Het Londense Bloc Party, onder zanger Kele Okereke, is uitgegroeid tot een grootse band. De groep slaagt er in grote clubs uit te verkopen.

Ze overtuigden reeds met hun EP en debuut `Silent Alarm' in 2005, die postpunkpop kruidde met `80's wave en funk; een energieke, springerige, frisse en sfeervolle sound. Begin dit jaar verscheen `A weekend in the city', melodieus verfijnder en bedachtzaam uitgewerkt, zonder aan sterkte in te boeten.

Hun Europese tournee startte te Lille. Ze gaven een bedreven, broeierige set, doch ze klonken minder scherp, fel en verbeten dan vroeger, wat te maken had met de keuze van enkele mindere vaardige gitaarsongs van de tweede cd, die live nog moeten groeien. Begrijp me niet verkeerd, Bloc Party is een perfect op elkaar afgestemde band door een intens, snedig gitaarspel, een opzwepende percussie, een diepe bas en de helder emotievolle zang van Okereke. De groep kon alvast rekenen op een uitzinnig publiek, die op sommige songs totaal uit z'n dak ging en voor de gelegenheid graag eens crowdsurfte.

Bloc Party liet de muzikale diversiteit horen van de twee cd's: een gesmeerde, stevige start met uptempo songs ?Song for Clay? en ?Waiting for the 7.18?. ?Positive tension? had een broeierige opbouw en linkte naar de `80's wave van The Cure. ?I still remember? klonk fijn melodieus en ?Hunting for witches? bevatte een dosis avontuur door elektronica. Het springerige ?Banquet? krikte het tempo op, deed de temperatuur stijgen en werd uitbundig meegezongen. ?Where is home?, a capella ingeleid, en ?Uniform? waren de zwakkere songs. ?On? en ?Kreuzberg? staan live beter, me dunkt!

De band herstelde met ?Like eating glass? , ?So here we are? en de eerste single van de tweede cd ?A prayer?, die na een uur de set besloot.

Bloc Party werd op de handen gedragen, wat ze duidelijk aanvoelden; ze speelden nog vier nummers in de bis: ?She's hearing voices? klonk noisier, afgewisseld met het sfeervolle ?Srxt?, en, de forser en krachtiger gespeelde, ?Pioneers? en ?Helicopter?.

Bloc Party bewees een goed geoliede band te zijn, die nog enkele muzikale beperkingen hoeft te overwinnen.

Biffy Clyro, een drietal uit Schotland, bracht eveneens een afwisselend setje: grungerock met een knipoog naar Nirvana, en melodieus verfijnder materiaal waarbij groepen als Fu Manchu en Foo Fighters de kop opstaken. De groep begon alvast stevig en gebald, en eindigde innemend.

Org: Agauchedelalune, Lille

Radio Infinity is een drietal met volgende leden: voormalig Millionaire gitarist Ben Weyers (zang/gitaar), ex Evil Superstars bassist Bart Vandebroeck en drummer Yves Staeren (Vandal X). Hun muzikale invloeden verwerkten ze tot energiek gedreven, groovy pittige rocksongs: snedige gitaarpartijen, een diepe, loodzware (ronkende) bas en opzwepende percussie. Naast hun muzikaal verleden zijn Hulk en Barkmarket belangrijke vaandeldragers.

Ze zorgden voor een uiterst boeiende set van zo'n vijfenveertig minuten, waar ze hun debuut van een twaalftal songs er door maalden. De songs volgden elkaar snel op: ?Fire?, ?Inside out?, ?Let's get lost?, ?Take it further? en ?There'sgottabe?. De single ?Ice cream? was één van de meer toegankelijke nummers.

Radio Infinity gaf een geslaagde set en plaatste de versterkers onder druk m.a.w. een imponerend, rammelend rock'n'roll radiootje!

