De Valium-versie van de Pixies en Sonic Youth, zo kan je Boozewa misschien nog het beste omschrijven. Dit Amerikaanse trio brengt een trage, gloomy noiserock, met ook nog referenties naar doommetal. Hun vinyl-EP/single ‘Deb’ omvat behalve de magistrale titeltrack nog het minder interessante “Now Stop”. De twee nummers zijn ontstaan als een vorm van experiment van muzikanten die eerder toevallig samen in lockdown waren.

Toeval en experiment of niet, de track ”Deb” is wel bijzonder goed en muzikaal interessant. Met in de ritmes en algemene sfeer bijvoorbeeld referenties naar het oudste werk van Black Sabbath en Iron Man, terwijl de luie gitaarakkoorden heel hard de noise van de jaren ’80 ademen. De zeurende vocalen en de demo-opnamekwaliteit geven de track een spooky vibe.  “Deb” sluit mooi aan op “Black Flag?”, de openingstrack van hun begin dit jaar uitgebrachte cassette ‘First Contact’. Daarop staan vier nog meer groezelig opgenomen nummers. Van dat album onthouden we voorts nog de aanstekelijke desert/doom/noise-track “Full Tank”.

Het is inderdaad een beetje onbekend terrein waarop Boozewa zich begeeft, terwijl het tegelijk ook ‘koken met bekende ingrediënten’ is. Misschien zit de wereld niet te wachten op nog maar eens een nieuw subgenre. Met het experiment als uitgangspunt en de wisselende kwaliteit van deze twee meest recente nummers is het moeilijk om te voorspellen of dit iets wordt.
Maar een interessante ontdekking is het zeker.

https://boozewa.bandcamp.com/album/deb

Mr Marcaille is een fenomeen. Als one-man-band is hij niet de enige in het metallandschap. Het gebeurt vaker dat iemand alleen in de studio achtereenvolgens alle instrumenten inspeelt en inzingt. Mr Marcaille is misschien wel de enige die live tegelijk zingt, (distorted) cello speelt en met elke voet een kickdrum bedient. En vermoedelijk heeft hij in die ‘bezetting’ ook het album ‘No Snare No Headache’ opgenomen. Er zitten heel wat knipogen in naar thrash en doom.

Bij de meeste one-man-studio-bands blinken die ‘one men’ uit in één discipline en dat lijkt nog meer op te gaan voor deze eenzame Fransman. Door alles tegelijk te willen doen, kan hij niet uitblinken in één van de drie. Zijn rauwe, vervormde cello-spel klinkt als gitaar, maar je kan het maar moeilijk echt virtuoos noemen. Zijn primitieve drumwerk is veel minder strak dan wat we in hedendaagse metal gewoon zijn. Ook als zanger is Mr Marcaille geen kandidaat om The Voice te winnen, ook niet de metal-editie van The Voice. Tel daar bij op dat de lyrics evenmin tot de verbeelding spreken en dat er inzake songopbouw en productie geen doelpunten gescoord worden.

De goede punten, dan. Dit is een rauw en goudeerlijk album van een koppige Einzelgänger. Iedereen in de business zal hem aanraden om een netjes geproduceerd album op te nemen, om zo zijn aanhang te vergroten en voor meer optredens geboekt te worden. Het klassieke model, zelfs in de metal. Maar Mr Marcaille doet waar hij zin in heeft, trekt zijn shirt uit, gaat eens met zijn hand door zijn baard en geeft je muzikaal een ferme lel rond je oren. Respect.

https://wagonmaniac.bandcamp.com/album/no-snare-no-headache

Dirty Undies zijn een Limburgse skaband die met ‘Mantinho!’ een nieuw album uitgebracht hebben. Drijvende kracht van de tienkoppige band is de zingende drummer Terry Beks. Denk bij ska eerder aan de mellow Jamaicaanse versie (Skatalites, Laurel Aitken) dan aan de Britse, militantere 2-Tone-variant (Specials, The Beat, ..).  Leuke, softe, kabbelende composities in verschilende laagjes met een prominente en talentvolle blazerssectie en soms wat balkan-world-surf-uitstapjes. Er zijn niet zo gek veel lyrics. Misschien omdat de Dirty Undies maar één boodschap hebben: shake your moneymaker!
Het komt uit de onderbuik, het klinkt heel zomers, het is bijzonder dansbaar, on-Vlaams dansbaar zelfs, … Bij de leukste tracks mag je behalve single “Soundboy” nog “Devochka” en “Psalm 89 Disco” rekenen. Ook titeltrack “Mantinho!” zet u zonder twijfel meteen aan het dansen.

