Bastille sloot hun Europese toer af in België, uiteraard konden wij hier niet ontbreken. De uitverkochte AB werd tot de nok gevuld met dolenthousiaste (hoofdzakelijk) vrouwelijke fans. Wat de avond zou geven moest nog even wachten. Het voorprogramma To Kill A King opende de avond. Deze Britse band toerde onder andere al mee met Two Gallants en deed de volledige Europese toer met Bastille mee. Nummers zoals “Cold Skin”, “Wolves”,  konden de zaal inpalmen. De rustige nummers met af en toe een harder kantje werden zeker gesmaakt, maar het publiek wou meer. Toen Bastille het podium bestormde tijdens “Choices” ging het publiek uit de bol. Een ware vriendschap was te zien op het podium, maar het werd toch stilaan tijd voor de hoofd act van de avond.

Dat Bastille één van de populairste bands op dit moment is, werd bewezen tijdens hun passage op Rock Werchter. Hier gaven ze het beste van zichzelf, in de AB leek dit toch wel anders te zijn. De vermoeidheid van een Europese toer is hier waarschijnlijk wel voor een deel aan te wijten maar toch…

De set werd opgebouwd rond hun cd ‘Bad Blood’, hoewel de cd enkele sterke nummers kent , zijn er vooral middelmatige nummers op terug te vinden. De nummers zijn sterk geschreven en opgebouwd maar missen toch nog dat tikkeltje meer. Een feit dat des te duidelijker werd doorheen hun live set. Bastille opende met de titel track “Bad blood “ een slimme en doordachte zet , deze knaller van formaat,  trok de zaal. Er werd uitzinnig gejoeld, gedanst hier en daar verscheen zelf al een smartphone om het geheel vast te leggen voor later. “Things we lost in the flames” hield het vuur branden. De zanger Dan Smith verkende het podium en deed menig harten sneller slaan. “Overjoyed” toonde dan weer de gevoelige kant van Bastille, met dit eerder rustige nummer wisten ze de zaal toch aan zich te binden.
De zang van Dan Smith komt live zeer sterk over, waar hij op Rock Werchter al eens van de spreekwoordelijke toonladder viel, was het nu zeker niet het geval. Ook live komen de bas en de drum strakker en harder naar voor dan op de cd, dit zorgt voor een betere live ervaring die doordringt tot in het diepste van je lichaam.
Toch wist de band het zelfde elan dat ze opgebouwd hadden in het begin van de set niet vast te houden. Middelmatige nummers zoals “Daniel in the Den”, “the Draw”,” these streets” doofden het vuur praktisch, al leek de zaal zich hier niet echt van aan te trekken. Gelukkig waren er nog een aantal hoogtepunten van de avond, weliswaar vooral opgebouwd aan de sterke nummers op de cd. “Laura Palmer” zette het publiek in vuur en vlam, hun versie van “The Rythm of the Night” en “Rythm is a dancer” konden ons wel smaken. Idem voor het nieuwe nummer “Blame”. Gekenmerkt door een harde gitaar, meer pit doet ons toch uitkijken naar de volgende cd.
Het hoogtepunt van de avond was  voor velen wellicht het nummer “Flaws”, niet doordat het zo goed gezongen was, maar door de tocht die Dan Smith ondernam doorheen de zaal. Geef toe, wat wil een fan nog meer dan heel even de zanger van hun favoriete band te kunnen aanraken.
Dat “Pompeii” de afsluiter ging zijn, wist zelfs de kleinste kleuter, het was wel een afsluiter die de zaal nog een laatste maal liet bewegen, zelfs de mensen in de zeteltjes durfden eindelijk eens wat bewegen.

Kortom de doortocht van Bastille in België zal hopelijk geen voorbode zijn van wat te wachten staat in de Lotto Arena. Ze zullen met meer uit hun mars moeten komen dan hier in de AB, een spectaculaire lichtshow alleen zal niet volstaan om het publiek te geven wat ze willen.

Setlist: Bad Blood-Things We Lost In The Fire- Overjoyed- The Silence- What Would You Do- Daniel In The Den- Weight Of The Living Pt II- Blame- Laura Palmer- These Streets- The Draw- Icarus- Flaws---- Get Home- Of the Night- Pompei

Neem gerust een kijkje naar de pics
To kill a king - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4356

Bastille - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4357

Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel

Cactusfestival 2013 – zaterdag 13 juli 2013 – Top exclusieve concerten Michael Kiwanuka, Bonnie Raitt en Calexico!
Cactusfestival 2013
Minnewaterpark
Brugge

Na een welverdiende nachtrust, waarbij herinneringen van de eerste dag van het festival de hoofdrol speelden in mijn dromen, keek ik gemotiveerd uit naar dag twee van het Cactusfestival. Een prachtige zonnige dag met veel exclusieve concerten, dit kon wel eens top worden!

