Days of Ray is een nieuwe band uit het Gentse. De stam waarop deze nieuwe plant geënt is, heeft zijn wortels bij The Candy Dates, The Office, Gorky en Fragment. Hun eerste EP heet toepasselijk ‘Here We Are’ en bevat radiovriendelijke Beatles-pop.
Er zit uiteraard meer in dan de Beatles. De referenties die bij ons opkomen zijn onder meer The Kinks, Ben Fold’s Five, Nomden (en The Analogues), Novastar en The Bet. Heel catchy, poppy en gepolijst, maar ook songs die met veel vakmanschap en liefde voor het metier gesmeed zijn.
“Top Of My List” en “Good To Know You’re Here” zouden in een rechtvaardige wereld niet van de radio te branden zijn (Willy, Radio 1 en 2, …). “Dear Elisabeth” en “Sea Of Tranquility” zijn meer luisterliedjes. Het dromerige en ietwat melancholische “San Francisco” doet ons wegdromen.
Het is lang geleden dat we nog zo’n degelijke en tegelijk authentieke popsongs te horen kregen.
https://www.youtube.com/watch?v=fUI4MSA86m4
A Bit Grumpy doet mij inzake bandnaam terugdenken aan à;GRUMH..., de synthwaveband uit Charleroi uit de jaren ’80.
Muzikaal is A Bit Grumpy daar een serieuze update van met morsige, gruizelige EBM en elektroclash of noem het melodieuze grunge-elektro. Er is vervormde zang, vervormde bas, vervormde gitaar en een laptop voor de beats. Het klinkt allemaal heel fluïde, donker en met een heel grove korrel opgenomen. Die vervormde ruwheid of het heel bewuste ongepolijst en ongrijpbaar zijn wordt zowat als een extra bandlid ingezet.
De heel militante titeltrack “Not Cool” is voor mij het hoogtepunt. “Noisy Head” en “Constellation” hebben de sterkste referenties naar de jaren ’80.
De formule of noem het het muzikale concept van A Bit Grumpy kan overtuigen op deze EP. Voor een full album kan er misschien toch wat meer variatie toegevoegd worden. Benieuwd in welke richting dat dan gaat.
Dance/Elektro
Not Cool EP
A Bit Grumpy
https://www.youtube.com/watch?v=zhYLqjbZgFI
Linz De Strooper is reeds tien jaar de frontman van de metalcoreband If I May. Daarmee tourde hij in België, Nederland, Duitsland en de UK en dit jaar organiseerden ze nog hun eigen MayFest. Maar Linz voelde al enige tijd de nood om zijn eigen muzikale verhaal te vertellen. Dat doet hij nu als OAKN.
Muzikaal gaat dit solo-verhaal meer naar indie folk met een duidelijke melancholische toets. Inhoudelijk sluiten de thema’s van OAKN misschien wel nog aan op die van If I May, maar met een intiemere en kwetsbaardere benadering, met meer tijd en plaats voor zelfreflectie. Mogelijk is het Nederlandse I Am Oak een inspiratie geweest, zowel voor de naam als voor de muzikale aanpak.
https://www.youtube.com/watch?v=zAtipucQn9g
Filthy Grindy Mockery komt uit hetzelfde ei als eerder Torpedo Tits, maar dan op een muzikaal meer mature manier gebracht. Het is nog steeds cybergrindcore: beenharde en ultrasnelle techno, smerige lyrics en meestal kort van duur. Waar bij Torpedo Tits een soort van vaste formule gehanteerd werd, is dat hier minder het geval.
Wat gebleven is: de grappige songtitels en het gebruik van soundbites (stukjes dialoog die uit films lijken te komen). De vervormde stem krijgt langere stukken voorgeschoteld en heel af en toe hoor je een geluid dat wat lijkt op dat van een gitaar. De evolutie ten opzichte van de Torpedo Tits-releases is duidelijk en doet deugd, maar verwacht vooral nog geen radiovriendelijke popsongs. De actualiteit krijgt veel speelruimte in songtitels als “A President And A Pornstar Match Like A Hamburger And Ketchup” en “With These Asshole Worldleaders Global Warming Will Be Stopped With A Nuclear Winter”.
Sommige songtitels verdienen zeker een vermelding alleen al door de humor, zoals “Influassers”. Voorts zijn er een paar verwijzingen in de songtitels die de leeftijd van de man achter Filthy Grindy Mockery verraden: Lou Deprijck, Lolo Ferrari, Herbie, The Bangles en Emmanuelle. Deze man heeft vast het begin van de jaren ’80 meegemaakt, en er zo veel plezier aan beleefd dat hij er vandaag nog met veel nostalgie aan terugdenkt.
