Abstracted Mind – Je hoeft niet voortdurend oké, gelukkig en dankbaar te zijn

Abstracted Mind werd in 2020 in Buenos Aires opgericht rond zangeres Juli Hope en gitarist Yamil Ladner, waarna de band naar Nederland verhuisde. De groep combineert symfonische metal met progressieve en moderne elementen. Psychologische thema’s en persoonlijke verhalen worden zowel instrumentaal als vocaal op een bombastische, haast sprookjesachtige manier vormgegeven.
Een voortdurende stroom van uiteenlopende emoties borrelt naar de oppervlakte en soms krijgt de muziek zelfs de allure van een rockopera. Ook de wisselwerking tussen de heldere, gevoelige stem van Juli en de rauwere vocalen van Yamil zorgt voor extra variatie en contrast.
Abstracted Mind brengt dan ook veel meer dan een doorsnee metaloptreden: de band creëert een fantasierijk muzikaal spektakel dat voortdurend de verbeelding prikkelt.
We hadden een aangenaam gesprek met Juli en Yamil over hun eerste Belgische concert, het debuutalbum ‘Break Down Your Fears’, de diepere betekenis achter hun muziek en de toekomstplannen van de band.

Abstracted Mind ontstond in 2020 in Buenos Aires en verhuisde later naar Nederland. Kunnen jullie vertellen hoe die overgang is verlopen? Heeft de verhuizing en jullie nieuwe Europese omgeving, de muziek van de band beïnvloed?
Tijdens jullie liveoptreden meende ik nog altijd iets Argentijns te horen, gecombineerd met duidelijke Europese invloeden
We zijn in Argentinië begonnen en een van de grootste veranderingen is dat we oorspronkelijk in het Spaans zongen. Op dat moment wilden we de band daar uitbouwen. Toen we verhuisden, beseften we dat we niet langer in een Spaanstalig land woonden. Overschakelen op het Engels was logisch, omdat mensen in alle verschillende Europese landen ons dan konden begrijpen. We hadden sowieso al veel Europese invloeden, want de meeste bands waarnaar we luisterden, kwamen uit Europa. Groepen als Rhapsody of Fire, Epica, Within Temptation en After Forever zijn ook in Argentinië en elders in Latijns-Amerika heel populair. Die invloeden waren dus al aanwezig. Het Argentijnse element komt misschien het duidelijkst naar voren in onze passie en de manier waarop we een optreden benaderen. We zijn luide en enthousiaste publieken gewend. In Argentinië zingen mensen zelfs de gitaarriffs mee. Die energie draag je met je mee.

Jullie begonnen de band tijdens de coronapandemie. Was dat vooral een moeilijke periode die jullie plannen bedreigde, of ontstond er net ook tijd en ruimte om de muziek verder te ontwikkelen?
Het enige positieve aan 2020 was dat de meeste mensen meer tijd voor zichzelf hadden. Sommige nummers waren al geschreven en stonden gewoon ergens op een computer. We dachten: wat als we die songs eindelijk tot leven brengen? Ook al was het niet het ideale moment, het was nog altijd beter om ze de wereld in te sturen dan ze op een computer te laten staan. We hadden voordien allebei al in andere bands gespeeld. Op dat moment besloten we samen iets te creëren dat we met andere mensen konden delen. Aanvankelijk zat daar geen groots plan achter. We hadden gewoon de tijd en het materiaal, en zo is het begonnen.

