H-One uit de Franse stad Toulouse bestaat reeds sinds 2005. De band werd opgericht door de broers Alan (gitaar en zang) en Adrian (drums) en hun muziek is geïnspireerd op de moderne metal (nu-metal en death/core). Live is H-One een trio, met Arnauld op bas. Het duo/trio brengt metal met veel power, die soms eens melodieus en dan weer heel zwaar en log is, en met een hoofdrol voor de zware stem van Alan. Muzikaal zitten ze een beetje in het straatje van het Belgische Komah, het Franse Think of A New Kind (T.A.N.K.), Gojira, Headcharger en Fear Factory. Buiten Frankrijk is de band nog maar weinig bekend, maar door in het Engels te zingen geven ze aan dat ze ook buiten Frankrijk willen doorbreken.
In 2014 bracht H-One reeds Cygne uit en nu is het de beurt aan ‘Cygne II’, opnieuw in eigen beheer. Met knap artwork en een handig tekstvel. Net als op het debuut is er in de teksten veel aandacht over alles wat er misgaat op de wereld, te beginnen bij het milieu. Die aandacht voor het milieu trekt de band ook door in andere activiteiten. Zo verkoopt de band zijn CD’s enkel in een kartonnen digipack en niet in een klassiek plastic CD-doosje. Bij hun optredens verkopen ze behalve hun eigen merchandise ook dingen van Sea Shepherd.
‘Cygne II’ toont ons een band die bewust modern en ook vooral heel kwaad klinkt. De nummers komen als een pletwals over je heen, met loodzware bassen en brutale riffs. Opener “Salt War” is een aanklacht tegen het vangen van walvissen en haaien, met veel power en energie en geregeld een break. “Home” en “Pray For My Name” zijn twee songs waarin de band niet voluit lijkt te gaan. Op “Mother” wordt daarna alles aan flarden gebeukt en geramd. Voor solo’s is er geen plaats. Van “Mother” is er ook een knappe video die je kan vinden op YouTube.
Of “Headcharger” een knipoog is naar de gelijknamige Franse band, is niet meteen duidelijk. Deze song gaat meer naar de klassieke heavy metal en thrash en is op het album een mooie afwisseling na al het eerdere muzikale geweld. Hier toont de band dat ze ook virtuoos kunnen spelen. “Moved Reasons” is een akoestisch tussendoortje, maar niet helemaal overbodig, omdat zo de wall of sound van “Black Cloud” nog dikker in de verf wordt gezet. Afsluiter “Final Track” is één brok energie met een hardcore-toets.  Wie genoeg geduld heeft, kan na Final Track nog naar een akoestische mysterietrack, vermoedelijk een liefdesliedje, luisteren.