Te beluisteren op BandCamp, maar je kan ook gewoon de vinyl  in huis halen.
https://dirtyundies.bandcamp.com/album/mantinho  

De Griekse rockband Deaf Radio heeft een knappe single uit. “Model Society” teert in de lyrics op de restricties die we allemaal moesten naleven tijdens de viruscrisis. De intro leunt wat op Depeche Mode, als de rockmachine op gang komt, moet ik denken aan Star Industry, Editors en zelfs aan de bombastische stadion-feel van The Killers. Voor de clip gebruikten ze beelden van hun passage op Eurosonic Noorderslag. Er komt een album aan en daar ben ik alvast benieuwd naar.

https://www.youtube.com/watch?v=LY_BOtzw-R8

The Wolf Banes zijn terug. “Planet Of Peace” is een leuke, degelijke gitaarrocksong. Degelijk, maar misschien niet het niveau van een “As The Bottle Runs Dry”, “Fire In The Woods” of “Miles Away From Here”. We trekken ons op aan het feit dat Wimmeke Punk nog steeds met weinig moeite een stevige song kan maken. Ook het pompende ritme en de scheurende gitaren stemmen ons vrolijk. Dit is de voorbode van een nieuw album en bij The Wolf Banes is dat altijd goed nieuws.

https://www.youtube.com/watch?v=dwQgzkkoueA&t=8s

Blue And Broke is terug met een derde album. Op 'Night Shadows' staan twaalf tracks die inzake stijl en genre van verschillende walletjes eten. Ze werden allemaal door gitarist Pedro De Bruyckere geschreven en gecomponeerd. Pedro is ook de producer van 'Night Shadows'. Henk Hofstede van The Nits doet een beetje verrassend mee op één track en in de band speelt Augustijn Vermandere op bas. Hem kan je ook kennen van zijn uitstekende solo-werk. Als band heeft Blue And Broke twee muzikale top-troeven: zangeres Melissa Anthuenis en een heerlijke blazerssectie.
Het gaat op dit album van pop naar rhythm & blues en rokerige jazz, met nog kleine uitstapjes naar funk en gospel. Al naargelang de track komen er vergelijkingen naar boven met o.m. La Piovra, Sheryl Crow, Vaya Con Dios, Foxey, Bellemont, Norah Jones, Blue Blot, De La Vega, Pitti Polak, Handkerchief, …
Maar eigenlijk doen al die referenties weinig ter zake, behalve dat ze de juiste richting aangeven voor wie Broke And Blue nog helemaal niet kent.
De songs zijn heel degelijk in opbouw en lyrics, maar kleuren misschien vaak te braaf binnen de lijntjes. Vooral op het hitsige “Ready” en op het catchy “Outside” weet zangeres Melissa onze aandacht tot op het einde vast te houden, terwijl vele andere tracks langskomen zonder slachtoffers te maken. Ze missen dan een refrein of catchphrase die je meteen het verhaal insleuren. Dat is best jammer, want op ‘Night Shadows’ staan een paar sterke verhalen die bij de luisteraars zeker op interesse en verwondering zullen kunnen rekenen: “Stone”, “Dear Vivian” en “Was It Worth It”.

