Donkere Tijden 2026 - Keeping the dream alive
Donkere Tijden 2026
DVG Club
Kortrijk
Rating: 8
2026-03-14
Filip Van der Linden

Op zaterdag 14 maart kon je in de DVG Club in Kortrijk naar de derde editie van het indoorfestival Donkere Tijden. Op de vorige edities stonden onder meer al Dark Minimal Project uit Frankrijk en de Belgische bands Partikul, Cryptochroma, Enzo Kreft, CauseNation en Black Snow in Summer.
Deze keer verwachtten we drie duo’s op het podium, maar eentje deed het solo. De opkomst was behoorlijk, met een paar mensen uit Frankrijk en Duitsland, maar er kon nog wel wat volk bij.

Het duo dat deze Donkere Tijden mocht openen, was Black Snow in Summer. Dit Belgische darkwaveproject is actief sinds 2013. Het duo van Kurt en Corina (ook van Face Your Fears en Silent Presence) bracht reeds een album uit (‘Shadows at Night’ in 2019), een EP (‘Lost Feelings’) in 2020 en een 7” single (“Help Me”/”One Click”) in 2025. In 2023 speelden ze voor het eerst in Duitsland, waar ze heel wat streaming-volgers hebben.
Kurt en Corina begonnen iets later dan gepland aan hun set, maar de sfeer zat wel meteen goed. De korte set was een dwarsdoorsnede van de releases, aangevuld met “Red Light”, een cover van Siouxsie & The Banshees, en het nieuwe nummer “False Light”. Dat nieuwe nummer is een evolutie in het oeuvre van Black Snow in Summer, met deze keer langere gezongen stukken en meer een verhaal, waar het vroegere werk al eens vaker korte, vaak herhaalde zinnen waren.
Alle nummers werden enthousiast onthaald, hoewel de darkwave van dit Belgische duo misschien niet naadloos aansloot op de twee Duitse EBM-acts.
Setlist: Dream / Lost Feelings / Julia / One Click / Red Light (Siouxsie) / False Light

Plastikstrom komt uit Duitsland. Matthias en Jürgen van Plastikstrom vormden eerder de helft van de gothic rockband Darc Entries. Ze zijn actief sinds 1995 als EBM-duo Plastikstrom en hun recentste release is het album ‘Eskalation’ uit 2023. Matthias komt graag naar België, omdat daar de bakermat ligt van de EBM. Hoewel je afgaand op zijn podiumoutfit een voorliefde voor Front 242 zou kunnen afleiden, houdt hij nog meer van The Neon Judgement. Ook Clan of Xymox en nog een hele rits oudere pioniers van EBM, synthwave en gothic rock kunnen hem al eens inspireren.
Plastikstrom is zeker geen onbekende in België, waar ze bijna elk jaar wel eens langskomen. Dat was ook te merken bij het publiek. Heel wat nummers werden op herkenningsapplaus onthaald en meegezongen. EBM is dan toch vooral een muziekgenre dat je beleeft door te dansen.
Omdat de DVG niet uitverkocht was, was er ook genoeg ruimte om dat te doen. Het enthousiasme van de dansende meute werkt aanstekelijk en zo gaat Matthias twee keer meedansen.
Plastikstrom werkt aan een nieuw album dat misschien al in mei of juni uitgebracht zal worden. Een handvol nieuwe nummers zaten al in de set, met voorlopige werktitels als “Nachtmacht” en “Keine Ahnung”. Openen deden ze met hun signature-track “Eskalation” en daarna werd er toegewerkt naar een zinderende finale met “Alles Für Uns”, “Wandertag”, “Tote Stadt” en “Städtekrieg”. “Wandertag” is een mooi contrast tussen het onderwerp (rustig wandelen in de natuur) en de pompende beats en dreigende lyrics over een Ruckzack!-je).
Als uitsmijter was er de Plastikstrom-versie van “A Forest” van the Cure. Later dit jaar komt Plastikstrom terug naar Sint-Niklaas voor het BIMfest.
Setlist: Eskalation / Mutterschoss / Grosny / MKO / Amok / Nachtmacht / Tanz Allein / Keine Ahnung / Mir Egal / Pogokinder / Alles Für Uns / Wandertag / Tote Stadt / Städtekrieg / A Forest (the Cure)