Organisatie: Cactus Club, Brugge

Gabriel Rios nam de tijd om te werken aan de opvolger van de cd `Ghostboy' ('04). Hij brengt een warme, broeierige en kleurrijke sound van pop, latino, salsa, soul en hiphop. De Belgische Puertoricaan groeide uit tot een publiekslieveling door z'n lieve, vriendelijke uitstraling.

Er was een lange tournee in clubs en op festivals, hij ondernam een theatertournee en werkte aan nieuwe songs, die hij met mondjes maat voorstelde. Op Folkdranouter vorig jaar was hij te bewonderen met blazersectie.

In afwachting van het grote werk, in de AB en festivals, zijn er enkele try outs voorzien, om de band goed op elkaar af te stemmen.

Rios beschikte over een zeskoppige band en onderscheidde zich als een groots performer; een pak percussie zweepte de songs op, zorgde voor een krachtiger geluid en een zomers tintje.

Gedurende anderhalf uur stelde hij de nieuwe cd `Angelhead' voor (die binnen een paar dagen zal verschijnen), afgewisseld met enkele vertrouwde oudjes. De songs waren fijn gearrangeerd en uitgewerkt. Latinosoulpop was de eerste indruk over de nieuwe songs; de ene maal klonk hij meer poprock, de andere maal trad de salsa en de latino op het voorplan. Een aanstekelijk, broeierig, groovy of soms ingetogen geheel.

Rios opende met het sfeervolle ?Wish?, trok dan de kaart van de poprock met ?The boy outside? en ?For the wolves?. De latinogroove was eerst te horen op de oudjes ?Unrock? en ?Ghostboy ?. Een `80's tintje gaf Rios aan ?Stay? en de single ?Angelhead?, van het gelijknamig album, gaf de aanzet voor een forser klinkende percussie. ?Baby lone star? en ?Las cavaleras? waren nieuwe zomerse songs, die met ?Karlito naar een climax gingen en het publiek aan het dansen bracht. Na ?Broad daylight? besloten de zuiderse ?Tu no me quieros? en ?La gran siesta? de set.

Rios kon rekenen op een sterke respons. In de bis wisselde hij z'n feestelijke salsapop van ?Bones bungalow? en ?Cincomanos? af met enkele intieme songs, gedragen door z'n akoestisch gitaarspel en z'n warme, heldere stem.



Rios zorgde met z'n vakkundige band voor een afwisselende set, en is klaar om de opvolger van `Ghostboy' aan het `grote' publiek voor te stellen!

Oeganisatie: Folkdranouter, Dranouter

Johan Meurisse

Musiczine

`Welcome to the religic pleasuredoom fairytales' van de zusjes Casady van CocoRosie. Al drie cd's intrigeren ze met een `gezellig-knus-rond-het-kampvuur-zittende' sprookjes-/droomwereld, die spijtig genoeg, kan verstoord worden door geweld, oorlog en maatschappelijke intriges. Hun freefolk/elektronicableeps heeft alvast een heuse beweging op gang gebracht met Devandra Banhart, Antony & The Johnsons, Animal Collective, Psapp, Tunng en bands/artiesten op hun label als Bunny Rabbit en beatboxer Tez, die mee op tournee zijn met CocoRosie.

CocoRosie brengt een origineel en avontuurlijk geluid van `schrapende' elektronica, bas, piano, harp, beatbox en allerhande geluidjes, naast de twee aparte stemmen van de zusjes (Sierra: klassiek geschoolde zang en operastem, die af en toe heel hoog kon gaan, en de kreunende zegzang van Bianca, die op de nieuwe cd meer rapt).

Centraal plaatsten ze het pas verschenen `The adventures of ghosthorse and stillborn' (wat een mooie titel!); fijnzinnigheid en avontuur wordt ondersteund door een `groove' van rap en beatbox. CocoRosie vindt zichzelf telkens uit. Op hun wondere klankenwereld toonden ze kleurrijke projecties, die maatschappelijke pijnpunten niet links lieten.

