beste live-acts op de planeet, Kaizers Orchestra live in een stad bij jou in de buurt. Dit is verreweg de grootste EU-tour die we ooit hebben gedaan. De verkoop is nu al meer dan verdubbeld ten opzichte van de vorige tour, dus we zijn erg blij dat de Europese fans ook lijken te zijn gegroeid de afgelopen tien jaar.
Is het ook de bedoeling om een nieuwe plaat uit te brengen en wanneer?
We hebben nog geen druk op onszelf gelegd. Voorlopig werken we dus nog niet aan een nieuw album. Misschien later als we ons klaar en geïnspireerd voelen om iets nieuws en moois te maken.
Jullie zijn actief op YouTube en Spotify en andere sociale media, ik ken bands die geen platen meer uitbrengen en alleen nog maar digitaal werken; is het in deze tijden nog interessant om echte platen uit te brengen en waarom?
Absoluut. Een plaat is een format dat een volledige expressie van de muziek als een stuk kunst. Een plaat geeft je een vibe van ongeveer 45 minuten. Het nodigt je verder uit in de geest, ziel en ziel van de artiest te kijken. Het bevat diversiteit, vaak een volledig concept, zoals hoofdstukken in een boek of een film. Een volledige plaat stelt de artiest zijn teksten schrijven op een zodanige manier dat al die aspecten met elkaar verbonden kunnen worden. Dit is op zijn beurt erg intrigerend voor de luisteraar. Bovendien kan de artiest bij een volledig album op vinyl een hoes en een boekje maken. vol met informatie, songteksten, foto's, verborgen traktaties, extra materiaal enz. om de fascinatie van het universum te vergroten. De lijst gaat maar door...
Wat zijn de toekomstplannen naast een mogelijke release, deze tour in Europa? Andere plannen in de maak?
Na de EU tour zullen we 9 van de grootste festivals in Noorwegen headlinen. Dat wordt geweldig worden. We gaan deze zomer ook naar 5-6 EU-festivals. Volgende zomer nog meer.
Na al deze succesvolle jaren zijn er nog ambities? Van 'doelen die je wilt archiveren'? Of zijn jullie daar niet mee bezig daarmee?
Kort antwoord is ja. Hoe, wat en waarom is ons bedrijfsgeheim
Ik hoop jullie 9 maart te zien in de Roma (België); als er iets is dat jullie nog willen zeggen, ga je gang?
Onze bassist wordt 9 maart 50 jaar, de avond dat we De Roma spelen in Antwerpen. Wees klaar voor een verrassing!
dank aan Sjuul Kok (Pias)
https://www.youtube.com/watch?v=nWTA9QRaD9s
Stuporous - We brengen ons eigen speciale cocktail aan stijlen, in de charmes van onze talenten en gebreken
‘Asylum’s Lament’ is het debuutalbum van het Nederlandse doom-black trio STUPOROUS. Een project rond enkele gerenommeerde klasse muzikanten die ondertussen heel wat watertjes hebben doorzwommen. De teksten gaan over geestelijke stoornissen, gebaseerd op ware gebeurtenissen in een psychiatrische inrichting. Het is een zeer gevarieerd meesterwerk geworden, waar de kleur ‘zwart’ wellicht overheerst. Maar daar houdt het niet mee op … Genoeg voer voor een fijn gesprek met Izzy, Floris en Devi. Meteen polsten we ook naar de toekomstplannen en vroegen ons af, waarom een zoveelste project binnen de donkere metal, kan intrigeren …
Stel jezelf eens voor … Hoe is alles begonnen? Waarom een ‘zoveelste’ black/doom band?
Izzy: STUPOROUS is een beetje begonnen toen Floris het idee kreeg om eens funeral doom te maken. Hij kocht daar zelfs speciaal een 7-string gitaar voor :) Na wat over-en-weergooien van riffs en ideetjes, schoot er van dat oorspronkelijk idee niet veel meer over eigenlijk, en werd het een doom-gothic-black-progressive hybride ding.
Floris: Ik speel ook nog in enkele ‘zoveelste’ black metal bands. Of we een aanvulling zijn op een verzadigd genre, daar zijn we niet mee bezig. Er is gewoon een innerlijke noodzaak om muziek te maken. Die urgentie hoor je terug in onze muziek. In het geval van Stuporous is het idee ontstaan vanuit de band Meslamtaea, waar Izzy ook in speelt. We hadden al eens uitstapjes naar doom gemaakt. Deze sfeer wilden we verder verkennen met een veel lagere stemming en een meer minimalistische benadering. Daarbij paste ook een andere zangstijl en we hebben Devi als zanger aangetrokken, die een heel breed palet aan kleuren op zijn stembanden heeft. De sfeer van de muziek werd zo anders dat we het onder een andere projectnaam hebben voortgezet: Stuporous. Tijdens het opnameproces zijn we onze stijl – en eigenlijk onszelf – gaan ontdekken. Ik heb niet de indruk dat we al zijn uit-ontdekt.
Devi: Ik heb er inhoudelijk weinig aan toe te voegen behalve mijn persoonlijke beweegredenen. Ik maak muziek als hobby. Ik doe het in eerste instantie voor mijzelf en het uitgeven van muziek helpt om alles concreet te hebben, deadlines te stellen etc. en uiteraard is het leuk als er een publiek voor is, maar dat moet maar blijken als een werk af is. Ik hou nul rekening met de verzadiging van een markt als ik met een project begin, ik kijk alleen maar of ik ergens van ga kwispelen.
Het genre zit al behoorlijk vol, maar donkere geesten als mezelf worden er voortdurend door gevoed; wat maakt jullie uniek?
Izzy: Doordat Stuporous eigenlijk geëvolueerd is tijdens het creatief proces, werd het iets wat eigenlijk niet echt black/doom is. Clichés zijn de waarheid, en ook hier geldt: Stuporous is niet in één genre te vatten. Een reviewer noemde het zelfs “Grandiloquent Gothic Doom”, wat ook een optie is voor mijn part :)
Floris: Onze bandleden hebben allen een brede smaak buiten metal en we zijn allemaal liefhebbers van jazz. We kleuren dan ook graag buiten de lijntjes. Zelfs soul en junglebeats zitten in de muziek verstopt. We denken dan niet: ‘zou het publiek dit nog accepteren?’. Als we zelf enthousiast zijn gaan we er gewoon 100% voor. Originaliteit is geen doel op zich, maar dat is het zeker geworden. Zowel tekstueel als muzikaal vanwege de eclectische en gedurfde aard van de muziek.
Devi: Wat Stuporous uniek maakt is dat wij het zijn die het spelen. Iedere muzikant zet iets neer dat zo uniek is als een vingerafdruk (als niet unieker). We brengen ons eigen speciale cocktailtje aan stijlen, gegoten in de charmes van onze talenten en gebreken.
Naast die ‘persoonlijke uitleg’ vind ik de trompetklank die eraan wordt toegevoegd bijzonder, een knipoog naar de jazz? Of hoe moet ik dat zien?
Floris: Dit is zeker een knipoog naar jazz, maar ook waren we beïnvloed door Sear Bliss uit Hongarije. Trompet kan een hele donkere, rokerige sfeer aan de muziek geven. Dat was precies wat we wilden.
Izzy: Als mensen een trompet horen denken ze grappig genoeg direct aan jazz, alhoewel ik zelf pas sedert een paar jaar jazz speel in de darkjazz scene. Ik speel bijna 40 jaar in de fanfare van mijn geboortedorp, dus daar heb ik het geleerd en ervaring opgedaan. Floris werkt al een tijdje met mij samen (sinds de laatste Meslamtaea “Weemoedsklanken”) dus wou samen met mijn toeters eens testen of dat wel werkte, een beetje de kant op van bands zoals Sear Bliss, die ook blazers gebruiken. De bugel, die ik voornamelijk speel op deze plaat, samen met de althoorn, genereert een zachte, melancholische klank, bijna weemoedig, dus dat past perfect bij de sfeer van Stuporous. We hebben ook gemerkt sinds Meslamtaea dat blazers (échte!) goed combineren met razende gitaren voor de één of andere reden.
Devi: Er is een soort jazz die prima samen gaat met black metal. Ik ga Izzy ook nog lief aankijken om met mij aan andere projecten te werken. (Izzy: *grijns*)
In de omschrijving staat iets dat de teksten over mentale problemen gaan, vertel er eens wat meer over? Waar kwam de inspiratie vandaan en schuilt er een persoonlijk verhaal achter?
Devi: Ik werk als verslavingsdeskundige in de psychiatrie (in een multidisciplinair, ambulant behandelteam). Ik werk inmiddels al 13 jaar in de psychiatrie en heb veel meegemaakt. Ik heb ook een paar jaar in een team gewerkt voor jongeren met een eerste psychose en daar was het zelfmoordgehalte heel hoog. Op dit album heb ik enkele van de verhalen van mijn patiënten verteld, de gebeurtenissen uit de verhalen zijn waar gebeurd. Details uit de verhalen zijn om twee redenen soms aangepast:
1. om de privacy van de patiënten en eventuele nabestaanden te waarborgen.