Eerst was Dive, het electro/industrial-project van pionier Dirk Ivens, aangekondigd als headliner voor deze derde editie van Donkere Tijden, maar Ivens moet afzeggen wegens persoonlijke redenen en werd vervangen door Jäger 90. Jäger 90 brengt oldschool EBM waarvoor ze de inspiratie vooral halen bij DAF, maar frontman/zanger Thoralf Dietrich is ook fan van Front 242 en Rammstein.
Deze Duitse act maakt sinds 2005 internationale podia onveilig, oorspronkelijk als duo maar sinds kort steeds vaker als solo-act van frontman Thoralf. Jäger 90 speelt regelmatig op Duitse festivals als het Wave Gotik Treffen en Amphi Fest en staat op concerten en festivals in gans Europa. In 2025 stond Jäger 90 voor het eerst in Mexico. Deze act stond al die tijd nog maar een paar keer op een Belgisch podium. In 2013 speelde de band op Electric Summer Night in Doornik, met voorts nog Orange Sector en Pankow.
Nieuw materiaal heeft Jäger 90 al niet meer uitgebracht sinds 2013, maar in 2024 was er nog een leuk vinyl-only verzamelalbum (‘Rückspulen’), inmiddels hopeloos uitverkocht Thoralf kondigt in Kortrijk aan dat er nu eindelijk echt wel nieuwe muziek van Jäger 90 aankomt en brengt live al een paar tracks die op dat nieuwe album zullen komen, zoals “Gib Mir Deine Hand”.
Voorts natuurlijk klassiekers als “Wir Brauchen Kein Feuer” (uitzonderlijk eens niet als openingstrack), “Nord/Ost” en “Dessau” en een cover van DAF. Jäger 90 heeft een langere geschiedenis dan de andere bands op Donkere Tijden en toch moet Thoralf meer moeite doen om iedereen voor het podium mee te krijgen.
Al na een paar nummers lukt hem dat en vanaf dan geht’s los. De dreunende beats, de dreigende lyrics in dat militante Duits, het charisma van Thoralf, … het is een combo die werkt.
Leuke momenten zijn als Tamara uit het publiek op het podium even mag meedansen met Thoralf en als er bij “Stiefelblitz” ‘medailles’ (stickers van de band) worden uitgereikt aan iedereen in het publiek met mooi gepoetste legerbottines, zoals bij een keuring in de legerkazerne. Na een eerst bis-ronde mag Jäger 90 nog eens terug het podium op en dan vormt “Scheissegal” het orgelpunt van de avond, waarbij Thoralf op het podium 20 pushups doet om dan – een beetje theatraal – in elkaar te zakken.
Setlist: Nord/Ost / Wir Brauchen Kein Feuer / Muskeln / Ich Schwitze / Neuer Tanz / Komm Und Rück Ein Bisschen Näher / Am Sonntag Ist Krieg / Ich Und Die Wirklichkeit (DAF) / Dessau / Gib Mir Deine Hand / Unsere Neue Republik / Stiefelblitz / Die Sonne Und Der Regenfall / Scheissegal

Donkere Tijden is niet het grootste festival in zijn genre, maar als ze nog eens zo’n affiche kunnen samenstellen, kunnen er nog vele knappe edities volgen.

Organisatie: Kurt Vanhollebeke & Black Planet

Tom Robinson - Blijven gaan, uit liefde voor de fans
Tom Robinson + Adam Phillips

Tom Robinson vierde recent zijn 75^ste verjaardag en het is exact 50 jaar geleden dat hij zijn grote hit “Glad To Be Gay” uitbracht op single. Dat was genoeg aanleiding voor Tom om nog eens naar België af te reizen voor een paar concerten. Wij gingen luisteren in Oosterzele.

