De Belgische doom/sludge/blackmetalband Patroness werd eerder dit jaar ten grave gedragen en kijk, daar is het vervolg al. Zanger Guy is met twee Patroness-kompanen Gorilla Tremors gestart, een powerpunkbandje.
Er staan al drie tracks op Bandcamp en die laten al horen waar het met Gorilla Tremors naartoe zal gaan. Het wordt iets in de richting van de rauwe, energieke garagepunkrock. Denk aan Zeke, Peter Pan Speedrock, The Mono Kids, MC5 en Misfits. Zonder filter, in your face.
“Monster” is het eerste nummer dat ze schreven, meteen al op de eerste repetitie. In de lyrics zitten – net als bij “Bloodsuckers Boogie” wat leuke verwijzingen naar B-horrorfilms. “Traffic Jam” gaat over verkeersopstoppingen waarin we allemaal wel eens bijna ons geduld verliezen.
Begin mei spelen ze in Antwerpen als support van The Spanks en Ravagers en eind mei staan ze nog eens in Antwerpen als support van Reverend Beat-Man (van The Monsters).
Eerder stonden ze al in Kortrijk als support van Gender Reveal Atomic Bomb en The Phobics.
Het lijkt erop dat deze punk-trein vertrokken is voor een lange rit.
Traffic Jam/Monster/Bloodsuckers Boogie
Gorilla Tremors
https://www.youtube.com/watch?v=8f_Oe7yR2PA
De Amerikaanse band Momma heeft hun nieuwe single “I Want You (Fever)” uitgebracht. Dit alt-rock anthem combineert meeslepende shoegaze-invloeden met inventieve melodieën. De nieuwe single volgt op “Ohio All The Time”, de ook al sterke single die vorig jaar uitkwam. Het is de voorbode van de aankomende langspeler ‘Welcome To My Blue Sky’ die we volgende maand al mogen verwachten. Deze band uit Brooklyn ging al op tournee met Weezer en wordt aan de andere kant van de oceaan beschouwd als ‘smoking hot’.
Deze single is dan ook super-aanstekelijk. Hij doet mij muzikaal meteen terugdenken aan 90’s-bands als Eden, Magnapop, Belly, Throwing Muses, Elastica en The Juliana Hatfield Tree. De song gaat over het overdenken van relaties. Over het bij iemand willen zijn die al een partner heeft of die nog niet klaar is voor een nieuwe relatie, terwijl er toch een zeker vertrouwen is dat die persoon ook bij jou wil zijn.
Mochten we nog steeds in de jaren ’90 leven, dan stond deze song zeker en vast in De Afrekening van Studio Brussel.
https://www.youtube.com/watch?v=WG0mAzP165o
Tom Kets (De Delvers) heeft een nieuwe speeltuin gevonden. Vriendjes die mogen meespelen, zijn Peter Verdonck (Wound Collector), Herwig Scheck (killthelogo, Peter Evrard), Vanessa Salamon (Contraband), Martine De Kok, Rafaël Mertens, Bart Van Aken (Arsenal) en Dries Emmerechts (De Delvers).
Met poëtische Nederlandstalige teksten over een mix van jazz, hiphop en rock gaat het bij Mistbank over oorlogen, klimaatproblemen, ego's aan de macht en sociale ongelijkheid. Mistbank wil een uniek geluid brengen dat resoneert en dat lijkt alvast te gaan lukken.
Met hun eerste single “Alarm! Alarm!”, drijvend op een rollende Madness-sax zet Mistbank een sfeer neer die zowel melancholisch als krachtig is, een muzikale nevel die perfect aansluit bij de tijdsgeest. Een beetje Arbeid Adelt! en Bange Konijnen in een update.
Dit is het soort mistbank die wij ’s nachts liever tegenkomen dan de echte. Om maar te zeggen: hier willen we meer van horen.
https://www.youtube.com/watch?v=utyzGUCOrjo
Argonaut is een nieuw project. Vanachter zijn Grieks-mythologische alter ego Argonaut vertelt songwriter Iason Passaris zijn verhalen. Zijn eerste EP heet ‘Rêveries’ en ‘A Last Date With Destiny’ is daar de eerste single van.