Ze vingen de set aan met een bizarre projectie, die eerst leek op een doormidden gekliefd lichaam, maar smolt tot een giraffekop. Een Franse rapper leidde een soort `vrienden van de poëzie' in; de nieuwe ?Houses?, ?Animals? en ?Black poppies? waren puike songs, bepaald door de stemcontrasten van de zusjes, beatbox, elektronisch vernuft of door een intiem pianospel; de huidige single ?Promise? bleek alvast over de grootste hitpotentie te beschikken. Sierra dartelde soms als een jong veulen op het podium.

De zusjes namen vocaal een glansrol in op ?Terrible angels? en ?Beautiful boyz?. ?K Hole? werd gedragen door Sierra's harpspel. ?O sailor? en het uiterst korte ?bloody twins? toonden aan dat ze hun `lofi mentality' nog niet waren verloren. Het groovy, dansbare ?Japan?, publiekslieveling sinds vorig jaar (tijdens `les nuits bota'), zorgde alvast voor de meeste ambiance; een frisse en speelse `Wizard of Oz' of `Familie Trapp. Samen met de andere artiesten van de avond werd er een feestje gebouwd op het podium. Wat een brand new performance.

Het was tijd voor enkele rustige, sfeervolle nummers als ?Make my day? en ?Sunshine?. De oorlogsproblematiek te Irak werd onder handen genomen door het Amerikaanse volkslied te samplen aan een ?danger? beatbox. Fijn gevonden!

?Rainbow warriors? was muzikaal zoekende, maar ze herstelden zich vlug met een pakkende ?By your side?, en ?Werewolf?, die een sterke opbouw hadden. Na minutenlang applaus en onder impuls van de Bunny Rabbits, leidde opnieuw de Franse rapper CocoRosie in; ze speelden nog twee songs ?Turn me on? en een groovy ?Tekno love song?, die net zoals bij de vorige doortocht, na bijna twee uur, definitief de set besloot.

CocoRosie liet het publiek, met hun `harem', verglijden in een muzikale magische leefwereld; een knusse droomwereld met een link naar de realiteit. Dankuwel Casady zusjes!

De avond werd ingezet door Bunny Rabbit, te vinden op het Voodoo Eros label van CocoRosie; muzikaal nestelt het duo zich tussen Peaches, PTR, en Wee Papa Girl Rappers en De La Soul. Bunny Rabbit (en Black Cracker (alias Celena Glenn)) zorgde voor een lieflijk, hemels, kinderlijk onschuldige als voor een duivels verbeten sound. Ook bij hen was er het schrille contrast van stemmen: de verleidelijke, zoete stem van Bunny Rabbit en de felle raps van Black Cracker onder elektronica/ hiphopbeats, industrial en drum'n bass. Bunny Rabbit meets Poltergeist; huiveringwekkend!

Onder de indruk waren we eveneens van beatboxer Tez, die freestylde van swingende vocale beats, drums en basslines. Een muzikale grabbeldoos reeg hij aaneen, van Tone Loc, Daft Punk naar DJ Shadow en Prince. Indrukwekkend.

Organisatie: AB, Brussel - Dominofestival -

Damien Rice, een Ierse singer/songwriter, onderscheidde zich op een paar jaar tijd met twee cd's. De klasse song ?9 Crimes? maakte van hem een groots artiest, misschien zonder dat hij het heeft verwacht. De meeste van z'n optredens zijn nu al uitverkocht.

Rice brengt met een `troubadour mentality' ontroerende, melancholische breekbare songs, doordrenkt van (Ierse) freefolk, intiem pakkend, potig, stevig of bombastisch. Om kippenvel van te krijgen! Rice wordt geruggensteund door o.a. celliste Vyvienne Long en second voice Lisa Hannigan.