De getalenteerde singer-songwriter en Britse icoon van de punk- en LGBTQ-gemeenschap kwam in 2022 nog naar Vlaanderen met een volledige band, maar deze keer was het als duo, met gitarist Adam Phillips. Die kan je kennen van begeleidingsbands voor Tina Turner en Richard Ashcroft.
De optredens in Oosterzele en Antwerpen waren uitgesteld door een hart-operatie van Tom. Dat het concert nu midden in de week georganiseerd werd, maakte dat enkele fans afhaakten, maar toch zat De Kluize tot het laatste stoeltje vol.
Tom Robinson komt al sinds 1979 naar België. Eerst met zijn Tom Robinson Band en later als solo-artiest. Hij kwam er al zo vaak dat het voor hem ‘home from home’ is. Hij heeft zelfs een in Vlaanderen opgenomen live-album met die titel uitgebracht. Deels heeft het ermee te maken dat hij een Belgische tourmanager had, maar wat vooral telt is dat het Belgische publiek hem koestert en waardeert.
Met zijn 75 jaar is Tom’s stem niet meer zo indrukwekkend als vroeger. In de duo-bezetting wordt dat al snel duidelijk. Dan is het opvallend dat hij in zijn set toch kiest voor niet die nummers waarin hij vaak lang hoog moet uithalen. Alsof hij nog niet wil toegeven dat de 50 jaren van opnemen en concerten spelen hun tol hebben geëist. Het is nu zeker niet dat hij slecht gezongen heeft, verre van. De patine op de vocalen heeft zelfs zijn charme. Zijn fans vinden het overigens helemaal niet verkeerd dat hij zich vocaal nog niet gewonnen heeft.

Tom zet de avond in met “You Tattooed Me”. Dat hij daarvoor koos als openingssong heeft misschien te maken met de vermelding van de Belgische steden Antwerpen en Zaventem in de lyrics. Verderop in de set zat “Spain”, een song die eigenlijk over Griekenland vertelt, maar Greece paste niet in het rijmschema. Het zijn dergelijke anekdotes die het leuk maken om naar zijn concerten te gaan kijken en luisteren. Naast een begenadigd zanger, muzikant en songschrijver is hij ook een verteller met een hoge entertainment-factor, ook al komen sommige verhalen en grapjes steeds vaker terug.
Ook een volgende song kwam met een verhaal. Die schreef hij op bestelling voor Elton John. Alleen had hij nog geen titel toen het nummer klaar was en schreef hij “Elton’s Song” op als werktitel. Elton was daardoor zo gecharmeerd dat hij die titel gewoon overnam. “You Tattooed Me”, “Spain” en “Elton’s Song “waren overigens bij de weinige songs die in Oosterzele hun originele lyrics mochten behouden. In de meeste nummers smokkelt Tom wel een sneer naar recente politieke of maatschappelijke fenomenen. Dat lukt allemaal zonder haperingen, maar voor een paar songs liggen toch spiekbriefjes en een leesbril klaar. (What If We Make It To) “Fifty” schreef hij op 45-jarige leeftijd en die songtitel heeft hij al een paar keer moeten ‘opschuiven’. In Oosterzele werd “Fifty” dus “Eighty”. Het aanpassen van de lyrics naar recente gebeurtenissen is altijd al een constante geweest. Britse fans vertelden mij ooit dat ze nog nooit een identieke versie gehoord hadden van “Glad To Be Gay”, ook niet nadat ze al meer dan 100 van zijn concerten bijgewoond hebben. Het inleidende grapje (to sing along, you don’t have to be glad, in plaats van you don’t have to be gay) is dan weer wel een vaste waarde.
In de set in Oosterzele zat vooral ouder werk en niets van zijn meest recente studio-album ‘Only The Now’. Om Tom’s stem te sparen, mocht Adam Phillips twee van zijn eigen nummers brengen (“A Song For Everyman” en “Lost Without You”). In de set zat ook een misschien wat overbodige Beatles-cover (“You’ve Got To Hide Your Love Away”). Het voorlezen van een oude brief met daarin een ode aan de inwoners van Ieper en Brussel, werd op enthousiast applaus onthaald. In de finale zaten “War Baby”, “Atmospherics (Listen To The Radio)” en “2-4-6-8 Motorway”, allemaal netjes meegezongen door de fans.
De toegift begon met nog een cover. Tom Robinson heeft op zijn Belgische concerten al heel wat Belgische artiesten gecoverd, van “Les Bourgeois” van Jacques Brel tot “Ik Ben Zo Eenzaam Zonder Jou” van Will Tura. In Oosterzele bracht hij – in Frans met een leuk accent – een a capella-versie van “Les Yeux De Ma Mère” van Arno, die hij omschreef als de David Bowie van Oostende. Het publiek zong het refrein mee uit volle borst.
Voor de laatste toegift haalde Adam Phillips op advies van zijn jongste zoontje de ‘special guitar’ boven: een blikken ukelele. “Up Against The Wall” kennen we vooral als potige rocksong die we liefst met een volledige bezetting beluisteren, maar deze ukelele-versie krijgt ook een plekje in ons hart.
We hopen dat Tom Robinson’s hart het nog een paar jaar volhoudt en dat hij dan nog een paar keer de oversteek kan maken voor nog een paar concerten.

