Diva Duke is een nieuwe Belgische band. Ze hebben een hoop invloeden, van Motörhead tot de Runaways, en kneden die samen tot nieuwe songs. Hun eerste single is “Again”.
De band bestaat uit zangeres Steffi Duprez, gitarist Jelle De Vos (ook van The Sonic Redemption) en de broertjes Warre en Ferre Heyvaerts aan bas en drums. Ze hebben geen groot masterplan, geen image consultants. Wel een oefenruimte, een gedeelde obsessie voor muziek die iets te zeggen heeft, en genoeg energie om iets in beweging te gaan zetten.
Ze hebben inmiddels hun eerste liveoptreden achter de rug. De invloeden komen uit hardrock, stoner, punk, rock en postpunk. Hun puike debuutsingle “Again” gaat over de kracht die je voelt als je stopt met uitleggen en gewoon doorzet. Rauw, direct en zonder omwegen. We horen een degelijke songstructuur, goede muzikanten en bakken energie. En de productie is prima.
Diva Duke is een bandje dat we binnenkort eens in een club willen zien.
https://www.youtube.com/watch?v=ARRl0ULhqro

Met roots in theater en het hart in muziek brengt Indra De Bruyn met haar nieuwe muzikale project Billie Congé verhalende songs met beeldende, rauwe teksten die naar de keel grijpen. Als Billie Congé zit ze ergens tussen donkere folk, americana en indierock.
Ze bezingt verlies, verlangen, vervreemding en de brandende wereld waarin we ons bewegen. De invloeden vond ze onder meer bij Julia Jacklin, Big Thief en Sharon Van Etten. Wij horen echo’s van Meskerem Mees en Heather Nova (de luchtige verpakking), Joni Mtchell (de ernst van de lyrics) en This Mortal Coil (de donkere ondertoon).

Deze “Thoughts of Jessica” is de eerste single van de debuut-EP die volgende winter verschijnt. Als daar nog een paar pareltjes als deze single op staan, wordt dat een EP om hard naar uit te kijken.

https://www.youtube.com/watch?v=GxX6jQk8aCM

Een heel bekend nummer coveren is een dubbeltje op z’n kant. Voor de ene luisteraar moet je er minstens zelf nog iets aan toevoegen, voor de andere moet je heel dicht bij het origineel blijven, uit respect.
Yerra Yerra kiest voor de eerste optie. “Mad About You” van Hooverphonic hebben ze zowat helemaal vertimmerd. Muzikaal dan toch. Aan de lyrics raken ze niet of nauwelijks. Wel zitten er blikken ritmes, dreigende synths, een riffje dat gepikt is van The Cure en – op het einde - een splijtende gitaarsolo in hun versie.
Misschien zal niet iedereen blij zijn met deze cover, maar Yerra Yerra zet deze song wel helemaal naar hun hand. Ze laten zien wat ze in huis hebben, lef en talent. Mooi.
https://www.youtube.com/watch?v=I10VQzS-AoM

Victory Collapse is een Griekse postpunkband die al bestaat sinds 2004. Ze zijn vooral in Griekenland zelf actief qua optredens, maar ze speelden daar reeds als support van onder meer Wire, Savage Republic, Gang of Four en The Fall. Er was een pauze van 2018 tot 2024, maar nu zijn ze terug, met een nieuw album. En dat is een fijne ontdekking.
Er zijn in de geschiedenis van de band heel wat bezettingswissels geweest. ‘Non Player Characters’ is het eerste album van deze band waarop synths te horen zijn. Er zijn uiteraard ook nog songs waarop die niet of nauwelijks te horen zijn. Als geheel heeft Victory Collapse op dit derde album meer aandacht voor de melodie. Het is overigens het eerste album zonder externe producer. De productie was deze keer in handen van bassist Kostas.
Dit is postpunk met muzikaal een duidelijke Britse insteek (The Slits, Buzzcocks, Department S, Ist Ist, The Sound, Editors, …), nog benadrukt door de vocalen die een typisch accent/dialect laten horen (Manchester?). Toch liggen er ook vergelijkingen met Belgische bands voor de hand: Red Zebra, Subatomic Strangers, Gutter Smell, The Broken en D:Zine.
Een top drie van dit album omvat “Only Prisoners Have Time To Read”, “Fightin’ Someone Else’s Disease” (Red Zebra, Customs, ..) en “Industry of PhD’s” (beetje als The Breath of Life). Een leuke ontdekking, deze Griekse band.

