Het Amsterdamse duo liet een tijdje op zich wachten, en was in de voorbije zes jaar met allerhande projecten bezig als film en theater . Hun zompige , smerige rock’n’roll/psychedelica klinkt minder smerig en vuil, maar behoudt die kenmerkende, repeterende , zweverige tune en die dreigende , dwarrelende eighties wave . Toegegeven , minder beestig en weird , maar een lekker hypnotiserend geluid, zeker als je er de laatste twee “Red beat” en de ruim twintig minuten durende titeltrack op nahoudt .
De eerste zes zijn veelzijdiger , stralen wat meer rockwave uit in die psychedelica en klinken bijgevolg afwisselend directer , rauwer of sfeervoller , maar onmiskenbaar is , blijft die zZz stempel!
In een dubbele bezetting is hun sound dieper , pakkender, breder , extraverter , intenser. Ze zorgen ervoor dat de spanningsboog wordt opengetrokken, traag (ondraaglijk) opbouwend is, aanzwelt, de aandacht vasthoudt en al of niet rustig weet te ontladen , alsof een vulkaan op uitbarsten staat en het onder onze voeten écht heet wordt van de lava …
De instrumentale muziek spreekt voor zich op de vier nummers . Je wordt letterlijk meegesleept , -gezogen in die aparte leefwereld en indringende scherpe muziek , die angst, huiver, wantrouwen , rust , hoop , schoonheid inboezemt. Welke emotie ook opborrelt, ze baant zich een weg in je hersenen …
Al meteen wordt er ingevlogen , geen sluimerende crescendo, maar durven gieren met die intrigerende viool die eroverheen zweeft . Een immense waardering is en blijft weggelegd . Ondraaglijk goed!
Godspeed is een glorieuze band met even glorieuze muziek na al die jaren …
Swervedriver liet 17 jaar op zich wachten en brengt na ‘The 99th dream’ van ’98 zelfs een nieuwe plaat uit . Hun eerste twee , ‘Raise’ (91) en ‘Mezcal head’ (93) mag je alvast binnen het genre inlijsten.
De nieuwe plaat houdt ergens het midden en toont een sterke return aan . De eerste twee nummers “Autodidact” en “Last rites” passen perfect binnen het plaatje van het genre en zijn de barometer van die gruizige, twinkelende gitaarloops , met wat nonchalance , binnen een melodieus concept ; de repetitieve gitaarlagen zwieren, zweven en bouwen op , de pedaaleffects zijn gedoseerd en ze behouden die kenmerkende (mee)slepende , bedwelmende , dromerige tune en intensiteit .
Het vloeit mooi in elkaar over in de daaropvolgende “For a day like tomorrow” en “Setting sun” . Mooie slepende voortkabbelende songs , die zorgen voor een zwierig, broeierig , aangenaam , zalvend geluid . Om dan opnieuw hobbelig en met weerhaken te klinken als op “Red queen arm race” , “Deep wound”, “Lone star” en “I wonder?” … Fijne comeback !
Twee heavy metal grootheden komen ongeveer tegelijkertijd op de proppen met een nieuwe plaat. Iron Maiden komt aanzetten met een hoogdravend dubbelalbum van anderhalf uur met nogal epische karaktertrekken (‘The Book Of Souls’), de ene vindt het een sublieme wederopstanding, voor de ander is het vooral een vermoeiende aangelegenheid.
Motörhead doet het daarentegen met een nieuwe knalpot die ronkt en klinkt als al hun vorige, dus uitermate fantastisch, luid, snel, hard, rechtdoor en onverwoestbaar.
Lemmy mag dan met allerlei gezondheidsproblemen te kampen hebben, hij is hier wederom volledig zichzelf en komt met zijn in whisky gemarineerde schuurpapieren stem nog maar eens de kakkerlakken uit de muren jagen. Er zit misschien wat sleet op zijn lichaam (kan ook niet anders, na zo een gortig rock’n’roll leven), we horen het in ieder geval niet. Niemand klinkt als Lemmy en niemand zal dat ook doen.
