Little Kim & Friends - A Dolly Day to remember - Voor één avond lag Dollywood aan de Leie

Little Kim (Kimberly Claeys) is een bezige bij. Als ze niet op tournee is met haar solo-materiaal, met Kadril of met Guido Belcanto, dan verzint ze nog wel iets anders. Ze zat bijvoorbeeld al mee in een John Prine-tribute en we mochten eerder ook al genieten van A Country Night To Remember, een ode aan het genre. Met A Dolly Day To Remember bracht ze die twee formules samen: een eerbetoon aan haar heldin Dolly Parton, met een uitgebreide bezetting. Dat zorgde deze maand voor een reeks volle zalen. Wij gingen luisteren op de slotavond van de tournee, in een uitverkocht Leietheater in Deinze.
Het moment van deze korte tournee was raak gekozen, zo net voor de 80^ste verjaardag van de Amerikaanse country-diva. Eind vorig jaar leek het er overigens even niet goed uit te zien voor haar, toen ze werd opgenomen in het ziekenhuis, maar enkele dagen later kon ze haar fans en de rest van de wereld geruststellen. We zijn nog niet van haar af. En de taaie tante treedt overigens nog steeds op, ondanks haar 80 lentes.

In de bezetting op het podium van het Leietheater zagen we vooral bekende gezichten van bij eerdere Little Kim-concerten, met onder meer Bruno Deneckere en Andries Boone. De uitbreiding kwam van het Belgische countryduo Eriksson-Delcroix en van verteller Christophe Vekeman. Toegegeven, vooraf vreesden we een beetje dat een verteller de vaart uit de voorstelling zou kunnen halen. Maar die vrees was onterecht, want hij kan perfect doseren in zijn wist-je-datjes en anekdotes over het leven en de muzikale loopbaan van Dolly Parton. En geboeid vertellen is een kunst op zich. En, in Deinze kunnen ze geboeid luisteren. Ook niet onbelangrijk.
De set – deze keer zonder Nederlandstalige interpretaties - was minutieus opgebouwd. Na opener  “My Tennessee Mountain Home” werd al verrassend snel “Coat of Many Colors” weggegeven. Die hartverscheurende en heel autobiografische song hadden we misschien eerder in de finale verwacht, maar dit werkte ook goed. In de eerste helft zaten voorts nogal wat nummers uit de periode dat Dolly Parton aan deze kant van de oceaan nog niet zo bekend was.
Niet alle gebrachte nummers van A Dolly Day To Remember zijn door Dolly Parton geschreven, maar er was altijd een link met de verhalen die Vekeman bracht of met de mensen op het podium. Zo is “If Teardrops Were Pennies” het eerste lied van Dolly Parton dat Bruno Deneckere en Little Kim ooit samen brachten, in de Missy Sippy. En zo is “Islands In The Stream” het ‘trouwfeestlied’ van het duo Eriksson-Delcroix, maar op hun trouwfeest zelf is het nog even wachten. Iets met een op café verloren verlovingsring nog voor de aanzoek kon gebeuren. Het komt allemaal ooit wel goed.
Een selectie maken voor één avond is altijd een beetje verliezen. Want Dolly Parton heeft zowat 3.000 eigen nummers geschreven en opgenomen en ze was/is ook niet vies van een cover. In de verhalen komt een stukje over Elvis Presley en dan wordt ‘zijn’ “In The Ghetto” ingezet. Van dat nummer heeft Dolly Parton dus ook ooit een cover uitgebracht als single.
Uiteenzetten wie welke song of welk deel van een song gezongen heeft, dat zou ons te ver leiden, maar laat het ons erop houden dat misschien vooral de twee zingende dames fel uitblonken, elk in hun eigen stijl en timbre. Wel leuk is dat een nummer uit één van de Trio-albums (van Dolly Parton met Linda Ronstadt en Emmylou Harris, drie dames dus) in het Leietheater gezongen werd door Bruno en Bjorn, de twee zingende mannen op het podium. Voorts zat ook bij de muzikanten iedereen perfect in zijn rol. Het spelplezier spatte van het podium af.
De duiding van Vekeman gaf de songs wel vaak nog een extra laagje. Zijn inleiding zorgt mee voor het eerste echte kippenvelmoment bij “I Will Always Love You” en zo volgden er nog wel een paar. “Down From Dover” is op zich al geen vrolijk lied, maar als je dan te horen krijgt wat op de achtergrond speelde bij Dolly Parton, dan snijdt die song nog harder door je ziel. Dan zitten we al aan het kantelpunt van de avond en gaan we naar de grotere hits. Allemaal kwamen ze aan bod in Deinze, van “Jolene” tot “9 To 5” en “You Are”.
Persoonlijk had ik nog graag “Heartbreaker” op de setlist zien staan, maar zo zal wel iedereen in de zaal er één of meer hebben die hij nog graag eens had teruggehoord. Uit de concerten van A Country Night To Remember had Little Kim nog “Blue Bayou” meegebracht en ze bracht die song alweer met heel veel passie.
Na de staande ovatie van een uitverkocht Leietheater moest er snel nog een toegift gekozen worden en dat werd uiteindelijk een swingende herneming van “My Tennessee Mountain Home”.