https://victorycollapse.bandcamp.com/album/non-player-characters

The 69 Eyes is een Finse rockband die sinds 1989 veel glam en een beetje gothic combineert. Ze brachten zopas de leuke EP ‘I Survive’ uit.
De band is geen onbekende in ons land. Ze stonden reeds in de Trix in Borgerhout, als support voor Crashdïet en Hardcore Superstar, in de vroegere Biebob met Wednesday 13 en in het Depot in Leuven met Tiamat.
De titeltrack van deze EP is een knaller: lekker uptempo, makkelijk mee te brullen, niet te moeilijk qua inhoud, aanstekelijk as hell, … En op dit nummer speelt Steve Stevens mee, bekend als de gitarist van Billy Idol. Ook heel leuk is “Cold Sweat”, een cover van Thin Lizzy. “In The Misery” en “Devil’s Rose” zijn degelijke rocktracks. Op de laatste doet Ed Mundell mee, bekend als gitarist van Monster Magnet.

‘I Survive’ is een goed gedoseerde EP met enkel heel degelijke rocksongs volgens het beproefde recept van deze Finse rockband.
https://www.youtube.com/watch?v=R4IxXeXntCs

Greg Vanoystaeyen  is sinds enkele jaren Maanyak. Eerder dit jaar werden al de knappe digitale singles “Sartre” en “Schaduwstem” uitgebracht en nu is er “Haha (vrolijk lied)”, dat is inderdaad een vrolijk, zomers klinkend lied. Maar dat is maar de verpakking.
Het is een nummer dat volledig draait op tegenstelling. De titel belooft lichtheid, het refrein houdt vol dat het om een vrolijk lied gaat, maar vrijwel elke zin daarbuiten vertelt een ander verhaal. De verwoorde gedachten zijn niet poëtisch verheven, maar worden heel lichamelijk en zelfs absurd voorgesteld. Pijn, verdriet en donkere gedachten, maar met een grote, roze strik errond. In de popmuziek is het een beproefd recept. En ook hier werkt het. Het verenigt satire, zelfspot en oprechte melancholie. Knap gedaan.

https://open.spotify.com/album/3ubuTrsPpuySgKYQuvD0fa?si=Xjq0PLx3RE-Z9aApT7g9IQ 

https://www.facebook.com/MAANYAKmuziek

“Hurt” werd oorspronkelijk uitgebracht door Nine Inch Nails, maar werd de geschiedenisboeken en het collectieve geheugen ingezongen door Johnny Cash. Dat was voor zijn American Recordings-albums, toen hij de dood al bijna recht in de ogen kon kijken.
Goudi heeft de Johnny Cash-versie van Hurt genomen als uitgangspunt voor twee vertalingen voor de EP ‘Black On White’. Eentje in het Frans (“Mon Meilleur Ami”) en eentje in het Vlaams/Oostends/Brussels (“Min Beste Moat”). Het zijn geen letterlijke/woordelijke vertalingen, eerder interpretaties. Beide versies – Frans en Nederlands - snijden diep in het vlees en rijten bij luisteraars mogelijk oude wonden open. Het is al geen vrolijk onderwerp, maar zo vertaald en geïnterpreteerd in je moedertaal, dan wordt daar nog een extra donkere laag bovenop gelegd.

Ook muzikaal vult Goudi deze cover/vertaling in volgens de minimalistische Johnny Cash-versie en dat maakt alles nog een stukje authentieker. Evenaart of overtreft deze vertaling de interpretatie door Johnny Cash of het origineel? Dat zal voor elke luisteraar anders zijn. Het is niet de eerste en vermoedelijk ook niet de laatste cover of interpretatie van Hurt.
Voor mij is het er eentje die hetzelfde doet en oproept als wat Johnny Cash ermee deed.