De EP is een bonte collectie indiefolk-nummers – soms groots, soms klein, soms somber, soms fijn – maar altijd vol dromerige melancholiek. Iason danst op de slappe koord tussen hoop en wanhoop. Hij onderzoekt in zijn songs de menselijke aard, met een flinke scheut cynisme. Mij doet het soms wat denken aan I Am Oak en Ben Howard, maar ook aan minder bekende goden als SJ Hoffman, Wim G, Kunos, Usi Es, Robin Block en Schön Schein.
Het schrijven en opnemen van deze EP was voor Iason een vorm van therapie tijdens een aanslepende burn-out. Op zijn spreekwoordelijke slaapkamer nam hij de nummers op en werkte hij digitaal samen met de Amerikaanse muzikanten Andrew Sommers (Drew A. Will) en Kevin Palmer (Velocity Of Tears), de Portugese producer Diogo Sarabando (Himalion) en Simon Reyners (Pelikaan, Lizzy). De Amerikanen en de Portugees ontmoette Iason via een online songwritingcursus.
De EP komt pas in mei uit, maar Iason werkt al aan een opvolger. Dat wordt een conceptalbum waarvoor hij samenwerkt met producer Ruben Lefever (Float Fall).
De band Rheinkaos werd in 2007 opgericht in Griekenland door gitarist Dimitrios en zanger Savaoth. Ze zochten naar een eigen blackmetalgeluid, met invloeden van avantgarde-pioniers als Dødheimsgard, Ulver en prog-legendes als Fates Warning. In 2008 brachten ze een demo uit met Gogo Melone van Luna Obscura en Elysia op zang uit en daarvoor kregen ze heel wat lovende
reviews.
In 2010 gingen ze met producer Vangelis Yalamas de studio in voor hun debuutalbum, maar de financiële middelen ontbraken om dat album af te werken. Rheinkaos ging even de koelkast in en Dimitrios verhuisde naar Nederland.
In 2015 vormde Dimitrios in Utrecht de nieuwe band Forests Alive, die voortbouwt op de sound van Rheinkaos, maar dan toegankelijker, als progressieve postrock. Maar in 2024 besliste het duo achter Rheinkaos om alsnog twee tracks van de opnames van 2010 te herwerken en in eigen beheer uit te bengen. De Rheinkaos-EP ‘All My Being Is A Dark Verse’ omvat de tracks “Beta Religion” en “The Commencement Fear” en bieden samen een speelduur van bijna 20 minuten.
Deze muziek krijgt het label atmospheric black metal, maar er zijn maar weinig aanknopingspunten met bijvoorbeeld een Wiegedood, Drudkh of Der Weg Einer Freiheit. De typische ratelende drums, ijle gitaren en ijzige vocalen van de black metal zijn er wel, maar relatief spaarzaam gedoseerd. De atmosferische stukken domineren in aandacht en tijd en zijn heel progressief en ook wel wat ‘cosmisch’ zoals dat de voorbije jaren plots heel populair geworden is. Blackmetal-puristen zullen vast hun neus ophalen voor deze EP, waarop je zelfs piano, synths en elektronische ritmes te horen krijgt. Voor de luisteraars die niet in genre-hokjes luisteren, is ‘All My Being Is A Dark Verse’ een aangename ontdekking met veel variatie met een voor het genre grote toegankelijkheidsfactor. Het progressieve en atmosferische domineert op de blackmetal-elementen en waarom ook niet.
Dit ligt lekker in het gehoor en smaakt naar meer. Misschien moet Rheinkaos dat debuutalbum dan toch maar eens volledig afwerken of herwerken.
https://www.youtube.com/watch?v=0WUxdrsiF44
Maison Dieu is een Italiaans mystic doomrock-trio dat met ‘Herbacea’ een knappe EP uitgebracht heeft. Ze deden in januari nog een kleine tournee door Europa waarbij ze halt hielden in Ieper en Gent.
