Aeveris – Ik denk dat we binnen de metalwereld wel overal aan de bak kunnen. Of we met onze band op Radio 2 kunnen, dat is iets anders. Dat is ook niet onze bedoeling. Wij maken muziek voor onszelf, muziek die we zelf graag horen

Aeveris is een vijfkoppige Belgische metalband die in 2021 het levenslicht zag. Vijf muzikanten bundelden hun krachten om een eclectische mix van melodieuze riffs, technische drumbeats en diverse zangtechnieken te combineren tot een geluid dat beukend en zwaar is, maar tegelijk vanaf de eerste luisterbeurt meteen in het gehoor ligt.
‘White Elephant’ is de titel van hun veelgeprezen debuutalbum. Dankzij die plaat veroverde de band een plek op het op één na grootste metalfestival van België, Alcatraz Festival, en mochten ze het voorprogramma verzorgen van niemand minder dan Fleddy Melculy.
Eind 2023 besloten zanger Louis Soenens en gitarist Dennis Wyffels Aeveris te verlaten. Na een intensieve zoektocht sloten Wouter van Kerschaver (The Voice 2024 – zang) en Dempsey Derous (Guilty as Charged – gitaar) zich aan bij de band. Dankzij hun motivatie en ambitie zorgen deze twee gedreven muzikanten voor een frisse, energieke impuls die duidelijk hoorbaar is in de nieuwe muziek van Aeveris: sneller, technischer en intenser, maar tegelijk ook melodieuzer en intiemer.
Met ‘Imminence’ wil Aeveris een volgende grote stap zetten. Het nieuwe album bevat tien explosieve nummers: een krachtige mix van rauwe emotie en meeslepende energie.
Naar aanleiding van deze nieuwe plaat hadden we een fijne babbel met Jeffrey en Wouter.

Ik volg de band al vanaf het prille begin. Heeft COVID jullie verdere doorbraak niet wat afgeremd
JEFFREY: Ik denk dat COVID voor ons, op z'n minst, niet zo'n groot probleem was. Wij zijn pas echt naar buiten getreden na de pandemie. In die periode is de eerste line-up ontstaan. Veel van de nummers waren toen al geschreven en eigenlijk klaar voor de vocals. We hebben dus rustig onze tijd kunnen nemen.

Met ‘White Elephant’ (2022) konden jullie optreden op Alcatraz Festival en zo alsnog die doorbraak forceren. Daarna vertrokken plots twee belangrijke bandleden. Hoe vang je zoiets op en waar vind je de kracht om toch door te gaan
JEFFREY: Wat Dennis betreft, kwam zijn vertrek ergens niet helemaal onverwacht, omdat hij ook bij Mantah speelt, een band die het bijzonder goed doet. Voor het schrijven van de nummers was dat op zich geen groot probleem, omdat ik het grootste deel van de composities zelf maak. Het is nooit een kwestie geweest van óf we zouden doorgaan, maar eerder van wanneer. Pieter had al snel Dempsey in gedachten. Hij was een tijdje gestopt met optreden, maar bleek enorm gemotiveerd om opnieuw aan de slag te gaan. Toen Louis ermee stopte, lag dat uiteraard anders. Als band is het een ingrijpende verandering wanneer je je zanger verliest. Zeker omdat we behoorlijk wat eisen stellen: iemand moet screams, cleans en ruwe zang kunnen afwisselen én liefst ook nog over de nodige présence beschikken. Dat is allesbehalve evident. Gelukkig kwamen we na een korte maar intensieve zoektocht uit bij Wouter, die die rol met glans op zich neemt.

‘Imminence’ is jullie tweede langspeler, maar jullie hebben het album opgesplitst in twee acts die zowel muzikaal als thematisch met elkaar verbonden zijn. Act I – Roots verscheen in februari 2026, Act II – Revelations volgde op 23 mei.
Kun je wat meer vertellen over het hoe en waarom van die aanpak?
WOUTER: Het idee om het album in twee acts op te delen ontstond vooral vanuit de wens om een verhaal te vertellen. In Act I behandelen we vijf algemene problemen of situaties, waarna we in Act II de gevolgen tonen van het aangaan of proberen oplossen van die problemen. Elk nummer uit Act I krijgt als het ware een vervolg in Act II. Zo gaat Gravity over de druk van het leven en de wereld rondom je, die je tegenhoudt om je persoonlijke ambities na te jagen. Het gekoppelde nummer And Then There Were None gaat dan over het moment waarop je die zogenoemde zwaartekracht eindelijk hebt overwonnen. Je bent door de atmosfeer gebroken en ontsnapt, maar beseft pas dan wie en wat je allemaal hebt moeten achterlaten om dat doel te bereiken en hoe eenzaam die overwinning soms kan zijn.