Damien Rice verzorgde maar liefst een twee en half uur durende set, waarbij hij putte uit z'n twee cd's `O' en `9', aangevuld met enkele opmerkelijke covers. Een fijne, aangename en overtuigende set van Rice en z'n begeleidingsband, die nummers konden uitsponnen en jammen; als real Irishman maakte hij zelfs in één nummer een fles wijn soldaat om de roes te onderkennen. Kortom, Damien Rice kwam, zag, dronk en overwon; hij stond garant voor een wervelende set.

Rice begon sober en ingetogen op piano met ?Accidental babies?; je hoorde haast een speld vallen; een gewaagde, gedurfde start, warm onthaald en gedragen door z'n pakkende stem. De band creëerde eerst een Woodstock gevoel, want twee leden, waaronder vocaliste Hannigan, zetten zich meteen neer op de grond, blik op oneindig. Samen met celliste Long nam zij een prominente rol in tijdens de set. Het lang uitgesponnen ?Volcano? had een sterke opbouw en een forsere aanpak. ?Me, My Joke en I?, een vissersverhaal met een Godsbeleven, vatte Rice aan in het Frans; de song, gekenmerkt door diverse tempowisselingen en een vleugje bombast, balanceerde, met de vocale hulp van Hannigan, tussen dEUS en PJ Harvey. Het spaarzaam begeleide ?Rootless? legde de klemtoon op Rice's intense pianospel. Hij vervormde z'n stem op ?Cheere darlin'?, en ?Amie?, die donker dreigend klonk, onderstreepte het samenspel van akoestische gitaar en cello.

Hoogtepunt in het eerste deel van de set was ?Eskimo? uit het `O' album: een broeierige opbouw, de fluisterzang van Rice en een refrein dat stilletjes werd meegezongen; een fijne song, die kon rekenen op een sterke respons.

Hij linkte het folkpopgetinte ?Toffee pop? aan Bruce Cockburns ?If I had a rocket launcher?. ?Canonball?, begonnen zonder zang versterking, hield Rice uiterst sober. Jacques Brels ?Ne me quitte pas? doopte hij om in een eigen ?If you were just leaving me now? ?was dit voor alle Belgen in de zaal?; dat belooft als hij binnenkort in het KC komt! In het nummer ontpopte hij zich als een jonge Arno!



Na een goed anderhalf uur speelden ze, als aanvang van de ruime bis, ?9 Crimes?, bepaald door piano, cello en de zang van Lisa en Damien. ?Cold water? was ingetogen, fel, snedig en noisy, waarbij Rice experimenteerde met z'n stem; dan kwam er een half uur jamming van ?Grey room? en ?I remember?; ?Grey room? was het dronkemanslied, waarbij Rice een fles wijn kraakte. Hij begon het nummer in het Frans en bracht het tot een schitterende apotheose. ?I remember?, akoestisch gestart, werd vocaal op z'n Sineads gezongen door Lisa; Rice sprong vocaal bij en liet de song krachtig en stevig klinken. ?The Blowers's daughter? besloot op intieme wijze de overtuigende lange set.

Damien Rice dompelde z'n songs onder in alle sfeerscheppingen en was op z'n eigen unieke manier de troubadour van de avond, die op elk moment, van de twee en half uur durende puike set, de aandacht van het publiek behield. Schitterend muzikaal vertoon van het zestal!

The Magic Numbers openden de avond. Deze sympathieke `Mama's en Papa's van 2007' gaven al toffe gigs de voorbije maand in Tourcoing en Brussel; en verve herhaalden ze dit met subtiele `feel good on the road' retropoprock en de helder, harmonieuze zang van Romeo, zus Michele en Angelo : ?This is a song?, ?Forever lost?, ?Slowdown?, die Kate Bushs ?Running up that hill? integreerde en een ?New song? (titel wordt nog gezocht!); ze gaven een `Magic' sound, op gepaste wijze besloten met ?Love me like you?.

