Popallure was aan de derde editie toe. De voorbije malen waren succesvol, en in 2006 kon men rekenenen op ruim 1400 man met groepen als A Brand, Daan, Delavega, Gorki en Vive La Fête. Popallure trok voor het eerst naar de Brielpoort, en bereikte de kaap van 1500 man. De overstap werd positief ervaren. Popallure is uitgegroeid tot een groots voorjaarsfestival!

Opener van het festival was Aia Hewick, een poprockband die het concours van Popallure won.

Vervolgens stonden de Rock Rally winnaars van 2004 op het podium. The Van Jets stelden hun debuut `Electric Soldiers' voor, snedige rock'n'roll waarin The Datsuns en Iggy zijn verwerkt. Live klonken ze wat onwennig, maar wisten dit te overbruggen met hun inzet en bezielde overgave: ?I don't know why?, ?Ricochet?, ?What's going on?, ?Johnny Winter? en de titelsong boden in de vroege namiddag al een pak respons.

Bulls On Parade, vier gasten uit Vlaanderen, gaven een tribute to RATM. Ze speelden een toffe songkeuze van de drie cd's van Rage. Het draaide dus niet enkel rond hun memorabel debuut van '92. Het viertal onderscheidde zich met prachtige gitaarsoli, diepe bas, een opzwepende percussie en een zang aan Zack De La Rocha. Ze openden met het dynamische ?Bulls On Parade? gevolgd door ?Bullet in the head?; twee songs die al onmiddellijk werden meegezongen en aanzetten tot crowdsurfen. ?Guerrilla radio?, ?Fistfull of steel? en ?Freedom of speech? benaderden de RATM aanpak en met en het onnavolgbare ?Killing in the name of? was het koekenbak vooraan! Puike set!

Verrassing van de avond was Foxylane. Het Belgisch viertal bracht de sound van Soulwax nite Versions, Goose en LCD Soundsystem samen en brachten een uurtje dansplezier met een `hi tech/switch' sound van punkfunk en elektronisch vernuft. Hun weirdo trance neurotische repetitieve beats klonken avontuurlijk en hitsten het publiek op. ?Same shirt? en ?Shut up bitch?, de twee singles van de band, waren overdonderend. In de Brielpoort bewezen ze dat ze alle troeven in handen hadden om opgemerkt te worden.

Absynthe Minded, het vijftal onder zanger/componist Bert Ostyn, heeft al drie cd's uit en eindigden tweede toen The Van Jets de Rock Rally wonnen. De songs op de derde cd `There is nothing' zijn subtiel en verfijnd uitgewerkt. Het publiek kwam op adem na Foxylane en het was genieten van het broeierig songmateriaal als ?Plane song? , ?Ask me anything? en ?I'll be allright?. ?People of the pavement? klonk snedig, maar de band benadrukte de rustige, gemoedelijke aanpak met ?I like you when you're sad? en ?My heroics, part one?. Ze voorzagen ruimte voor enkele grillige songs, waarin een vleugje Balkan was verwerkt, als ?Singalong song?en ?A great height?. Naar het eind klonken ze meer uptempo en bouwden ze de set op met ?Let's be radical?, ?Stuck in reverse? en de titelsong. Absynthe Minded trakteerde ons nog op een bis; een afgewerkte set, wat werd geapprecieerd door het publiek.

Dog Eat Dog mocht de rockavond besluiten. Het vijftal uit New Jersey stonden medio de jaren '90 garant voor een crossover van hardcore en hiphop; ze braken meteen door met `All boro kings'. Na '99 werd het opvallend stil, maar midden vorig jaar hoorden we opnieuw van Dog Eat Dog in een hernieuwde bezetting; de klemtoon kwam op een toegankelijk groovy sound te liggen.

Ze deden alvast hun best om het publiek op te zwepen op ?Expect the unexpected?, ?Who's the king? en ?Rocky?, maar ze slaagden er niet het publiek aanhoudend te boeien, daarvoor vielen sommige nummers van de recente cd `Walk with me ` te zwak uit. Al rappend werden de songs aan elkaar gepraat.

`Ok, Dog Eat Dog loves us', die zegen namen we alvast mee na de afsluiter ?No fronts?.