Isbells hadden de eer het festival te openen. De Belgische band heeft ondertussen al een ijzersterke live reputatie. De stem van Gaëtan Vandewoude aangevuld met het prachtige gitaarspel van Gianni Marzo zorgen voor een ultieme combinatie. Toch was ik wat angstvallig naar het concert of zij live op een openluchtfestival echt kunnen boeien. De groep had ik immers al eens live gezien in de MaZ, waar hun zachte fluisterpop in de club echt tot z’n  recht kwam. Mijn vrees was blijkbaar ongegrond.
Isbells openden met “Stoalin’”, titelsong van hun nieuwste plaat. Het nummer nam je direct mee, de zeemzoete klanken zorgden voor een ongelofelijke climax. De samenzang kwam vanop het podium als een stormram op je af. Het publiek werd overdonderd en weinigen durfden iets te zeggen. De volgende nummers lagen in dezelfde lijn, en de zachtere kant van Isbells werd even achterwege gelaten.
“Heart Attacks” bracht hier wat verandering in; het melodische nummer was fijn uitgewerkt en toont net die ingenomenheid. Niet veel later hoorden we “As long as it takes”, het nummer waarmee het allemaal begon. Heel ingetogen speelden ze het , en het publiek kon het toch niet laten om mee te zingen.
Algemeen was het een zeer geslaagd optreden; het zijn meesters in de opbouw en de finesse van hun materiaal. De manier waarop de nummers in elkaar overvloeien, zorgden voor een krachtige boost in de set , wat door iedereen zowel vóór het podium als ver er vandaan kon gesmaakt worden.

De medewerkers van Cactus slagen er altijd in om een mooie variatie te bieden tussen bekend en onbekend aan het publiek. Cactusfestival staat dan ook gekend als het moment om nieuwe ontdekkingen te doen. Ghostpoet is er zo’n voorbeeld van. Deze Londense rapper was mij totaal onbekend. Hoewel het niet meteen mijn smaak van muziek is, was ik wel benieuwd. Wat mij direct opviel na “Garden Path”, was de sterke lyrische rap aangevuld met zachte beats. Na twee nummers heeft hij het publiek mee en wordt in het park hier en daar sporadisch plaats gemaakt voor een danspasje. Deze goed opgebouwde set vormde een mooie afwisseling tussen droevige en opgewekte nummers. De rustige kant van de muziek paste ideaal bij deze zaterdagmiddag.

Voor The Ravonettes ging ik graag naar voor, een beetje de overjaarse groupie uithangen zoals sommigen het kunnen zeggen. Het Deense trio brengt ons terug naar de garagerock met een terechte vermelding naar de sixties rock , bubblegumpop en The Velvet Underground.
De verwachtingen waren hoog,  jammer genoeg werd het eerste deel van de set gekenmerkt door een behoorlijke nonchalance. Het energieke “Attack of the Ghost Riders” en “My Tornado” kwamen niet over, en klonken eerder futloos. Ze gaven de indruk tegen hun goesting wat te spelen. Ze bleven wat plakken aan hun microfoons en bewogen weinig tot niet, wat op z’n beurt ook z’n weerslag had op het publiek.
Velen dropen na een paar nummers af. Gelukkig kwam er een keerpunt; met  “Curse The Night”, “Break up Girls” en “Sleepwalking” kregen we plots een andere band te zien. De vette bas van Sharin Foo lag hier zeker aan de basis. Het tweede deel van de set maakte overduidelijk meer goed, maar spijtig genoeg verliet de band 10 minuten te vroeg het podium waardoor het publiek wat verdweesd achterbleef. Ondanks de sterk gebrachte nummers bleef ik wat op mijn honger zitten, de magere performance en de ongeïnteresseerde houding van de band lag hier aan de basis.

