The Rakes zijn een Londens kwartet die onder de aandacht kwamen met het debuut ’Capture/Release’ met songs als “22 Grand Job”, “Strasbourg” en  “Work, Work, Work”, korte kernachtige songs die de band in de tweede linie plaatste van postpunkbands als Bloc Party, The Futureheads, Kaiser Chiefs, Maxïmo Park en Franz Ferdinand. Frisse, energieke gitaarrock dus.

Op de tweede plaat koos de band voor een gematigde subtiele aanpak, minder rechttoe-rechtaan en dynamisch. ‘Ten New Messages’ bevat  aanstekelijke, broeierige, rauw rammelende melodieuze gitaarpop, onder de lichthese, donkere zweverige zang van Alan Donohoe.

“The world was a mess but his hair was perfect”, “Little superstitions”, “We danced together”, “On a mission” en “Time to stop talking” zijn alvast de sterkste nummers op de cd..

‘Ten New Messages’ is daadwerkelijk een minder strak en snedig album dan het debuut. De muzikale aanpak is wennen, maar de plaat wint per beluistering aan zeggingskracht.

Joanna Newsom heeft de schijnwerpers op haar gericht op deze tweede plaat `Ys', die het debuut `The milk-eyed mender' ('04) opvolgt. Door de freefolkbeweging van bands als CocoRosie, Devandra Banhart en Sufjan Stevens krijgt de harpiste uit Californië meer airplay. Een uiterst originele sound geënt op strijkersarrangementen en haar harp. Een neoromantisch folkgeluid, gekenmerkt door lappen tekst en haar hoge fluisterzang. Haar stem doet denken aan één van de zusjes Casady van CocoRosie, Björk en Kate Bush. Vijf songs, die gemiddeld boven de tien minuten zijn.

De songs zijn subtiel uitgewerkt, zwellen soms aan en hebben een broeierige opbouw. De sound doet denken aan de `Er was eens' ..verhalen; Newsom heeft het alvast over de legendarisch verdronken stad van de Kelten.

Het is een talentrijke dame die een overdonderend moderne klassieke plaat uitheeft en beroep deed op Van Dyke Parks, Steve Albini en Jim O'Rourke.

Maxïmo Park klonk op hun debuut ` a certain trigger' als een gewaagder FF. Hun dynamische, springerige en aanstekelijke gitaarrock met `80's elektro/wave invloeden klinkt op de tweede cd meer verfijnd en geraffineerd. Het is een afwisselend boeiend plaat, die wat inboet aan originaliteit en avontuur. De songs zijn melodieus uitgewerkt. Het gezelschap uit Newcastle, onder zanger Paul Smith, behoudt de frisse poprocksound, die de ene maal sfeervoller klinkt, mede door toetsen en piano (?books from boxes?, ?karaoke plays?, ?your urge? en ?nosebleed?), de andere maal fel verbeten rockt (?girls who play guitar?, ?our velocity?, ?the unshockable? en ?by the monument?).

De Britse Amy Winehouse debuteerde toen ze nog geen twintig was met `Frank'; qua sound (soulpop) en vocals (warm, doorleefd) manifesteerde ze zich samen met Joss Stone. Doch Winehouse onderscheidt zich met jazzy en reggae uitstapjes; een vleugje Billie Holliday, Curtis Mayfield en Macy Gray. Tav de lieftallige diva Stone heeft Winehouse er al een leventje opzitten van zwaar uitgaan, fors drank- en druggebruik.

De tweede cd `Back to Black' verschijnt drie jaar na haar debuut: `black soul', jazzy pop, broeierig, sfeervol en groovy.

De songs klinken afgewerkt, zitten subtiel in elkaar en hebben een `50's tint. ?Rehab?, ?You know I'm no good?, ?Me & Mr Jones? en ?Love is a losing game? zijn pareltjes van songs op een plaat die geen enkele maal verzwakt! Een regelrechte boeiende, intrigerende Motown sound.

Het Brusselse Mud Flow, onder Vincent Liben, bracht een paar jaar terug een fijne cd uit `a life by standby', een Belgisch bewijs van muzikale variëteit binnen de poprock.

De nieuwste cd, genoemd naar een Japanse shortstory schrijver, bevat opnieuw een muzikale ideeënrijkdom van dwarrelende gitaarpop, Britpoprock en dromerige psychedelica. ?My fair Lady Audrey? en ?the number one play of the year? heeft iets mee van Sonic Youth, ?Planes? van Death Cab For Cutie, ?Waltz? van Badly Drawn Boy en ?monkey doll? leunt het nauwst aan Mercury Rev. Zelfs een vleugje `Air'lounge is te horen op ?The story was best left untold?.

De band heeft een erg verdienstelijk boeiend album uit; een doorbraak naar een breder publiek?!

Onder de indruk ben ik van het werk van de band van Stef Heeren, het Belgische KTAOABC. De band brengt een uniek geluid van donkere dreigende folkrock, `darkfolk'; in die intrigerende sound heerst mystiek en sociale doemdenkerij in lyrische teksten.