DJ Dirk Stoops en Discobar Galaxie verzorgden de after-party tot in de vroege uurtjes.

Popallure onderstreepte een geslaagde, gevarieerde aanpak.

Organisatie: Popallure 2007

Cat Power & Dirty Delta Blues

Chan Marshall, synoniem voor Cat Power, kwam met een interessante bezetting naar `Les Nuits Bota'. Ze werd geruggensteund door Judah Bauer (Jon Spencer Blues Explosions), Jim White (Dirty Three), Gregg Foreman en Erik Paparozzi, onder de Dirty Delta Blues. Het Koninklijk Circus werd omgedoopt in een grootse donkere kroeg.

Cat Power kwam naar voor als zangeres en liet toetsen en piano volledig over aan Gregg Foreman. Vorig jaar bewees Chan Marshall al op scherp te staan in de AB, opnieuw had ze er zin in en vermaakte ze het publiek met haar eerlijke, puur oprechte songs, waarin haar kwetsbare ziel werd blootgelegd, onder haar hese, melancholische, wat onvaste stem; een doorleefde `americana retrorock delta bluessound', ergens tussen Velvet Underground, Black Crowes, G Love en Wilco, een `straight from lived in bars' geluid.

Ze putte rijkelijk uit het succesvolle `The greatest' cd en er waren een pak nieuwe songs, bewerkingen van andermans nummers, die in het najaar op plaat komen. Cat Power tippelde als een katje (met handschoenen!) op het podium en hield samen met haar band het publiek in haar klauwen; een sfeervolle, broeierige set die vooral in het tweede deel forser en krachtiger klonk.

NYC en Cat Power zijn onafscheidelijk, wat meteen duidelijk was in één van de eerste songs van de set. Na het intieme ?Sing to Bobby? kwam de klemtoon op Foremans bedreven pianospel op ?The greatest? en ?Living proof?. De americanablues van ?Moon?, ?Making believe? en ?don't explain? waren de ideale songs bij een nachtelijk bezoek aan een klein café na het concert waar het ruikt naar whiskey en sigaretten. Op ?Hey Arethea?, ?I `ve been lovin'? en ?Satisfaction? herleefde de southern rock'n'roll van The Black Crowes, bepaald door `70's keyboards en de gitaarsoli van Bauer.

Cat Power bood een afwisselende set. Ze huppelde als een ballerina op het sfeervol donkere ?Where is my love?. ?Angelitos negros? was het meest avontuurlijk bezwerende nummer en ?Lived in bars? was het sleutelnummer van de avond, de groep werd uitgebreid voorgesteld en kon rekenen op minutenlang applaus.

In de bis trakteerde ze ons op drie songs, wat een twee uur durende set opleverde van een fijne barband, die Marshall tot volle ontplooiing liet komen.

We hoorden wisselende meningen over het optreden. Eén raad: sta stil bij de stabiele dame, die steeds opnieuw de paden verkent op het terrein van de americana bluesrock, wat zorgt voor verrassende bewerkingen van eigen en andermans nummers!

Org: Botanique, Brussel - Les Nuits Botanique

Sioen heeft al drie aardige cd's uit: de voorbije cd's `See you naked' en `Ease your mind' zijn vernuftig in elkaar gestoken popplaten en het onlangs verschenen `A potion' legt de nadruk op de singer/songwriter Frederik Sioen. We hebben te maken met vakkundig gearrangeerde indringende songs, gekenmerkt door een broeierige opbouw en gedragen door de warme, melancholische lichthese stem van Sioen.

Live beschikt hij over een hechte band; een prominente rol werd ingenomen door violist Jeroen Baert. Een boeiende sfeervolle set was het resultaat.

Sioen opende intiem op piano met de titelsong van de huidige cd `A potion'. In het begin was er sprake van luistersongs: ?She likes it better?, met een knipoog naar David Sylvian, ?What I fail to understand? en ?Suicidal sunset?. ?Ease your mind? was de aanzet tot meer vaart en met ?Who are you driving you mad?? speelde de talentrijke band grilliger. ?Ready for your love (high)? en ?Too good to be true ? waren emotievolle popsongs, bepaald door Sioens begeesterende pianospel en Baerts vioolpartij.