Het optreden van Michael Kiwanuka trok opmerkelijk meer volk ; ook ik was curieus. Kunnen we hier spreken van meer dan ‘een one hit wonder’? Heeft hij meer in zijn mars? Vanaf het moment dat Kiwanuka het podium betrad tot hij er weer afging,  was er een ‘big smile’ te zien. Hij en zijn band hadden er duidelijk zin in. “If you’d dare” is een stevig blues nummer , dat gelijkenis met Jimi Hendrickx opriep. “Tell me a tale”  is een perfecte mix van rustige jazzklanken gemixt met Afrikaanse invloeden. De cover van Jimi Hendrickx’s “May this be love” werd uitstekend gebracht en hij had niet te hard geprobeerd om er een kopie van te maken.
Naar het einde van de set toe werd het publiek getrakteerd op Kiwanuka’s doorbreek hit, “Home Again”. Hier en daar werd er al mompelend meegezongen , maar velen hielden de lippen stijf op elkaar en kozen voor de stem van Kiwanuka. Het energieke concert van Kiwanuka was tot nu toe het hoogtepunt van de dag .

Tien jaar geleden stond Bonnie Raitt hier ook al eens op het podium; toen sloot ze het festival af. Vandaag moest ze deze eer overlaten aan Ozark Henry. Maar dit kon haar niet echt deren, de 63-jarige zangeres was duidelijk de ster van de dag. De manier waarop ze het publiek bespeelde en het podium beheerste , kan door niemand nagedaan worden. Haar rauwe stem timbre en het blues gitaarspel dat  haar zo kenmerkt, was nog altijd even sterk als vroeger.
Raitt bracht weinig eigen songs maar bood ons een afwisselende set van covers aan. Zo leende ze klassiekers van Gerry Rafferty (“Right Down the Line”), John Hiatt (“Thing called love”), Bob Dylan (“Million Miles”) ; zo wel het nummer van Bob Dylan als haar eigenste “If I can’t make you love me”  reken ik tot de hoogtepunten.
Enkele festivalgangers noemden haar de Amerikaanse Axelle Red, dit door de kracht en de uitstraling van haar show en de manier waarop ze de nummers bracht.
Geen fouten, strakke timing en een beetje rock en roll theater. Bonnie Raitt zien we graag binnen 5 jaar nog eens terug!

Calexico heeft dit jaar al een paar keer in ons land vertoefd en nu stonden ze in Brugge. Klaar om het Minnewaterpark om te toveren tot een grote feestende massa. “Epic” is de opener van de avond en tevens ook de opener van hun nieuwste cd ‘Algiers’. Het blijkt een succesformule te zijn dit eerste nummer, steeds meer publiek wordt naar voor gelokt door de weemoedige gitaarklanken die steeds meer afgewisseld worden door Spaanse klanken.
Dezelfde lijn werd ook doorgetrokken in “Splitter”, ook een nummer van hun nieuwste plaat. De set was goed opgebouwd maar bleef nog eerder rustig; dan kwam “Roka”, het keerpunt van de set. Vanaf nu was het echt tijd om te feesten, incluis een overweldigende lichtshow. Nummers zoals “Para”, “Inspiracion” brengen de zwoele Zuiderse sfeer over in het Minnewaterpark.
Na deze strakke set was het jammer dat een cover van Joy Division’s “Love will tear us apart” werd gespeeld. Dit hadden ze gerust achterwege mogen laten. Gelukkig kon de afsluiter “Corona”  deze fout nog min of meer recht zetten.

Als laatste kwam Ozark Henry aandraven, de muzikale trots van West-Vlaanderen , al zeg ik het zelf. Een titel die hij zeker verdiend heeft , te zien aan het palmares van geniale songs. Voor zijn jongste cd werkt hij niet langer alleen maar bracht hij vrouwelijke gezelschap mee, Amarylis Uitterlinden.
Net als op de cd was op het podium een sterke wisselwerking tussen Goddaer en Uitterlinden. Het duo onder begeleiding van hun band stonden in maagdelijk wit op het podium. Ze hadden zich bewezen op ‘Stay Gold’, nu moesten ze zich nog bewijzen voor het overwegende Brugse publiek. “Give Yourself a Chance” was de opener. Het werd tijdens dit nummer al snel duidelijk dat de dynamiek bij Ozark Henry veranderd was. De nummers van de avond zouden hoofdzakelijk gekenmerkt worden door een duet tussen Goddaer en Amaryllis. Spijtig genoeg zorgde dit voor een omgekeerd effect. Voor vele fans was de samenwerking niet altijd noodzakelijk.
Oude nummers zoals “Rescue Me”, “Vespertine”, “At sea” mochten gerust solo gebracht worden. Amaryllis zocht vaak de hoge noten op, wat niet altijd even toonvast bleek te zijn en soms zelf voor wat irritatie zorgde bij omstaanders.
De nummers van Ozark Henry zijn juist sterk door hun minimalisme, nu was dit jammer genoeg niet echt het geval.
Het concert was zeker niet slecht, maar als afsluiter vond ik het niet waardig. Desondanks was de zaterdag van Cactus weer een feestje waarbij het kenmerkende familiefestival op meer festivalgangers kon rekenen dan de dag ervoor.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/cactusfestival-2013/


Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)

Met een heel zacht onschuldig stemgeluid en een nummer met bijpassende titel ‘Please don’t stare’ begint Imaginary Family aan een heel ingetogen voorprogramma van Marble Sounds in de labozaal in het Stuk. De nog vrij onbekende Joanna Isselé heeft haar eerste ‘Hidden’ EP uit en mocht deze onder andere op Studio Brussel bij Duyster reeds promoten. Ook op radio 1 kende ze al meerdere successen. Bij een aantal onder ons zullen de songs “Box” en “The bird watcher” dan ook bekend in de oren klinken.
Imaginary Family sluit muzikaal nauw aan bij de main act van de avond en zou het publiek dus meer dan moeten bekoren. Het beperkte publiek ging er echter snel bij zitten en al snel kwamen de eerste gezellige gesprekjes op gang. Joanna heeft het met haar heel breekbare stem moeilijk om alle aandacht naar zich te blijven trekken waardoor (luister)nummers zoals “Financial Crisis Blues” & “The professor’s wife”, stuk voor stuk prachtige teksten met een leuke persoonlijke anekdote niet tot hun recht komt.

Marble Sounds heeft net zoals Imaginary Family allesbehalve stilgezeten. Met hun tweede album, ‘Dear me, Look up’ probeert de groep rond Pieter van Dessel de lijn die ze in hun debuutplaat hebben uitgelegd, voort te zetten. Door de zeer vlotte afwisseling van nieuwe songs als kleppers “The time to sleep” & “A new breeze” merken we al heel snel dat dit meer dan gelukt is, misschien wel te goed. De nieuwe songs van het vervolgalbum ‘Dear me, Look up’ vallen dan misschien niet uit de toon, het publiek kent ze nog niet goed genoeg om volledig in op te gaan. Gelukkig kon Marble Sounds met “Dance Clarence Dance” de zaal in beweging krijgen.
Vaak wordt  Marble Sounds vergeleken met een of ander obscuur post rock groepje, hier gaan we eigenlijk niet mee akkoord want deze mannen durven al eens stevig uit de hoek te komen. Hierbij  denken we bijvoorbeeld aan het prachtige “My Friend” of  “No one gave us the right”.

We kunnen concluderen dat de avond in het Stuk, een avond was die sterk op de emoties speelde, de gezellige zaal, de goede muziek vormden het perfecte sluitstuk van de dag.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/imaginary-family-23-04-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/marble-sounds-23-04-2013/

Organisatie: Stuk, Leuven  

Wallace Vanborn - The Night all hell broke loose
Wallace Vanborn
Depot
Leuven
2013-04-17
Wouter Verplancke

Breng Ian Clement, Sylvester Vanborm en Dries Hoof samen in een ruimte en ze worden Wallace Vanborn, een genadeloze beukende rock machine. Deze keer kwamen ze de boel slopen in het Depot, de foyer was hun strijd toneel.