Setlist: You Tattooed Me / Fifty / You’ve Got To Hide Your Love Away (Beatles) / Elton’s Song / Spain / A Song For Everyman (Adam Phillips) / Glad To Be Gay / Days / Too Good To Be True / Lost Without You (Adam Phillips) / War Baby / Atmospherics (Listen To The Radio) / 2-4-6-8 Motorway / Les Yeux De Ma Mère (Arno) / Up Against The Wall

Organisatie: vzw GNISP

Turpentine Valley - Harder en met uitgediepte contrasten
Turpentine Valley + Onrust

Postmetalband Turpentine Valley heeft het nieuwe album ‘Veuel’ uit en daarvoor deden ze liefst drie releaseconcerten in evenveel dagen. Een flinke inspanning voor de band. Wij pikten er het concert uit in Zottegem, bij hun label Dunk!records.

Als support in Zottegem fungeerde Onrust. Dit Antwerpse vijftal bracht eind vorig jaar zijn album ‘Van Woede Tot Wanhoop’ uit, ook al bij Dunk!records. Voor hun zware postmetal met lyrics in het Nederlands kregen ze zowat overal lovende kritieken. Het geluid stond wel heel hard voor de kleine concertzaal in Zottegem, maar het publiek is wel wat gewoon, daar bij Dunk!.
Onrust bracht vooral tracks van het recente album en het publiek had het best naar zijn zin.

Turpentine Valley dan. Ze deden voor hun nieuwe live-set al een try-out in Hasselt en daarna volgde een druk release-weekend met concerten in Wakken, Zottegem en Menen, telkens met een andere band als support. Eén releaseshow in een grotere zaal maakt misschien meer indruk, maar deze band speelt zo graag concerten, dat ze het release-moment liever spreiden.

De fans in Zottegem waren alvast goed voorbereid. Zottegem was de eerste plek waar je het nieuwe album fysiek (vinyl) kon kopen, maar heel wat liefhebbers hadden ‘Veuel’ al gestreamd, of kenden toch al de singles “Pando” en “List”.
Live valt het nog meer op dat ‘Veuel’ harder klinkt dan voorgangers ‘Alder’ en ‘Etch’. Minder aandacht voor de melodie, grotere contrasten tussen hard en zacht en in de riffs zitten meer ‘metal-riffs’. Het verschil met ‘Alder’ en ‘Etch’ werd het duidelijkst toen Turpentine Valley die avond twee ‘Alder’-nummers speelde (“Trauma” uit ‘Etch’ en “Parabel” uit ‘Alder’).
Andere bands kiezen ervoor om bij de releaseshow hun nieuwe album zo compleet mogelijk te brengen, maar bij Turpentine Valley houden ze van een ‘vaste’ set die ze lang kunnen aanhouden. Een zaak van efficiëntie, en eigenlijk geen verkeerde keuze. Daardoor konden we in de relatief korte set in Zottegem nog niet horen hoe bijvoorbeeld “Trampel” en “Transparant” live klinken. 
Alle andere nummers van ‘Veuel’ kregen we wel te horen. Mijn live-favoriet van de nieuwe nummers is toch wel “Derf”.
De reacties van de fans op de nieuwe nummers was prima. De hoofden deinden mee op de ritmes en het applaus was telkens enthousiast. Dat enthousiasme werd na het concert ook vertaald aan de merch-stand, wat altijd een goede graadmeter is.