Motörhead zijn The Ramones van de hard-rock, telkens maken ze quasi dezelfde plaat, maar in hun geval is dat geen gebrek maar een zegen. Fuck evolutie, iedere Motörhead plaat is altijd weer geweldig.
‘Victory Or Die’ schreeuwt Lemmy als prompte binnenkomer uit zijn hese strot, en hop, we zijn weg voor 40 minuutjes onvervalste Motörhead-herrie die er als vanouds een schuimbekkende rotvaart op nahoudt. Och ja, er staat een ballad op (“Till The End”), hebben we even goed mee gelachen, en die cover van “Sympathy For The Devil” moest ook niet echt (sommige songs zijn van nature uit zo perfect dat men zou moeten verbieden om ze te coveren). Maar voor de rest : Great Motherfuckin’ Hard Rockin’ Ramshackle Motorhead Stuff !
En ja, wij hebben ook de nieuwe Iron Maiden aan een aandachtige luistersessie onderworpen, maar wij weten toch welk album door de speakers te jagen terwijl we onze bak Jupiler achterover kiepen.
Goed en snel gaat het voor het jonge Britse Circa Waves . Beloftevol talent uit Liverpool , schatplichtig aan The Libertines , The Strokes en met een link naar The Wombats , The Vaccines en Arctic Monkeys . De indierockers hadden Ben Grech als producer, die al instond voor Lana Del Rey, The Kooks en deze Vaccines .
We horen dertien melodieus speelse , frisse catchy songs , met een twinkelende ritmiek en een zomerse inslag . Singles “T-shirt weather” en “Stuck in my teeth” zijn er twee die we ervaren van jeugdig enthousiasme en van een ongedwongen opgewektheid .
Zes extra nummers zijn nog toegevoegd, die de kunst van het popschrijven onderstrepen.
De tijd van “Crystal frontier”, doorbraak naar het grote publiek, mag dan al een tijdje achter de rug liggen , wat Calexico , het collectief uit Tuczon , Arizona, rond Joey Burns en John Convertoin , presteert is en blijft nog even aangenaam , heerlijk , aanstekelijk, vrolijk en ontspannen . En er is steeds ruimte voor mijmering en melancholie . Het zijn die trompetten, de keys, de steelpedal en de zalvende zang die de stemming en broeierigheid optimaliseren .
Ze spelen kleurrijke, warme rootsamericana, , die folk , country , tex-mex , mariachi en blues laten doorsijpelen , wat zorgt voor een zuiderse Cubaans/Mexicaanse tintje; een soort exoticapop door twinkelende ritmes op ongedwongen wijze. Een link naar het Los Lobos latino getinte ‘La pistola y el corazon’ (88) is zeker op z’n plaats.
Een rits prominente gastmusici zijn van de partij (o.m. Ben Bridwell – Amparo Sanchez – Neko Case en Gaby Moreno) . “Falling from the sky”, “Cumbia de donde” en “Beneath the city of dreams” zijn maar een paar songs , die het plezier en het vakmanshap showen en net die subtiele swing kenmerken .
Kortom , een stofferige sound , soms in de beste sferen van de spaghetti westerns van Sergio Leone, in een mooi, overtuigend dromerig , broeierig , zwierig , groovy concept gegoten.
Johan Meurisse
Musiczine.net
Het Britse Prodigy is terug … en staan vooraan in de linie binnen de dance . In 2009 kregen we al een eerste aangrijpingspunt van een comeback met ‘Invaders must die’ en met nummers als “Wild frontier” , “Wall of death” en de titelsong “The day is my enemy” lieten ze al een tip van de sluier horen van de nieuwe plaat . Het zijn meteen ook de sterkste songs.
Het raverockende trio Howlett (productionele brein achter Prodigy btw), Maxim R en Keith Flint klinken live nog even strijdvaardig als in hun roemrijke jaren, midden de jaren ’90. Even meegeven dat ze alvast de ‘fond’ legden op de huidige house, techno en elektroscene, de aanzet gaven naar de Bonzai toestanden en zij alvast de wegwijzer waren naar de dubstep en dance.