De combinatie van zacht gevoelige nummers met een avontuurlijke song bracht voldoende afwisseling. ?No conspiracy at all? en ?Who stole my band? volgden naadloos op elkaar. ?Wild Wild West? en de uitnodigende Balkansong ?I play a song for you? besloten de set!

Sioen werd warm onthaald en speelde nog een drietal songs: het pakkende ?So lonely?, gedragen door stem en piano, het sfeervolle ?Another ballad? en het forser klinkende ?Reign?.

Ze gaven een sfeervolle, breekbare en ingetogen set, die af en toe krachtiger en avontuurlijk was.

Het Brusselse Mud Flow opende de avond en speelde gevarieerd materiaal van dwarrelende gitaarrock tot dromerige pop: van ?My fair lady Audrey? naar ?Planes? tot ?The story was best left untold?. Verdienstelijk. Band in volle ontwikkeling.

Organisatie: Handelsbeurs, Gent

Grand Island is een Noors vijftal, die muzikaal maar weinig affiniteit heeft met Scandinavië; ze haalden invloeden aan van Jeffrey Lee Pierce 's The Gun Club en Kyuss. Een klein half uur lang boeiende rommelige en onstuimige gitaarrock'n'roll. Dit smaakte naar meer. Een toffe kennismaking. Hun debuut `Say no tin sin' is er alvast ééntje om op de kop te tikken!

Snedige en broeierige retrogitaarrock, waarin blues is verwerkt, kregen we van het Nederlandse gezelschap Alamo Race Track. Het viertal speelde in het begin een behoorlijk aantal interessante nummers, maar vervielen naar het eind naar minder spannende melodieuze gitaarpop, wat de aandacht deed verslappen.

Shitdisco wordt geplaatst binnen de `new rave beweging' van beloftevolle bands als The Klaxons. Muzikaal profileert Shitdisco zich ergens tussen Radio 4, The Rapture , de `70s punk van The Clash en The Stranglers, en de `80's golf van Talking Heads en Gang Of Four.

Springerige en levendige postpunkfunk onder een pompend beatje, fris, aanstekelijk en opzwepend. De songs van `Kingdom of Fear' speelden ze in een sneltempo. Hoogtepunten waren ?OK? en Prodigy's ?No good?. De fel, stevige, dynamische aanpak plaveit de weg naar een grootse toekomst! Verdiend een sterke respons.

The Rakes zijn een Londens kwartet, dat in de tweede linie staat van bands als The Futureheads, Franz Ferdinand en Maxïmo Park., d.w.z. frisse, energieke gitaarrock binnen de huidige postpunkbeweging.

De band, onder zanger Alan Donohoe, heeft tot nu toe twee cd's uit nl. `Capture /Release' en `Ten New Messages'. De tweede cd heeft een subtiele, meer gematigde aanpak dan hun strak kernachtig debuut. De hoekige armbewegingen van Donohoe refereerden aan Ian Curtis (Joy Division) en Paul Smith (Maxïmo Park).

De groep begon stevig en gebald met de rauw rammelende ?Terror? en ?Retreat? van de eerste plaat. De huidige single ?We dance together? kreeg kleur door een intrigerend orgeltje.

De songs volgden elkaar snel op: ?We are all animal?, ?Down with moonlight? en ?When Tom Cruz cries?. ?Binary love? was het meest sfeervolle nummer van de set, en had een schitterende finale door z'n spannende opbouw, gelinkt aan Bloc Party. De groep krikte het tempo op en bood een fijne apotheose met het memorabele ?22 Grand Job?, ?Violent? en ?Strasbourg?.

In een goede 45 minuten hadden ze een 13 tal songs gespeeld; ze hielden het tempo strak met vier songs in de bis, waarvan drie klasse songs: ?Little superstitions?, ?Work Work Work? en ?The world was a mess??; bruisende songs die een pak andere verbleekten.

The Rakes leverde een goede pittige en dynamische set af; maar sommige nummers hadden net niet genoeg draagwijdte om een uur lang de aandacht te behouden. Waardoor Shitdisco met de pluimen ging lopen als de meest overtuigende band van de avond.