Het heeft iets van een commune uit de jaren ’70 of ’80: een groep van 13 muzikanten die elkaar als worstelaars in een tag team aflossen op het podium en per song of zelfs per deel van een song iemand anders in de spotlights zetten. Dat is ongeveer wat het Brusselse collectief Individual Friends doet en dat concept hebben ze na enkele decennia touren ook op vinyl geperst. De tracks zijn – trouw aan het uitgangspunt – de optelsom van telkens verschillende zangers en muzikanten. Dat is dan ook de enige samenhang op het album. Het is een komen en gaan van muziekstijlen, zangers, melodielijnen en van talent. Een beetje zoals Brussel een über-smeltkroes is van verschillende culturen en groepen worden o.m. rock, blues en psychedelica op een hoopje gegooid met singer-songwriter, folkpop, roots, chanson en americana. Voor wie niet meteen afhaakt bij zoveel heterogeniteit: het album is als geheel vlot te verteren. Als je weet dat er klasbakken als Matt Watts, Jef Mercelis en Kris Dane meedoen, kan dat ook moeilijk anders.
De ene track is muzikaal al interessanter dan de andere. Titeltrack “Individual Friends” is een heel klassieke, brave rocksong die uitmondt in een leuke spoken word. “Roses” is een nog klassiekere blues-song, maar wat een verhaal: ‘your roses don’t do the trick no more’. “Nothing New Under The Sun” is een spooky, vibrerende en trage rocker die iets heeft van een jonge Neil Young op lsd. Het broertje daarvan is “White Dresses”. “Regarde” lijkt op die zweverige, typisch Franse praat-chansons uit de jaren ’70. “Low Motion” heeft dan weer dat schijnbaar verveelde zingen van de Velvet Undergound.
Eén van de absolute hoogtepunten is “Wake Up”, een soort “Everybody’s Free To Wear To Wear Sunscreen” van Baz Luhrmann, maar dan niet op een dancetrack, maar op een rockabillytrack op steroïden. Het tweede schot in de roos is het tweestemmige “Sail Away”. Wie niet instant verliefd wordt op dat Spaanse refrein over die camino moet checken of zijn hart nog wel klopt.

Te koop op vinyl en digitaal. https://www.youtube.com/watch?v=tpWhUuwK1pg

‘Several Others’ is het tweede full album van onze nationale postpunktrots Whispering Sons. Sinds hun passage op de Rock Rally hebben ze eerst ons land en dan de rest van de wereld veroverd met het vorige album, ‘Image’, als voorlopige hoogtepunt. In de geschiedenisboeken mag u inmiddels ‘Several Others’ aanduiden als de volgende overtreffende trap.
Alle ingrediënten die van ‘Image’ een feestmaaltijd inzake postpunk maakten, vind je ook terug op ‘Several Others’: warme, ronde baslijnen en ijle, koude gitaren, de contralt van Fenne, … Het zit allemaal nog wat degelijker in elkaar en juister gedoseerd. Ze hebben lessen getrokken uit ‘Image’ en weten duidelijker in welke richting ze willen gaan. Nog meer dan op het vorige album heeft deze band zijn eigen toon en ritme gevonden. Hoe trager het ritme, hoe roder het dreigingsniveau, zo lijkt het wel.
“Dead End” roept met zijn stuiterende ritmes herinneringen op aan zowel The Sound als TC Matic. Het opzwepende en pogo-vriendelijke “Heat” zou het goed kunnen doen als single. “(I Leave You) Wounded” heeft een broeierige, onderhuidse dreiging die we kennen van het oudere werk van Nick Cave en PJ Harvey. Die referenties komen nog eens terug bij het een eenvoudig piano-akkoord drijvende “Aftermath”.
“Vision” is een beetje experimenteler en speelt met de clichés van de postpunk. Ook de beverige intro van “Screens” is verrassend, terwijl het ook verfrissend is hoe Whispering Sons wegblijft van de platgetreden paden. “Flood” is dan weer een stuk ‘klassieker’ en heeft een bijna hypnotiserend, mantra-achtig refrein. Van de vooruitgeschoven single “Surface” onthouden we dat sommige tracks van Whispering Sons meerdere luisterbeurten nodig hebben om helemaal binnen te komen. “Satantango” is een leuke track met een heel enerverende intro. “Surgery” is drammerig op een vriendelijke manier.