Little Kim en haar vrienden hebben een gouden formule in handen. Er zijn vast nog wel een paar interessante aanleidingen te vinden om nog meer bij een breed publiek bekende country-artiesten te eren met een avondvullend programma. Dat allemaal terwijl we geduldig wachten op nog een nieuw album van haar.

Organisatie: Cultuursmakers ism Leietheater, Deinze

https://musiczine.net/index.php/nl/item/98580-little-kim-ademhalen-is-een-veel-persoonlijker-album-dan-moederland
https://musiczine.net/index.php/nl/item/92708-little-kim-friends-a-country-night-to-remember

De instrumentale postmetalband Turpentine Valley bracht in december van vorig jaar de nieuwe single “List” uit. Dat is de voorbode van het nieuwe album ‘Veuel’ dat later dit jaar verschijnt.
De single “List” klinkt als een doorontwikkeling van de sound op het vorige album ‘Alder’ uit 2022 en ook het artwork van deze single sluit helemaal aan op dat van ‘Alder’.
In de bijhorende clip zien we dat de band zich op dit nummer ook vocaal uitdrukt, met de stemmen als laagje of als instrument.
De productie was opnieuw in handen van Stef Exelmans (Carneia, King Hiss, Channel Zero). Hij werkte ook mee aan ‘Alder’ en aan ‘Etch’, het debuutalbum van het Belgische trio.

Turpentine Valley speelt dit jaar een pak concerten, met als mooiste misschien toch Alcatraz in Kortrijk.

https://www.youtube.com/watch?v=e30YuNuQHDQ&t=1s

Dead Bees in Bourbon is een relatief nieuwe Duitse band die postpunk brengt. De bandnaam intrigeert, maar we kunnen er weinig van maken.
Zo mysterieus of vergezocht de bandnaam is, zo eenvoudig is de muziek van Dead Bees in Bourbon. Dit is een heel degelijke mix van zweverige postpunk, gothic rock en indie. De band heeft een klassieke bandbezetting met bas, drum, gitaar en zang, verrijkt met elektronische soundscapes. De bandleden zaten eerder reeds in andere bands en die ervaring hoor je wel terug in de muziek.
De sound is donker, maar niet helemaal negatief of über-melancholisch. Wel een beetje dreigend of sinister, af en toe. Ze halen inspiratie uit het donkerste van de jaren ’80 en ’90, maar doen er hun eigen ding mee. De vocalen van Yen Atzenberger zijn de grootste troef van deze band.

Het album omvat elf tracks met samen bijna een uur aan muziek, met veel variatie en diepgang. Een paar tracks vallen op. “Quiet Pulse” is een kabbelende stroom van tristesse. “Song From The Abyss” is een brok melancholie. “Rooftops of Zion” heeft een pittig tempo en klinkt dansbaar. “Pleasures” – met veel synths - doet mij wat denken aan hun landgenoten van Oberer Totpunkt.
De tracks die mij het meeste konden bekoren, dat zijn “Quiet Pulse”, “Pleasures” en “Fire”. Als je fan bent van pakweg Face Your Fears, Beata Beatrix, Faith and the Muse, D:Zine of Diva Destruction, dan moet je misschien ook eens naar Dead Bees in Bourbon beginnen luisteren.

https://echozone.bandcamp.com/album/crystals

De Nederlandstalige hardrockband BEUK uit Brugge bracht het nieuwe album ‘BEUK Live!’ uit. Zoals de albumtitel al laat vermoeden is dat de registratie van één van hun concerten.
In 2024 jaar vierde BEUK zijn tiende verjaardag met een concert in de uitverkochte Cactus in hun thuisstad. Dat concert liet de band op een vinyl-lp persen. Het is meteen hun eerste release op vinyl.