Dit jaar kan je Turpentine Valley nog zowat overal in Vlaanderen zien. Onrust en Turpentine Valley staan in mei op het Dunk!fest. Na enkele jaren in de Vooruit in Gent keert dat festival terug naar Zottegem, en ook het legendarische podium in het bos hoort er opnieuw bij.
Setlist: Serpent / Pando / Trauma / Derf / Parabel / Aloof / List

Organisatie: Dunk!records

Meltheads heeft een nieuwe single uit. Ze hernemen de culthit “En Toen Was Er Niets Meer” van De Brassers.
Meltheads, dat is de band die zich in 2022 liet opmerken in Humo’s Rock Rally en De Nieuwe Lichting van radiozender Studio Brussel. Van daar ging het al heel snel alle richtingen uit, met optredens in Nederland, Duitsland, Frankrijk, de UK en de Verenigde Staten en in eigen land op prestigieuze festivals als Pukkelpop, Dour en Lokerse Feesten. Het debuutalbum ‘Decent Seks’ werd zowat overal op lovende reviews onthaald.
Behalve het Engelstalige debuutalbum ‘Decent Sex’ was er nog de Nederlandstalige single “Naïef”. Eentje die onder meer opgepikt werd door StuBru voor de Afrekening en die een beetje een eigen leven leidde. Want die was nog wat meer naar de postpunk dan het andere werk, dat dan weer eerder garage/rock was. “Naïef” toonde een liefde van de band voor het postpunkverleden van enkele generaties eerder en die liefde werd beantwoord. Meltheads-frontman Sietse mocht “Naïef” brengen als gast op het allerlaatste afscheidsconcert van de Belgische postpunkers van De Brassers in de AB in Brussel en die song kwam zelfs op het live-album ‘Tomorrow Never Ends’. Een beetje als het doorgeven van een legacy, meer een opdracht dan vrijblijvend.
Meltheads en Sietse beantwoorden die uitnodiging met een cover van De Brassers. Na “Naïef” en ‘Decent Sex’ nu opnieuw in het Nederlands, terwijl er ook keuze was uit Engelstalige songs van De Brassers. Dat ze “En Toen Was Er Niets Meer” hebben gekozen, getuigt van moed. Het is de über-klassieker van De Brassers en de (zelfs letterlijke) verwoording van het nihilisme van de jaren ’80 en dus een song waar je enkel met respect mee omgaat. Dat doen ze dan ook. Hoewel het duidelijk is dat er een andere band dit nummer brengt, blijven ze nog heel dicht bij het origineel. Meer een absolute ode dan de pretentie van het (nog) beter te kunnen doen.
Deze cover wordt uitgebracht als deel van de eindcredits van de Vlaamse film Dust. Nog voor de zomer mogen we nog meer nieuw werk verwachten van Meltheads, en ook dat zal in het Nederlands zijn. Sietse zegt daarover: “We werken momenteel aan onze tweede plaat en die is van het eerste tot het laatste woord in de taal van Spinvis en Luc De Vos. Het Nederlands inspireert mij weer. Maar verwacht nu niet een dozijn variaties op Naiëf. We gebruiken instrumenten waarvan ik dacht dat we ze nooit in de hand zouden nemen, zoals drumcomputers en akoestische gitaren.”

https://www.youtube.com/watch?v=TdD1SoiBeKI&t=1s
https://musiczine.net/index.php/nl/item/93521-decent-sex
https://musiczine.net/index.php/nl/item/87716-naief-single
https://musiczine.net/index.php/nl/item/95734-tomorrow-never-ends-live-at-ancienne-belgique