De band bestaat al een tijdje en toch is deze EP hun eerste release. De band wil in de releases songs bundelen die iets met elkaar gemeen hebben. Op ‘Herbacea’ zijn planten en kruiden de gemeenschappelijke noemer. En dat zijn heel onschuldige kruiden, niet de geestverruimende kruiden van de stonerbands dus. Wel planten als klimop, aronskelk, alruin (liefdesappel) en salie. Hoewel we de lyrics niet goed kunnen volgen, zijn dat wel allemaal planten waar best wel een leuk verhaal bij te verzinnen valt. Het is misschien geen klassiek thema, maar deze band doet er wel iets moois mee. In de lyrics van zangeres Ester zitten vaak mantra-achtige herhalingen die alles een extra mystiek chachet geven.
Muzikaal is mystic doom een treffende definitie. Stoner en psychedelica zijn nooit ver weg. Dit is niet het droeve of neerslachtige van heel wat andere doom. Wel zit er iets sjamaan-achtig in, zoals bij Heilung en Wardruna. Denk aan die bands en denk er dan nog wat andere bij, zoals een Witch Piss, (de eerste versie van) Splendidula, The Girl Who Cried Wolf, Katie Kruel, My Baby en Chelsea Wolfe.
Maison Dieu biedt een mooie gelaagde sound en vaak vroeg ik mij af hoe ze dit als trio voor elkaar krijgen, maar het zijn natuurlijk studio-opnames.
De beste track van de vier songs op de EP ‘Herbacea’ is “Mandragola”.
https://www.youtube.com/watch?v=jh0xPTyVhSs
Messier Thirtheen is een Griekse band die al een paar EP’s uitbracht voordat ze op de proppen kwamen met dit debuutalbum. Het was sinds de oprichting in 2020 wat zoeken naar het juiste genre, maar wat ze op ‘Stay For A While’ laten horen, klinkt als cosmic grungegaze, een esotherische mix van grunge en shoegaze.
Er komen heel wat invloeden langs bij Messier Thirteen, vernoemd naar een cluster van vele honderdduizenden sterren. Aanvankelijk waren dat My Bloody Valentine, Ride en Slowdive. Later voegde het viertal uit Athene daar nog Nothing en Whirr aan toe. Zelf zouden wij daar als referenties nog Eosine, Beech, the Haunted Youth, Beach House en Cigarettes After Sex aan willen toevoegen, maar dan bozer en met meer grinta. Daarmee krijgt u al een idee, toch?
Er zit wat emotie, wat mysterie en zeker zelfs een lichte dreiging in de songs. Deze Grieken wekken een soort van zwevende, inerte energie op, een zware luchtbel van emoties die langzaam wegdrijft naar de avondzon. Atmosferisch maar zeker niet lichtvoetig. De lyrics zijn introspectief en gaan over twijfel, verlies, de breekbaarheid van het leven en de liefde en over rouw.
Hoewel deze band niet voluit vernieuwend is, is hun aanpak knisperend fris en fruitig. De uitblinkers op ‘Stay For A While’ zijn voor mij “James’ Sad Song”, “Apartment” en “313”. Dit album is beschikbaar op vinyl en digitaal op Bandcamp.
Messier Thirteen is het soort band dat ik graag eens in het Belgische clubcircuit zou zien langskomen.
https://www.youtube.com/watch?v=4zlWToVdtYo
Gender Reveal Atomic Bomb is een jong Vlaams punkbandje. Het is afwachten of ze zo ver zullen geraken als een Funeral Dress, the Kids of Belgian Asociality. Afgaand op hun andere songs op hun vi.be-pagina leg ik terzake de lat nog niet te hoog. Maar met hun nieuwe single “Girls To The Front” ben ik wel helemaal mee.
Deze rommelig ingespeelde ode aan de Riot Grrrls-beweging heeft alles in zich om uit te groeien tot een anthem: cathcy, direct meebrulbaar en puntig. Pers dit op 7” vinyl en het verkoopt gegarandeerd als zot bij de concerten. Voor fans van Clamm, We Hate You Please Die, the Mono Kids en Sprints.