Het Brugse trio koos voor de tijdloze aanpak van de live-albums in hun eigen platenkast. Wat je op de plaat hoort, is wat we live gehoord hebben. Geen correcties in de studio, geen extra muzikanten, niks bijgestuurd of bijgeknipt. Alleen de pure energie tussen de drie bandleden en hun fans. De artistieke en technische productie was in de handen van Ace Zec (Cobra The Impaler, Diablo Blvd, Spoil Engine, …).

De twaalf songs op BEUK Live! komen van de albums en mini-albums ‘Strak Plan’ (2017), ‘Dynamiet’ (2019), ‘Beuker’ (2021), ‘Niemand Zonder Jou’ (2022) en losse singles. Er staat één cover op: “Poep in je hoofd” van Raggende Manne. Op de akoestische song “Geniale Gypsy” zingt Piet Overstijns van metalband Dyscordia mee.

Niets dan lof voor dit live-album van BEUK. Het weet de geest van die avond perfect te vatten, met telkens ook de enthousiaste reacties van het publiek er netjes bij. Het zijn wel slechts twaalf tracks van de achttien die er toen gespeeld werden. Dat is natuurlijk altijd een delicate afweging. Met nog zes extra tracks moet je naar een dubbele vinyl en dan wordt de kostprijs misschien een issue voor de fans aan de merch-stand. Als je voor een live-album een selectie maakt, zal je altijd wel een paar fans moeten teleurstellen. De track “Delfine Klopt Er Op”, nochtans een favoriet bij het publiek, haalde dit live-album niet. Daar bestaat een oplossing voor, want een eerdere live-versie van dat nummer staat al op het album ‘Beuker’ uit 2021, samen met onder meer de live-versie van “Strak Plan Jacky”, het nummer dat volgens ons concertverslag ontbrak op het concert in de Cactus vorig jaar. Mijn favorieten op deze ‘BEUK Live!’ zijn “Monster”, “Tijdbom” en “Hel Van De Planeet”.

https://musiczine.net/index.php/nl/item/93776-beuk-viert-tiende-verjaardag-met-groot-feest-in-de-cactus-club

BTL, dat is de nieuwe bandnaam voor de band Beyond The Labyrinth. Er waait een nieuwe wind door deze band en dat is te danken aan de nieuwe zanger, Johan Lotigiers, en dat is te merken op het nieuwe album ‘The Game’.
Beyond The Labyrinth staat al sinds 1996 voor classic rock. Ze zijn een vaste waarde op de kleinere festivals, ze speelden behalve in België ook al in Nederland, Frankrijk, Duitsland en de UK. Ze openden al voor Uriah Heep en Y&T, om er nu maar twee te noemen van een lange lijst. Voor Lotigiers bij de band kwam hebben ze al nog getalenteerde zangers gehad, maar na het horen van hun nieuwe album ‘The Game’ kunnen we zeggen dat nu echt alle puzzelstukjes in elkaar passen. De tracks klinken steviger, de lyrics en de zang zijn super en de band heeft duidelijk zijn enthousiasme teruggevonden.
‘The Game’ is hun zesde album. De openers “Play The Game” en “Midnight Madness” hebben beide een pittig tempo. Op “Favourite Mistake” neemt de band wat gas terug en dan volgt wat boogiewoogie met “A Little Bit Of Rock ’n Roll”. Eerst hoorde ik hierin vooral de liefde voor Elvis, die Johan gemeen heeft met z’n bekendere broer Helmut, maar ze voegen er bij BTL een beetje Mud en Slade aan toe. Johan is de oudere broer van Helmut en diegene van wie die – als tiener - de liefde voor hardrock doorgegeven heeft aan de jongere broer, wat een paar jaar geleden resulteerde in Hellmut Goes Metal. De bekendste van de zingende Lotti’s verzorgt overigens wat backings op dit album. Bram Van Den Berghe, producer van het album, zat overigens in de liveband van Helmut.
Een track die de hardrockfans zeker zal kunnen bekoren is “The Light Pt2 (The Guiding Light)”, onder meer met een leuke intro-riff. Een stevige track die wat doet denken aan de Duitse en Britse heavy metal van de jaren ’80 (Helloween, Accept, Saxon, Fist) met een meezingmoment dat live iedereen zal verleiden om die ‘Oh-Oh-Oh-Oooooh’ luid mee te brullen. In de songopbouw en lyrics is dit misschien een eenvoudige track, maar het is de meest catchy tune van het album. Eenvoud die efficiënt is.
“My Music Is There” klinkt dan weer eerder alsof het uit de Verenigde Staten komt. Ergens tussen “Jump” van Van Halen en “Burning Heart” van Vandenberg in. Of dus eerder een Nederlands-Amerikaanse sound. “Haunted House” is eveneens een heel sterke en stevig rockende track, en hij wint aan kracht bij elke nieuwe luisterbeurt. “A Dream Come True” werd mee geschreven door Sam Claeys (Red Zebra, Der Klinke, Pesch, Gare Noir, …). Dit is een soort van prog-power-pianoballad van zes minuten met onderweg best wat drama en theater en enkele hoge vocale uithalen. Als orgelpunt van ‘The Game’ kan dit wel tellen.