Psychologische thema’s, filmische arrangementen en een sterke emotionele spanningsboog spelen een centrale rol in jullie muziek. Waar komt die artistieke richting vandaan? Benaderen jullie de nummers als scènes of hoofdstukken binnen één groter verhaal?
Het was niet onze bedoeling om een conceptalbum te maken. Ieder nummer vertelt zijn eigen verhaal. Sommige songs kunnen met elkaar worden verbonden, omdat verschillende teksten kritiek leveren op de mensheid, de samenleving of de politiek. Andere nummers behandelen dan weer totaal verschillende onderwerpen. Zo is The Messenger From the Stars gebaseerd op een verhaal van H.P. Lovecraft, terwijl Shattered Mirror fictief is en zijn eigen weg volgt. Er loopt dus niet één doorlopend verhaal door het volledige album. De titel Break Down Your Fears brengt de verschillende onderwerpen wel samen. De meeste nummers gaan over het onder ogen zien van je emoties. In plaats van er voortdurend tegen te vechten, kun je ze erkennen en ermee proberen te leven, want ze maken eveneens deel uit van wie je bent. Goed en kwaad kunnen binnen dezelfde persoon naast elkaar bestaan. Je hebt goede en slechte dagen, en een slechte dag maakt je nog niet tot een slecht mens.

Wanneer je persoonlijke verhalen vertelt, kunnen mensen soms onaangenaam of bekrompen reageren, vooral online. Voelt het ooit als een risico om jezelf zo kwetsbaar op te stellen in een nummer?
Ja. Dat hebben we met eerdere projecten meegemaakt. Ik heb zelfs mijn persoonlijke YouTube-kanaal gesloten omdat ik de willekeurige haters zo beu was. Het waren niet eens mensen die ik kende. Soms weet je niet of het echte personen zijn, omdat ze geen profielfoto hebben en zelf nooit iets plaatsen. Vooral YouTube zit vol met zulke figuren. Eternals bevat kritiek op de manier waarop we vandaag leven. Mensen vragen zich voortdurend af welke stap ze moeten zetten en wat anderen daarvan zullen denken. Uiteindelijk zullen mensen toch slecht over je praten, ongeacht wat je doet of hoeveel moeite je ergens voor hebt gedaan. Er zal altijd wel iemand zijn die zegt dat het beter kon. Misschien komt het doordat we ouder worden, maar ondertussen aanvaarden we dat zulke mensen bestaan en dat we daar niets aan kunnen veranderen. Je kunt beter iets doen waarvan je houdt en waaruit je plezier haalt. Wanneer je tevreden bent over een nummer, breng het dan uit. Het is beter om het de wereld in te sturen dan het op een computer te laten staan. Haters zullen toch blijven haten.

Jullie vertellen niet alleen jullie eigen verhaal. Wanneer ik naar de muziek luister, voelt het soms alsof jullie ook mijn verhaal vertellen. Is het belangrijk dat luisteraars zichzelf in de songs kunnen herkennen, zelfs wanneer het onderwerp hen met ongemakkelijke gevoelens confronteert?
Ja. Het doel is altijd om een boodschap over te brengen. Wanneer luisteraars die boodschap zichzelf kunnen toe-eigenen, betekent dit dat we bepaalde gedachten of ervaringen delen. Sommige nummers zijn moeilijk omdat ze kritiek leveren op wat we in ons eigen leven doen. Ze willen onze ogen openen, maar ook die van iedereen die de boodschap begrijpt en denkt: “Ja, dit gebeurt inderdaad en misschien kunnen we er iets aan doen.” We willen communiceren en mensen bewustmaken. We hebben allemaal wel nummers die in zekere zin ons leven hebben gered. Wanneer je iemand een gevoel hoort verwoorden en denkt: “Dat ben ik”, voel je je minder alleen. Je beseft dat je gevoelens bestaansrecht hebben en dat andere mensen hetzelfde meemaken. Sommige luisteraars omschreven het album als bijzonder dramatisch of uitzichtloos, maar dat was niet onze bedoeling. Het vraagt je om je ogen te openen en rondom je te kijken. Er staan ook hoopvollere nummers op, zoals Rise Again. Die song vertelt dat je altijd een uitweg kunt vinden, hoe diep je ook bent gevallen. Er is altijd een weg vooruit.