2. om de verhalen aan elkaar te rijgen zodat er een rode lijn in het concept voor het album ontstaat. Ik vertel deze verhalen in eerste instantie omdat ik mijn hart wil luchten en de muziek biedt daar een creatief kanaal voor en laten we eerlijk wezen: een Black-Doom album met als thema waargebeurde verhalen uit de psychiatrie is toch een match-made-in-heaven?! Maar daarnaast wil ik ook een boodschap meegeven: we leven in een wereld van diversiteit. We zijn (gelukkig) niet allemaal hetzelfde en onze persoonlijkheden komen in een groot palet van verscheidenheid. Echter leven we in een samenleving waar de bandbreedte voor wat “normaal”, “functioneel” en “geaccepteerd” is nauwer wordt. En de groep mensen die buiten de boot valt groeit dus. Het stigma op psychiatrische klachten is groot en we vinden dingen te snel raar. Er zijn mensen die compleet afgezonderd raken van de maatschappij en de rest staat vervolgens raar te kijken als zo iemand compleet uit z’n stekker gaat en een moord pleegt (meestal op zichzelf).
In de mentale problematiek voel ik dat de coronatijden daar ook voor iets tussen zitten. Was ook die tijd een inspiratie voor deze plaat? Denk je dat er meer mentale problemen zijn sinds corona?
Izzy: Om op je laatste vraag te antwoorden: ik voel persoonlijk vooral dat de pandemie me een tijd RUST heeft gegeven ook. Het enige frustrerende was dat er geen live-concerten meer waren en ik werd vooral kwaad toen men besliste dat sportevenementen weer mochten opstarten maar muziekevenementen en repetities niet. Koning sport heerste weer over kneusje cultuur en dat vond ik erg onrechtvaardig. Tijdens de lockdown waren er bij mij vaak momenten dat ik me best OK voelde, thuis zitten met het gezin, dingen doen met mekaar, gaan wandelen en troetelbeertjes gaan spotten achter de ramen en naar de mensen achter de ramen wuiven en hun wat moed toewensen. Ik heb eigenlijk eerder ervaren dat ik het terug lastig kreeg toen alles terug opstartte, dat we precies ‘tijd moesten inhalen’ De ratrace ging in overdrive en dat was eerder een lastig gegeven voor mij.
Floris: Om me heen was er veel frustratie over de pandemie en dat snap ik zeker! Vooral voor jongeren in de bloei van hun leven, die thuis opgesloten zaten en letterlijk jaren van hun leven moesten missen. Maar voor mij persoonlijk was het een geweldige tijd. Het thuis ‘moeten’ werken en de sociale beperkingen van lockdowns ervoer ik als een zegen. Ik kreeg meer vrije tijd door het ‘niet overal moeten zijn’. Ook Stuporous is in deze periode ontstaan, net als m’n project Schavot.
Devi: Er zijn verschillende soorten mentale problemen. Ja, er waren veel mensen die meer zijn gaan drinken of blowen tijdens de pandemie, net als dat mensen zich geïsoleerd voelden of angstig waren. De meeste van deze klachten zijn echter niet klinisch van aard en zijn als sneeuw voor de zon weer verdwenen met de opheffing van de maatregelen. Het enige mentale probleem dat er is gebleven, is het verhoogde gevoel van polarisering dat men ervaart. Want het lijkt alsof we meer gepolariseerd zijn, we voeren wellicht meer discussies dan -laten we zeggen- vijf jaar geleden (als dat al zo is), maar de daadwerkelijke polarisering zelf lijkt mee te vallen. Het is slechts een illusie, massale cognitieve dissonantie, we zijn het vaker met elkaar eens dan mensen denken.
Het is ook een zeer gevarieerde plaat, en het kleur ‘zwart’ overheerst, maar je komt veel kantjes van die kleur tegen, o.m. grijs, extreem donker tot een lichtvoetigere duisternis. Een juiste analyse? Of hoe moet ik dat zien? Bewust een keuze om ook een klein lichtje te laten schijnen in die duisternis?
Izzy: Ja, is zo. We gaan alle kanten uit en het is een beetje een 50 Shades Of Black geworden . Het is vooral door die constante klank-evolutie tijdens het volledige maakproces dat de plaat ook zo gevarieerd is denk ik. Ook de zang draagt daar voor mij veel aan bij, Devi is echt een tovenaar met zijn stem, van cleans naar diepe (bijna deathcore) growl, naar psychedelische screams en waanzinnige parlando’s, dat maakt ook de muziek gevarieerd uiteraard. Aan de andere kant blijkt de plaat ook helemaal niet ontoegankelijk of ‘moeilijk’, gezien de reacties.
Floris: Daar heb ik weinig aan toe te voegen. Voor mij moet muziek een verhaal vertellen en een verhaal is pas spannend als er wendingen in zitten. Daarom zitten onze composities vaak vol met contrasten in sferen: van klein en intiem tot bombastisch, en van opbeurend tot diep somber.
Hoe waren de eerste reacties?
Izzy: De paar reviews die we al hebben gehad zijn allemaal positief! Deze plaat is blijkbaar heel toegankelijk en ‘hooked’ de mensen blijkbaar. Had ik eerlijk gezegd niet verwacht, ook al liet Ward van ons label Void Wanderer al zoiets optekenen. Dit is qua sound en compositie eigenlijk best een toegankelijke plaat, ondanks het genre en het beladen thema…
Floris: Voor mij is dit een spannende plaat om aan publiek te laten horen. Het is muzikaal al een vreemde eend en de zang en lyrics van Devi (over de dagelijkse praktijk uit zijn werk in de psychiatrie) geven de muziek een hele donkere lading. Het is zware kost. Ik kan daarom moeilijk inschatten wat het metal-publiek er van vindt. De drie singles werden gelukkig heel positief ontvangen en dat was best een opluchting.
Is het in deze tijden nog nodig platen uit te brengen, gooi alles op Spotify en neem een Youtube filmpje op, en klaar is Kees ... Ikzelf koop nog vinyl platen, maar waarom niet gewoon digitaal?
Floris: Voor mijn gevoel gaat streaming op termijn bijna een volledige vervanging van fysiek worden. Fysieke uitgaven zullen een bepaalde verzamelwaarde blijven houden, maar worden steeds minder noodzakelijk. In nieuwe auto’s zit niet eens meer een cd-speler. Zelf koester ik nostalgische herinneringen aan vinyl, cd en cassette en vind ook dat fysiek meerwaarde heeft boven digitaal. Vooral door het toegevoegde esthetische aspect van art en fotografie. Sommige underground bands zetten hun muziek niet op Spotify, in de hoop dat er meer fysiek wordt verkocht. Of dat werkt betwijfel ik. Zo’n verzet tegen streaming vind ik dapper maar je bereikt gewoon een groot gedeelte van je potentiele publiek niet meer. Zelf wil ik gewoon m’n muziek uitbrengen in welke vorm dan ook en heb niks tegen digitaal. Maar een cd of plaat is wel de kers op de taart.
Izzy: Omdat Spotify en YouTube geen kanalen zijn voor amateur-bands, vind ik zelf. Die kanalen zijn enkel goed voor promo, en je vindt dus STUPOROUS ook op die kanalen. Leuk om in allerhande playlists terecht te komen en zo gemakkelijke promo te voeren. Maar eraan verdienen doe je dus niks, en vooral denk ik: in dit genre heb je nog steeds veel meer mensen die fysieke releases kopen dan digitale. Nu, ik doe dit niet in de eerste plaats om er iets aan te verdienen, en de rest van de band ook niet, maar wij zijn allemaal kinderen van de vorige eeuw, en wij kochten ENKEL tapes, LP’s en CD’s. Vinyl laten persen komt met een idioot lange wachttijd door het succes, en veel labels en bands gaan zelfs al terug naar tape-releases.
Is het door al die digitalisering en zo niet moeilijker geworden om jezelf als ’nieuwe band’ te lanceren, of is dit wat kort door de bocht?
Izzy: Ik voel vooral dat, zoals je al hierboven aanhaalde, de vijver vol zit. Niet verwonderlijk eigenlijk. Iedereen kan met beperkt budget en een beetje goeie computer een hele plaat in mekaar draaien die ook nog eens best OK klinkt. Zo kan iedere huiskamerartiest iets op de markt gooien. Je moet ook niet meer via een studio of een label, je gooit het gewoon op Internet en klaar. Dat maakt dat er geen ‘quality control’ meer is en de markt verzuipt. Dan is het als band de zaak dat je iets unieks doet, en daar zoek ik zelf altijd naar.
Floris: Ik sluit me bij Izzy aan. Aan de ene kant biedt de laagdrempeligheid van Internet kansen omdat een band – zelfs buiten een label om – laagdrempelig muziek kan lanceren. Aan de andere kant gebeurt dit zo massaal dat fans en bands door de bomen het bos niet meer zien. Vroeger kon je bijna blindelings releases van label X of Y kopen en je wist dat het goed was. Tegenwoordig krijgen goede bands niet eens meer een label omdat ze vol zitten en niet eens aan luisteren toe komen. De hele markt is totaal verzadigd.