Organisatie: FLP, Lille

Palace, Palace Brothers, Will Oldham en Bonnie `Prince' Billy, synoniemen en namen voor een man die muzikaal z'n verhaal van levenservaringen en emoties gedurende een kleine twee uur samenvatte. Wat Bonnie `Prince' Billy solo presteerde, sloeg ons met verstomming en was pakkend, huiveringwekkend. Hij bezorgde ons koude rillingen.



Le Grand Mix werd voor deze gelegenheid van de twee singer/songwriters speciaal ingericht: een decor van een klein podium met planten, een sobere lightshow van gedempt donkerblauw en -rood licht, en een zittend, soms halfliggend publiek in strandzetels. Een 350 mensen (uitverkochte zaal!) luisterde naar de ingetogen `lofi' pareltjes van americana/countryrock, in een `Duyster' concept, en de wee (zwaar)moedige, teksten van een getalenteerde man op z'n gitaar, die met z'n zacht zalvende, soms lichthese, hoge stem het publiek boeide.



Het was muisstil in de zaal?geruisloos?brrr? je kon een speld horen vallen op deze intieme pracht. Maar die broeierige spanning wist de bebaarde bard Will Oldham, gezeten op een barkruk, naast zich een fles wijn, makkelijk te doorbreken, want het ging er allemaal heel spontaan en losjes aan toe. Hij trad in dialoog met z'n publiek, schetste openhartig z'n songs en liet af en toe een grapje horen. Tja, een lachende Oldham is wel eens tof om te zien?

Hij grossierde in z'n al uitgebreide oeuvre, wat voor elke fan een gedroomde setlist betekende. ?My home is the sea? opende, gevolgd door pareltjes als ?Another day full of dread?, ?I am a cinematographer?, ?Beast for thee?, ?Master & everyone? en ?Hard life?. De samenwerking met Matthew Sweeney, twee jaar terug, bracht de cd `Superwolf`, beviel Oldham enorm, wat live nog songs als ?Lift us up? en ?Blood embrace? opleverde!

Hij klonk als een herboren Johnny Cash, die ons in z'n greep hield. ?More brother love?, ?I see a darkness? en ?Love comes to me? waren hoogtepunten in het tweede deel van de set. Sir Richard Bishop vervoegde Bonnie `Prince' Billy in de bis voor een drietal songs, waaronder ?Cursed love?.

Dit was een magistraal solo optreden, waarbij het nog maar weinig keer was voorgevallen dat een publiek zo geboeid en stil kon luisteren. We hadden te maken met een groots singer/songwriter, die zoveel schoonheid te brabbel gooide. Wat een fijne setlist! In één woord: verbijsterend!

Sir Richard Bishop opende de intieme avond. Hij maakt deel uit van Sun City Girls, een band die onlangs hun drummer verloor. Hij treedt al een tijdje solo op en speelde in een 45 tal minuten instrumentaal songmateriaal, bepaald door een indrukwekkende gitaarvirtuositeit, ergens tussen americana en flamenco. Hij boog regelmatig gekende songs van artiesten om naar z'n eigen begeesterende gitaarspel.

Organisatie: Le Grand Mix, Tourcoing

LCD Soundsystem, !!! en The Rapture zijn op plaat het beste wat punkfunk te bieden heeft. Elk van de drie bands staan er terug, twee jaar na hun debuut.

LCD Soundsystem, onder James Murphy en Nancy Whang, brengen een geheel van rock, elektro, wave en disco, kortom punkfunk. Een frisse, dansbare sound, gekenmerkt door een intrigerende, groovende opbouw, een repetitieve ondertoon en verwoestende beats (door de elektronica en opzwepende (dubbele) percussie), ondersteund door Murphy's onvaste brabbelzang.

Het vijftal plaatste de opvolger van het titelloze debuut, `Sound of Silver' (net uit!) centraal; aanstekelijke poprock binnen die punkfunk, wat een `mainstream' indruk naliet!