Het is leuk om de evolutie te zien van deze artiest. Ik ben benieuwd naar waar zijn volgende release ons brengt. Luister zeker ook eens naar “Cows By The Cemetry”, de ode van Fikthy Grindy Mockery aan de Amerikaanse deathgrindband Mortician.
https://filthygrindingmockery.bandcamp.com/album/repulsive-celebration-of-tasteless-nonsense-demo-2025
https://filthygrindingmockery.bandcamp.com/track/cows-by-the-cemetery
https://torpedotits.bandcamp.com/
Brent Vanneste kennen we vooral als frontman van de iconische sludgemetalband Stake en voorts nog van Raveyards en Psygasus. Voor zijn nieuwste project voegde hij een extra ‘n’ toe aan zijn voornaam.
Als Brennt Vanneste slaat hij een verrassende nieuwe weg in. Hij komt met een trilogie waarvan het eerste album nog deze maand verschijnt. Dat album eclectisch noemen is een understatement. Van post-rock en lo-fi singersongwriter gaat het over neo-psych tot zelfs jazz, filmmuziek en ambient.
Van dat eerste album mogen we al proeven met de single “Prends-moi Dans Tes Bras”, gezongen en (mee)geschreven door zijn zus Janne. Hierop wordt de luisteraar teruggeworpen naar de jaren ’70, met een elektro-psychedelische chanson dat doet denken aan de filmmuziek van Francis Lai of Vangelis, early Jean Michel Jarre of aan Demis Roussos’ Aphrodite’s Child.
Wij zijn een beetje van ons melk, maar hier willen we graag meer van horen
Prends-moi Dans Tes Bras -single-
Brennt Vanneste feat. Janne Vanneste
https://www.youtube.com/watch?v=ftUtgIq5HVM
We hebben er onze hersenen even voor moeten pijnigen en daarna geduldig door onze archieven moeten snuisteren, maar de bloedmooie single “Biotope” is niet de allereerste release van Ciska Ciska. Wel de eerste officiële release, maar in 2018 hadden we haar reeds opgemerkt (toen nog als Ciska, enkelvoud) met haar ‘First Tracks’. Daarop deed ze ons denken aan Florence & The Machine, SX en High hi.
Nu, zeven jaar later is er “Biotope”, de betoverende officiële debuutsingle van de 25-jarige Oostendse/Gentse singer-songwriter. Geïnspireerd door alt-country-iconen als Julia Jacklin en Adrianne Lenker (Big Thief), laat Ciska haar gouden stem en subtiel gitaarspel samenvloeien in een mooie moderne popsong. Het is heel dreamy folkpop met een lichte al-country-vibe en veel etherisch mysterie (zoals soms bij Heather Nova).
“’Biotope” schrijven deed me beseffen dat ik geloof in de schoonheid van het leven, ook wanneer die ver weg lijkt.’ De productie van het nummer is van Pieterjan Coppejans (zie ook o.a. Sylvie Kreusch en Eefje De Visser), die momenteel ook de debuutplaat van Ciska Ciska in goede banen leidt.
Ciska werd dit jaar uit meer dan 400 inzendingen gekozen als winnaar van de jaarlijkse open call van vi.be voor Best Kept Secret in Nederland (vorig jaar was dat Lézard) en ze speelt daar op zaterdag 14 juni. Zopas nog opende ze - solo - voor jazzlegende Jamie Cullum in de iconische Koningin Elizabethzaal in Antwerpen. Om maar te zeggen dat er grootse dingen zouden kunnen gebeuren voor deze jongedame. Zeker ben je natuurlijk nooit, maar voor Ciska ziet het er goed uit.
https://open.spotify.com/intl-fr/album/4BmVz5436mMpbUegwu09xd?si=1&nd=1&dlsi=596fbe49c2c34d10
V.V.I.A. is een Deens-Grieks duo met Venus Volcanism en In Atlas. Ze maken al samen muziek sinds 2018. Synthwave met een punky, industrial vibe en cleane vocalen.
Er zat een pauze in de samenwerking tussen de dames en dat zorgde voor een ietwat ongemakkelijke reünie. Dat merk je aan de lyrics en muziek. Het opnieuw aftasten van elkaars grenzen, betekenis geven aan platonische liefde, aan vriendschap en verbondenheid, twijfel, het zoeken naar iets dat je met zekerheid kwijt bent, … Het wantrouwen en het zoeken naar het vertrouwde is bijna tastbaar aanwezig in deze donkere synthwave en dance. De puurheid en authenticiteit van deze zoektocht maakt dat dit een heel meeslepend album geworden is.