De zaal was tot de nok gevuld met een overwegend mannelijk publiek, bruisend van testosteron, klaar voor één van de hardste Belgische bands. “White River” werd stevig ingezet, de zaal werd bij de haren gesleurd en niet meer losgelaten voor het komende uur. Hoewel het nummer op de cd behoorlijk rustig is, was het er in het Depot meteen ‘boenk’ op. Na het eerste nummer schreeuwde de zaal voor luider en harder, spijtig dat ons Joke Schauwvliege vorig jaar afkwam met wat regels.
“We are what we hide” sleurde ons mee in een stroomversnelling, de ritmische stukken aangevuld met de rauwe stem van Clement deed het mannelijk testosteron bokken en headbangen tot het zweet doorheen de zaal parelde. “Marching sideways”, gekenmerkt door de hoge zanglijnen, werd goed ontvangen en uitbundig meegezongen.
Zelden zo’n ambiance en sfeer geweten die zo z’n favoriete band ontving en een band die zo van katoen gaf als deze avond.
Tijdens de strakke drumtrack kwam de zaal volledig los en werd hier en daar een poging gedaan tot het placeren van een moshpit. De enige pauze die ons gegund werd, was tijdens de gitaarwissel. Na een pauze van een goeie minuut vloog de band er weer in, dit maal kregen we “Cougars”, hun laatste single. Onmiddellijk gevolgd door “Atom Juggler” een nummer van hun eerste plaat. Dit vormde een belangrijk keerpunt tijdens de show, en vanaf nu werd het publiek ook getrakteerd op de oudere songs.  Tussenin ergens, “Jealousy” (een voorlopige titel) , een nieuw nummer; het eerder melodische nummer kon al rekenen op hier en daar sporadische headbang; Ian zag dat het goed was.
“Cowboy Panda’s Revenge” was een knaller en sloot het geweldige concert af; een laatste keer alles geven zowel op als vóór het podium. Het zweet liep letterlijk van de muren.

Ik durf eerlijk bekennen dat in al die jaren in het Depot het nog nooit zo hard gerockt heeft als met Wallace Vanborn. Elke fan , waaronder mezelf, kijkt uit naar hun volgend Depot optreden!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/wallace-vanborn-17-04-2013/

Organisatie: Depot, Leuven

Sir Yes Sir , de nieuwste sensatie in België, u heeft ze ongetwijfeld al gehoord met hun eerste single “Longing= good taste”, een nummer dat sterk gekenmerkt wordt door de opvallende saxofoon gemixt met iets steviger gitaarwerk. De band bestaat uit 3 Belgen, 1 Nederlander en 1 half Belg - half Nederlander. De bekendste van de hoop is Tijs Delbeke gekend van o.a. dEUS, Mauro Pawslowki, Dez Monza. Met hun cd ‘We Should Talk’ brengen ze een overtuigend debuut, waarbij knipogen gegeven worden aan Wilco, Pixies,… De plaat biedt een mooie afwisseling tussen zachtere, melodische nummers en het stevigere rockwerk. Op 26 maart kon het publiek in Leuven genieten van een livevoorstelling van deze cd. Door miscommunicatie van het Depot uit, stond iedereen daar om 20h verwachtende dat de band zou beginnen om 20u45. Niets was minder waar en ons geduld werd op de proef gesteld tot 21h30.

De opener van de avond was “Shelter”, een eerder zacht akoestisch nummer. Misschien niet de beste keuze in andere zalen maar in de foyer van het Depot paste dit perfect. De intieme sfeer en de stem van Delbeke deden ons even zweven in een romantische bubbel. Met “Keep the Horsemen out” werd de zeemzoete sfeer verder gezet, ditmaal met begeleiding van Alban Sarens op saxofoon. “A little bit” brak met de twee vorige nummers, het gaf het concert de energiestoot op het juiste moment. De vette basriff en de rocksolo blijven na dit nummer hangen. De energieshock was van korte duur, het subtiele “Ideas are a waste of time” opgebouwd rond een simpele bluesriff toont dat Sir Yes Sir meesters zijn in het opbouwen van een dynamiek in het concert. Tijdens dit nummer komt de stem van Delbeke goed uit en wordt het geweldig ondersteund door de dromerige synthesizer.
Met “Longing= Good Taste” breekt de set weer los, waarbij het rockgehalte sluimert doorheen het nummer, wachtend om los te barsten. Ook “The Owl”  past in dit rijtje, het chaotische begin, gedragen door de stevige baslijn van Dries Laheye aangevuld met gitaar en synthesizer, zorgden voor een geluidsmuur in de foyer van het Depot en wist de vaste grond onder het publiek weg te vegen. “Suit & Tie” was hoogtepunt van de avond. De cover van Justin Timberlake bracht het ‘zo-zo’ nummer naar een nieuw niveau en bewees dat niet alleen Triggerfinger meesters zijn in het brengen van covers.
De bisnummers brachten weer de zeemzoete kant in Delbeke naar boven, de akoestische gitaar en zijn stem bij Save me deden de twee groupies vooraan huiveren.