Als extraatje krijg je op deze EP nog “Me M’n Ogen Toe”. Dat is geen herinterpretatie van de Doe Maar-klassieker “Pa”, maar een origineel Goudi-nummer.

https://www.youtube.com/watch?v=0GXg1ueq3wI

De jonge Amsterdamse zanger Frans Kalf heeft een vervolg klaar op het magistrale “Terwijl Je Voor Me Stond”. Zijn tweede single “Nou En” laveert moeiteloos tussen laidback indiefolk (denk Augustijn, Gers Pardoel) en Nederlands chanson (Ramses Shaffy, Boudewijn De Groot), met rake, grappige en ontwapenende observaties.
Deze tweede single is bijna net zo verslavend als de eerste. Dat wil mogelijk zeggen dat er zo nog veel meer zullen volgen. Het debuutalbum van Frans Kalf volgt in het voorjaar van 2027.

Na een mooie Beneluxtour met Dressed Like Boys (er volgen nog twee OLT's in september) is hij te zien op Dranouter, Campo Solar, AFF en Boomtown.

https://www.youtube.com/watch?v=bs2AWavby0A

Draken is een Noorse band die met ‘Here Be Draken’ aan zijn derde release toe is. De band bestaat al sinds 2018. In dit powertrio zit onder meer Hallvard Gaardlos, die ook in Spidergawd en Orango zit. Draken brengt zijn eigen kijk op hardrock en stoner: brutaal en toch melodieus.
‘Here Be Draken’ vormt een frisse reboot voor deze band, na de twee vorige albums. Die verschenen op het Zweedse Majestic Mountain Records, terwijl de nieuwe worp uitkomt bij het Noorse Dark Essence Records (Taake, T.O.M.B., Panchrysia, Ravencult, …). Voor de opnames werden een nieuwe studio en producer gekozen: Kim Lillestøl (Kvelertak, Turbonegro, Ondt Blod, Motorpsycho, …). Dat zijn toch allemaal stappen of stapjes vooruit.
‘Here Be Draken’ is een leuk album. Het is misschien wel voor het eerst dat ik Entombed-inspired vocalen hoor bij stoner. Maar ook dat kan werken. Vooral omdat ze er ook nog wat doom en heavy hardrock in de mix gooien en het experiment niet uit de weg gaan. Ze omarmen zowat elke vreemde wending die ze in een track kunnen plaatsen. Het is dan ook moeilijk om zomaar een label te kleven op het eindresultaat. Het verrast mij een beetje zoals in de begindagen van Kvelertak, toen ik kennismaakte met hun punk’ned black/black ’n roll.
Voor luisteraars zonder vooroordelen over het overschrijden van genregrenzen zit er heel wat ear candy in dit album. De mix van grunts en psychedelische graveyard-blues op “Endtyme”, de vibe van “Roots Bloody Roots” in de intro van “Jolablot”, de cosmic doom van “Here Be Dragons”, de hairmetal-intro van “Serves You Wright”, de Steve Vai-gitaarsolo op “Wrath”, … Het gaat echt alle kanten uit. Dat sommige luisteraars horendol worden van een band die zo in de breedte gaat, zouden we helemaal kunnen begrijpen.
Maar deze band behoudt zijn identiteit na elke nieuwe bocht die ze genomen hebben. En er zit altijd een logica in, zodat het telkens ‘organisch’ van het ene naar het andere opschuift. De band speelt wat de song vraagt.
Dit is een album voor muzikale ontdekkingsreizigers die stoner als vertrekpunt hebben.

De Belgische band Cathubodua (epic symphonic metal) heeft een nieuwe single uitgebracht. Bij deze “Know That” hoort ook een leuke lyric video. Vermoedelijk is “Know That” de voorbode van een nieuw album. Dat zou dan de opvolger zijn van ‘Continuum’ uit 2019 en ‘Interbellum’ uit 2024. Cathubodua heeft nog steeds Massacre Records als label.
“Know That” heeft flink wat drama en emotie en klinkt symfonisch op een moderne manier, een beetje anders toch dan de klassieke voorbeelden in dat subgenre.
Cathubodua kondigde zopas nog het vertrek aan van bassist Peter. Die was sinds de start bij de band. Van de originele line-up blijft voortaan enkel nog zangeres Sara over.
Cathubodua speelde zopas nog in Duitsland en staat later dit jaar op Na Fir Bolg-festival in Vorselaar.
https://www.youtube.com/watch?v=Uie0SWFx3Ok