“She’s In The Void” is uptempo en agressief, met een stuiterende bas bovenop de vocalen. Dit nummer klinkt een beetje als Whispering Sons. “Warm Streetlights” klinkt broeierig dankzij een rollende baslijn. “Feathers” is wat doorsnee poppy, maar krijgt na herhaalde luisterbeurten wel wat meer betekenis. “Ruby Tears” is als een zacht deken in de duisternis. Het knappe “What Do We Know” klinkt ongeveer als een update van Belgische synthwave uit de jaren ‘80/’90.
Mijn favoriet is het pulserende “Over And Over” met mysterieuze samenzang.
Elektro/Dance
I Knew You Before We Met
V.V.I.A.
https://vvia.bandcamp.com/album/i-knew-you-before-we-met
Lurch, dat zijn vier dames uit Wenen (Oostenrijk), die samen heavy rock brengen met elementen van doom, psych, kraut en stoner. Bijna geheel instrumentaal, al zitten er zuinig ook wat vocalen bij. Ze hebben zopas hun debuut full album uit, en dat is er eentje om een grote strik rond te doen als cadeau voor de liefhebbers van heavy rock.
Het is een fijn eigen geluid dat de dames uit Wenen neerzetten. Heavy. Niet te repetitief, niet te progressief. Doom en psych zitten er zeker in, maar overheersen niet. Meer (early) Black Sabbath dan (early) Pink Floyd. De schaarse cleane vocalen zijn niet altijd een meerwaarde. Zonder vocalen, als instrumentale band, zou Lurch misschien nog meer een eigen identiteit hebben, als dan ook de virtuositeit nog meer in de verf gezet wordt. Om een paar referenties te geven die hier in de Lage Landen misschien een belletje doen rinkelen: TankZilla, Gnome, Nighthawker, Snakemother, Rotor, Maison Dieu, Tia Carrera, Atomic Vulture, …
De beste tracks zitten voor mij helemaal aan het begin (“Wummatil”) en helemaal aan het einde van dit album (“Shoota”). Die tracks mogen de gouden medaille van dit album delen. Het brons gaat naar “Croque Madame”. Voor “Cascade” hebben de dames een hilarische clip opgenomen.
Voorlopig moet je nog naar Oostenrijk, Duitsland of Zwitserland om deze Lurch aan het werk te zien, maar laten we hopen dat deze fijne band ook een keer tot in Vlaanderen geraakt.
https://www.youtube.com/watch?v=KSZLDv5AOUE
A Faith Unkind is een nieuwe doommetalband uit Nederland. ‘The Well’ is hun eerste release.
A Faith Unkind is een trio met Davey Stevens, Erik Noten en Erwin Swinkels. Erik is zanger bij Under The Arcane, maar bij A Faith Unkind is hij drummer. Davey is een aangename ontdekking, nog meer als zanger dan als gitarist. Vocaal doet hij mij denken aan ‘onze’ Jasper Steverlynck en ook aan Tom Vane van de Engelse doommetalband Famyne.
‘The Well’ is een conceptalbum met één verhaal waarbij de hoofdrolspeler op tocht gaat en thuis komt. Het bijzondere is dat het hele album uit één track bestaat. Omdat luisteraars niet altijd de tijd hebben om 51 minuten aan een stuk door te luisteren hebben ze het album opgedeeld in acht hoofdstukken, zodat je toch een soort van tracklist krijgt. Het concept voegt wel wat toe aan het beluisteren, maar de muziek spreekt ook zonder het concept al tot de verbeelding.
De cleane vocalen zijn bijzonder sterk en overtuigen heel snel. Zuinig wordt de helderheid en kracht ervan geaccentueerd door er wat grunts tegenaan te gooien. De gitaarpartijen zijn lekker heavy, maar niet te scherp of agressief, en doorgaans in een dienende rol ten opzichte van de vocalen. Bas en drum klinken zoals we dat graag horen bij doom: log en heavy. In de atmosferische stukken zitten sterke echo’s van postmetal, met de voor dat genre typische muzikale emoties. Als geheel klinkt dit vaak donker (niet depressief) en mystiek.
De band zelf zet Bell Witch en Yob vooraan als inspiratie. We kunnen daar nog wel meer namen aan toevoegen. Stories From The Lost is bij momenten niet ver weg, en de eerder vermelde Famyne.