Kortom: het is makkelijker om jezelf te lanceren, maar veel moeilijker om werkelijk gehoord te worden.
Hoe belangrijk is sociale media (of net niet) voor jullie?
Floris: In een nog niet zo ver verleden zei ik nog dat underground en social media moeilijk samen gaan. Het haalt iets weg van mysterie rondom de muziek en ik dacht dat goede muziek vanzelf zou bovendrijven. Dat tweede is helaas het geval niet meer. Kwaliteit is bijna van ondergeschikt belang geworden. Net zo belangrijk is het om niet weg te zakken in de vergetelheid der algoritmes. Met frisse tegenzin vullen we daarom braaf regelmatig de socials.
Izzy: We gebruiken het zeker en vast, omdat het in deze tijden niet meer weg te denken is. Het is een gemakkelijke manier om in één post veel mensen te bereiken.
Devi: Ik zou meer aan mijn sociale media moeten werken, maar ik krijg het niet voor elkaar haha. ik ben in het echt best sociaal, maar ik zit gewoon amper meer op Facebook, Instagram etc. Ik denk wel dat het nog steeds prima platformen zijn om jezelf te laten zien. Als ergens veel mensen samen komen, is dat een plek om je kop te laten zien.
Wat zijn de verdere plannen voor dit jaar, gaan jullie hiermee op tournee? Eventueel buitenland?
Izzy: Zelf zou ik er graag mee op stap gaan, maar sommige bandleden zitten liever op hun zolderkamer nieuwe muziek in mekaar te flansen :D
Floris: Dat ben ik dus. Knutselen op de zolderkamer, heerlijk!
Devi: Ik zit ook graag in het comfort van m’n eigen huis te werken aan het zoveelste black metal project.
Blijven jullie op deze weg doorgaan of zijn er andere plannen voor de eventueel volgende plaat?
Izzy: Ik zou het écht niet weten :D Het kan alle kanten op met Stuporous; zoals je al hoorde was het initiële plan funeral doom en nu is het gothic/black/doom of zo, we forceren niks en we volgen onze neus.
Floris: We hebben momenteel nog geen plannen voor een vervolg maar als de inspiratie toeslaat gaan we gewoon door. Stuporous-leden zijn (met elkaar) ook in andere bands bezig dus we zitten nooit stil.
Devi: Ik heb in ieder geval al wel ideeën voor een thema voor een volgende plaat en ik denk dat we met alle ervaringen die we hebben opgedaan een gigantische stap voorwaarts zouden kunnen maken als we nu aan een tweede plaat gaan werken. Eens kijken wanneer de spreekwoordelijke planeten zich weer op één lijn begeven.
Wat is jullie grote ambitie met dit project? En is er een doel dat je voor ogen hebt?
Floris: Nope, we hebben geen ambities en doelen, anders dan dat we gewoon lekker creatief bezig willen zijn met vrienden onder elkaar. In de algemeenheid staan we wel voor groei voor onze bands en projecten. Momenteel maken we bijvoorbeeld reuze-stappen op gebied van productie.
Izzy: Ambities zijn vooral dat we doen wat we graag doen, we zijn niet meteen van plan om wereldsterren te worden hiermee :) Eerst even afwachten wat de reacties zijn als de plaat een tijdje uit is, dan zien we wel weer verder.
Devi: Geen zorgen, er komt uiteindelijk wel weer nieuw werk. Het laat zich gewoon niet haasten met dit project, kom op, het is doom :p
Sportpaleizen uitverkopen of in een club circuit naam maken? Wat geniet jullie voorkeur en waarom/waarom niet?
Izzy: Geen Sportpaleis voor mij dank u, die klank zuigt enorm daar! Kleine zaaltjes zijn veel leuker en geven meer intimiteit, wat dit genre meer ten goede komt denk ik zelf.
Floris: Stuporous is geen live-band, maar als ik voor m’n andere band Asgrauw (drummer) mag spreken: kleine tot middelgrote zalen met een goed (podium)geluid, een professionele crew en ramvol met enthousiast publiek. De reden is als volgt. Ik hou helemaal niet zo van live spelen, maar áls het gebeurt dan moet het meer energie opleveren dan dat het kost. We leven als band weken naar een optreden toe met repetities. Vervolgens ben je een dag bezig met inpakken, rijden, opbouwen, soundchecken, de blaren op de vingers spelen en het ritueel in omgekeerde volgorde terug afspelen. Een optreden moet dan voor mij echt goed zijn geweest. Ik wil die positieve vibe voelen. Dan kom je voldaan thuis. Vaak is dat anders en levert het me vooral stress op.
Devi: In een te gekraakte oefenruimte spelen voor een stel LSD-wauze mafkezen die twee euro hebben betaald om met z'n twintigen opgehokt in een te kleine ruimte zweetluchten met elkaar uit te wisselen. Mag dat ook?
Meestal krijg ik als antwoord het tweede, alsof niemand nog wil doorbreken naar een groot publiek … Of zie ik dat verkeerd?
Floris: Als je doorbreekt worden veel dingen ‘moeten’ in plaats van ‘mogen’. Enige erkenning en waardering voor muziek is geweldig, ik ben de laatste om dat te ontkennen. Maar voor mij is muziek een emotionele en creatieve uitlaatklep en geen werk. ‘Doorbreken’ betekent dat je moet gaan conformeren aan de business, dat je moet gaan plannen, moet gaan toeren, moet voldoen aan verwachtingen van fans etc. Ik moet helemaal niks.
Izzy: HAHA! Betrapt dus! Er zijn genoeg bands die groter worden. Ik heb zelf niet de ambitie om groot te worden in muziek. Ik heb steeds gezworen dat muziek altijd plezierig moet blijven voor mij, vanaf het een dagjob wordt, wordt het een ‘moetens’ en dat wil ik niet.
Devi: Doorbreken? Haha het zijn de jaren 80 niet meer. En dat is maar goed ook als je het mij vraagt. Ik maak muziek voor de lol. Ik heb geweldig werk en een prima sociaal leven en maak muziek als uitlaatklep en dat is best prima zo voor mij. Als het dan ook nog iets voor iemand betekent, is dat echt super!
Zijn er los van STUPOROUS nog andere projecten waar je mee bezig bent, vertel er gerust wat meer over?
Izzy: Zelf heb ik net een cd uit met het darkjazz project Waveshard en daar zijn we al terug met nieuwe nummers bezig. Er komt ook nog een ander dark-doomjazz EP aan met een nieuw project, later meer daarover. Met Meslamtaea (unorthodox progressive black) leggen we de laatste hand aan een split, dus die komt er ook aan. Ik heb een outro mogen toeteren bij het Antwerpse black metal dweilorkest Abrahamic Liars, dus dat zie je dit jaar ook wel verschijnen, en ik ben betrokken bij een nieuw Belgisch project dat On All Fours gaat heten, met een paar bekenden uit het genre, en dat gaat best fenomenaal klinken denk ik.
Floris: Izzy heeft Meslamtaea al genoemd, waar ik ook onderdeel van uit maak. Bij de andere zijde van de split (The Color of Rain) ben ik ook betrokken samen met Devi. Verder zijn we nu een nieuwe Asgrauw plaat aan het afronden en komt er nieuw werk aan van Schavot.
Devi: Jazeker! The Color of Rain moet je zeker in de gaten houden, verder ben ik zeer actief met Teitan. Ook Cthuluminati (waar ik zanger-gitarist ben) gaat met een nieuwe plaat komen en ik ben nog met een ander nieuwe zoveelste black metal project bezig waar ik veel lol mee heb.
Is er nog iets dat je wenst toe te voegen, eventuele links naar sociale media enz
Stuporous is onderdeel van de Zwotte Kring: een collectief van bevriende muzikanten en bands. https://www.facebook.com/profile.php?id=100086941449166&sk=mentions
Eeuwige dank aan Void Wanderer ( https://voidwanderer.com/ )
en War Productions ( https://war-productions.org/warproductions/ ) om dit uit te brengen! Volg ons op Facebook via: https://www.facebook.com/Stuporousband
Ketter - Doel? Vooral goede muziek maken die we in de eerste plaats zelf goed vinden, hopelijk in een vorm die het publiek aanspreekt
In tijden dat projecten ons rond de oren vliegen, stellen we een gloednieuw project voor. Ketter is het duo Dieter Daems (Fractured Insanity) en Lennaert Janssens (Druon Antigon, Thermohaline) die tijdens de coronatijden de koppen bij elkaar staken om iets ‘speciaal’ op te starten, o.m. het combineren van Black Metal invloeden met Elektronische muziek. Begin december lanceerde het duo een eerste single/video.
We zaten rond de tafel en hadden hierover en fijn gesprek met beide heren, we polsten verder naar de toekomstplannen en ambities.
Het idee is ontstaan in de corona tijd, maar los daarvan, hoe is het idee echt ontstaan?
Lennart: Het idee is eigenlijk ontstaan door eerst gewoon kennissen te zijn in de kleine Kempense alternatieve scene. Ik had toen met Druon Antigon een CD waarop black metal gemengd werd met experimentele elektronica. Waarna er van jou uit de vraag was 'Hey, zin om metal met dansbare beats te mengen a la Prodigy? Iets toegankelijker maken dan black of death maar wel nog steeds met een stevige edge.