Org: Botanique Brussel - Les Nuits Botanique

Songs: Ohia begroef z'n muzikaal dromerig, weemoedig avontuur,enkele jaren terug. Spil van de band, Jason Molina, liet het in één van de afsluitende platen `Magnolia Electric Co' al horen: een vaardige Steve Wynn/Dan Stuart aanpak, bezielde Gutterball americanapop, onder z'n breekbare Neil Young stem.

Molina deed beroep op praktisch dezelfde leden van z'n vroegere band, die goed op elkaar waren ingespeeld.

Route 66 `On the road music', met Molina aan het stuur. ?Astrabel? en ?What comes around? gaven alvast een pittige start: stevig, bedreven en enkele fijne gitaarsoli. Af en toe nam de vaart wat af, maar het was een uur dik genieten van de intens doorleefde en broeierige sound op songs als ?Lonesome valley?, ?Hard to love a man? en ?Here comes the night?. Molina en de zijnen waren al voor de derde maal in de 4AD. Een geliefkoosd plekje en vaste afspraak voor de fans, die Molina's sound van tristesse, hartenpijn en verbittering ondergingen.

I Do I Do, een viertal uit Tielt, strikte Jeff Goddard van ex Karate. Ze speelden een afwisselende set van doorsnee snedige gitaarrock tot americana en een vleugje postrock. I Do I Do bracht fijngevoelige en potige rock samen!

Organisatie: 4AD, Diksmuide

Joe Gideon & The Shark is gegroeid uit Bikin Atoll; Joe (zang/gitaar) en zus Viva Gideon (toetsen/gitaar/drums/backing vocals) gingen vorig jaar hun eigen weg. Hun EP hoes doet denken aan het Timbuk 3's `Greeting from Timbuk 3', het midjaren '80 duo Pat and Barbara K., en hun sound legt linken met generatiegenoten White Stripes, Fiery Furnaces en The Kills.

Ze brachten rauw pakkende, melodieuze opzwepende rock'n'roll, die af en toe intiemer klonk; het afsluitende ?Anything you love that much, you will see again? was alvast een hoogtepunt: een sfeervolle, dromerig start, een broeierige opbouw en een schitterende finale. Om kippenvel van te krijgen, wat meteen de interesse deed opwekken naar hun EP!

De stem van Joe had iets mee van de baritonzang van Stuart Staples (Tindersticks) en Viva (een jonge Patti Smith lookalike) mepte er stevig op los en speelde soms gitaar of toetsen.

Joe Gideon beroerde, imponeerde en doet halsreikend uitkijken naar hun debuut, in het najaar zal verschijnen.

Archie Bronson Outfit heeft geen Britse lookalike. Het eerder op Grandaddy lijkende Londense drietal, `mannen met baarden', integreert een Jon Spencer, Nick Cave, The Kills en 16 Horsepower: rauw, rammelende opzwepende gitaarrock'n'roll, een tempo hoger dan Joe Gideon, verwezenlijkt door twee gitaren en percussie. Een broeierig, krachtige en felle sound!

Archie Bronson Outfit klonk messcherp. Ze speelden een korte, pittige set van een uur van hun twee cd's `Fur' en `Derdang Derdang'; Weinig contact met het publiek, alles op de muziek! ?Cherry Lips?, ?Got to get (your eyes)? en ?Kink? gaven alvast de vaardige set aan. ?Kangarooheart?, uit hun debuut, was het meest snedige nummer van de avond. ?Bloodheat? was de enige song met bas en had een broeierige opbouw.

Archie Bronson Outfit klonk opnieuw ontketend met ?Modern lovers?, ?Dead funny? en ?Dart for my sweetheart? (met Viva als backing vocaliste). Definitief besloten ze met twee covers.

Archie Bronson Outfit stond garant voor een dynamisch, gedreven setje; een goed geolied drietal!

Org: Cactus Club, Brugge

Explosions In The Sky is een Texaans viertal die zorgde voor de ideale Lazy Sunday formule, gedurende zo'n anderhalf uur: instrumentale, filmisch postrock van een prachtige spanningsopbouw, aanzwellende gitaargetokkel en -stormen, een vervlogen pianodeuntje en de combinatie hard- zacht. De indruk met een vissersbootje op zee de golven tegen je aan te voelen. Al vier cd's lang, hetzelfde stramien.