‘The Well’ is een verrassend en heel aangenaam debuutalbum en een opsteker voor de doommetal-scene in de Lage Landen.
https://www.youtube.com/watch?v=Gy7h-fKWq54&t=1238s
De Amerikaanse Rylie Ellen Wechta is een bezige bij. Ze zit in tal van lopende of stilgevallen projecten (Black Blood Stigmata, Dark Evolution, Euphegenia, The Genocide Architect, Void, …), ze gaat mee als live-bassist met een paar bands en ze is producer voor tal van metalbands, onder meer de culinary deathmetalband A La Carte. Daar kon nog wel een projectje bij, dacht ze, en daarom zette ze Haunted Catacombs op en daarvan kan je luisteren naar de debuut-EP ‘Haunt of Fear’.
Dit nieuwe deathmetalproject is in de lyrics een ode aan de EC Comics en dan vooral de horror-edities vermoed ik, afgaand op de lyrics, songtitels, het artwork en de (schaarse) huiveringwekkende elementen in de productie. Het is niet meteen duidelijk of Rylie de enige betrokken persoon is in dit project, maar er zit wel één duidelijke lijn en stijl in deze brutale en ietwat nerveuze deathmetal. De mix en productie zijn wat oldschool, maar eigenlijk valt er weinig op aan te merken.
Voorlopig komt de EP ‘Haunt of Fear’, met twee volwaardige tracks en een lange intro, enkel als digitale release in eigen beheer uit, maar in de toekomst kunnen deze drie tracks misschien samengevoegd worden met andere tot een volwaardige EP.
Van de twee volwaardige tracks spreekt “Specters Calling from the Pit” mij het meeste aan.
Dit is een leuk projectje waar we hopelijk meer van te horen zullen krijgen.
https://www.youtube.com/watch?v=ST5Ksin6Bzk
De Belgische doom/sludge/blackmetalband Patroness werd eerder dit jaar ten grave gedragen en kijk, daar is het vervolg al. Zanger Guy is met twee Patroness-kompanen Gorilla Tremors gestart, een powerpunkbandje.
Er staan al drie tracks op Bandcamp en die laten al horen waar het met Gorilla Tremors naartoe zal gaan. Het wordt iets in de richting van de rauwe, energieke garagepunkrock. Denk aan Zeke, Peter Pan Speedrock, The Mono Kids, MC5 en Misfits. Zonder filter, in your face.
“Monster” is het eerste nummer dat ze schreven, meteen al op de eerste repetitie. In de lyrics zitten – net als bij “Bloodsuckers Boogie” wat leuke verwijzingen naar B-horrorfilms. “Traffic Jam” gaat over verkeersopstoppingen waarin we allemaal wel eens bijna ons geduld verliezen.
Begin mei spelen ze in Antwerpen als support van The Spanks en Ravagers en eind mei staan ze nog eens in Antwerpen als support van Reverend Beat-Man (van The Monsters).
Eerder stonden ze al in Kortrijk als support van Gender Reveal Atomic Bomb en The Phobics.
Het lijkt erop dat deze punk-trein vertrokken is voor een lange rit.
Traffic Jam/Monster/Bloodsuckers Boogie
Gorilla Tremors
https://www.youtube.com/watch?v=8f_Oe7yR2PA
De Amerikaanse band Momma heeft hun nieuwe single “I Want You (Fever)” uitgebracht. Dit alt-rock anthem combineert meeslepende shoegaze-invloeden met inventieve melodieën. De nieuwe single volgt op “Ohio All The Time”, de ook al sterke single die vorig jaar uitkwam. Het is de voorbode van de aankomende langspeler ‘Welcome To My Blue Sky’ die we volgende maand al mogen verwachten. Deze band uit Brooklyn ging al op tournee met Weezer en wordt aan de andere kant van de oceaan beschouwd als ‘smoking hot’.
Deze single is dan ook super-aanstekelijk. Hij doet mij muzikaal meteen terugdenken aan 90’s-bands als Eden, Magnapop, Belly, Throwing Muses, Elastica en The Juliana Hatfield Tree. De song gaat over het overdenken van relaties. Over het bij iemand willen zijn die al een partner heeft of die nog niet klaar is voor een nieuwe relatie, terwijl er toch een zeker vertrouwen is dat die persoon ook bij jou wil zijn.
Mochten we nog steeds in de jaren ’90 leven, dan stond deze song zeker en vast in De Afrekening van Studio Brussel.
https://www.youtube.com/watch?v=WG0mAzP165o
Nederlands 
Français 