Dieter: Bij mij begon het vooral in tijden van corona, tijdens het thuis zitten, het idee om eens iets anders te doen. We waren al wel bezig met nieuwe nummers voor Fractured te schrijven, maar het lag wat stil wegens niet kunnen repeteren. Ik had ook altijd al een grote interesse gehad in genres die ik niet in Fractured kwijt kon, zoals Prodigy, Ministry, Carpenter Brut etc.
Lennart: Yes! En van mij ook de interesse om genres te mixen. Het idee van metal wat te combineren met elektronische of andere atypische invloeden altijd heel tof gevonden.
Ik hoor naast occulte black metal ook ietwat experimentele muziek, iets totaal anders van wat jullie doorgaans doen, was dit een uitlaatklep? Of gewoon een manier om eens iets anders te doen ... Hoe moet ik dit zien?
Lennart: Goh, ik denk dat het inderdaad een grotere stap verwijderd is van Fractured dan van Druon Antigon of van Thermohaline. Daar was die hele mix ook een groot deel van het concept. Alleen is het nu bedoeling dat het zowel dansbaar als headbangbaar is. Terwijl Druon Antigon/Thermohaline nog steeds meer metal met rare geluidjes is. ?
Dieter: bij mij: experimentele black is altijd wel een grote invloed geweest van mij, zoals Arcturus, Dodheimsgard, Ulver etc, maar ik heb nooit de kans of tijd gehad om er iets mee te doen, of de juiste mensen tegen te komen. Maar Ketter moet vooral ook toegankelijk zijn, en zelfs dansbare momenten hebben. We willen een groter publiek ermee kunnen bereiken.
Lennart: Ik probeer dan juist weer ietsjes weg te stappen van de (experimentele) black metal. Nog steeds een genre waar ik erg van hou, maar wou ook iets maken wat toegankelijker is en gewoon een breder publiek heeft.
Is het de bedoeling hier meer mee te doen (optreden? Full album? Op wereld tournee … Of wat?
Dieter: we willen vooral nu kijken of er interesse is van labels om deze muziek uit te brengen. We hebben een 7 tal nummers en we blijven er nog aan verder werken en nieuwe schrijven. Live spelen willen we in de toekomst ook doen, maar dan moeten we er wel goed over nadenken hoe we dit willen doen. Ketter maakt geen muziek om gewoon op een podium in een café te zetten. Er moet nagedacht worden over visuals, licht, geluid, wat kunnen we live spelen en wat niet …
Lennart: Ik volg Dieter hierin. Het is inderdaad wel de bedoeling om op in de toekomst live te gaan, maar de vele elektronische stukken maken het ook erg moeilijk om dit echt live te brengen. Wanneer we live gaan, willen we meer kunnen bieden dan wat gasten die op een podium meespelen op een backing track. Ik denk dat de muziek best bombastisch en theatraal te noemen is. Ik zou dat persoonlijk ook graag live willen weergeven.
Hoe waren de reacties op de single?
Lennart: Op zich niet heel veel reacties gehad denk ik, maar de reacties er waren zijn wel positief.
Dieter: nog niet zoveel reacties gekregen. Staat 3 tal weken online en 500 views op youtube. Het is moeilijk om bereik te krijgen zonder te investeren in advertenties etc. De reacties die we kregen waren wel positief. Het is ook gedraaid geweest bij Andries op Radio Willy.
Lennart: De mama en de schoonmoeder zijn al grote fan. Dat is wat telt.
‘Projecten’ vliegen ons rond de oren, dit in tijden dat het sowieso niet simpel is om geboekt te raken, of toch voor kleinere projecten en bands; ik krijg de indruk dat enkel topbands (of coverbands) worden geboekt gezien organisatoren op veilig spelen … Waarom dan toch nog een project extra (ook al is wat jullie doen uniek eerlijkheidshalve)?
Dieter: muziek maak ik in de eerste plek voor mezelf, omdat ik het zelf wil, zelf goed vind, en er creatief mee aan de slag wil gaan. Als het goed genoeg is om mee naar buiten te komen, wil ik dat ook proberen. Je moest eens weten voor hoeveel cd's ik nog aan materiaal heb klaar staan op m'n computer om ooit eens iets mee te doen. Maar tijd is het grootste probleem natuurlijk. Wereld dominantie is nooit een drijfveer geweest voor mij als muzikant.
Lennart: Precies. Gewoon het maken van muziek, het prutsen met geluid, is vaak al zijn eigen beloning. Daar hoeft in eerste instantie geen roem en faam en wereldtournee. Natuurlijk is erkenning van wat je maakt wel altijd fijn, is het altijd leuk als een nummer met genoeg mensen resoneert om succes te hebben. Maar 'doorbreken' of 'succes' is voor mij niet de drijfveer om muziek te maken.
Jullie hebben het druk met andere projecten, er is ook 20 jaar Fractured Insanity; wordt iets gedaan daarrond? En hoe zit het met eventuele andere projecten?
Dieter: Yes, 2024 staat in teken van 20 jaar Fractured Insanity. We steken een speciale set list in elkaar met nummers die we al lang niet meer gespeeld hebben, om zo een mooi overzicht te krijgen van onze volledige discography. Daarnaast zijn we momenteel de laatste loodjes aan het leggen voor onze 5de full cd. Drums, gitaren en bass is al opgenomen. Zang is nog bezig. Die cd wordt dan in 2024 gemixed en gemasterd, en normaal wordt die dan in 2025 uitgebracht. Dat jaar zal dan weer volledig in thema staan van de nieuwe cd. Met Slagter hebben we ook nog enkele leuke shows gepland, maar dat is vrij low-profile. We hebben er geen duidelijke doelen mee. We willen enkel leuke shows spelen. Met Slagter moet niets.
Lennart: Hier wat minder uitgebreid. Thermohaline is een eenmalig project geweest, dat is na een album kapot gesprongen. Druon Antigon ga ik na verloop van tijd zeker weer oppikken, maar zit met een beperkte tijd die toch verdeeld moet worden. De hoofdmoot daarvan gaat naar Ketter, ook omdat het vrij tijds- en arbeidsintensief is om te maken, zeker de elektronische stukken.
Zijn er alternatieven voor Fractured Insanity, deels verbonden met Frietrock (die ermee ophouden, een jammere zaak want zulke underground festivals zorgen wel voor bands die doorgroeien naar meer …)
Ik weet van een eenmalig afscheid op 27 april …
Dieter: klopt, spijtig dat Frietrock stopt, maar het was te verwachten. Frietrock is in den tijd gestart als festival bij m'n zus in de frituur. We hebben toen voor Music For Life een editie gedaan met The Kids als headliner, en dat sloeg goed aan, en sindsdien zijn we het blijven doen. Ik boekte samen met Dominique de bands en we deden het geluid tijdens het festival. Maar het werd groter en groter en zowel Dominique als ik hadden te weinig tijd om het nog verder te doen, dus wij zijn er enkele jaren geleden mee gestopt en hebben andere vrijwilligers onze taken overgenomen. Het festival is ook altijd vooral een festival van de Jan geweest, maar met zijn overlijden van vorig jaar is ook de kracht om het toch nog blijven verder te doen stilaan verdwenen. We gaan er in ieder geval wel een pracht van een afscheid van maken!
Meer informatie: https://www.facebook.com/frietrock
Wat is jullie grote ambitie en is er een soort doel dat je na al die jaren wil bereiken (de wereld veroveren is ondertussen afgezaagd ...)
Dieter: vooral goede muziek maken die ik in de eerste plaats zelf goed vind. Moesten er mensen dan ook iets aan hebben, dat maakt het alleen maar leuker
Lennart :In feite wel. De persoonlijke voldoening en catharsis van muziek maken, hopelijk in een vorm dat publiek ook aanspreekt.
Bandcamp: https://ketterband.bandcamp.com/track/azatoth
YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=dsDeV_z0ikM
Floris De Decker - Via uitbundigheid lijnrecht ingaan tegen mijn melancholieke aard, hieruit komen mijn bands. Maar uiteraard wil ik ook iets doen met die melancholie en dat is Floris Francis Arthur geworden
Floris De Decker is een veelzijdig artiest. We leerden hem kennen bij de formatie Team William, en bleven hem op de voet volgen tijdens zijn carrière. Vorig jaar besteden we nog aandacht aan het zomers aanvoelend project Cloudy-Oh. Lees hier
Midden december kwam zijn eerste solo plaat ‘There never is and never was An Masterplan’ uit, onder de naam Floris Francis Arthur. Een weemoedig, melancholisch meesterwerk waar Floris in zijn ziel laat kijken. We hadden naar aanleiding van deze release een fijn gesprek met Floris, en polsten ook naar de ambities en toekomstplannen en ambities met z’n projecten.
Hoe was 2023 voor jou?
Alles ok. Mijn plaatje is net uit en ik krijg heel toffe reacties, dus dat geeft een goed gevoel. 2023 was vooral een heel creatief jaar. Ik heb enorm veel nieuwe nummers geschreven, nu heb ik vooral zin om dat allemaal op te nemen en uit te brengen.