Voor jullie ‘Break Down Your Fears’ uitbrachten, verschenen er over een periode van enkele jaren verschillende singles. Krijgen sommige van die vroegere nummers een andere betekenis nu het volledige album er is?
Wanneer je teruggaat naar de eerste nummers die we in Buenos Aires uitbrachten, kom je uit bij Una Oportunidad, Ser Quien Soy en Nadie Podrá Cambiar. Die laatste song kreeg op het album een nieuwe Engelstalige versie onder de titel No Light Will Ever Remain. De andere twee klinken heel anders dan wat we vandaag doen. Een van die nummers bestond zelfs al voor Abstracted Mind. Door de jaren heen is er enorm veel veranderd. Toen we begonnen en nog voor de verhuizing hadden we die nummers al, maar dachten we nog niet aan een album. Eenmaal in Nederland besloten we de band hier opnieuw uit te bouwen. We begonnen aan het album en schreven nieuwe songs met een veel duidelijkere focus. We hebben toen absoluut een stap vooruitgezet in onze ontwikkeling.

Toen ik jong was, maakte een band een album en ging ermee op tournee. Tegenwoordig brengen veel artiesten eerst een hele reeks singles uit voor het album verschijnt. Was dit voor jullie een bewuste strategie, gericht op streaming?
Wij luisteren nog altijd naar volledige albums, dus voor ons blijft dat normaal. Voor veel jongere luisteraars is het echter niet langer de gebruikelijke manier om muziek te consumeren. Heel wat bands en soloartiesten brengen alleen nog singles of ep’s uit, omdat er zoveel verschillende vormen van content om de aandacht van mensen strijden. Wanneer je vandaag een volledig album maakt, weet je dat een deel van het publiek wellicht uit oudere luisteraars bestaat die nog altijd graag een plaat van begin tot einde beluisteren. Andere mensen kunnen oprecht van je muziek houden, maar toch alleen naar de singles luisteren. Dat betekent niet dat ze geen behoefte hebben aan meer muziek; het is gewoon hun manier van luisteren: enkele nummers van de ene artiest, gevolgd door een paar songs van iemand anders. Voor ons was het uitbrengen van vier singles uit dit album ook een manier om Abstracted Mind op de kaart te zetten. Wanneer we meteen hadden gezegd: “Hier zijn we en dit is ons album”, hadden er misschien vijf mensen geluisterd. We waren van heel ver naar Nederland verhuisd en kenden hier nauwelijks iemand in de scene. Door één song per keer uit te brengen, konden we zien hoe mensen reageerden, een publiek opbouwen en geleidelijk deel worden van die scene. Het was gedeeltelijk een strategie en gedeeltelijk een erkenning van de manier waarop muziek tegenwoordig wordt geconsumeerd.

Ik zag jullie onlangs in Club Hell in Diest. Voor zover ik begreep, was dit jullie eerste concert op Belgische bodem. Hoe hebben jullie die avond ervaren? Hoe moeilijk is het om zo’n zorgvuldig gelaagd en filmisch album te vertalen naar een spontaan liveoptreden? En minstens even belangrijk: wat vonden jullie van het Belgische bier?
Het was ons eerste optreden in België, al hadden we het land voordien al bezocht. We hielden dus al van België en hebben enorm genoten van het concert. Het publiek was fantastisch: energiek en oprecht betrokken bij de show. Wanneer je dit soort muziek live brengt, moet je met heel veel dingen rekening houden. Het draait niet alleen om wat we zelf spelen. Voor de orkestrale arrangementen, effecten en andere lagen gebruiken we ook backingtracks. De band moet daardoor heel strak spelen. Je moet veel oefenen en repeteren om alles goed te laten klinken. Ondanks al die voorbereiding was het vooral enorm leuk om dit optreden te spelen. En ja, het Belgische bier was eveneens bijzonder lekker.

Juli’s heldere en gevoelige stem contrasteert geregeld met de rauwere vocalen van Yamil.
Is die wisselwerking puur muzikaal, of vertegenwoordigen de twee stemmen verschillende emoties, personages of innerlijke krachten binnen de songs?
De stemmen vertegenwoordigen niet noodzakelijk verschillende personages. We wilden vooral contrast en drama creëren. Door onze invloeden binnen dit genre komen sommige passages nu eenmaal beter tot hun recht met een zwaardere vocale inbreng. Soms vertelt een song zelf wat hij nodig heeft. Toen we aan Despair begonnen en de centrale riff vonden, voelden we meteen dat grunts daar goed zouden werken. We houden er niet van onszelf beperkingen op te leggen. Tijdens het schrijven brengen we allerlei ideeën aan. Wanneer we elkaar aankijken en iedereen vindt dat iets werkt, gebruiken we het zonder ons al te veel zorgen te maken over hokjes of categorieën.