De leden bewogen lichtjes heen en weer met hun gitaar of bas of werkten op de grond aan hun distortion knopjes en pedalen. Enkel projecties op het achterplan ontbraken om ten volle weg te dromen op hun melancholisch uitwaaierende gitaarsound.

De groep putte rijkelijk uit hun debuut `The earth is not a cold dead place', met schitterend uitgesponnen versies van ?Your hand in mine?, en ?The only moment we wore alone?, wat de finale was van hun set.

Het recente `All of a sudden I miss everyone' kwam voldoende aan bod met o.a. ?Welcome ghosts?, en ?Catastrophe and the cure?. Een vervlogen pianodeuntje kwam er zelfs bij te pas op ?So long someone?.

?Thanks for your time, you're very kind listening to us?, klonk het schuchter op het eind. Geen bis, maar deze postrock beheerders uit Texas boden ons een fijne genotvolle avond!

Org: Le Grand Mix, Tourcoing

Een paar dj's waaronder Sammy Joe maakten met hun `70's revival discohits de zaal warm voor één van de revelaties van de voorbije festivalzomers, het New Yorkse zestal Scissor Sisters, die in 2004 verbaasden met hun geheel van poprock, `70's glamrock, disco en `80's kitsch. Aanstekelijke, groovy en dansbare muziek, waarbij de groep zich onderscheidde met het avontuurlijke ?Comfortably numb? van Pink Floyd. De tweede cd `Ta-Dah' betekende de doorbraak naar een breder publiek met ?I don't feel like dancin'?. Jake Shears (verpersoonlijking van een jonge John Travolta, George Michael, Freddy Mercury of van één van de broertjes Gibb van The Bee Gees) en Ana Matronic (de Roisin Murphy van Moloko), spil van de band, waren de ideale Saturday Evening crimetimepartners en zorgden voor een klein anderhalf uur `music/tv entertainment on stage'.

In het eerste deel van de set trokken ze alvast de kaart van discostampers: ?She's my man?, ?I can't decide? en ?Tits on the radio?. ?Skins? en ?Lights? kregen een funky swing. Het tempo werd hoog gehouden met ?Paul McCartney? en ?Kiss you off?; naast de groove en synthi beats, hoorden we enkele fijne gitaarlicks. De glitterpakken, de samenzang en de zwierige, sensuele danspassen van Jake en Ana gaven alvast kleur aan het eerste halfuur!

Vervolgens bracht het gezelschap een sfeervolle, rustige en ingetogen aanpak met broeierige songs als ?Everybody wants the same thing? en ?Land of a thousand words?. ?Comfortably numb?, smaak- en ambiancemaker nummer één door de synthibeats, mocht alvast de afwisselende set besluiten. Het publiek heupwiegde, danste of zwaaide heen en weer met de armen.

In de bis speelden ze een party event met ?Take your mama?, ?I don't feel like dancin'? en ?Music is the victim?, waarbij Jake in z'n glitterunderwear een tot de verbeelding sprekende act uitvoerde.

De sound van Scissor Sisters ging erin als zoetenkoek. Voor wie hen nog niet aan het werk zag tijdens de festivalzomer, was dit cluboptreden alvast mooi meegenomen om hun favoriete discopopband aan het werk te zien. Saturday night is still stayin' alive!

Organisatie: Live Nation

Maxïmo Park is een beloftevol vijftal uit Newcastle, onder zanger/songschrijver Paul Smith. Smith, met Chaplin hoed, komt lief en vriendelijk over, maar éénmaal de eerste tonen zijn te horen, manifesteert hij zich als een hyperkinetische weirdo zanger, die met z'n indringende ogen, z'n bekkentrekken en hoekige Madness ska danspassen, doet huiveren.

Maxïmo Park staat garant voor een dynamische, springerige en aanstekelijke sound: postpunk en `80's wave/elektro door snedige, huppelende ritmes en intrigerende synthi. Een gewaagde Franz Ferdinand en Kaiser Chiefs. Ze zorgden voor anderhalf uur frisse, boeiende rock van een twintigtal songs. De geraffineerde songs gaven ze live een adrenalinestoot.

De band putte afwisselende uit de twee cd's `A certain trigger' en `Our earthly pleasures'. Songs als ?Graffiti?, ?Girls who play guitar?, ?Now I'm all over the shop? en ?Our velocity? gaven een fel, verbeten, stevige start. Wat een tempo! ?A forthnight's time?, ?Russian literature? en ?I want you to stay?, op plaat subtieler, waren live meer uptempo. Overtuigend!