Vernieuwend is het niet, maar dat is ook niet wat dit genre vraagt. De nieuwe zanger heeft een heel authentieke stem en hij weet goed wat het aankan met zijn bereik. Voorts musiceert de band op dit album met de ambitie van de grote dagen en met het soort zelfvertrouwen dat je enkel krijgt door te blijven geloven in jezelf, ook als het succes niet op bestelling komt.

https://www.youtube.com/watch?v=OyFJ2FzGf-g

Er zijn niet veel Vlaamse zangers/zangeressen die wegkomen met lyrics in het Frans. Isolde Lasoen is een welkomen uitzondering. Wat kan ze niet, overigens?
Iedereen heeft z’n eigen drama, draagt zijn of haar eigen kruis. De ene loopt ervan weg, de andere zoekt het net op. Isolde Lasoen bewaart haar eigen drama liefst voor haar muziek. Voor haar zit de mooiste vorm van drama tussen de muzieknoten, in de spanning tussen harmonie, ritme en melodie, in mineurakkoorden en bombastische orkestratie.
Haar nieuwe single – en titeltrack van het nieuwe album (uit in 2026) – “My Kind Of Drama” gaat niet over tragiek, maar over de schoonheid van emotie. Over durven voelen, over het durven omarmen wat ons raakt. Een ode aan drama in de muziek. De retro-synth-toetsen van de intro voeren ons terug naar de soundtracks van de vroegere typische Franse zomerfilms (‘L’Année des Méduses’, ‘Le Grand Bleu’, ’La Cage aux Folles’, …).
Fransman-met-Vlaamse-naam Mitch Declerck, bekend van zijn werk met o.a. Kavinsky, Justice, Parcels en Jungle, viel als een blok voor de demo’s van Isolde en tekende voor productie en mix.

https://www.youtube.com/watch?v=x1XUpvgXbcg

De Belgische metalband Splendidula (black/atmospheric/doom) heeft voor hun nieuwe single “Echoes of Quiet Remain” de hulp gekregen van Aaron Stainthorpe, tot voor kort de zanger van My Dying Bride. Stainthorpe is als gastzanger ook te horen op het nieuwe album van de Oekraïense band 1914. Ook een voormalig gitarist van Splendidula kreeg een lang gesproken stuk tekst (in het Nederlands).
De single is de voorbode van het album ‘Absentia’ dat volgend jaar uitkomt. De band ging sinds 2022 door een moeilijke periode en kende tal van bezettingswissels. Vandaag gaat Splendidula door als trio. Het plotse verlies van de voormalige bassist en ander menselijk verlies en lijden staat centraal in deze meeslepende single van bijna 10 minuten.
De muziek werkt louterend en zuiverend en heeft niet of toch minder de agressie van de voorgaande single “Behind My Semblance”, die vermoedelijk niet op het nieuwe album zal staan.
Dat opgestapeld verdriet zo gekanaliseerd kan worden naar iets helends, dat is mooi.

https://www.youtube.com/watch?v=6tuzT0jWt6A

Dumont, de indie/americana/rockband uit Genk werkte eerder al samen met de legendarische Elliott Murphy, maar kan ook makkelijk op eigen kracht overtuigen. Dat blijkt opnieuw op hun nieuwe single “Shelter”.
Deze krachtige en tegelijk heel kwetsbare melancholische strijkersballade gaat over het hebben, vinden of nodig hebben van een schuilplaats van zorg en menselijkheid, waar afscheid troost vindt. Het nummer zweeft ergens tussen Allerheiligen en Kerstmis, en dan hebben we het niet over de releasedatum, maar over de bedoelde invulling van die dagen die deze song oproept. Het nummer werd opnieuw geproduced door Zjef Cludts.
We kunnen niet zeggen dat Dumont de meest productieve band van het land is, maar als ze een single uitbrengen, dan is het wel raak.
Deze “Shelter” is zo mogelijk nog sterker dan voorgangers als “The Gun”, “100 Years” of “Stay A While”, en ook dat waren allemaal kleine meesterwerkjes.