“Rise Again” begint als een kwetsbare pianoballad en barst dan open in een krachtig symfonisch crescendo met orkestratie en koorzang.
Live klonk het nog intenser en bijna droomachtig. Was dat contrast een bewuste keuze? Beschouwen jullie “Rise Again” als een van de nummers die Abstracted Mind vandaag het beste vertegenwoordigen?
Ik zou het niet ons meest representatieve nummer noemen, omdat het de ballad van het album is. Met die song wilden we een kwetsbaardere kant van onszelf tonen. Andere nummers vertegenwoordigen ons algemene geluid en de richting waarin we evolueren beter. We werken ondertussen al aan nieuwe muziek. Songs als Eternals en Shattered Mirror geven waarschijnlijk een duidelijker beeld van waar we naartoe willen en wat er in de toekomst kan volgen.

Ik ervaarde het album als een soort rockopera die de poort opent naar een duistere maar betoverende sprookjeswereld. Het deed me denken aan de verhalen die grootmoeder voor het slapengaan vertelde, waarna we de hele nacht over heksen en vreemde wezens droomden.
Herkennen jullie het album in die interpretatie? Het is in de werkelijkheid geworteld én voelt tegelijk als een donker sprookje
Dat was geen bewust doel, maar die omschrijving past verrassend goed bij wat er achter de verhalen schuilgaat. Wanneer je het op die manier verwoordt, klinkt het volkomen logisch. We hebben niet vooraf besloten dat we een sprookjeswereld wilden creëren. Ze ontstond vanzelf door de manier waarop we de nummers schreven en hun ideeën communiceerden. Het was geen berekende keuze, maar we herkennen het album zeker in jouw interpretatie.

Na verschillende luisterbeurten kreeg ik het gevoel dat een van de centrale ideeën van het album zou kunnen zijn dat het overwinnen van angst niet betekent dat alle duisternis voorgoed verdwijnt. De leegte blijft misschien bestaan, maar verliest een deel van haar verstikkende kracht. Herkennen jullie die interpretatie?
Ja. Het blijft altijd een proces waaraan je moet werken. Je overwint je angsten niet één keer en dan voorgoed; herstel verloopt niet in een rechte lijn. Er zullen goede en slechte dagen zijn. De uitdaging bestaat erin met die gevoelens samen te leven, jezelf te begrijpen en ze niet als excuus te gebruiken om op te geven. Je kunt aanvaarden dat je een bijzonder moeilijke dag hebt en tegelijk blijven geloven dat je sterk genoeg bent om erdoorheen te komen en je reis voort te zetten. Misschien lukt het morgen beter. Wanneer tien procent van je normale vermogen vandaag werkelijk honderd procent is van wat je kunt geven, dan is dat helemaal in orde. Het telt nog altijd. Wanneer je morgen één procent meer kunt geven, is dat prachtig. Heb je alles gedaan wat je kon en lukt er echt niets meer, dan is ook dat aanvaardbaar. De boodschap is: blijf proberen. Wanneer het vandaag niet lukt, probeer het dan morgen opnieuw—maar geef niet op.

Dat is ook wat ik in het album hoorde. Aanvankelijk voelt het misschien heel duister aan, maar de duisternis is niet de eindbestemming; er bestaat ook een mogelijke uitweg. Ik beschouw mezelf als een donkere ziel, maar er is niets mis mee om die kant van jezelf te aanvaarden
Ik ben altijd heel dramatisch geweest. Onlangs vond ik teksten terug die ik op mijn zestiende schreef en die zaten boordevol drama. Dat is gewoon een onderdeel van mijn stijl en de manier waarop ik emoties uitdruk. Er is niets mis mee om dramatisch of emo te zijn, of om het even wat goed voor je voelt. Wanneer het je helpt jezelf uit te drukken, moet je het omarmen.