Check deze jonge band zeker ook eens live. Ze zijn overal
https://www.youtube.com/watch?v=W5DTHV-lUmQ
Nicole Selivan was nog maar 20 toen ze twee jaar geleden de oorlog in haar thuisland Oekraïne ontvluchtte en haar nog prille muziekcarrière achterliet. In Brussel ontmoette ze King Viktor-leden Arno De Ros en Tom Stokx (zie ook The Haunted Youth) en onder de magisch mystieke noemer Salvia sloegen ze de muzikale handen in elkaar.
De bandnaam lijkt wel oké. Toch zijn er al op z’n minst een hardrockband in de VS en een Griekse postpunkband met exact dezelfde naam. Het vat met pakkende groepsnamen is niet onuitputtelijk, maar met een beetje moeite zat hier misschien wel een mooie samenstelling met Salvia in.
Maar terug naar de muziek. Een strakke baslijn en pulserende elektronische drums geven Salvia’s muziek een duistere en tegelijk dromerige energie die verwant is aan de dreampop, new wave en gothic. In het promo-praatje vallen dan interessante namen als Boy Harsher, Lebanon Hanover, Current Joys, The Cure, Whispering Sons en The Haunted Youth. Afgaand op debuutsingle ‘Time’ houden wij het op een bruisende mix van Baby’s Berserk en Sylvie Kreusch, of van SX en Dead Astropilots, of van Oorpool en Nel & JP, maar dan in het Engels.
De sombere kant van Selivans muziek en lyrics is naar verluidt terug te voeren naar haar jeugd in Kiev, waar ze opgroeide als kind van begrafenisondernemers. Omringd door smart, verlies en afscheid ontwikkelde ze een onvoorwaardelijk respect voor de dood, vergankelijkheid en de tijd. “De tijd ontziet niemand en stopt niet”, zegt Selivan. “Daarom is het mijn levensdoel om in het nu te leven en mij over te geven aan emoties. Ook mijn muziek staat in het teken van emoties, doorgaans donkere. En ik hoop dat de luisteraar ook zulke emoties toelaat, om even te ontsnappen aan de rauwe ratrace van het moderne leven en gewoon méns te zijn.”
Salvia is met ‘Time’ geselecteerd voor De Nieuwe Lichting van Stubru en wat ons betreft is dit één van de betere deelnemers van deze lichting. Je vindt ‘Time’ nu al op Spotify en straks waarschijnlijk overal op het grote net.
Time - song and lyrics by SALVIA | Spotify
Nikki Roger is vandaag nog altijd de speeltuin van Nikki Kiekens die je misschien beter kent van Tien Ton Vuist, de band die wij al een heel decennium de hemel in prijzen, maar niet dat iemand dat wil horen. Van die band, gegroeid van een duo tot een vierspan, komt er later dit jaar een album uit. Maar ook voor Nikki Roger belooft het een productief jaar te worden, met een nieuw album met dertien nummers.
Onder de nom de plume Nikki Roger lanceerde hij in 2021 al het studioproject Pangolin People en nu is er dus een release als Nikki Roger. Voor wie nog kan volgen: later dit jaar is er de heruitgave van de EP ‘No One Asked For Pangolin People’, met nummers van Pangolin People door Nikki Roger. Je leest er alles over in het interview dat we binnenkort op deze site brengen.
De nieuwe Nikki Roger-track “Just Take A Minute” lag naar verluidt vijf jaar te schimmelen op een harde schijf tot ze hem uit zijn digitale winterslaap rukten. Die ‘ze’ dat zijn behalve Nikki nog Tijl (zijn bandmaatje bij Tien Ton Vuist en van Sly & The Good Guys) en Egon De Mil, nog een veteraan van de scene in Oudenaarde. “Just Take A Minute” is een universele oproep om af en toe eens op de pauzeknop te duwen.
Muzikaal is het gepolijste, catchy, zachte indierock zonder veel complexen en met op het einde een knappe gitaarsolo. Een beetje The The, The Radar Station, The War On Drugs en Coldplay, als die laatste geen ‘verboden’ referentie is. En ook een beetje als Pangolin People.
https://www.youtube.com/watch?v=W9JfRv7NgJQ
Uit Zeeland, net over de grens met Vlaanderen, komt de wolvenroedel Inherited. Deze jongelui wonnen met sprekend gemak de Nederlandse Metal Battle en speelden zo op Wacken, Roosendaal Open Air, Baroeg Open Air, Kreekrock, Kashfest en nog wel meer grote en kleine festivals. Ze stonden zopas nog in de Elpee in Deinze. En volgend jaar dikken ze dat lijstje nog aan met onder meer Vestrock in Hulst en South of Heaven Fest in Maastricht.