Camille Camille stak haar neus aan het venster in 2019 toen haar single "Strawberry Moon" opgepikt werd voor De Nieuwe Lichting van StuBru. Daarna gebeurde er nog heel veel meer, maar dat gaan we nu niet allemaal oplijsten. Daarvoor bestaat wikipedia. We spoelen meteen door naar haar nieuwe single “In A Song”.
We herinneren ons Camille Camille van haar passage op Gent Jazz in 2022 (net na de coronapauze). We maakten toen vergelijkingen met onder meer Tori Amos en Clannad. Op deze nieuwe single mogen we die twee referenties opnieuw bovenhalen, aangevuld met misschien een luchtige versie van This Mortal Coil en de naïviteit van een Enya en een Heather Nova. Dat zijn vooral intussen oudere dames, maar zo krijgt u toch al zeker een idee. En in heel wat opzichten voelt “In A Song” helemaal anders dan “Strawberry Moon”, dat ook.
“In A Song” is een ‘kleine’ song. Eentje die zich niet wil opdringen en toch uitnodigend is. Die wel wat geduld vraagt en die zich dan mooi openplooit. Een beetje mysterieus (David Lynch-like). Een baken van rust in deze tijden van snel-snel. Etherisch in zang en muziek, maar daarom niet lichtvoetig in de lyrics. Als een song een vriend kan zijn, dan kan dit uw ‘bestie’ worden.

Pop/Folk

https://musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/87072-gent-jazz-2022-camille-camille-sohnarr-meskerem-mees-en-agnes-obel-alle-dames-aan-de-macht

https://www.youtube.com/watch?v=lWt0RF2mazA

We kennen The Me In You vooral van hun melancholische fluisterrock, een genre waar ze overigens in uitblinken. Daar stappen ze van af met hun nieuwe single “Sturmfrei”, lekker rockend en met wat fuzz en ruis.
De ietwat vreemde, Duitstalige titel vraagt wat duiding. Het is – in één woord – wat de Duitsers bedoelen met ‘als de kat van huis is, dansen de muizen op tafel’. Het woord staat voor de ultieme vrijheid om te doen en laten wat je wil, wanneer je ouders of huisgenoten een tijdje weg zijn. “Sturmfrei” is de vooruitgeschoven single van “Ida Fischer Is Niemand”, het nieuwe album  van The Me In You dat verschijnt op  27 maart.
Centraal op het album staat Ida Fischer, een Duitse vrouw die beslist heeft om een zijsprong te maken en de maatschappij in haar huidige vorm te verlaten. Ze heeft geen nood aan de labels die in onze samenleving blijkbaar noodzakelijk zijn. Op “Sturmfrei” blikt ze nostalgisch terug op haar onbezorgde puberteit waarin ze ongedwongen kon zijn wat ze toen nog was: iemand.

Heel leuk om deze rockende kant van The Me In You te horen. Ergens tussen The Nits, The National en The The.
https://musiczine.net/index.php/nl/item/58172-the-me-in-you
https://musiczine.net/index.php/nl/item/100415-bring-the-beat-back-single
https://musiczine.net/index.php/nl/item/62367-The_Me_In_You_Op_de_koffie_met_The_Me_In_You

https://www.youtube.com/watch?v=4snzhRvzUnw&list=OLAK5uy_l16_AvLBe281a0zEM2rGyT44yCX-Fos34

Raidnight is een nieuwe powerfolk-metalband rond het thema World of Warcraft. De eerste single en video is Leroy Jenkins en die verwijst naar een heel bekende meme over dit online-spel. De singles “Leroy Jenkins” en “Chains Of The Windseeker” zijn digitale releases met telkens een leuke video. Muzikaal betreden deze singles de al lang begane paden van power- en (iets minder nadrukkelijk aanwezig) folkmetal, maar met de originaliteit van het thema erbij zijn ze in hoge mate catchy en doen ze verlangen naar meer.
Raidnight werd eind 2024 gestart door Kevin De Brauwer (gitarist geweest bij Painted Scars, Heavenqueen en Circle Unbroken en nu bij Anna KiAra) die de nummers schrijft en inzingt en als producer optreedt. Vorig jaar nam hij een eerste demo op en omdat die een goede respons kreeg, ging hij door met dit project. Raidnight is ook een live-band en zoekt nog een nieuwe bassist om later dit jaar een paar try outs te spelen en daarna nog meer concerten te doen.
Raidnight heeft al een aantal singles klaar die binnenkort hun release krijgen. Tegen het einde van de zomer moet dan het album ‘LFG’ uitkomen.
https://www.youtube.com/watch?v=TaxYiZK6woI
https://www.youtube.com/watch?v=siGoiMzv0oE