Vorig jaar had ik nog een interview over Cloudy-Oh, een zomers, feestelijk project. Voldeed het aan je verwachtingen?
We hebben enkele heel mooie shows kunnen doen met Cloudy-Oh en we beginnen stilaan een fanbase te krijgen van mensen die onze soms nogal absurde muziek helemaal snappen. Dat doet deugd. Momenteel zijn we hard bezig aan de opnames van onze tweede plaat.
Een contrast met je solo plaat ‘There Never is and never was An masterplan’ , een veelzeggende titel trouwens, die muzikaal en vocaal breekbaar, melancholisch en weemoedig klinkt, zonder al te depressief te zijn. Klopt dit?
Deze soloplaat staat inderdaad heel hard in contrast met mijn bands Cloudy-Oh of ook Team William. Voor mij persoonlijk is het logisch om die twee uitersten te hebben. In mijn solo project melancholie en bij mijn bands uitbundigheid en humor. Zo is het leven ook meestal, tragikomisch.
Waarom deze wending? Verbergt het een persoonlijk verhaal of is het omgaan met demonen in je hoofd, of is dit wat te ver gezocht …
Ik heb al sinds mijn puberteit heel veel angstaanvallen, sociale angst, depressies, etc… Mijn manier om daar mee om te gaan is vaak humor en via uitbundigheid lijnrecht ingaan tegen mijn melancholieke aard, daaruit komen mijn bands. Maar uiteraard wil ik ook iets doen met die melancholie en dat is Floris Francis Arthur geworden.
Kunnen we de titel letterlijk beschouwen als ‘dat er nooit een masterplan is geweest; hoe moet ik dat zien?
De titel gaat niet over mij maar over het leven. Zoals Sartre zegt het leven is absurd, er is geen plan en net dat maakt het zo mooi. Daaruit kan je vrijheid puren en zelf dingen uitproberen en wie weet af en toe zelfs eens wat gelukkig zijn.
Bij sommige songs hoor ik nog steeds de geest van Team William zoals op de opener “A Wall”, minus het opzwepende dan… ook op “Are you feeling this to” merk ik dat. Een sound die wellicht niet compleet typisch was aan Team William, maar ik hoor wel een flard ervan. Ook nu weer, mee eens of te ver gezocht?
Helemaal mee eens hoor. Team William, Cloudy-Oh, Floris Francis Arthur,… uiteindelijk zijn het ook maar namen, het zijn al bij al gewoon mijn liedjes die ik thuis op een rommelmarktgitaartje bij elkaar schrijf, dus het is logisch dat er een link is tussen al die nummers en projecten.
Je stem voelt aan als een deken tegen donkere gedachten, telkens pink je een traan weg maar ik voel ook positieve energie opborrelen. Een bewuste manier van werken? Hoe moet ik dat zien?
Geen bewust plan. Ik doe met mijn stem wat ik kan. Ik ben helemaal geen goeie technische zanger of zo, ik schrijf gewoon liedjes zo veel mogelijk vanuit mijn eigen universum en zing ze dan op de enige manier die ik kan, op mijn manier.
In de bio lazen we: ‘Als Floris Francis Arthur focus ik meer op de donkere kant van het leven. Angst, depressie, destructieve liefde: het komt allemaal aan bod. Ik ben zeker geen permanent donkere mens, maar ik worstel wel al mijn hele leven met angstige, depressieve periodes’ ; ook voor mij heel herkenbaar, door dit open en bloot te doen, geef je veel van jezelf prijs. Niet bang voor de reacties daarop (je weet hoe mensen kunnen zijn op sociale media)
Nee, vroeger sprak ik nooit over al die angsten en depressies en dat levert sowieso helemaal niets op. Ik heb geleerd om zo een dingen uit te spreken, maar ik let er wel op om er zeker niet mee te overdrijven. Het gevaar om je depressies te gaan uitbuiten als iets commercieel loert altijd om de hoek, dus ik doe het wel heel gedoseerd in het openbaar.
Er zit ook enorm veel variatie in deze plaat, maar het melancholische blijft een rode draad … Een bewuste keuze?
Jup, dit is mijn melancholie-projectje. Ik hou ook enorm van bands als Sparklehorse, Elliot Smith, Bright Eyes, etc die ook heel duidelijk melancholie als rode draad door heel hun oeuvre hebben.
Hoe waren de eerste reacties?
Heel goed. Mensen zijn helemaal mee met de emoties en de teksten. Dat doet heel veel deugd.
Je hebt ondertussen de plaat live voorgesteld in december. Was het een succesvolle avond? Hoe waren de reacties van de fans?
Heel mooie avond. Mijn allereerste shows was ik extreem angstig en daar kon ik echt niet van genieten. Deze release show was ondertussen al mijn 5de show waardoor ik mijn nervositeit onder controle had en gewoon kon genieten van het moment. Mijn goede vriend Jan De Rauw en de mensen van Soft Boy (de support-act) hebben ook enkele nummers meegezongen in een prachtige harmonie, dat was extra genieten. De zaal was uitverkocht en iedereen leek heel enthousiast. Er werd zelfs meegezongen.
Je gaat ook op tournee met deze plaat; wat zijn de verwachtingen en welk publiek hoop en denk je aan te trekken, want ik denk dat het verschillend zal zijn dan het Team William/Cloudy-Oh publiek?
Ik zoek bewust kleine gezellige plekken op waar mijn intieme breekbare muziek goed tot zijn recht kan komen.
Wat zijn de verdere plannen (en verwachtingen) voor 2024?
Snel beginnen aan een tweede plaat en nog veel optreden.
Volgt er op deze solo plaat ook een vervolg, want ondertussen ben je ook bezig met de tweede plaat van Cloudy_Oh? Toch?
Inderdaad, er komt een tweede Cloudy-Oh plaat en ook een tweede Floris Francis Arthur plaat.
Is er ook een specifiek doel, ambitie met dit solo project?
Deze plaat eindelijk kunnen afwerken was op zich mijn grootste ambitie. Alles dat er nog bijkomt is mooi meegenomen.
Pics homepag @Kevin Faingnaert
Bedankt voor dit fijne gesprek, mogen we je veel succes en geluk toewensen; we blijven je op de voet volgen ? en hopelijk tot op één van je concerten
Chris Joris - Er zit zeker nog drama in de nieuwe plaat, maar het merendeel is een manier vinden om een positieve en eerdere speelse kijk op het leven te krijgen
Chris Joris is een multi-instrumentalist en begenadigd percussionist die bovendien van vele markten thuis. Met zijn nieuwste plaat 'Until The Darkness Fades', die in september dit jaar op de markt kwam via W.E.R.F records, tast hij de grenzen verder af en improviseert hij tot het oneindige, binnen een speels kader. Naast deze release werd ook het album ‘Out of the night’ heruitgebracht.
Chris stond onlangs in concertzaal de Casino, Sint-Niklaas – het verslag kun je hier nog eens nalezen.
Naar aanleiding van deze dubbel release en de daarop volgende tour gingen we op de koffie bij Chris thuis, en keerden terug met boeiende verhalen uit zijn rijkelijke verleden; we polsten ook naar de ambities en de verdere toekomstplannen.
Hoe gaat het met jou tegenwoordig Chris?
Ik ben heel tevreden over de tournee naar aanleiding van de nieuwe plaat ‘Until Darkness Fades’. En ook met de heruitgave van ‘Out of the Night’. Twee vliegen in één klap. De twee platen zijn bovendien , al is dat niet puur muzikaal, ergens wel met elkaar verbonden. Nu lijkt het echter wel alsof er ondertussen geen andere platen zijn uitgebracht, dat is dus niet zo want er waren ondertussen nog vier andere releases. Los daarvan. Over een verlies van een geliefde geraak je nooit echt heen, maar ik moet toegeven door te werken en die nieuwe plaat uit te brengen heb ik ook mijn nieuwe adem gevonden; Ik heb bovendien ook de alcohol afgezworen, geen pintjes meer. Er zijn uiteraard ups en downs, maar over het algemeen gaat het dus vrij goed.
Op je nieuwste album 'Until The Darkness Fades', die in september op de markt kwam via W.E.R.F records, tast je op bijzonder speelse wijze grenzen af; de plaat straalt vooral veel positieve energie uit. Kun je met dit album die droevige tijden een plaats probeert geven of is dat ver gezocht?
We gebruiken die term ‘ geef het een plaats’ uiteraard veel. Een plaats geven is echter een betrachting, en dat is op zich een niet zo gemakkelijk opdracht. Bovendien. Door bij een val mijn heup te breken, had ik plots veel tijd om na te denken. Ik zat in een revalidatie centrum, tussen heel oude mensen, die daar helaas niet meer weg konden. Dat is op zijn beurt ook herkenbaar, want mijn moeder zit ook in een woonzorgcentrum. Ik had iets van :‘als je nu niet het heft in handen neemt en terug plezier maakt in het leven’.. Ik heb in die periode ook veel bezoek gekregen van muzikanten, en niet alleen binnen de jazz, en ook dat deed enorm deugd. De titel ‘Until The Darkness Fades’ is een tekst van Naima.: “Wanneer je zo diep valt tot je je een wrak voelt, en je denkt, dat je niet kan stoppen met dieper vallen, en je overgeeft aan een vrije val, je toch kan beseffen, dat je helemaal niet valt. " Naima laat uit een zeer sombere tekst een mooie aanmoediging ontstaan. Dat is de zedenles van het lied. Kortom. Er zit dus zeker nog drama in de plaat, maar het merendeel is een manier vinden om een positieve en eerder speelse kijk op het leven te proberen krijgen.