‘Several Others’ is voor Whispering Sons meer dan een bevestiging. Het is niet één, maar twee of drie stappen vooruit. Veel diverser en nog meer eigen gezicht dan op ‘Image’ en toch trouw aan het genre en de eigen geschiedenis.

Punk is al een paar keer dood verklaard. In Liverpool zijn er echter twee zusjes die het vuur opnieuw aanwakkeren. Zusjes van 12 en 13 jaar oud die hun eerste album uit hebben. Ze leerden punkrock kennen toen ze hun instrument leerden bespelen. Daarvan postten ze filmpjes op YouTube, die werden megapopulair door het enthousiasme van de meisjes en zo ging deze bal aan het rollen. De bandnaam Yee Loi (twee meisjes in het Chinees) dragen ze mee van bij die YouTube-periode. Matilda, de jongste, zingt, drumt en speelt bas. Rose is de oudste. Zij speelt gitaar en doet de backing vocals. Sinds kort speelt ook hun broertje Don Don mee (bas).
Hun grote voorbeelden zijn de Ramones. Er zijn uiteraard slechtere vertrekpunten. Op hun debuutalbum ‘No One Eats For Free’ brengen ze dan ook twee Ramones-covers: “Blitzkrieg Bop” en “I Don’t Want To Grow Up”.
Nog meer covers komen van Slade (“Know Who You Are”) en MC5 (“High School”). Iets zegt me dat ze daarvoor toch in de platenkast van hun ouders of zelfs grootouders gezocht hebben. Ze brengen die covers met superveel enthousiasme en zo goed als je dat als twee tieners zou kunnen brengen. Punk kan wel zo’n basic line-up hebben.

Wat nog meer tot de verbeelding spreekt: hun eigen songs moeten nauwelijks onderdoen voor dergelijke monumenten en blenden mooi in. Hun twee beste eigen songs staan aan het begin en helemaal aan het einde van het album: “Be Like Johnny” (een knappe ode aan de zanger van de Ramones) en “Lovelock”). Eén van hun eigen songs is een ode aan hun overleden grootmoeder.
Het doet allemaal wat denken aan The Kaak, de Haarlemse youngsters die in 2018 een knappe EP uithadden, en ook aan Shonen Knife (niet vanwege de Aziatische roots, wel vanwege de naïeve, spontane manier waarop de meiden van Yee Loi hun ding doen).

I Don’t Want To Grow Up? Je zou inderdaad geld geven om deze sympathieke meiden nog wat langer jong te laten blijven. De vinyl is te bestellen via hun bandcamp (opletten voor de extra taksen voor bestellingen uit de UK).

De Brusselse band Driving Dead Girl heeft al een hele weg afgelegd en kende onderweg wel enkele ledenwissels. Het nieuwe album ‘Rupture’ was al enkele maanden uit, maar Meuse Music Records brengt dat album nu ook op vinyl uit (pas in november, in een beperkte oplage van 200 exemplaren). Vooral de fans van de betere postpunk zullen daar blij mee zijn.
Driving Dead Girl zit een beetje in hetzelfde straatje als de bloeiende Vlaamse postpunkscène van Whispering Sons en High Wire: veel invloeden uit de cold wave en soms gothic rock, computer-like ritmes, soms ijle gitaren, onderkoelde zang, bevreemdende sfeer. De zang stoort soms. Dat onderkoelde en monotone zingen draagt enerzijds heel goed bij tot de sfeer, anderzijds ‘geloof’ ik de zanger niet altijd. Het klinkt zonder de emotie soms wat te vrijblijvend.
Er staan heel wat sterke songs op ‘Rupture’. Diegene die mij het meest konden bekoren, zijn “Black Coffee”, “No Conversation”, “Government’s Sheep” en het dansbaar-pompende “Under Influence” (met een lange instrumentale intro die klassiek maar heel sterk opbouwt in ritme en laagjes). ‘Rupture’ is een heel degelijk postpunk-album.