Het concert van Sir Yes Sir kende een sterke afwisseling tussen zeemzoete praktisch singer-songwriter muziek, afgewisseld met een stevige portie rock. Desondanks kwam het concert op het kleine podium in de foyer niet echt over. Mede door de povere verlichting en de kleine zaal, deed het me toch nadenken over hoe de band zou presteren op een groot podium.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sir-yes-sir-26-03-2013/

Organisatie: Depot, Leuven

Het West-Vlaamse The Van Jets bracht Bed Rugs mee uit Limburg om in het Vlaams-Brabantse Leuven een concert te geven. De strijd om de beste provincie is zo stiekem begonnen…

Bed Rugs brengen een mengeling van psychedelische rock met een grunge kantje. Je kan ze zien als de Beatles, samen gesmolten met The Pixies. Hun set was een afwisseling van rustig opbouwende nummers die een blijvende spanning creëerden zonder echt te ontploffen, en recht in your face rock nummers. Het sterke aan de Bed Rugs is dat ze weten hoe ze psychedelische rock moeten brengen, de strakke ritmesectie doorheen de nummers zorgt voor een stevige basis waarop de gitaristen hun ding kunnen doen. De muziek en de lichtshow gaan bij deze band samen, ze vertellen immers hetzelfde verhaal. Als voorprogramma voor The Van Jets konden ze zeker tellen. Ondertussen hebben ze een nieuwe EP uit ‘Rapids’  waarvan de single “Blinds”  het best gekend is. Dit nummer wordt gekenmerkt door een ‘typische’ Bed Rugs stijl waarbij het explosieve en het rustige in elkaar verweven worden tot een perfecte harmonie.  

Na Bed Rugs werd het strijdveld overgelaten aan The Van Jets. Deze kwamen naar Leuven om hun 3^e cd ‘Halo’ voor te stellen. Eén waarop de Jets duidelijk hebben geëxperimenteerd met andere klanken, maar daarom niet minder stevig.
Met “Here Comes the Light “ was het meteen raak, het perfecte evenwicht tussen de gitaar en de synthesizer zorgt voor een onovertrefbaar geheel. Het siert de band ook dat ze niet zomaar de cd afspelen, ze variëren doorheen het nummer en halen ze het onderste uit de kast. Deze lijn werd verder gezet met “The Other man” waarbij de stevige solo’s het nummer tot een hoger geheel tillen, aangevuld met de on-stage show van Johannes Verschaeve. Dit werd gevolgd door “Electric Soldiers”  waarbij het publiek duidelijk los kwam en spontaan begon mee te klappen. Met “Bankers”  brengen de Van Jets een meer funky nummer waarbij de rocksolo’s met een stevige ‘grain’ het nummer duidelijk meer power geven. “Short Notes” bracht dan weer het experimentele in de set naar boven, de meer new wave sound van de piano kon niet iedereen in de zaal bekoren, maar is desalniettemin een sterk opgebouwd nummer.
Als eerste bisnummer werd het publiek getrakteerd op “Our Love is strong” een prachtig nummer dat vanuit rustig getokkel explodeert naar bluesakkoorden, begeleid door de stem van Johannes.
Doorheen de set werd het publiek getrakteerd op oude klassiekers en klassiekers in wording, deze variatie in de set toont de evolutie van The Van Jets aan. Ze zijn duidelijk volwassener geworden, ze weten hoe ze goede nummers schrijven en hoe ze een show moeten verkopen. De beschilderde Johannes stal vaak de show en bracht het geheel op een hoger platform.
Setlist: Here comes the light - The Other Man - Electric Soldiers - If I Was Your Man – Bankers – Mystify - Short Notes - Broken Bones – Onawa - Down Below - Waited Long Enough - Danger Zone
Bis: Our Love is strong – Teevee - High Heels - The Future

Neem gerust een kijkje naar de pics  
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-bed-rugs-20-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-van-jets-20-03-2013/

Organisatie: Depot, Leuven

Met Roza Parks had het Depot alvast een topper van een voorprogramma vast voor Meuris. Spijtig voor het iets wat tamme publiek.  Hun onversneden rock met een melodisch kantje toont een band die weet waar ze naar toe willen. De strakke ritmesectie weet de nummers goed te begeleiden, zeker in het nummer “Cold, Hungry and Dry”. De stem doet denken aan Talking Heads en de drum track aan The Black Box Revelation. Ondanks dat de zang niet altijd even juist zat (beter dit dan playback) kon de band toch enkele nieuwe fans sprokkelen. Met de nakende release van hun CD op 15 april kunnen we alleen maar hopen op meer concerten en misschien wat radio time.