In zijn geheel hoor je electroschock voelende beats , adrenalinestoten en een ‘raise your fist’ door die opgefokte hardcore rave van breakbeats, bonkende en ronkende basses, scherpe gitaren en industrial, wat overstuurd allemaal, onder die vlijmscherpe, schreeuwerige repetetieve zegraps.
Toegegeven innovatie , creativiteit en onvergetelijk als ‘Music for the jilted generation’ of ‘The fat of the land’ is het allemaal niet meer , daarvoor zijn de nummers in het gebonk en gebeuk nu te inwisselbaar geworden . Maar ze vormen nog steeds iets aparts , deze rebel warriors. Goed album , maar ook niet meer dan dat …
Tout Va Bien , rond Jan Wouter Van Gestel – één van de winnaars van de Nieuwe Lichting een paar jaar terug , hebben nu een mooi sferisch debuut uit . Ze zijn niet zomaar in een muzikaal hokje te stoppen . We hebben hier een erg creatieve band die pop, elektronica , krautrock , postrock , barok , bombast, gospel aan elkaar rijgt in z’n set . Er valt voldoende afwisseling te noteren in de ingenieus in elkaar gestoken songs . Met “Old love”, “This fight” en “Sometimes in life” hebben we drie subtiele , aanstekelijke, toegankelijke nummers. Het intieme “If you go away”, waarmee de band doorbrak , geleest op J Brels “Ne me quitte pas”, staat hier niet op . In z’n tenorzang haalt hij het niveau van een Jeff Buckley , Anthony Hegarty en Rufus Wainwright . In die hemelse stemmenpracht varieert hij voldoende , waardoor het niet volledig richting bombast gaat . ‘Kepler star’ is een mooi meeslepend , breekbaar album.
De Britse familie Macintyre van Marmozets brengt een melodieus rockend album . De songs zijn stevig , behouden hun melodie , gaan niet uit de bocht , en zijn te situeren tussen Paramore, The Subways en Hole. Een donkere tune is verweven. Af en toe wordt het wat intenser, subtieler en gevoeliger. Ze hebben een levendige zangeres , Becca, in huis , die zingt, schreeuwt en krijst . Her haalt ze Dillinger Escape Plan aan als invloed .
Een hakkende ritmiek heb je op het eerste deel van de cd “Born young and free”, “Why do you hate me” en “Captivate you” , dan neem de vaart wat af op “Cry” en de titelsong .
Goed in het gehoor ligt het allemaal en het wordt op die manier door een jong publiek sterk geapprecieerd …
Die Kendrick Lamar is een grote meneer geworden . Dr Dré was bepalend voor zijn debuut in 2012 met enkele opmerkelijke singles als “Good kit, maad city” . Hij komt nu drie jaar later met onvervalste souljazzy hiphop en p-funk .
Het album duurt bijna 80 minuten over 16 nummers heen . We krijgen tussenin wat outtro’s met een rits mooie geformuleerde (maatschappijkritische) verhalen . Hij weet een breed publiek te bereiken en daar zit de groovy, opzwepende single “King kunta” wel voor iets tussen ; ook “The blacker the berry” en “i” zijn meer dan de moeite in die uptempo’s . Maar overwegend noteren we sfeervoller , zelfs rustiger werk.
Zoals elk gerespecteerde rapper komen hier anderen aankloppen als George Clinton en Thundercat op de opener “Wesley’s theory” , “Institutionalized” en “These walls” met Snoop Dogg , Bilal en Anna Wise ; verderop de cd “Complexcion” met Rapsody en ga zo maar door. Vinnige en zalvende raps wisselen elkaar af of vullen elkaar aan . Soms noteren we een spervuur aan raps .
Het niveau is in het genre alvast meer dan geslaagd …
Nederlands 
Français 