Bij de eerste song ‘Portrait of a man’ een tien minuten lang meesterwerk, valt me op hoe je eerst weemoedig begint, dan overschakelt naar een speelse aanpak, en dan weer over gaat naar weemoedig. Een voortdurende wisselwerking in emoties dus. Een bewuste aanpak?
Bewust is relatief. De inzet is telkens zeer spontaan en dus laat ik mijn gevoelens de vrije loop. Zo ontstaat automatisch die wisselwerking.
Die ene song, waarbij Naima haar stem me weer enorm ontroert, met een zeer mooie en pakkende tekst (daar hadden we het net over), lijkt wel alsof er een verhalen lijn inzit. Klopt dit?
Dat van die verhalenlijn is juist. De song is er bewust ingestoken op het einde van het album en dus ook op de concerten, en vertaalt de intentie van deze muziek. Naima improviseert ook op "Naima's Dream" met stem, loopstation en op tenorsax.
Ook – en vooral - live komt er iets boeiend, magisch en speels naar boven, door o.m. de inbreng van viool en cello
Het is wellicht geen plaat voor een breed publiek. Er zit op deze plaat wat minder melodie en tempo. Ik ben altijd beetje zelfkritisch , laat ons zeggen dat ik over 70% van de plaat heel tevreden ben, bepaalde stukken konden echter wel beter. Voor mij is het dus geslaagd. Ik heb ook keuzes gemaakt, en bepaalde dingen zijn er niet op gezet. Wat we doen live met viool en piano is met onze instrumenten een gesprek voeren met elkaar. Ik hoop dat de mensen die het niet gewoon zijn, die positieve interactie en gesprekken toch herkennen. De meeste mensen, ook op BRAND festival en Jazz Brugge onlangs, vonden het een prachtig optreden. Dat is een opkikker. Live zijn er trouwens ook stukken bij gekomen, of is er links en rechts nog meer improvisaties toegevoegd.
Laten we even hebben over ‘Out of the Night’ het contrast tussen beide is heel groot. De tweede plaat is een heruitgave van de dubbelaar ‘Out of the Night’, die beschouwd wordt als jouw magnum opus. Je voelt die pijn letterlijk op deze plaat. We zijn er weer maar , was dit ook een manier om het verdriet van je af te schrijven?
Ja, uiteraard liggen de twee albums muzikaal wat uit elkaar. Op het nieuwe album is er, zoals reeds gezegd, een assertieve beschouwing en positieve toon, maar ook wel boosheid en melancholie om het verlies van mijn dochter Saskia. Terwijl ‘Out Of The Night’ echt een volledige klaagzang mag genoemd worden en een liefdesbetuiging aan mijn overleden echtgenote, Saskia's mama trouwens. Op "Earth" en "June 25" bijvoorbeeld nam ik de kans te baat om de abstractie van percussie instrumenten te combineren met een strijkorkest. Iets wat ik al lang in gedachte had en wat mooi resulteerde op ‘Out Of The Night’. De bassist van dienst in die tijd, Chris Mentens, bood me een mooi geschenk als hulp om dat concept te verwezenlijken en schreef de twee mooie strijkerspartijen. Ik ontdekte bij de re-mastering van het vroegere album, voor heruitgave op vinyl, trouwens een stuk, dat we niet hebben gebruikt op de plaat: "Shaya Sebothane", een tien minuten lang durend Afro-gericht thema, waarin iedereen aan bod komt wat stamt uit de tijd, dat ik samenwerkte met de Zuid-Afrikaanse contrabassist Johnny Dyani. Een heerlijke vondst.
Nu we het hebben over Afro – Zuid-Afrikaanse muziek. Je bent eigenlijk niet begonnen als jazz muzikant maar je vond je invloed in die Afrikaanse muziek, heb ik ergens gelezen, klopt dit? Kun je daar wat meer over vertellen?
Ik ontdekte de jazz reeds zeer vroeg, maar was aanvankelijk actief in de kleinkunst, pop, wereldmuziek en deed studiowerk. Aanvankelijk als pianist, later als percussionist. Op albums van Jef Vanuytsel, Johan Verminnen, Raymond van 't Groenewoud, Hennie Vrienten, Bert De Coninck, Jean Blaute, Jo Lemaire, Claude Maurane, Leen Persijn, Machitun, Dirk Van Esbroek, Nacht Und Nebel, Pop in Wonderland, enz., hoor je me tokkelen of rinkelen, tot zelfs op albums van de Scabs en Kreuners en heel wat commerciële chansoniers
En hoe ben je dan toch in jazz terecht gekomen?
Zoals ik daarnet al aangaf, ik zat al heel vroeg in jazz. Ik hoorde als achtjarige al een gospel-ceremonie op een 45 toeren plaatje en snel erna Louis Armstrong, Duke Ellington, Mahalia Jackson.., EP's en singles, die in de platenkast van mijn ouders lagen.....Later kocht ik zelf schijfjes van Lionel Hampton, Coleman Hawkins en ontdekte ik Thelonious Monk, Coltrane, Modern Jazz Quartet, Dave Brubeck, Miles Davis, Art Blakey, noem maar op. Op mijn twaalfde jaar had ik de geschiedenis van de jazz al haast doorzwommen Ik ben pas rond mijn 24ste met percussie begonnen, maar daarvoor zat ik dus wel in die jazz gerichte scene.
Nu we toch over je leven bezig zijn, waarom eigenlijk percussie?
Ik ben op het Antwerpse conservatorium begonnen voor piano en klarinet. Op een dag stond ik aan het station en sprak een chique geklede Afrikaanse man aan. Ik was jong en naïef en dacht dat iedereen wie een donkere huidskleur heeft jazz speelt (haha). Ik vroeg hem (in het Frans) of er een jazz club was in de beurt. Hij troonde mij mee naar een café. De naam van de uitbater van dat café, en later mijn guru, was ZAPATA. Een zelfgekozen roepnaam voor de vrienden. Zijn echte naam was Nelson en hij kwam uit Suriname. Hij speelde drums en conga's. In het kleine café stond de drums naast het uitstalraam van de zaak, ernaast een duo conga's en wat verder een buffetpiano. Er ging op dat moment een heel andere wereld voor me open. Sindsdien ging ik daar elke week binnen, en keerde met de laatste trein huiswaarts, ik kwam dan zogezegd van het conservatorium. Er is van die sessies die ik daar heb gedaan helaas nooit iets opgenomen, er bestaat wel een foto waar ik opsta gezeten achter die piano .
Het interessante is dat ik nu nog die Afro-muzikale invloeden voel terugkeren in je live performance. Waar ik het ook wou over hebben, de coronatijd heeft er ook stevig ingehakt, je was zeer actief op sociale media, ik heb je teksten veel gelezen, hoe belangrijk was dat voor jou en was ook dit een uitlaatklep om die coronatijden te overbruggen of hoe moet ik dat zien?
Het heeft me wel geholpen om bepaalde gevoelens en emoties van me af te schrijven, ik kreeg ook wel reacties van mensen die er ondersteuning in vonden omdat ze hetzelfde mee maakten. Maar nu doe ik dat niet meer, ik deel mijn concerten of promoot mijn muziek op mijn facebook. Ik ken mensen die dat nog doen, bij mij was het soms sarcastischer en harder.
Waarom, in tijden van sociale media en spotify en zo eigenlijk nog platen uitbrengen?
Ik behoor nog tot de generatie die graag iets in handen heeft. Veel winkels in deze tijden sluiten of moeten uitverkopen omdat er geen cd’s meer worden gekocht, en dat vind ik heel jammer. De lay-out, de foto’s, de teksten.. die vind je alleen op zo een hard disk. Wat Spotify betreft? Als je geen commerciële muziek brengt, valt je eruit. Ik vind het een spijtige uitvinding, mijn dochter wijst me er ook op dat er te weinig platen van mij op Spotify staan. Langs de ene kant wil ik het wel volgen, langs de andere kant is de kwaliteit van muziek op spotify totaal niet hetzelfde als op cd of vinyl. Op optredens merk ik trouwens ook dat er na een staande ovatie amper een klein deel van de aanwezigen die plaat effectief koopt en dat is een jammerlijke evolutie.
Ik moet toegeven dat ik wel ontdekkingen doe via Spotify, maar ik koop ook nog liever vinyl platen. Wat ik ook las, je voelde je zelfs wat ‘opzij geschoven’ door de jongere garde, maar had er ook vrede mee. Hoe moet ik dat zien?