Hun livereputatie hebben ze al, maar kunnen ze het ook waar maken met releases? Wie daar zou aan twijfelen, moet maar eens naar hun nieuwe digitale single “Urban Guerilla” luisteren. Dat is een bom van groove en thrash zoals we dat eerder gehoord hebben bij Pantera en de vroegste versie van Sepultura of Slayer. Zowat alles zit goed op deze single: goeie sound, knappe compositie, bij momenten hardcore-militant en direct meebrulbaar.
“Failed To Resist” en “Shitface” waren al leuke singles, maar met deze “Urban Guerilla” gaat gegarandeerd iedereen voor de bijl. Er wordt gewerkt aan een album en dat is iets om naar uit te kijken.
https://www.youtube.com/watch?v=GgXB8-RLuzg
Shirt.jac-Mambo is het zoveelste alter ego van Nederlander Michel Geelen die je misschien kent van zijn huidige punkorkestje The Mono Kids en nog een tiental andere, eerdere bands. Dit is zijn lo-fi-solo-uitstapje. Nou ja, lo-fi. How low can you go in the fidelity? Deze thrash-rock rammelt aan alle kanten en voor de vocalen kunnen wij enkel een roestige stofzuigersound als eerlijke referentie vermelden.
Maar leuk is het wel, deze collage van schijnbaar half uitgewerkte ideeën voor akkoorden en lyrics. De helft van de songs op ‘When A Cowboy Sings The Blues’ haalt niet de grens van de twee minuten en de akkoordenschema’s zijn vaak heel beperkt. Energetic low-fi fuzzrock met een punky DIY-attitude in het kwadraat. Ondanks de albumtitel hebben we nauwelijks invloeden van country of (klassieke) blues kunnen horen. Het dichtst in de buurt van die twee genres komt de retro-vibe in “Com’on My Little Darling”.
Er staat een cover op het album. “Foggy Notion” is een interpretatie van de gelijknamige song van de Velvet Underground. Het is zelfs één van de beste songs van dit album, en hij past hier ook helemaal perfect in het plaatje.
Op het vorige album van Shirt.jac-Mambo, het eerder dit jaar verschenen ‘Some Songs For All the Be-Bop Boys/Girls’, stond een cover van Captain Beefheart. Dan moet er op het volgende album wel iets van Frank Zappa langskomen, toch?
We moeten daar eerlijk in zijn: sommige nummers op dit album zijn best aardig, maar ze komen zelden in de buurt van Velvet Underground of Captain Beefheart. In dit project vinden we wel de experimenteerdrift en de nonchalance van de Velvet Underground en de Pixies, maar niet meteen de cool-catchyness van die bands. Bij “Watch It Go” dacht ik wel heel even dat dat misschien klonk als een lost tape die door Lou Reed was ingezongen. Als we zoeken naar Belgische referenties komen we uit bij de Vuilbak-releases van Sleath of bij Kloot Per W of King Dick, maar geen van die drie zit helemaal op exact hetzelfde spoor.
Er komen veel heel verschillende en sprankelende ideeën langs op dit album, maar die botsen niet genoeg met elkaar. Het zijn natuurlijk ook heel grote namen waar dit project zich aan spiegelt. Iconen waar 50 jaar later niemand in de buurt van kan komen, omdat we ze zo geïdealiseerd hebben.
Mijn favorieten op dit album zijn “Foggy Notion” (zou een onafgewerkt nummer van Eels, G Love And The Special Sauce of John Spencer kunnen zijn), “Ultra Gold Gold” (surreëele postpunk) en “Stay Around” met zijn wel heel roestige vocalen.
https://shirtjac-mambo.bandcamp.com/album/when-a-cowboy-sings-the-blues
Nederlands 
Français 