Het New Yorkse gezelschap stond `like usual' dicht bij elkaar opgesteld en begon overtuigend met ?Us vs Them?, nauw leunend aan de sound van !!! en inwerkend op de dansspieren: elektronica, toetsen, diepe basses, een opzwepende percussie en de nasale, onvaste vocals van Murphy. De gitaarloops en bas klonken krachtiger op het rauwere ?Daft Punk is playing at my house? en op het directe ?North American scum?. De respons was groot op deze songs: ?Thanx for being so kind to us? was Murphy's antwoord, die met halfopen ogen en z'n nonchalante uitstraling, genoot van de bezwerende danssound.

?All my friends? refereerde naar de `80's elektro/wave van Suicide, Joy Division, Gang of Four en Cabaret Voltaire, bands die de groep nauw aan het hart liggen. Trouwens, in de bis coverden ze op eigenwijs, avontuurlijke wijze ?No love lost? van Joy Division.

Het lang uitgesponnen ?Get innocuous? bevatte een vleugje disco en had een dreunende trancegerichte dansbeat en pianodeuntje. Na het herkenbare ?Tribulations? volgden enkele korte songs als ?Watch the tapes? en ?Movement?, wat onverwachts heftig en fel door de gitaren: een combinatie noise, punk en `80's dancebeats. Een soort Peaches meets Grinderman?

Hoogtepunt werd ?Yeah, Yeah?: broeierig en energiek door de fijne opbouw en de neurotisch opzwepende sound (door elektronica en dubbele percussie!), wat iedereen tot dansen aanzette.

In de bis hoorden we een sfeervolle LCD op songs als ?Someone great? en ?NY, I love you but you' re bringing me down?, opbouwende, snedige poprockballads gedragen door Whangs pianospel. Een bredere muzikale waaier voor de band. Spijtig genoeg werd ?Losing my edge?, hun eerste single ooit, links gelaten.

LCD Soundsystem bood anderhalf punkfunk/poprock met een breder concept, wat minder gewaagd dan bij hun eerste doortocht , en garandeerde een avondje fun en dansplezier. Fijn!

Als support act was er een half uurtje PTR (Planning To Rock), soloproject van de Britse Janine Rostron, die op haar laptop arty dansbare en loungy dreigende elektronica en techno beats losliet. Haar Roisin Murphy/ The Knife aandoende act, en de projecties op het achterplan, ondersteund door haar hese, soms kreunende krijszang, werden verrassend goed ontvangen.

Organisatie: Live Nation

In Oudenaarde (FeestinhetPark, eind augustus vorig jaar) bracht de band rond de Kortrijkse Piet Goddaer al een voorproefje van `The soft machine', die verscheen op 11 september ll. Het vijftal, zonder background/soulzangeressen, speelde sommige van hun sfeervolle, dromerige songs in een groovy, dansbaar of in een intiemer kleedje.

Ozark Henry heeft het met een perfect op elkaar ingespeelde band ver gebracht: medio de jaren `90 stelden ze nog hun debuut voor in de Kreunzaal te Bissegem, thuishaven van Goddaer; de band groeide vanaf 2001 met `Birthmarks'. Hij sloeg de brug tussen pop, soul, elektro, triphop en soundscapes. Een doorbraak van formaat! De in het zwart geklede heren ondernamen in 2004 een heuse clubtournee van `The sailor not the sea' en waren op elk zomerfestival te zien, wat de respons deed toenemen. `The soft machine', derde in de reeks, bevestigde.

Als een Stef Camil Carlens bewoog Goddaer over het podium; zijn lichaamstaal (de (spastische) danspassen/armbewegingen en z'n glimlach) was enkel het contactmoment met het publiek, want meer dan een (welgemeende) `Merci' kregen we niet, maar elke doorwinterde Ozark fan weet dat dit eigenlijk meer dan genoeg is.

Alles was perfect op elkaar afgestemd: de sound, de stem en de spotlights, wat de intieme sfeer in deze grootse zaal ondersteunde, en met Goddaer in een hoofdrol als performer, zanger en op toetsen.