De fijne ?Books from boxes? ?By the monument? en ?Karaoke plays?, deden het helse tempo wat afnemen. De band verloor z'n kracht en energie niet en speelde in een snelvaart tempo, melodieuze postpunkpopsongs als ?Apply some pressure?, ?Nosebleed? en ?The unshockable?, wat aanzette tot crowdsurfen en ? een kus aan de zanger! ?Going Missing? was alvast een straffe afsluiter door z'n broeierige opbouw en z'n forse tempo aan het eind; op z'n Muds en Raceys sprongen de zanger als de toetsenist de hoogte in! De groep was alvast onder de indruk van de respons en trakteerde ons op een drietal nummers in de bis; een feestje met snedige, groovy songs als ?Kiss you better?, ?Sandblasted and set free? en ?Limassol?.

Maxïmo Park leverde een aanstekelijke, rechttoe- rechtaan live set, met zanger Paul Smith in een hoofdrol; de meest melodieus subtiele uitgewerkte poprocksongs gaven ze een push forward. Een band live op scherp.

Showstar, uit het Waalse Huy, viel op door de verleidelijke, excentrieke zanger Christophe Danthinne, die alvast iets meehad van John Inman van `Are you being served?'. Een smaakvolle Britpopsound, de ene maal zweverig met een psychedelica toon, de andere maal strakke postpunk.

Org: Botanique, Brussel

Arno is al zo'n 30 jaar bezig en is nog maar weinig wilde haren kwijt. Als een Iggy slaagt hij er nog steeds in om aanstekelijke, frisse en ingetogen funkende rock te bieden. Het recente `Jus De Box' klinkt als een hernieuwde TC Matic.

Arno is populair want hij tekent voor een tweemaal uitverkochte AB, komt naar Rock Werchter voor de tweede maal, en in het najaar concerteert hij zelfs in Vorst Nationaal. Arno geeft een paar try out concerten in het clubcircuit; een ideale kans om Arno in een kleinere zaal aan het werk te zien!

Live is de drive en energie nog niet verloren; Arno en z'n band (met o.a. Burton, Feys en Goossens (drummer van Triggerfinger) beschikken nog over de nodige `jus'; er zijn de intens bedreven gitaarlicks, de venijnige elektronica/ toetsen, de opzwepende drums en ?Arno: de uitstraling van een nachtburgemeester, z'n oud vertrouwde pose aan de micro, z'n `Ostendse' zinspelingen en z'n hese, doorleefde stem, die zeggingskracht biedt aan de nummers.

Hij bracht een afwisselende set van pittige snedige rock tot sfeervol ingetogen werk. Hij grossierde in z'n uitgebreide solo oeuvre (klemtoon op `Ratata', `Charles Ernest' en de huidige cd) en bracht af en toe hulde aan het oude TC Matic.

Arno begon stevig met ?From Hero to Zero? en `l'Union fait la farce? (voor alle `pipo' politici), gevolgd door een sfeervolle ?Lonesome Zorro?, een poppy ?Mourir à plusieurs?, de tango carrousel van ?Tombe du ciel? en een vleugje hippop in ?I'm not into hop?. Een brede gevarieerde keuze alvast; songs die konden rekenen op een sterke respons!

Een portie funk op z'n TC Matics was er met ?No job? en ?Enlève ta langue?. Sfeervol, innemend en pakkend klonken ?Help me Mary? en ?Les yeux de ma mere?; schitterend van Arno!

Arno trok in het tweede deel van de set de kaart van de a mbiance en het `meezinggehalte' op ?Mon sissoyen?, ?Bathroom singer? (opgezweept door cymbalen!), ?Je veux nager?, ?Miss Amerique?, ?Oh lalala? en ?Pas heureux ni malheureux?.

In de bis kon ?Putain Putain? in een lang uitgesponnen versie niet uitblijven en met een goed rockende ?Hit the night? besloot hij definitief de avond.

Arno: tijdloze rock met een funky sausje; een must om aan het werk te zien en? een band op dreef!

Organisatie: Folkdranouter, Dranouter