De jongere jazz gerelateerde talentvolle muzikanten hebben helemaal terecht de kans gekregen om zich te tonen. Vooral via Jazzlab die zeer mooi binnen die context schitterend werk verricht door die jongere generatie daadwerkelijk die kansen te geven. Ik sta dus zeer positief tegenover die jongere generatie, ik ga ook naar hun concerten als ik de kans krijg. alleen sta ik wat kritisch tegenover het voortdurend de focus willen leggen op nieuwe dingen, of die zogezegde vernieuwing in Vlaamse jazzwereld.
We hadden het over nieuwe talenten bezig , en daar mag ik Naima toch onder rekenen. Ze doet het zeer goed, al krijg ik de indruk dat het nu een beetje stil is of heb ik iets gemist?
Dat lijkt alleen maar zo, ze heeft optredens met Vitja Pauwels in duo momenteel en laat de volledige band wat rusten.. .ze heeft onlangs ook een opdracht uitgevoerd voor het Gentse filmfestival met muziek op een Nederlands film over plankton en begeleidt dat live. Ze reist er nu mee doorheen Nederland.
Mooi om te horen dat alles goed gaat …Wat zijn de verdere plannen voor 2024 eigenlijk ?
Ik heb geen boeker en moet alles zelf doen. Ik had na de tour via JazzLab een beetje gehoopt dat iemand me daarbij zou willen helpen. Maar moet het dus op eigen kracht doen. Met een beetje geluk kunnen we met deze plaat dus gewoon verder toeren, Ik hoop dan ook het hele jaar door die plaat te kunnen promoten, en hoop dat iemand me wel wil helpen daarin. Ik hoop ook dat de plaat wat verkoopt, want ondanks de aandacht van pers en zo loopt de verkoop niet zo goed. Maar in elk geval staat 2024 dus vooral in het teken van het promoten van die schijf.
Zijn er ook plannen naar het buitenland toe?
Ik heb in het Buitenland gespeeld, maar met die installatie van drums en percussie is het moeilijk om met een vliegtuig te reizen. Het is gewoon zoveel materiaal en een hoog risico. Het zou mooi zijn moest dat kunnen gebeuren. Met alleen een drumstel kan dat zelfs lukken. Ik heb in Roemenië gestaan, Tsjechië, Polen, Oostenrijk, Duitsland , Frankrijk, Italië, Zweden, Denemarken , Mexico, Guadeloupe, China, Canada, Engeland, Nederland.. Om maar te zeggen. Dus ik zou wel willen, maar met dit heel arsenaal aan materiaal is dat zeer moeilijk.
De jeugd wil nu voortdurend geprikkeld worden, het rare is dat je ze niet ziet op jazz concerten terwijl je bij een jazz concert voortdurend prikkels krijgt door die improvisatie. Heb jij daar een verklaring voor?
Dat is inderdaad spijtig, dat merk je ook in het conservatorium, het is een beetje navelstaarderij. Ze willen er allemaal geraken, spelen jazz, maar je ziet ze zelden op concerten van leraars of collega’s . Toen ik zelf les gaf nodigde ik mijn leerlingen uit op concerten van muzikanten die voor hen op het conservatorium les volgende, maar ze gaan er helaas zelden op in. Er zijn trouwens wel bepaalde bands die erin slagen om een jonger publiek aan te trekken binnen de scene. Maar doorgaans lukt het dus moeizaam. Om een voorbeeld te geven. Op BRAND festival stond Bram De Looze in de coulissen zeer geïnteresseerd naar mijn optreden te kijken en dat deed me deugd. Zulke dingen zouden dus meer moeten gebeuren.
Zijn er na al die jaren nog doelen en ambities naar de toekomst toe?
Dat is een beetje een vervolg op de vraag van daarjuist. Ik heb veel mooie dingen mogen doen in het buitenland en zou het dus zeker leuk vinden om dat terug te mogen doen , met dit programma is het heel moeilijker, omdat ik zoveel percussiemateriaal gebruik, wat dan weer een obstakel is voor transport, enz....Het probleem is ook dat de festivals op veilig spelen, eerst vol zitten en dan zullen we wel zien, ze durven geen risico meer nemen als ze iemand boeken. Een wisselwerking binnen de Europese jazz, waarbij bands uit andere landen ook hier kunnen spelen, het zou fantastisch zijn. Maar in de praktijk is dit in de tijden waarin we nu leven een moeilijk piste.
Pics homepag @Jassepoes
Bedankt voor dit fijne gesprek, en veel succes in het nieuwe jaar. Hopelijk tot binnenkort…
Katteman - Bert De Rijcke - Waarom ik blijf volhouden? Muziek is voor mijn een roeping en een gave die ik blijf ontwikkelen ...
Bert De Rijcke is een artiest, componist en elektronische kunstenaar die van vele markten thuis is. De man brengt , door de verschillende projecten via zijn eigen label 'Vintage Underground Label' uiteenlopend plaatwerk uit, meestal via kanalen als spotify en bandcamp. Daardoor blijft hij vaak verborgen voor de grote massa, maar niet voor ons. De recente jaren hebben we meermaals aandacht besteed aan zijn releases.
Naar aanleiding van zijn laatste release ‘Busstop’ https://vintageundergroundlabel.bandcamp.com/album/busstop hadden we een fijn gesprek met Bert.
We polsten ook naar de verdere plannen, doelstelling en ambities …
Ons laatste interview was in 2016, toen onder het pseudoniem ‘The Fox is My Friend’. Ondertussen heb je niet alleen ontelbare andere namen gehad, maar ook verschillende releases… Hoe is alles verlopen ondertussen?
The Fox is My Friend was maar één jaar 2016 met enorm veel albums en begin 2017 nog een
afsluitend album Zen Monkey (s/t), en daarna is Katteman dan geboren, en die is ook
gebleven eigenlijk. Met The Fox is my Friend was ik aan het freestylen improviseren, leren en zien welke richting ik wilde uitgaan, had veel ideeën en dat ging meer naar het melodieuze en eclectische kant. Enorm veel experimenteren met samples, en daar dan eindeloos mee prutsen en allerlei klanken links en rechts toveren en gebruiken … The Fox Is My Friend is wel een bepaalde vaste set geweest met geluidjes, inspiratie die boven kwam door iets te horen en daar dan bewust iets mee te doen of te veranderen, allemaal op een laptop met Linux Ubuntu, intussen is dat ableton geworden, maar ik gebruik nog vaak Ubuntu Software evengoed. Ik wil ook even deze kanttekening maken, ik ben wel veel releases blijven doen, maar sommige dingen zijn gewoon remixen van andere tracks en structuren daarin, of soms een uren lang vervolg van producen en mixen. En inderdaad met ‘Zen Monkey’ ben ik wat meer naar de jazzy kant uitgegaan. Ik ben altijd wat blijven evolueren in alles wat ik doe. Ook met deze nieuwe release ‘Busstop’ probeer ik andere dingen uit. Meer de essentie, rustiger, minimaler, ingetogen, meer mature stijl
In het verleden experimenteerde je ook met jazz, vond ik wel iets hebben, deze keer dus niet.. weet zelfs niet welke ‘stijl’ ik er moet op kleven, hoe zou je het zelf omschrijven?
Jazz is natuurlijk ruim, ik heb in die periode wel liggen improviseren met klanken en bepaalde noten en composities, maar altijd zeer intuïtief, ik heb ook geen echte scholing genoten dus alles is puur op eigen gevoel en talent ontwikkeld , misschien dat veel mensen daar wel een soort ‘jazz’ in horen, er zijn wel raakpunten, maar ik blijf bescheiden …nummers waarbij ik extreem ging experimenteren en alle kanten uitging. Ook dat is soort jazz…
Je laatste release ‘Busstop’ zit in een zweem van lichte duisternis , een zweem van mysterie. Waar komt je inspiratie voor deze vandaan? De hoes toont een tipje van de sluier, als je zo in de avond alleen in een bushokje zit te wachten, op die koude banken op de bus, hoor je geluiden en begint je fantasie op hol te slaan. Dat keert zelfs terug in de songs, een bewuste manier van werken?
Het keert terug naar de muziek die ik graag hoor eigenlijk. Tot 2007/2008 was ik meer bezig met Hardcore, Punk en ook nog wat met wat ik deed bij Sinners en persoonlijk en thuis, toch op zoek naar mijn muzikale horizonten te verbreden. Terwijl ik vaak met allerlei dagelijkse beslommeringen bezig was en luister ik constant naar muziek en liet me daardoor inspireren. Ik was dus in die tijd muziek op een heel andere manier aan het beleven en wilde dat ook maken eigenlijk. Dus ook dat donker en duister heb ik wel ergens opgepikt. Die laatste release ‘Bustop’ heb ik me daardoor laten inspireren, alles een beetje afgevlakt als het ware en er bewust een zweem van mysterie in willen verstoppen. Wat releases betreft doe ik het eigenlijk wat rustiger aan. Met deze ‘Busstop’ wou ik nog even mijn laatste inspiratie op schijf zetten als het ware.
Het dreigende is een beetje een rode draad, soms heel subtiel, dan weer hel duidelijk. Zit er een soort verhaal achter eigenlijk? Is dat een reactie op die donkere coronatijden? Of hoe moet ik dit zien?