Live kwam de klemtoon op de voorbije twee cd's. Hij zweepte meteen het publiek op met een stevig instrumentale opener ?Echo as metaphor?. Kurkdroge drumslagen gaven dynamiek. Sfeervolle nummers volgden: ?Sweet instigator?, ?Christine?, ?Morpheus?, ?Vespertine?, ?Weekenders? en ?Play Politics?. Ozark Henry creëerde ruimte voor enkele diepe bastunes, snedige gitaarslides en fantastische drums.

?Talk to me? en ?These days? klonken krachtig en forser, en gaven vaart in de set. ?Indian summer? ging al kanten op: ingeleid door de fijne zinsnede ?Tsjak?, Tsjak?, en muzikaal afwisselend van rustig, ingetogen tot pittig, gedreven. ?Intersexual? en ?At sea? hadden een sterke opbouw en een dansbare groove. Een mooie aanpak, wat kon rekenen op een sterke bijval.

Na ruim een uur werd de set beëindigd; Ozark Henry verzorgde een ruime bis met een intieme ?Give yourself a chance with me?, bepaald door piano en Goddaers heldere melancholische stem, ?La donna é mobile? werd een regelrechte Underworld stamper en ?Word up?, luidkeels meegezongen, was de soulpopdanssong bij uitstek, waarbij Goddaer definitief werd uitgezwaaid.

`The soft machine' realiseerde Goddaers droom: een groots optreden te Vorst, wat meteen de platentrilogie besluit. Ze hebben alle troeven op dit optreden gezet, dat mooi uitgebalanceerd was, maar geen vonken kende.

Organisatie: Live Nation

Air, het Franse duo onder Jean-Benoit Dunckel en Nicolas Godin (beiden in het wit gekleed), ondernemen met de nieuwe cd `Pocket Symphony' een heuse Europese tournee. Het was van het Werchter festival, drie jaar terug, dat ik hen nog aan het werk zag, toen de cd `Talkie Walkie' verscheen.



Onder een pak elektronica, synthesizers, drums, gitaar en bas grossierde het Franse gezelschap (live met vijf) door hun oeuvre van tien jaar, gedurende zo'n anderhalf uur. Een betoverend, elegant en stijlvol geluid, lekker relaxt, chillend en wegdromend; de ideale soundtrack voor een `midnightsummer' zwoele, romantische avond, ondersteund door een sfeervol lichtdecor!

Grote afwezige: een ondergaande zon, strandzetels en een gekoelde cocktail, wat zo'n avondje compleet kon maken.

Het duo bracht een fijne afwisseling van gezongen (soms met vocoder) en instrumentale nummers; in de bis werd Charlotte Gainsbourg erbij gehaald (niet verwonderlijk na de samenwerking op `The virgin suicides' en op haar eigen plaat `5:55').

Het eerste uur was alvast uiterst rustig en relaxt. Het instrumentale, van Indiase invloeden, ?Radian? opende de set, gevolgd door de singles ?Venus?en ?Once upon a time?. Air creëerde een droomwereld op de oude ?Talisman? en ?Remember?, ?Run? (meerwaarde door de zwoele vocals) en ?Cherry blossom girl?, overtuigend door een sterke samenzang.

Vanaf ?People in the city? fonkelden de lichtjes op het podium; de elektronica en de fijne gitaarloops klonken forser; de zalvende beats klonken krachtig op ?Mer du Japon? en op het fijn opgebouwde, van drum'n'bass vervatte, ?Don't be light?. ?Left bank? liet Godins tintelende gitaarspel horen. ?Kelly watch the stars?, doorbraak single voor de band, klonk snedig, venijnig, en besloot de set na een uur.