Wat volgt er voor Abstracted Mind na de release van ‘Break Down Your Fears’? Wat zijn jullie grootste ambities met de band?
Momenteel zijn we heel gelukkig met de release. Het album werd bijzonder goed ontvangen door de luisteraars. Dat maakt ons heel blij, want het heeft veel tijd gekost om de plaat te maken en we hebben tijdens dat proces enorm veel geleerd. We willen het album blijven delen, meer mensen bereiken en de boodschap ervan verspreiden. Een tournee zou fantastisch zijn, net als meer festivals spelen. Tegelijk willen we nu ook genieten van de release van ons debuutalbum. We zijn echter al bezig met de plannen voor een tweede plaat. Onze aandacht is dus verdeeld over het voorstellen van dit album, het boeken van concerten en het werken aan wat hierna komt.

Spelen jullie het liefst in intieme zalen zoals Club Hell, of willen jullie uiteindelijk ook de grotere podia bereiken?
Hopelijk allebei. Optreden op de grote zomerfestivals behoort absoluut tot onze doelstellingen. Zulke dingen vragen tijd, maar we willen blijven groeien en uiteindelijk grotere podia bereiken.

Metal lijkt eindelijk minder door mannen gedomineerd te worden. Merken jullie die evolutie zelf ook? Wordt het voor vrouwen gemakkelijker om metal te spelen en erkenning te krijgen dan enkele jaren geleden?
Absoluut. Het wordt steeds beter. Sommige bands met vrouwen in een prominente rol zijn ondertussen heel succesvol en krijgen belangrijke plaatsen op festivalaffiches. Een band als Spiritbox is vandaag bijvoorbeeld bijzonder populair en Courtney LaPlante krijgt veel erkenning. Er blijft echter nog heel wat ruimte voor verbetering. Mensen moeten ophouden vrouwen volgens andere maatstaven te beoordelen. Ik sprak onlangs met een andere zangeres die zich afvroeg: “Wat als mensen beginnen te zeggen dat ik dik ben?” Helaas bestaat die angst omdat zulke opmerkingen werkelijk worden gemaakt. Je bezoekt geen metalconcert met mannelijke muzikanten om voortdurend te beoordelen of ze dik, dun, harig of wat dan ook zijn. Bij vrouwen wordt hun uiterlijk nog veel te vaak besproken. Op dat vlak is er absoluut nog werk aan de winkel.

Chester Bennington van Linkin Park bleef naar de monsters in zijn hoofd luisteren, tot die monsters hem uiteindelijk vernietigden. Suïcide is geen oplossing. Jullie muziek biedt een andere mogelijkheid: ze moedigt mensen aan om na te denken, die gevoelens onder ogen te zien en een uitweg te zoeken. Dat is wat ik persoonlijk uit jullie muziek haal.
Heel erg bedankt. Dat is precies wat we willen overbrengen: je bent niet alleen, zelfs wanneer dat zo aanvoelt. Je kunt je dagen- of wekenlang volledig terneergeslagen voelen, maar ook dan ben je niet alleen. In onze samenleving leeft bovendien het toxische idee dat je voortdurend oké, gelukkig en dankbaar moet zijn. Zo eenvoudig is het niet altijd. Mensen zouden zich niet schuldig mogen voelen omdat ze het moeilijk hebben.

Ik hoop jullie binnenkort opnieuw in België te zien, misschien bij een volgende albumvoorstelling. Blijf vooral doorgaan. Bedankt voor jullie tijd; het was bijzonder aangenaam om met jullie te praten
Bedankt voor dit fijne gesprek!

Naschrift van de katten
De katten zijn tevreden over het interview. Hun advies: blijf pluizig en luister naar Abstracted Mind! ?

LIVE 2026 Club Hell, Diest Female Fronted Violence Fest 2026 - Een kleurrijke ontdekkingstocht straight to hell!