LuSid is een relatief nieuwe band rond zangeres Sid. “Like A Sulky Girl” is hun tweede digitale single.
Het ontstaan van de band is wel leuk en bijzonder. Sid and the Kroeseband werd opgericht in 2025 ter gelegenheid van de Chrysostomos-show van de laatstejaars op het Pius X - Instituut in Antwerpen (Chrysostomos is de Antwerpse variant op de Honderd Dagen). Het is een jaarlijkse traditie dat er op die show een optreden is van een band gevormd door leerlingen en leraren. Leerlinge Sid trad toen op met 3 leraren: Jan (drum), Michiel (gitaar) en Stefan (bas). Het optreden viel zodanig in de smaak dat er besloten werd om in te schrijven voor de preselecties van het Eurofusie Songfestival in Kruibeke. Ook hier wist de band het publiek en de jury te overtuigen. Er volgden meer optredens – met covers van The White Stripes en The Clash – en een naamsverandering in LuSid.
Sinds dit jaar worden de zaken met nog wat meer ambitie aangepakt en er kwamen al twee digitale singles uit: “Stella” en “Like A Sulky Girl”. Muzikaal en als geheel doet deze band mij wat denken aan de indierock uit de jaren ’90. Denk aan Juliana Hatfield, Eden, early Throwing Muses en heel wat bandjes die toen op het 4AD-label zaten. Sterke composities en goed ingezongen met een zweem van treurende dreampop en mysterie.
En, wat goed is voor een beginnende band, hiermee kunnen ze nog alle kanten uit. Bijvoorbeeld meer naar de noiserock, of meer naar een Beth Gibbons of SX, of naar een Lana Del Rey-sound. Als deze band de tijd neemt om te groeien en een eigen geluid te vinden, dan kan dit wel iets moois worden.

https://www.youtube.com/watch?v=2ogYp4N4vs8

MURI is de band rond Muriel Boulanger. MURI is een fusion-cocktail van genres en in het Nederlands.
Met “Dromen” brengt MURI een single uit die aansluit bij het centrale thema van hun aankomende debuutalbum ‘Tussen Zinnen’: het leven komt zelden netjes in de gewenste volgorde. Dingen gebeuren tegelijk, plannen verschuiven, de wereld is voortdurend in beweging. Soms lijkt alles vanzelf te gaan, soms voelt het alsof je voortdurend moet bijsturen en op nog andere momenten wil je gewoon op pauze drukken.
In “Dromen” gaat het over de vandaag overal aanwezige afleiding. Aandacht wordt versnipperd en wat echt belangrijk is, raakt ondergesneeuwd. De tekst cirkelt rond een eenvoudige en tegelijk herkenbare vraag: waarom doe ik wat ik doe, en doet het er eigenlijk toe?
Zowel het thema van de single als dat van het album zijn mooie en uitdagende onderwerpen, maar niet voor de hand liggend om er muzikaal iets mee te doen. En al zeker niet in het Nederlands. Als je vragen van een dergelijk niveau opwerpt, heb je als luisteraar graag een antwoord of een begin van een antwoord, terwijl dat op deze single helemaal open blijft. Met de strijkersarrangementen erbij wordt de lat door MURI nog hoger gelegd. En dan zit er nog een soort handpan/steeldrum-geluid in het ritme (ik kan het niet beter omschrijven) dat we in de jaren ’70 en ’80 als lichtvoetig exotisch bestempelden, maar waar ik hier geen verbinding mee voel tot de thematiek.
Deze “Dromen” gaat op heel wat punten mooi over de lat die ze zelf hoog gelegd hebben. Op een paar puntjes gaan ze daar niet over, maar deze durvers verdienen alvast enthousiast applaus.

Dromen - song and lyrics by Muri | Spotify