Ik heb me zeker niet laten inspireren door die corona periode. Die coronaperiode was inderdaad een zeer rare periode, ik moet wel toegeven die plaat Tekno Bluezers samen met Kloot Per W is wel midden in de tijd van Corona gemaakt, en daar zijn wel degelijk verwijzingen naar, maar verder heb ik nooit aan Corona zoveel aandacht geschonken.
Wat me ook opvalt, vorige releases heb je ook op cd uitgebracht, deze niet?
Het is ook niet meer interessant en heel duur zo een cd uitbrengen, ik moet toegeven alle vorige cd’s; zijn uitverkocht maar er is meer vraag naar vinyl en dat is nog duurder. Om dat te doen moet je echt met een management en zo beginnen werken, met promotie, merchandiser en alles erop en eraan. Daar heb ik geen ambitie voor om me daar mee bezig te houden. ik blijf liever klein en dus liever digitaal. Trouwens mensen kopen nog weinig cd’s. Streaming is gewoon de nieuwe manier van muziekbeleving geworden, die evolutie kun je niet tegen houden. als artiest verdien je daar helaas niets aan, dat is het jammere daaraan. Je kunt gewoon met je computer en een minimum aan materiaal die ik hier in de woonkamer heb staan, muziek maken. Ik heb dus wel een periode me
ermee bezig gehouden met die cd’s aan mensen geven en zo, maar om dat echt aan de man te brengen moet je een heel markenting systeem op poten zetten; daar heb ik dus niet zoveel drang naar.
De muziekwereld is veranderd, bands als Rolling Stones en zo die twintig, dertig of meer jaren meedraaien. Dat is voorbij, alles gaat zo snel tegenwoordig, (ofwel worden we oud haha) maar is die streaming en hoe de jeugd op tik-tok of zo hun muziek beluistert dan niet de doodsteek van de muziek business denk je?
Nee muziek zal altijd blijven bestaan, de muziekbeleving , vooral bij de jeugd , verandert gewoon. Zoals alles evolueert, luistert de jeugd nu via tik-tok en zo naar korte samples en songs die hen prikkelen, daaruit kan ook iets groeien. Daar springen die commerciële zenders dan weer op, en daaruit kan iets ontstaan. En ook iets moois groeien, maar die soort bands of artiesten zijn volgend jaar wellicht al vergeten. Dus nee, de manier waarop mensen muziek beleven verandert gewoon. Toch even een kanttekening wat Tik-Tok betreft, dat is allemaal heel fake , heel gemaakt en niet echt, het meeste wat op TikTok staat, vind ik maar raar en geforceerd, maar ja een leuk hitje en het wordt dus wel opgepikt. Je kunt er gewoon niet aan voorbij, het is wat het is. We zijn gewoon een andere generatie, nu word je al geboekt als je een single uithebt , toen moest je als band al daadwerkelijk jezelf bewijzen met albums uitbrengen en zo..
Het viel me zelf ook op dat de jeugd op zoek is naar voortdurende prikkeling, ik heb een 400 tal bands gezien dit jaar, en ook wel enkele Hardcore, waar de jeugd wel op afkomt omdat het korte nummers zijn die ergens prikkelen... die prikkeling geef jij ook vind ik, ik weet dat het je ambitie niet is, maar je zou hiermee toch in een jeugdhuis of zo kunnen staan
Moest de vraag zijn daarnaar? Zou ik het zeker overwegen. Ik heb in het verleden ook wel
organisatoren aangesproken, maar daar werd nooit echt gevolg aan gegeven Er was, nooit een vraag naar. Als die vraag toch moest komen, zou ik dat zeker overwegen. Maar de mensen moeten er wat op vallen. Het is beetje raar, want mijn nummers worden wereldwijd wel opgepikt. Maar het Belgische wereldje is klein.
Speelt het feit dat je Belg bent dan in je nadeel?
Moest ik iets kunnen doen omringd met andere muzikanten erbij zou dat wellicht beter lukken, maar op mijn eentje met enkel mijn muziek als producer, het kan maar is moeilijk omdat er op dat vlak een overaanbod is en inderdaad België te klein is. Op dat vlak speelt dat inderdaad wat in mijn nadeel, maar ik lig er ook niet echt wakker van.
Er zijn dus nog steeds geen plannen om dit werk live te gaan voorstellen? Voldoende
alternatieve festivals voor elektronische muziek, of concertzalen die dit aanbieden (Het Bos in Antwerpen of Kraak festival bijvoorbeeld)
Voor de ‘fun’ heb ik het wel eens gedaan, maar dat café is ondertussen verkocht en de nieuwe eigenaars doen zulke dingen liever niet meer. Ofwel moet je al heel ver gaan, of lokaal voor bedrijfsfeestjes covers gaan spelen of jeugdhuizen of zo. ik zou wel terug bas en gitaar willen spelen, en met andere muzikanten iets doen, dat zou eventueel wel een optie zijn. In samenspraak met werk als producer, en zo een hele set uitwerken, would be nice
Je houdt vast aan bandcamp als medium . Wat maakt Bandcamp zo bijzonder, de voor en nadelen? En wat is dan het verschil tussen bandcamp en Spotify naar jou mening?
Labels die op bandcamp zitten verkopen hun cd’s/MP3s langs die weg, en ook wel T-shirts en zo, ook voor vinyl is bandcamp is ook interessant … Op Spotify is het meer streaming, maar je kunt er ook merchandise kopen.
Ik vergelijk je graag met mijn idool David Bowie, je bent een ware kameleon van de
Elektronische muziek, ik dring een beetje aan, maar waarom toch niet er meer mee doen dan enkele dingen uitbrengen op Bandcamp?
Ik heb dat daarnet al aangehaald, België is klein ... Terwijl ik ooit Engelse labels aansprak die zeker interesse hadden, maar louter Engels of Britse artiesten aannamen ... Dus ja, de muziek is prima en we zouden daar zeker iets meekunnen doen, maar in België hebben, we dat niet, zo dat soort labels of niches. Of toch niet voor wat ik doe. Er is ook een soort overaanbod waardoor het moeilijk is om boven dat maaiveld uit te steken. En ja de mainstream Media, zal mij niet snel oppikken, althans niet met Katteman, maar dat is niet erg, dat is logisch.
Ondanks dat je de kans niet krijgt om ermee buiten te komen, en ook al stoort je dat niet, krijg ik – en dat bedoel ik niet slecht – het gevoel dat je daardoor wat ter plaatse blijft trappelen toch? Is dat niet frustrerend? Of wat is de insteek om dit toch te blijven doen?
Muziek is voor mij een roeping en een gave. Ik sta ermee op en ga ermee slapen, dat is de
voornaamste insteek om te blijven verder doen. het is een passie. En dat is de voornaamste insteek om te blijven verder doen. Ik heb ook geen TV of zo, ik ben voortdurend met mijn muziek bezig.
Terug even over ‘Busstop’. Wat me ook opvalt is het filmische; ook in releases in het verleden valt dat op, zijn er nooit plannen geweest om daar iets mee te doen in die richting?
Plannen en ideeën genoeg, dus als die muziek wordt gebruikt voor films en dergelijke? Prima
En uw plannen naar de toekomst toe. Na deze schijf, wat is het volgende plan? En welke
richting zal het deze keer uitgaan?
Ik ben tegenwoordig wat meer met mijn basgitaar bezig en zet wat takes links en rechts op tape. Ik blijft ook zoeken naar inspiratie, en zie wel wat er dan op me afkomt. Dus echt ‘plannen’ doe ik niet.
Zijn er nog verdere ambities of doelstellingen? Of is het gewoon verder doen?
Ik kijk bewust niet te ver vooruit, ik blijf gewoon bezig en zie wel wat ik op mijn pad tegen kom. Ik heb zeker ambities, dat is het niet. Maar het moet groeien, eens ik met andere muzikanten in sessies zou kunnen beginnen, dan zou dat wel lukken. Maar is dat binnen vijf jaar, dan is dat ook goed. Maar ik wil daar gerust dus meer mee doen met enkele gastmuzikanten erbij, why not?
Bedankt voor het fijne gesprek, voeg er gerust enkele links aan toe
https://vintageundergroundlabel.bandcamp.com/
https://open.spotify.com/artist/0WnmOrP4mZ2ZYKGL7Fixxc?si=vx_hcSiWRGS3JD4f_FuyZA&nd=1&dlsi=32ab0a4384024f82
https://open.spotify.com/artist/5uM34pGHuPpF7IgUH5cA4x?si=A03zY0A4SYq1kYC_Dx-mMA&nd=1&dlsi=f4210f2e3eda400d
https://open.spotify.com/artist/5q1NJ5C1DzCtaF2LCZ9N5L?si=gWOQvvytRKeFrenBZFyYVw&nd=1&dlsi=b7b11931ffc84ea8
https://open.spotify.com/artist/3uCjIdTIUFvrYi4gDnd0K9?si=fFl0MxRaS5-XV9monJl-Gg&nd=1&dlsi=19b561e93f5f4fb0
Nederlands 
Français 