Ik las dat het album een zoektocht is naar zingeving in een wereld die vaak leeg aanvoelt. Sluit dat aan bij de moeilijke weg die jullie als band hebben afgelegd, of moet ik dat anders zien?
WOUTER: Dat idee is eigenlijk vooral van mij afkomstig en heeft niet zo veel met de geschiedenis van de band zelf te maken. Dit is het eerste album waarop ik de nummers thematisch heb uitgewerkt. Daarbij heb ik vooral inspiratie gehaald uit mijn eigen levenservaringen. Ik wilde een oprechte boodschap brengen, en volgens mij bereik je dat het best door uit echte ervaringen te putten. Uiteraard zijn sommige zaken uitvergroot of wat algemener gemaakt, zodat zoveel mogelijk mensen zich kunnen herkennen in de gevoelens of problemen waarover de nummers gaan.

Wat mij meteen opviel, is de veelzijdigheid van Wouters stem. Hij benadert de ogenschijnlijk onvervangbare Louis moeiteloos en overtreft hem op sommige vlakken zelfs lichtjes. Klopt de stelling een beetje, of is dat te kort door de bocht?
JEFFREY: Louis is en blijft een klasbak van een zanger, met een heel herkenbare stem. Dat gezegd zijnde, denk ik dat Wouter er absoluut staat.
WOUTER: Ik heb mij daar eerlijk gezegd nooit echt mee beziggehouden. Louis heeft het eerste album volledig in zijn eigen unieke stijl gebracht en die zal ik, naar mijn mening, nooit kunnen of willen evenaren. Ik probeer vooral verder te bouwen op wat hij is begonnen: de boodschap en het gevoel van de nummers vocaal ondersteunen en daar al mijn energie in leggen. Of ik hem daarin overtref of niet, maakt mij eigenlijk niet uit. Dat zal uiteindelijk door verschillende mensen anders beoordeeld worden.

Ook het voortdurend schakelen tussen harde, ruwe mokerslagen en een meer melodieuze aanpak siert de band. Was dat een bewuste keuze?
JEFFREY: Absoluut. Dat ligt helemaal in de lijn van bands als Trivium, As I Lay Dying en Machine Head. Met die muziek ben ik opgegroeid. Die invloeden zijn zo'n groot deel van mij geworden dat ze vanzelf hun weg vinden naar de nummers die we schrijven. Daarnaast ben ik een grote liefhebber van contrasten en dynamiek. Ik hou ervan om verschillende sferen en emoties binnen één nummer samen te brengen.

Ik heb altijd het gevoel gehad dat de muziek van Aeveris zich moeilijk in een hokje laat stoppen. Op deze plaat blijkt dat misschien nog meer dan ooit. Als je de band in 2026 toch een label zou moeten geven, welk zou dat dan zijn?
JEFFREY: We worden wel eens omschreven als moderne metal, maar daar ben ik het niet helemaal mee eens. Moderne metal doet mij eerder denken aan bands als Architects en Bleed From Within. Hoewel die invloeden er zeker zijn, zou ik Aeveris eerder omschrijven als metalcore, en dan vooral de metalcore van de jaren 2000. Ik denk dat je ons op zowat elke affiche kunt zetten, omdat er voor iedereen wel iets herkenbaars of aantrekkelijks in onze muziek zit.

De muziek is behoorlijk gelaagd. Sommigen zullen misschien zeggen dat ze niet meteen toegankelijk is voor een breed publiek. Klopt de stelling, of zijn jullie daar helemaal niet mee bezig?
JEFFREY: Ik vat dat eigenlijk op als een compliment. Qua toegankelijkheid denk ik dat het best meevalt. Elk nummer heeft op zijn eigen manier wel een sterke hook. Zoals ik al zei, hou ik van tegenstellingen en verschillende sferen binnen één song. Bovendien hangt het er natuurlijk vanaf hoe je een 'breed publiek' definieert. Ik denk dat we binnen de metalwereld zowat overal aan de bak kunnen. Of we met Aeveris ooit op Radio 2 terechtkomen, is een ander verhaal. Maar dat is ook nooit onze bedoeling geweest. Wij maken in de eerste plaats muziek die we zelf graag horen.

Het is zeker een compliment. De grootste verandering ten opzichte van ‘White Elephant’ lijkt mij de nog veelzijdigere aanpak, mede dankzij de diverse vocale inbreng. Ben je het daarmee eens, of zie jij zelf een ander groot verschil met het vorige album?
JEFFREY: Ik denk dat het vooral een natuurlijke evolutie is. Het grootste verschil met White Elephant is dat de andere bandleden nu veel meer inspraak hebben gehad. White Elephant was grotendeels geschreven voordat de rest van de band erbij kwam. Voor Imminence heb ik bewust meer input gevraagd, waardoor sommige nummers veel verder zijn uitgewerkt. Zo hebben we bijvoorbeeld elf versies gemaakt van The Mask voordat we bij de definitieve versie uitkwamen. Ook Theft of Time heeft verschillende gedaantes gekend. Het einde van Tendrils of Regret werd geschreven door Louis Van Der Linden, onze drummer, en dat is persoonlijk één van mijn favoriete stukken van het album. Daarnaast heeft Wouter een absoluut fenomenale inhaalbeweging gemaakt. Toen Louis Soenens vertrok, lag de vooruitgang volledig stil. Veel nummers waren instrumentaal al afgewerkt, maar zonder zang konden we niet verder. Wouter heeft op een recordtempo voor al die nummers de vocalen geschreven en samen met mij opgenomen.