https://www.youtube.com/watch?v=-hsctOOjstI

Postmetal/posthardcore/rockband Brutus heeft een nieuw live-album. Na ‘Live in Ghent’ uit 2020 (opgenomen in 2019) is het nu aan ‘Live in Brussels’. Aan echt originele albumtitels doen ze niet meteen bij Brutus, toch niet voor hun live-albums.
De nieuwe live-registratie werd eind vorig jaar opgenomen in de Ancienne Belgique, in Brussel dus inderdaad, op de laatste dag van drie uitverkochte concerten in die AB. Brutus had er bij de opnames in dat jaar al twee Amerikaanse tournees opzitten en een goedgevulde festivalzomer (Graspop, Hellfest, Rock Werchter, Wacken, Dour). Om maar te zeggen dat het trio de setlist van de opnames al goed in de vingers hadden.
Tussen ‘Live in Ghent’ en ‘Live in Brussels’ zit enkel het album ‘Unison Life’ uit 2022. Dat album vormt dan ook de hoofdmoot van ‘Live in Brussels’.
Bij de start lijkt het alsof de band dat album integraal en in volgorde zal brengen, maar na het tweede nummer halen ze de volgorde door elkaar. “Unison Life” wordt wel op één track na integraal gebracht. Enkel “Dreamlife” haalde de setlist in Brussel niet. Aanvullen doen ze met vier tracks uit ‘Nest’ uit 2019, twee uit ‘Burst’ uit 2017 en de recente losse single “Paradise” uit 2024.
Opmerkelijk: de overlap met ‘Live in Ghent’ blijft beperkt tot vijf nummers. Dat is knap voor een band die nog maar drie studio-albums heeft.
De set die ze speelden in de AB bevatte 16 nummers en die staan ook allemaal op het album. Er werden geen nummers overgeslagen omdat de kwaliteit niet voldeed of omdat het dan bijvoorbeeld niet op het dubbele vinyl zou passen.
Op het geluid valt niets af te dingen. Dit is Brutus op het toppunt van hun kunnen. Als vaandeldragers van wat je de ‘nieuwe lichting’ in metal zou kunnen noemen, moeten ze inzake populariteit misschien enkel het Franse Gojira laten voorgaan. Maar die zijn dan ook al net iets langer aan de weg aan het timmeren.
Al twee live-albums tegenover slechts drie studio-albums lijkt ambitieus of pronkerig, maar als ze dit niveau aanhouden, mag Brutus na elk studio-album een live-album uitbrengen.

https://www.youtube.com/watch?v=M-LjNxPXX8A

Hatria is al 24 jaar de zangeres van de Italiaanse gothic/synthwaveband Beata Beatrix. Misschien hier niet zo bekend, maar ze speelden reeds supports voor bands als Clan of Xymox, Kirlian Camera en the Beauty of Gemina. “Il Salice” (de wilg) is al haar tweede recente solo-single.
De grens tussen Hatria-solo en Beata Beatrix is dun. Mede-bandlid Crowley van Beata Beatrix verzorgt hier alle muziek (bas, beats en galmende gitaren) en Hatria zingt en schrijft de teksten. In het Italiaans. Enkel gitarist Ricy Trix ontbreekt (officieel toch) om er een band-project van te maken. En bij Beata Beatrix zijn de lyrics in het Engels.
Muzikaal leunt dit volgens Hatria dichter bij de Italiaanse synth/darkwave van de jaren ’80 dan Beata Beatrix, dat dan soms wat meer gothic rock (van de 90’s) zou moeten zijn. Hatria’s zang en timbre wordt al eens vergeleken met die van Siouxsie en daar is wel iets van. Ze zingt heel mysterieus, sensueel en dat Italiaans maakt het wel lekker, al geef ik toe dat ik inhoudelijk helemaal niet mee ben.
Haar vorige single als Hatria (“Quién Soy En Este Mundo”) was muzikaal nog sterker en helde nog meer over naar de synthwave en die zullen sommigen misschien wel nog leuker vinden. Nog meer goed nieuws voor de fans, want er komt binnenkort een nieuw album aan van Beata Beatrix.
Als er daarnaast ook nog een solo-album van Hatria van de persen rolt, zullen wij daar niet rouwig om zijn.

https://www.youtube.com/watch?v=O1ScOm-A63U