Dan was Meuris aan de beurt, ondertussen is hij al in half België gekend als de zot met zijn tamboerijn. Hij kwam naar het nieuwe Depot naar aanleiding van zijn nieuwe cd ‘Mirage’. Een cd waar we niet onderuit kunnen, het is op en top Meuris. Hij schiet met scherp en raakt zijn doel, “Dichter bij de liefde”  moet toch wel de topper zijn op de plaat en zal weldra de rangen sluiten bij andere klassiekers zoals “Panamerenko”, “Satelliet Suzy”, “Ik hou van u…”. Ondanks de pracht van dit nummer bleef de zaal behoorlijk kil en levenloos. Je voelde aan Meuris dat hij wat respons miste, met “Zondagskind” en “Een heel klein beetje oorlog” begon de zaal stilaan op te warmen. Teken voor Meuris om de naar een volgende versnelling te schakelen, karate stampend, tamboerijn spelend als gevolg. Met “Panamerenko” (alweer een Noordkaap klassieker) werd de rauwe stem van Meuris begeleid door de vette gitaren van Dave Hubrechts en Kris Delacourt.
Meuris bracht een set met veel afwisseling tussen de nieuwe plaat en oudere klassiekers, maar af en toe sloeg hij de bal mis. Nieuwe nummers zoals “Ziel Verloren” en “Zonder Moraal” misten hun effect, even spijtig als het prachtig ingezette “Satelliet Suzy” dat uiteindelijk verviel in een samenspel tussen synthesizers en gitaren. Geef ons dan maar het origineel, dit geldt ook voor “Druk in Leuven”.

De tour is nog maar net begonnen, Meuris is nog wat op zoek, de bindteksten zijn nog niet wat ze moeten zijn. Liever dit dan een geroutineerde machine. Met “Van God Los” herinnerde Meuris er ons nog eens aan dat hij zijn plaats op het podium weldegelijk verdiend heeft.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/rosa-parks-13-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/meuris-13-03-2013/

Organisatie: Depot, Leuven

C2C (ex- Coup 2 Cross) doet waarschijnlijk  niet meteen een belletje rinkelen. Waarom zou het ook, deze Franse groep was immers 10 jaar afwezig. Ik zelf leerde ze begin dit jaar kennen door met een groep vrienden Youtube af te schuimen naar toffe liedjes. Hoewel we allemaal fan zijn van rock muziek, stuiten we af en toe eens op electro muziek die ons kan bekoren. Zo ook met C2C, hun single “Down the Road” trok onze aandacht. Dankzij enige kennis van het wereldwijde web konden we al snel uitmaken dat ze op 27 februari speelden in de AB en later dit jaar ook nog op Mainsquare Festival. Hoewel de rest van mijn vriendengroep deze band uit het oog verloor, ben ik blijven zoeken en luisteren en kwam ik tot de constatatie dat ik deze dj-groep zeker eens live moest zien.

Zoals eerder gezegd heeft C2C 10 jaar stil gelegen. Deze Franse groep deed er 7 jaar over om ‘Tetra’, hun debuutplaat, uit te brengen. Hun cd brengt een mengeling van traditionele klanken versmolten met dynamische scratch en pompende beats. Dat ze er 7 jaar over deden komt voornamelijk ook doordat de 4 dj’s verschillende nevenprojecten hadden zoals Hocus Pocus en Beat Torrent.
Het eerste nummer fungeerde als opwarmer voor een publiek dat eigenlijk al opgewarmd was. Het feest barstte onmiddellijk los wanneer de dj’s het podium beklommen. De overvolle AB, volgepakt met deels Waalse jeugd, scandeerden C2C,C2C,… De sfeer was gezet en werd verder getrokken met “Delta”, een sterk dansnummer waardoor de temperatuur in de AB meteen enkele graden steeg.
Niet alleen de muziek deed het publiek wild komen, ook de spectaculaire lichtshow deed een aardige duit in het zakje. De mannen van C2C weten van wanten als het om feestjes bouwen gaat. Met “Who are you feat Olivier Daysoul” werd de overgang van dj set naar meer live set gemaakt. Naast de live drums, kwamen er ook blazers aan te pas. Het nummer heeft een meer opgewekt kantje en door de blazers doet het terug denken aan de jaren ’30 waarbij big bands zangers het nummer ondersteunden. Ook met “F.U.Y.A.” werd de live show verder gezet. Een live artiest, met wat het best omschreven kan worden als een draagbare sitar, vergezelde het viertal op het podium en verzorgde de melodische stukken.
De live performance van Eva Moongaï en Rita J. tilden “Kings Season”  naar een hoger niveau. Wie op dat moment zijn pull nog aanhad, deed hem op dit moment wel uit. Of dit te wijten was aan de muziek of de verschijning van de twee dames laten we in het midden. “Because of You “ sloot de live sectie van het concert af met Pigeon John.  Het eerste bisnummer was hun vorige single, “Down the Road”, waarbij ze classic rockabilly mixen met hedendaagse tunes. Tijdens het “The Beat “ toonden de jongens van C2C dat ze niet zomaar dj’s zijn, ze kunnen ook rappen en trakteerden ons op hun versie van “Intergalactic” van de Beastie Boys. Het traag opgebouwde The Cell sloot de set af, waarbij de climax de zaal voor een laatste keer uit de bol liet gaan.