De twee kortste songs zijn de opener ?Prélude? en de afsluiter ?all movements are targets in the minds of tigers?. Daartussenin zeven nummers van meeslepende dramatiek, door het gitaargetokkel, cello, violen, een dreunende onheilspellende percussie en een diepe stem. Een paar uitgesponnen nummers als het apocalyptische ?you will reap a whirlwind? is er eentje om in te lijsten.

Het viertal heeft iets van Woven Hand en The Men They Couldn't Hang en lijkt wel de doemversie van Angelo Branduardi en The Whiskey Priests. Demonisch plaatje!

Ansatz der Maschine is het (indie) elektronica duo Mathijs Bertel en Alexander Baert uit Kortrijk. Onder een batterij elektronica presenteren zij een klankenrijkdom van soundscapes `clicks and cuts', samples, knisperende `stoorzender' elektronica en drum'n'bass beats, koel, warm en melancholisch. Het is een klankenarsenaal van abstracte elektronica die intrigeert door een vleugje experiment.

Ansatz Der Maschine refereert naar de sound van The Notwist, Lali Puna, Hood, Mum en het vroegere Mouse On Mars en Spooky.

`The Postman Is A Girl' is een kort plaatje van een zevental songs; indietronica van muzikale schoonheid, rust, subtiliteit en fijnzinnigheid. Live worden zij aangevuld met twee saxofonisten.

De voorbije cd's `See you naked' en `Ease your mind' waren twee gevarieerde, fijne en vernuftig in elkaar gestoken popplaten, waarin ruimte was voor avontuur en grilligheid.

De klemtoon van de derde cd `A Potion' komt op de singer/songwriter Sioen. Enkele songs worden gedragen door z'n begeesterende pianospel en z'n hese, warme, melancholisch hese stem; intimiteit op songs als ?It didn't last?, ?No conspiracy at all?, ?A melody? (knipoog naar David Sylvian) en ?So lonely?. ?What I fail to understand?, ?I need a drug?, ?Communicate? en ?She likes it better? zijn vakkundig gearrangeerde songs, gekenmerkt door een broeierige opbouw. Het avontuurlijke ?I play a song for you?, door een Balkan geluid, sluit de cd af.

`A Potion' onderstreept de talentrijke Sioen; een Europese doorbraak aub?!

Kiaser Chiefs en The Killers worden soms in één adem genoemd; beiden debuteerden overtuigend in het gezegende popjaar 2005, en brachten dit voorjaar hun `moeilijke' tweede uit.

Het succesgezelschap uit Leeds, onder de hyperkinetische zanger Ricky Wilson, hebben een `goede' tweede plaat uit, een vervolgverhaal op 'Employment', aangenaam, leuk, fris en speels, maar iets meer geraffineerd en uitgewerkt.

?Ruby? is de meezinger van de cd, er is dynamiek en levenslustigheid op ?Thank you very much? en ?Try your best?. Kaiser Chiefs biedt ruimte voor enkele sfeervolle, rustige nummers als ?Love's not a competition? en ?Learnt my lesson well?. ?The angry mob?, ?Heat dies down? en ?Highroyds? zijn fijne onschuldige popsongs. Het afsluitende ?Retirement? heeft een sterke opbouw door een fijn, intrigerend `70's orgeltje.

`Yours Truly, Angry Mob' biedt eenvoudige, compromisloze melodieuze gitaarpop en toont aan dat de band de kunst heeft mooie popsongs te schrijven, doch bewandelt geen nieuwe paden.

Dirk Swartenbroeckx heeft de opvolger klaar op de voorbije cd 's `Camino Real' en `Our Girl In Havana'. Buscemi viel op door z'n groovende, dansbare mix van latino/Brazil, jazz, lounge en flarden drum'n bass, onder een trancegerichte en pulserende beat.

Op `Retro Nuevo' reisde hij muzikaal de wereld rond, want er zijn invloeden van Zuid-Amerikaanse inslag tot de Oost-Europese Balkan. Een fijne muzikale trip die de ene maal swingt, de andere maal relaxt en sfeervol klinkt. We houden er een warm gevoel van over!

?Lost? en ?Jazz Jumper? zijn sfeervolle openers, met een fijn orgeltje en trompet. ?Nao falo Portugues? legt de klemtoon op de latino en overtuigt met de stem van Fay Lovski. Dit is heerlijke muziek met een gekoeld drankje aan het strand van Ibiza, die de wildste dromen de vrije loop laten.

Buscemi verloochent de samba Brazil niet met een song als ?Brasileras?. ?Sahih Balkan? is het meest vormgegeven Balkanmuziek. De drie afsluitende nummers ?Isolada do mundo?(feat. Viviani Godoy), ?Nothing to worry about? (feat. Isabelle Antena, die bij de vorige cd al prominent aanwezig was) en de titelsong zijn het meest relaxt.

Latinopop en stevige beats is er te horen op ?Collapsing in an elegant way?, ?Hollywood swing king? en ?Jumilla? (feat. Alexia Waku). Buscemi deed alvast beroep op een pak artiesten .

Buscemi won de vierde Zamu Award. Verdiend met zo'n multiculturele plaat als `Retro Nuevo'!