De band kon rekenen op een sterke respons en kwam tweemaal terug. In het eerste deel van de bis waren er een tweetal songs, ?Beauty mark? en ?The operation?, onder de zwoele zang van Charlotte Gainsbourg, die nauw leunde aan de zang van haar moeder Jane Birkin. ?Sexy boy? stopten ze in een aangepast elektronicakleedje, wat het iets minder zwierig maakte. De kers op de taart tijdens de set was ?La femme d'argent?, openingssong van hun debuut `Moon safari', maar vaste afsluiter bij hun sets, waarbij we een staaltje elektronisch vernuft en `70's toetsen hoorden van Dunckel!

Air: de gekoelde muzikale cocktail, vóór, tijdens, na?bij valavond

Als support act trad een singer/songwriter aan, die intieme songs op akoestische gitaar en mondharmonica speelde. Maar tav Jack Savoretti, die enkele weken optrad als support van Corinne Bailey Rae, kon hij de aandacht van het publiek niet behouden. Z'n ingetogen nummers hadden net iets te weinig draagkracht om gedurende een klein half uur te boeien. De AB, iets te hoog gegrepen?

Organisatie: Live Nation

Absynthe Minded, het vijftal onder zanger/componist Bert Ostyn, verbaasde een paar jaar terug met een fris originele sound van grillige pop, jazz, psychedelica, swing en Oost-Europese muziek, bepaald door een breed instrumentarium, en gedragen door de warm, melancholische zang van Ostyn. `Acquired Taste' was dan ook een sterk debuut van deze beloftevolle band.

Ze zijn nu toe aan de derde cd, na `New Day' in 2005, `There is nothing', om te zeggen dat de band veel in z'n mars heeft. Ze zijn gegroeid en hebben een subtiel uitgewerkt en verfijnd geluid, dynamisch, broeierig, sfeervol, dromerig en ingetogen, zonder écht afbreuk te doen van hun muzikale stijldiversiteit. Tja, een beetje zoals Zita Swoon muzikaal is geëvolueerd. Een band die onder elkaar op dezelfde golflengte zit?

Live lichtten ze vorig jaar al een tipje van de sluier, met een paar nieuwe songs (zie live review februari 2006, Zaal Racing, Gavere)

Ze brachten op gretige wijze een gevarieerde, afwisselende set. Ze startten met twee songs uit de vorige cd: het snedige, stevige ?Mary's Hotel? met een fors klinkende vioolpartij, gevolgd door het broeierig, intens bedreven ?New Day?, titelsong van de vorige cd. ?Ask me anything? had een `70's dwarrelend orgeltje en ?I wanna forget? klonk directer. Een krachtig begin! Gas werd teruggenomen op enkele ingetogen songs als ?I like you when you're sad? (kleur door mondharmonica en trompet!) en ?I'll be allright?.

Een terugblik naar hun debuut was er met het jazzy bebop getinte ?People of the pavement?. Een sterke indruk liet de band na, toen ze de akoestische gitaren bovenhaalden op het intieme ?It's all around you?.

De band trok een grilliger luik: Oost-Europese muziek, jazz en swing met songs als ?Pretty horny flow? , ?A great height? en ?I am a fan?. De groep werkte naar een hoogtepunt met de singles ?My heroics, part one? (de ?Mia? song van Gorki!) het dromerig, sfeervolle ?Plane song? en ?Stuck in reverse?, die een sterke opbouw had en mooi werd uitgesponnen. Een klassieker-in-wording en deapotheose, na een klein anderhalf uur.

De groep kon rekenen op een sterke respons en kwam terug voor een drietal songs: ?Silent song?, bepaald door gitaargetokkel en Ostyns emotievolle stem, het sfeervolle ?Your backdoor? en ?Let's be radical?, die het tempo omhoog krikte en avontuurlijk de afwisselende gig van deze grootse band-in-spé besloot. Verdiend loon naar werk!

I Do I Do, een viertal uit het Tieltse, heeft één van de leden van het oude Karate kunnen strikken. De groep bracht een fijne combinatie melodieuze poprock, americana en een vleugje postrock; de groep behield alvast de aandacht met hun broeierige gitaarpoprock.

Organisatie: De Zwerver, Leffinge, Leffingeleuren