Voor mij persoonlijk voelt deze plaat als een terugkeer langs de grote poort. Ik was vanaf de eerste seconde fan en na meerdere luisterbeurten alleen maar meer. Hoe zijn de reacties tot nu toe?
JEFFREY: Dat is fijn om te horen, bedankt daarvoor! De reacties en reviews zijn tot nu toe erg positief. Zo kregen we van Rock Tribune een mooie score van 85 op 100 én een uitgelichte recensie. Het doet plezier dat mensen niet alleen de technische kant van het album oppikken, maar zich ook weten te verbinden met de emoties die erin zitten. Dat was precies onze bedoeling, en voorlopig lijkt dat goed te lu

Heeft deze nieuwe start ook andere deuren geopend, of hoop je dat er de komende tijd nog meer deuren opengaan? Zo ja, welke?
JEFFREY: We mogen Alcatraz openen op de Helldorado Stage, iets waar ik enorm naar uitkijk. Eind juli openen we ook voor Unearth. Elke deur die opengaat, nemen we met beide handen aan.

Wat zijn de plannen voor de rest van dit jaar en de nabije toekomst?
JEFFREY: Hoofdzakelijk zoveel mogelijk shows spelen om onze fanbase verder uit te bouwen. Daarnaast willen we rustig beginnen aan het schrijven van nummers voor een derde plaat. We willen blijven groeien en hopelijk steeds grotere podia veroveren.

Hebben jullie door deze nieuwe start ook jullie ambities moeten bijstellen? Met andere woorden: wat zijn de ambities van Aeveris anno 2026?
JEFFREY: Door de line-upwissel is het album uiteindelijk een jaar later afgewerkt en uitgebracht dan oorspronkelijk gepland. Op zich is dat geen ramp, maar het zorgt er natuurlijk wel voor dat we als band misschien al iets verder hadden kunnen staan. We blijven echter een ambitieuze band. We willen niet alleen in eigen streek spelen, maar ook zoveel mogelijk daarbuiten. Uiteraard dromen we ervan om ooit op Graspop Metal Meeting te staan, zoals zoveel metalbands. Tegelijk zijn we ook heel tevreden met hoe alles momenteel verloopt.

Zijn er ook ambities om in het buitenland door te breken?
JEFFREY: Voorlopig hebben we nog geen shows in het buitenland gespeeld, maar dat is zeker de bedoeling. Een Europese tour met een interessante package zou fantastisch zijn. We beseffen echter ook dat zoiets een grote investering vraagt, zowel financieel als qua tijd. De puzzelstukjes moeten op het juiste moment in elkaar vallen. Intussen blijven we regelmatig nieuwe muziek uitbrengen en zien we wel waar het schip strandt.

Persoonlijk vind ik ‘Imminence ‘een meesterwerk. De keuze om het album in twee delen uit te brengen werkt bijzonder goed. Ik zou het een score van 95 op 100 geven. Hoe zie jij de band de komende jaren evolueren?
WOUTER: Allereerst: wauw, bedankt! Een score van 95 op 100 krijg je natuurlijk niet elke dag. Voor mijn gevoel zijn we nog maar net begonnen. Ik heb persoonlijk nog een eindeloze bron aan goesting en inspiratie. Hoe ik de toekomst van Aeveris zie? Hopelijk richting die 100 op 100. (lacht)

Waar zie je jezelf, zowel als muzikant als met Aeveris, binnen pakweg tien jaar? Of ben je daar niet echt mee bezig?
WOUTER: Ik denk dat het heel moeilijk is om zo ver vooruit te kijken. Ik hou van muziek maken, optreden en nummers schrijven. Ik hoop vooral dat ik binnen tien jaar kan terugblikken op tien jaar vol fantastische ervaringen, mooie shows en onvergetelijke momenten. En dat ik dan nog altijd het gevoel heb dat er opnieuw tien geweldige jaren voor me liggen. Welke kansen of hoeveel succes er in die periode op mijn pad komen, valt onmogelijk te voorspellen. Daar probeer ik mij ook niet te veel mee bezig te houden. Ik blijf gewoon doen wat ik het liefste doe, en de rest zal vanzelf volgen.

Bedankt voor de fijne babbel. We wensen jullie heel veel succes met ‘Imminence’ en met alles wat er nog op jullie pad komt.
Uiteraard blijven we Aeveris met veel belangstelling volgen