Als je ooit eens de kans hebt om C2C live te zien, zou ik dit zeker doen. De manier waarop ze verschillende muziekstijlen mixen en hun eigen accenten toevoegen, zorgt gegarandeerd voor een feestavond.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/c2c-27-02-2013/

Organisatie : Live Nation

De EP release van Transcoder beloofde een feestje te worden. Ons enige bewijs was een volzette show, het fb evenement was volledig uitverkocht. De stampvolle Comma herbergde hoofdzakelijk fans van Transcoder, enkelen waren ook duidelijk gekomen voor het voorprogramma: Soviet Grass.

Soviet Grass - Deze band zette in het voor hun vertrouwde Comma, weer een voortreffelijke show neer. Hoewel het publiek weinig respons bood op hun nummers, kon je aan het meetikken op de maat van velen, afleiden dat de muziek hen niet Siberisch koud liet. De band brengt muziek met een ferme knipoog naar het verleden, waarbij Nicolas (zang) en Robin (gitaar) elkaar perfect aanvullen. Het geheel wordt ondersteund door een stevige drum (Brecht)  en aangevuld met een melodische bas (Niek), die het geheel sterk draagt. Naast nu al klassiekers zoals “Candlewax”, “Weekend Rockstar”, “Like a Zebra”, kreeg het publiek een nieuw nummer voorgeschoteld, “Black Drums”, opgebouwd volgens het klassieke Soviet Grass patroon en gemengd met hun jeugdig enthousiasme, heeft alweer alle ingrediënten om een hoogvlieger? te worden.

Het voorprogramma is gedaan, de zaaltemperaturen bereiken een tropisch gehalte, het publiek is er klaar voor: tijd voor Transcoder dus . De band waar het deze avond allemaal om draaide. Zelf hadden ze zo’n opkomst niet verwacht en men excuseerde zich voor de velen die men had moeten teleurstellen. Nu nog hopen dat de mensen die er wel waren niet teleurgesteld gingen worden.
De eerste nummers van de set deden ons denken aan Black Sabbath, maar het verwachte feestje bleef uit. Met de eerste guest appearance van de avond werd het tij gekeerd, de band werd op het podium bijgestaan door Nicolas Delfosse, bekend van onder meer Red Zebra. Het nummer begon met het akoestische gitaarwerk van Delfosse waarna het tot een hoger niveau getild werd door Transcoder. De nummers die hierna volgden hadden duidelijk meer effect op de zaal. Het beukende drumwerk en de loeiende gitaren ondersteund door een stevige bas, weekten duidelijk iets los bij het publiek.
Het tweede deel van de set werd ingeleid door de tweede special guest van de avond, Jasper Steverlink (bekend van o.a. Arid). In “Final Solution” bewees de band het waard te zijn om te mogen spelen met artiesten van dit kaliber. De nummers nadien waren vooral nieuwe nummers, die bewezen dat Transcoder’s volgende plaat er zeker niet naast zal zijn. Over het algemeen kan gesteld worden dat het tweede deel van de set duidelijk meer power had dan het eerste. Na een aanpassing aan de setlist, heeft deze band zeker potentieel om een goed live concert te brengen.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/transcoder-09-02-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/soviet-grass-09-02-2013/

http://www.musiczine.net/nl/fotos/transcoder-2-09-02-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/soviet-grass-2-09-02-2013/
Organisatie: JH De Comma, Brugge